skala Child-Pugh
Skala Child-Pugh (klasyfikacja Child-Pugh) to powszechnie stosowane narzędzie kliniczne służące do oceny stopnia zaawansowania przewlekłej choroby wątroby, zwłaszcza marskości. Została opracowana w 1964 roku przez Childa i Turcotte’a, a następnie zmodyfikowana przez Pugha w 1973 roku.
Klasyfikacja opiera się na pięciu parametrach klinicznych i laboratoryjnych: stężeniu bilirubiny i albumin w surowicy, czasie protrombinowym (lub INR), obecności wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Każdy z tych parametrów oceniany jest w skali 1-3 punktów, a suma punktów pozwala zakwalifikować pacjenta do jednej z trzech klas: A (5-6 punktów), B (7-9 punktów) lub C (10-15 punktów).
Skala Child-Pugh ma istotne znaczenie prognostyczne – wyższe klasy (B i C) wiążą się z gorszym rokowaniem i wyższą śmiertelnością. Jest wykorzystywana przy kwalifikacji pacjentów do przeszczepu wątroby, planowaniu zabiegów chirurgicznych oraz dostosowywaniu dawek leków metabolizowanych przez wątrobę. Stanowi również ważny element oceny ryzyka powikłań marskości, takich jak krwawienia z żylaków przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Chantico 0,5 mg
Preparat Chantico, zawierający fingolimod, powinien być inicjowany i monitorowany przez lekarza z doświadczeniem w leczeniu stwardnienia rozsianego. U dorosłych zalecana dawka wynosi 0,5 mg doustnie raz na dobę. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie jest zależne od masy ciała: ≤ 40 kg – 0,25 mg, > 40 kg – 0,5 mg, przy czym po przekroczeniu masy ciała 40 kg należy przejść na dawkę 0,5 mg z powtórnym monitorowaniem pierwszej dawki. Przerwanie terapii wymaga ponownego monitorowania, jeśli trwało powyżej określonych progów czasowych (np. ≥1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, ≥7 dni w 3. i 4. tygodniu, ≥2 tygodnie po miesiącu leczenia). U pacjentów ≥65 lat zaleca się ostrożność ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
badanie farmakologiczne, badanie rejestracyjne, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie, dawkowanie leku, fingolimod, łagodne zaburzenie czynności wątroby, leczenie fingolimodem, monitorowanie dawki, podanie doustne, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sytena 25 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sytena, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając Cmax 950 nM w medianie Tmax 1-4 godziny przy dawce 100 mg u osób zdrowych. Biodostępność bezwzględna wynosi około 87%, a pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, przy niskim stopniu wiązania z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (79% dawki w postaci niezmienionej w moczu). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens nerkowy wynosi około 350 ml/min, sugerując aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak ich kliniczne znaczenie w eliminacji jest ograniczone, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
biodostępność bezwzględna, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, farmakokinetyka dawki, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne osocza, substrat transportera, transporter anionów organicznych-3, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Właściwości farmakokinetyczne
Eltrombopag wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od populacji pacjentów oraz dawki. U dorosłych z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP) średnie geometryczne wartości AUC(0-τ) dla dawek 30 mg, 50 mg i 75 mg wynosiły odpowiednio 47, 108 i 168 μg/ml·h, a Cmax odpowiednio 3,78, 8,01 i 12,7 μg/ml. U pacjentów z przewlekłym WZW C dla dawek 25 mg, 50 mg, 75 mg i 100 mg wartości AUC(0-τ) wynosiły 118, 166, 301 i 354 μg/ml·h, a Cmax 6,40, 9,08, 16,71 i 19,19 μg/ml. Eltrombopag charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,9%) i jest metabolizowany głównie przez CYP1A2, CYP2C8 oraz transferazy UGT1A1 i UGT1A3, z dominującym wydalaniem z kałem (59%) i moczem (31%) w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi około 21-32 godzin. Wchłanianie jest istotnie obniżone przez leki zobojętniające kwas żołądkowy i produkty zawierające wielowartościowe kationy, co wymaga uwagi klinicznej.
białko oporności raka piersi, białko osocza, biodostępność, chelatowanie, eltrombopag, enzymy CYP, glikoproteina p, glukuronidacja, kwas glukuronowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, małopłytkowość, morfologia krwi, OATP1B1, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, przewlekłe zakażenie WZW C, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, transferaza urydynowo-difosfoglukuronianowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxydyna 30 mg
Etorykoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub substancje pomocnicze, a także u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują także czynną chorobę wrzodową, krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej jelit (w tym choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak zastoinowa niewydolność serca (NYHA II-IV), niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (>140/90 mmHg), choroba niedokrwienna serca, choroby tętnic obwodowych i naczyń mózgowych. Niewskazane jest także stosowanie u osób z ciężką niewydolnością wątroby (albumina <25 g/L lub ≥10 punktów wg Child-Pugh) oraz zaawansowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min). Etorykoksyb jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących oraz u dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia.
astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, dysfagia, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polipy nosa, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Ezomeprazol – Przeciwwskazania stosowania
Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, pochodne benzoimidazolu oraz na substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i parahydroksybenzoesany (E218, E216). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów uczulonych na inne inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol, pantoprazol, lansoprazol). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z nelfinawirem, ze względu na istotne interakcje farmakologiczne. Przeciwwskazania te dotyczą zarówno form doustnych (kapsułki dojelitowe, tabletki) jak i parenteralnych (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji).
atazanawir, choroba wrzodowa żołądka, czynność nerek, czynność wątroby, farmakokinetyka substancji, forma parenteralna, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, kapsułka dojelitowa, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas solny, nadwrażliwość na substancje, naproksen, nelfinawir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, parahydroksybenzoesan, pochodna benzoimidazolu, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, sacharoza, skala Child-Pugh, tabletka dojelitowa, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trymestr ciąży, zakażenie HIV - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Actavis 5 mg
Tadalafil Actavis w dawce 5 mg jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn. W terapii zaburzeń erekcji dostępne są dwa schematy dawkowania: doraźny (10 mg na 30 minut przed aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg, maksymalnie raz na dobę) oraz codzienny (5 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg). W leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego zaleca się 5 mg raz na dobę, przyjmowane o stałej porze, niezależnie od posiłków. U pacjentów z jednoczesnymi zaburzeniami erekcji i BPH dawka wynosi 5 mg raz dziennie. Dawka 2,5 mg nie jest skuteczna w terapii BPH i w przypadku nietolerancji należy rozważyć alternatywne leczenie.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, efekt terapeutyczny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, odpowiedź na leczenie, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosowanie doraźne, strategia terapeutyczna, tabletka powlekana, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezetrol 10 mg
Ezetrol (ezetymib) jest lekiem hipolipemizującym dostępnym w dawce 10 mg w postaci białych tabletek o grubości około 2,60 mm. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłków. Terapia powinna być prowadzona równolegle z dietą obniżającą stężenie lipidów. W przypadku terapii skojarzonej ze statyną, stosuje się dawkę statyny zgodnie z zaleceniami, a przy jednoczesnym podawaniu leków wiążących kwasy żółciowe, Ezetrol należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po tych lekach. U pacjentów z chorobą wieńcową i ostrym zespołem wieńcowym wykazano dodatkową redukcję incydentów sercowo-naczyniowych przy stosowaniu ezetymibu ze statyną o udokumentowanych korzyściach sercowo-naczyniowych.
choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dieta zmniejszająca stężenie lipidów, ezetymib, incydent sercowo-naczyniowy, korzyści sercowo-naczyniowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, lek wiążący kwasy żółciowe, lekarz specjalista, ostry zespół wieńcowy, skala Child-Pugh, statyna, terapia skojarzona, terapia zaburzeń lipidowych, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Krka 20 mg
Rosuvastatin Krka jest stosowany w leczeniu hipercholesterolemii oraz prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych, z dawkowaniem indywidualnie dostosowywanym do celu terapeutycznego i odpowiedzi pacjenta. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, przy czym dawki 30 mg i 40 mg stosuje się wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłą kontrolą lekarską. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-17 lat) do maksymalnie 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną maksymalna dawka to 20 mg. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. klirens kreatyniny <60 ml/min: dawka początkowa 5 mg, dawki 30 i 40 mg przeciwwskazane) oraz u pacjentów z chorobami wątroby (przeciwwskazane przy aktywnej chorobie wątroby). U pacjentów pochodzenia azjatyckiego dawka początkowa wynosi 5 mg, a dawki 30 i 40 mg są przeciwwskazane ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
atazanawir, białko transportujące, choroba wątroby, cyklosporyna, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Accord 800 mg
Darunavir Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, takie jak żółcień pomarańczowa FCF (E110), laktoza jednowodna i glikol propylenowy. Nie należy go stosować u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i nieprzewidywalne stężenia leku. Ze względu na mechanizm działania i wzmacniacze farmakokinetyczne (rytonawir lub kobicystat), darunavir wykazuje liczne interakcje lekowe. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie z silnymi induktorami CYP3A, takimi jak ryfampicyna, preparaty z dziurawca zwyczajnego, karbamazepina, fenobarbital i fenytoina, które mogą obniżać stężenie darunawiru i prowadzić do utraty skuteczności terapii oraz rozwoju oporności. Warto podkreślić, że darunavir wzmocniony kobicystatem jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A niż forma z rytonawirem, co wymaga bardziej rygorystycznego unikania induktorów enzymu.
alkaloid sporyszu, ciężka arytmia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, darunawir, dziurawiec zwyczajny, ergotyzm, glikol propylenowy, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A, interakcja lekowa, karbamazepina, krwawienie, laktoza jednowodna, lopinawir, midazolam, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie, oporność na leki, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, skala Child-Pugh, substancja pomocnicza, tętnicze nadciśnienie płucne, wydłużenie QT, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności nerek, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Infacetamol
Infacetamol (100 mg/ml, roztwór doustny) zawiera paracetamol i wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza przy przedawkowaniu. Maksymalne dawki wynoszą 60 mg/kg mc./dobę u dzieci poniżej 12 lat oraz 3 g/dobę u dorosłych i młodzieży. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, aby zapobiec niezamierzonemu przedawkowaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (w tym zespół Gilberta, niewydolność >9 wg Child-Pugh), nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min), chorobami układu krążenia, oddechowego, hematologicznymi, enzymatycznymi (niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej), a także u osób z niską masą ciała (<50 kg) i przewlekłym niedożywieniem, ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. U pacjentów z astmą i nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy istnieje ryzyko łagodnych reakcji bronchospastycznych (ok. 5% przypadków).
choroba płuc, dehydrogenaza alkoholowa, glikol propylenowy, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, infekcja wtórna, klirens kreatyniny, lek hepatotoksyczny, lek przeciwgorączkowy, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedożywienie przewlekłe, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostra niewydolność wątroby, przedawkowanie paracetamolu, reakcja bronchospastyczna, skala Child-Pugh, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odżywiania, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Lek Tamsunorm Combi zawiera 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Zalecane dawkowanie u dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, to 1 tabletka raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie rozkruszać, aby nie zaburzyć profilu uwalniania substancji czynnych. Maksymalna dawka dobowa to 1 tabletka (6 mg + 0,4 mg). W przypadku zaburzeń czynności nerek z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie ≤30 ml/min należy zachować ostrożność, stosując maksymalnie 1 tabletkę na dobę.
bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, farmakokinetyka skojarzenia, farmakokinetyka substancji, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, profil uwalniania, rytonawir, skala Child-Pugh, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, umiarkowane zaburzenia wątroby, werapamil, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fypalan 4 mg
Perampanel wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, bez efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, a podanie z pokarmem tłuszczowym opóźnia jedynie Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając na Cmax ani AUC0-inf. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 95%) wiązaniem z białkami osocza oraz brakiem istotnej interakcji z transporterami OATP, OAT, OCT, P-gp i BCRP. Metabolizm perampanelu odbywa się głównie przez CYP3A, z eliminacją około 30% radioaktywności z moczem i 70% z kałem, głównie w postaci metabolitów. Okres półtrwania t1/2 wynosi średnio 105 godzin, jednak ulega skróceniu do 25 godzin pod wpływem induktora CYP3A, karbamazepiny. Farmakokinetyka leku jest liniowa w dawkach od 0,2 do 36 mg, a klirens u kobiet jest o 18% niższy niż u mężczyzn, co może mieć znaczenie kliniczne przy wyższych dawkach.
białko oporności raka piersi, choroba Parkinsona, cytochrom CYP3A, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja całkowita, glikoproteina p, hamowanie enzymów, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4/5, izoenzym UGT1A9, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, napad częściowy, napad padaczkowy częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neuropatia cukrzycowa, okres półtrwania, perampanel, polipeptydy transportujące aniony organiczne, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, stwardnienie rozsiane, transportery anionów organicznych, transportery kationów organicznych, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Viatris 50 mg
Mykafungina, substancja czynna leku Micafungin Viatris, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 12,5 mg do 200 mg (3-8 mg/kg mc.), z osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach podawania. Po dożylnym podaniu wykazuje dwufazowy spadek stężenia w surowicy, z wysokim (>99%) wiązaniem z albuminami, stabilnym w zakresie stężeń 10-100 µg/ml. Objętość dystrybucji wynosi 18-19 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm prowadzi do powstania metabolitów M-1, M-2 i M-5, z których jedynie M-5 jest obecny w znaczących ilościach (około 6,5% dawki). Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a całkowity klirens 0,15-0,3 ml/min/kg mc., z eliminacją głównie pozanerkową (71% z kałem, 11,6% z moczem). Nie obserwuje się kumulacji leku podczas terapii wielokrotnej.
albumina, analiza farmakokinetyczna, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450, droga pozanerkowa, izoenzym CYP3A, klirens całkowity, kumulacja leku, mykafungina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie leku w surowicy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wlew dożylny, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie Candida - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zaranta 15 mg
Rozuwastatyna wymaga indywidualizacji terapii, z dawką początkową 5-10 mg podawaną doustnie raz na dobę, dostosowaną do stężenia cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tolerancji pacjenta. U dorosłych dawki mogą być zwiększane do 40 mg, jednak dawki 30-40 mg są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, zwłaszcza z rodzinną hipercholesterolemią, i wymagają regularnego monitorowania ze względu na wyższe ryzyko działań niepożądanych. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności dalszej modyfikacji. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a dawki 30-40 mg są przeciwwskazane; u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek rozuwastatyna jest przeciwwskazana. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z predyspozycjami do miopatii również zaleca się dawki początkowe 5 mg i unikanie dawek 30-40 mg.
białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dawkowanie rozuwastatyny, działanie niepożądane, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, niewydolność nerek, polimorfizm genetyczny, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daforbis 10 mg
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Daforbis, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym umożliwiającym dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym dawki 10 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) około 158 ng/ml w ciągu ~2 godzin, a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUCτ) wynosi 628 ng·h/ml. Biodostępność doustna wynosi 78%, a wiązanie z białkami osocza około 91%, co nie ulega zmianie w przebiegu niewydolności nerek czy wątroby. Dapagliflozyna ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez glukuronidację (enzym UGT1A9), a jej okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (75% z moczem, <2% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z kałem (21%). Farmakokinetyka jest liniowa w szerokim zakresie dawek (0,1–500 mg) i stabilna przy długotrwałym stosowaniu do 24 tygodni.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glukozuria, glukuronidacja, hemodializa, łagodna niewydolność nerek, okres półtrwania, prawidłowa czynność nerek, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, UGT1A9, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Glenmark 400 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii lekiem Darunavir Glenmark należy bezwzględnie wykluczyć nadwrażliwość na darunawir lub substancje pomocnicze, takie jak żółcień pomarańczowa FCF (E110), laktoza jednowodna oraz glikol propylenowy. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby klasy C wg skali Child-Pugh, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń czynności wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza w przypadku stosowania darunawiru wzmocnionego rytonawirem lub kobicystatem, które mogą prowadzić do znacznego obniżenia stężenia leku w osoczu i utraty skuteczności terapeutycznej.
alkaloidy sporyszu, choroba zakrzepowo-zatorowa, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, hipotonia ortostatyczna, indukcja CYP3A, induktory CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor trombiny, kobicystat, leki prokinetyczne, leki przeciwpsychotyczne, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na darunawir, niewydolność wątroby, rabdomioliza, receptor P2Y12, receptory alfa-adrenergiczne, receptory opioidowe μ, reduktaza HMG-CoA, rozrost prostaty, rytonawir, sedacja, skala Child-Pugh, terapia antyretrowirusowa, toksyczność mięśnia sercowego, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaparcia poopioidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gerocilan 2,5 mg
Gerocilan, zawierający 2,5 mg tadalafilu, jest podawany doustnie w formie tabletek powlekanych o dawkach 2,5, 5, 10 i 20 mg. Standardowa dawka doraźna wynosi 10 mg, przyjmowana co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niedostatecznej skuteczności. Maksymalna częstość podawania to raz na dobę. U pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania 5 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 2,5 mg w zależności od tolerancji. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek maksymalna dawka to 10 mg, a stosowanie schematu raz na dobę nie jest zalecane.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, łagodne zaburzenia czynności nerek, podanie doustne, podeszły wiek, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletki powlekane, tadalafil, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon substancji czynnych
Galantamina – Dawkowanie i sposób podawania
Galantamina jest stosowana głównie w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego, z dawkowaniem dostosowanym do indywidualnej tolerancji i efektów klinicznych. W formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dawka początkowa wynosi 8 mg/dobę przez 4 tygodnie, następnie dawka podtrzymująca 16 mg/dobę przez co najmniej 4 tygodnie, a maksymalna dawka to 24 mg/dobę. W przypadku roztworu do wstrzykiwań (Nivalin) u dorosłych dawka początkowa to 2,5 mg, zwiększana co 3-4 dni o 2,5 mg do maksymalnej dawki dobowej 20 mg, z maksymalną dawką jednorazową 10 mg podskórnie. U dzieci dawki dobowe zależą od wieku, np. 0,25-1,0 mg dla 1-2 lat, do 1,25-15,0 mg dla powyżej 15 lat. Leczenie trwa zwykle 40-60 dni, z możliwością powtórzenia cykli 2-3 razy w odstępach 1-2 miesięcy. U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <9 ml/min) stosowanie jest przeciwwskazane, a u chorych z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh) dawkę należy stopniowo zwiększać, maksymalnie do 16 mg/dobę. Ciężkie zaburzenia wątroby (>9 punktów) stanowią przeciwwskazanie do stosowania galantaminy.
dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dysfagia, działanie niepożądane, efekt z odbicia, galantamina, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, otępienie typu alzheimerowskiego, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, tolerancja leku, wskazanie kliniczne, wytyczna kliniczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin Medical Valley 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną zaleca się stosowanie diety obniżającej stężenie cholesterolu. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg, jednak dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, a jej wprowadzenie powinno odbywać się pod kontrolą specjalisty. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku 6-9 lat dawka początkowa to 5 mg (zakres 5-10 mg), a u dzieci 10-17 lat 5 mg (zakres 5-20 mg). W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci 6-17 lat dawka początkowa wynosi 5-10 mg, a maksymalna 20 mg. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. W przypadku umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane. Ciężka niewydolność nerek oraz czynna choroba wątroby stanowią przeciwwskazania do stosowania rozuwastatyny.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wątroby, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, dysfagia, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone STADA 500 mg
Lek Abiraterone STADA, dostępny w dawkach 250 mg i 500 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera octan abirateronu jako substancję czynną. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze (w tym laktozę – 34 mg w tabletce 250 mg i 68 mg w tabletce 500 mg), ciąża lub możliwość zajścia w ciążę, ciężkie zaburzenia czynności wątroby klasy C wg Child-Pugh oraz jednoczesne stosowanie z Ra-223 (dichlorkiem radu-223). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby metabolizm leku jest upośledzony, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności i działań niepożądanych. Kobiety w ciąży oraz pacjenci z nietolerancją galaktozy powinni unikać terapii, a mężczyźni powinni stosować prezerwatywy, jeśli ich partnerki mogą zajść w ciążę.
dichlorek radu-223, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, laktoza jednowodna, lek przeciwnowotworowy, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, octan abirateronu, prednizon, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xaleba 60 mg
Etorykoksyb (Xaleba) należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce i jak najkrócej, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań układu krążenia związane z dawką i czasem terapii. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa to 60 mg/dobę, maksymalnie 90 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, a w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Po ustabilizowaniu stanu klinicznego w RZS i ZZSK można rozważyć redukcję dawki do 60 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawki należy dostosować według skali Child-Pugh: do 60 mg/dobę przy łagodnej niewydolności (5-6 pkt), do 30 mg/dobę przy umiarkowanej (7-9 pkt), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkiej niewydolności (≥10 pkt). Pacjenci z klirensem kreatyniny <30 ml/min nie powinni stosować etorykoksybu.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, lek przeciwbólowy, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, zabieg stomatologiczny chirurgiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa