Właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu

Właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych procesów dla ibuprofenu zawartego w produkcie Metafen IBUPROFEN CAPS w dawce 200 mg.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ibuprofen ulega dwuetapowemu wchłanianiu – częściowo absorbowany jest w żołądku, a następnie w całości wchłaniany w jelicie cienkim. Proces ten zapewnia skuteczne przyswajanie substancji czynnej przez organizm.²

Dystrybucja

Charakterystyczną cechą dystrybucji ibuprofenu jest jego bardzo wysokie powinowactwo do białek osocza krwi. Badania wykazały, że ponad 99% ibuprofenu wiąże się z tymi białkami, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję w organizmie.³

Metabolizm i eliminacja

Ibuprofen podlega intensywnym procesom metabolicznym w wątrobie. Główne szlaki metaboliczne obejmują hydroksylację, karboksylację oraz koniugację, w wyniku których powstają farmakologicznie nieaktywne metabolity. Te metabolity są następnie całkowicie eliminowane z organizmu, przy czym główną drogą wydalania są nerki (odpowiedzialne za około 90% eliminacji) oraz w mniejszym stopniu wydalanie z żółcią. Okres półtrwania ibuprofenu u osób zdrowych oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek mieści się w zakresie od 1,8 do 3,5 godziny.⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Farmakokinetyka u dzieci

Dla produktu Metafen IBUPROFEN CAPS nie przeprowadzono odrębnych badań farmakokinetycznych u dzieci. Jednakże, na podstawie przeglądu dostępnej literatury fachowej stwierdzono, że procesy wchłaniania, metabolizmu i wydalania ibuprofenu u dzieci przebiegają w sposób podobny do tych obserwowanych u osób dorosłych, co potwierdza możliwość ekstrapolacji danych farmakokinetycznych.⁵

Niewydolność nerek

Biorąc pod uwagę, że ibuprofen i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek mogą wystąpić istotne zmiany w farmakokinetyce leku. U tych pacjentów obserwuje się szereg zmian w parametrach farmakokinetycznych w porównaniu do zdrowych osób:

• Zmniejszenie stopnia wiązania z białkami – co zwiększa frakcję wolnego leku w krążeniu
• Zwiększenie stężenia całkowitego ibuprofenu w osoczu
• Zwiększenie stężenia niezwiązanego enancjomeru (S)-ibuprofenu w osoczu – który jest farmakologicznie aktywną formą leku
• Podwyższone wartości AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu) dla enancjomerów (S/R)

W końcowym stadium choroby nerek, u pacjentów poddawanych dializom, średnie wartości wolnych frakcji ibuprofenu są znacząco podwyższone i wynoszą około 3%, podczas gdy u zdrowych ochotników wartości te utrzymują się na poziomie około 1%. Ciężkie zaburzenia czynności nerek mogą prowadzić do kumulacji metabolitów ibuprofenu w organizmie, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska nie zostało w pełni wyjaśnione. Istotną informacją jest możliwość eliminacji metabolitów ibuprofenu przy zastosowaniu hemodializy.⁶

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę ibuprofenu zależy od nasilenia tych zaburzeń. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby, w tym zaburzeń wynikających z nadużywania alkoholu, nie obserwuje się znaczących zmian w parametrach farmakokinetycznych ibuprofenu. Natomiast poważniejsze choroby wątroby mogą istotnie wpływać na kinetykę eliminacji ibuprofenu z organizmu.

U pacjentów z marskością wątroby oraz z umiarkowaną niewydolnością wątroby stwierdzono przeciętnie 2-krotne wydłużenie okresu półtrwania leku (dotyczy to pacjentów ze stopniem 6-10 według skali Child-Pugh). Dodatkowo, u tych pacjentów wartość AUC dla stosunku enancjomerów (S/R) jest znacząco niższa w porównaniu do zdrowych osób, co wskazuje na zaburzenia metaboliczne procesu inwersji ibuprofenu z enancjomeru (R) do aktywnej farmakologicznie formy (S).⁷

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych ibuprofenu