lek przeciwarytmiczny
Lek przeciwarytmiczny to substancja farmakologiczna stosowana w leczeniu zaburzeń rytmu serca (arytmii). Leki te działają poprzez modyfikację przewodnictwa elektrycznego w sercu, stabilizując rytm i zapobiegając nieprawidłowym impulsom elektrycznym.
Zgodnie z klasyfikacją Vaughana-Williamsa, leki przeciwarytmiczne dzielą się na cztery główne klasy: I (blokery kanału sodowego), II (beta-adrenolityki), III (blokery kanału potasowego wydłużające repolaryzację) oraz IV (blokery kanału wapniowego). Niektóre leki, jak amiodaron czy sotalol, wykazują właściwości kilku klas jednocześnie.
Wskazania do stosowania leków przeciwarytmicznych obejmują migotanie i trzepotanie przedsionków, częstoskurcze nadkomorowe i komorowe oraz arytmie zagrażające życiu. Wybór odpowiedniego leku zależy od typu arytmii, stanu klinicznego pacjenta oraz chorób współistniejących.
Terapia lekami przeciwarytmicznymi wymaga ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne oraz ryzyko działań proarytmicznych, które paradoksalnie mogą nasilić zaburzenia rytmu. Monitorowanie EKG, stężenia leku we krwi oraz funkcji wątroby i nerek jest często niezbędne podczas prowadzenia leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – ACEBIS 10 mg + 10 mg
Lek ACEBIS, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z podwójnego mechanizmu działania na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) oraz układ współczulny. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego – zalecany odstęp czasowy między lekami to minimum 36 godzin. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II, aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. W trakcie terapii należy monitorować stężenie potasu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, cyklosporyny czy heparyny. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (w tym insuliną) mogą nasilać działanie hipoglikemizujące i maskować objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii. NLPZ i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cyklosporyna, dializa, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, epinefryna, ewerolimus, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, propafenon, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, ramipryl i bisoprolol, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, rylmenidyna, sakubitryl walsartan, sole litu, spironolakton, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin ODT 20 mg
Escytalopram, substancja czynna Depralin ODT, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem, linezolidem oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub arytmii. Ostrożność wymaga także łączenie escytalopramu z lekami serotoninoergicznymi (tramadol, sumatryptan, buprenorfina), lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. TCA, SSRI, neuroleptyki, bupropion), litem, tryptofanem oraz preparatami z dziurawca. Współistniejące stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia, a z NLPZ – uwagi ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Alkohol, mimo braku bezpośrednich interakcji, jest niewskazany ze względu na potencjalne nasilenie działania depresyjnego na OUN i pogorszenie stanu psychicznego pacjenta.
buprenorfina, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninoergiczny, linezolid, metoprolol, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, NLPZ, odwracalny inhibitor MAO-A, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Vivacor 25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Vivacor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez enzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost ekspozycji do 20%) i cyklosporyna (wzrost ekspozycji o 10-20%), co wymaga monitorowania ich stężeń. Amiodaron podwaja stężenia R- i S-karwedylolu (2,3-krotny wzrost), natomiast ryfampicyna zmniejsza ekspozycję na karwedylol o około 60%, osłabiając jego działanie hipotensyjne. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC enancjomeru R(+) karwedylolu o 77%. Interakcje te mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów z niewydolnością serca i nadciśnieniem tętniczym, wymagając ścisłego monitorowania farmakokinetyki i efektów klinicznych.
agonista receptora beta-adrenergicznego, amiodaron, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, antagonista wapnia, bradykardia, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie inotropowo ujemne, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, katecholamina, klonidyna, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lacosamide Neuraxpharm
Lacosamide Neuraxpharm, stosowany jako lek przeciwpadaczkowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdza meta-analiza randomizowanych badań klinicznych. Zaleca się systematyczną obserwację pacjentów pod kątem tych objawów oraz edukację pacjentów i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania niepokojących symptomów. Ponadto, lakozamid wykazuje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca, zaburzeniami kanałów sodowych, stosujących leki wpływające na przewodzenie serca oraz u osób w podeszłym wieku. W tych grupach wskazane jest wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego leku. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano również przypadki bloków przedsionkowo-komorowych, tachyarytmii, a w rzadkich sytuacjach asystolii i zgonów, co podkreśla konieczność monitorowania objawów takich jak nieregularne tętno, kołatanie serca, duszność, zawroty głowy i omdlenia.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, elektrokardiogram, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, napad padaczkowy uogólniony, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odstęp PR, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, strukturalna choroba serca, tachyarytmia, zaburzenie kanałów sodowych, zaburzenie przewodzenia sercowego, zatrzymanie czynności serca, zawał serca, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Klabax 500 mg
Klarytromycyna, jako silny inhibitor enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jej łączenie z lekami takimi jak cyzapryd, pimozyd, domperydon, astemizol, terfenadyna, alkaloidy sporyszu, midazolam doustny, lowastatyna, symwastatyna, lomitapid, kolchicyna, tikagrelor, iwabradyna i ranolazyna ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes, miopatii, rabdomiolizy oraz ostrej toksyczności. Rytonawir znacząco zwiększa ekspozycję na klarytromycynę (wzrost Cmax o 31%, Cmin o 182%, AUC o 77%) i hamuje powstawanie aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 30-60 mL/min (zmniejszenie o 50%) oraz <30 mL/min (zmniejszenie o 75%), z maksymalną dawką 1 g/dobę. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina) obniżają stężenie klarytromycyny poniżej wartości terapeutycznych, co może osłabić skuteczność leczenia.
alkaloid sporyszu, aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, bradyarytmia, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, hipoglikemia, inhibitor fosfodiesterazy, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, kompleks Mycobacterium avium, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, midazolam doustny, migotanie komór, niedokrwienie kończyn, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, rabdomioliza, reakcja dyzulfiramopodobna, skurcz naczyń, stan stacjonarny, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Symamis 400 mg
Amisulpryd (Symamis) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (zawartość laktozy jednowodnej wynosi 25 mg w tabletce 50 mg, 50 mg w 100 mg, 100 mg w 200 mg oraz 200 mg w 400 mg). Nie należy stosować leku u chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy, nowotworami zależnymi od prolaktyny (np. prolactinoma, rak piersi), wrodzonym wydłużeniem odstępu QT oraz u dzieci przed okresem dojrzewania płciowego. Amisulpryd jest także przeciwwskazany w okresie karmienia piersią ze względu na przenikanie do mleka matki. Ponadto, lek nie powinien być łączony z lewodopą (antagonizm receptorów dopaminowych) oraz z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak chinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol, bepridyl, cyzapryd, sultopryd, tiorydazyna, metadon, dożylna erytromycyna, winkamina, halofantryna, pentamidyna i sparfloksacyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii.
amiodaron, amisulpryd, chinidyna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dojrzewanie płciowe, dyzopiramid, guz chromochłonny nadnerczy, hipokaliemia, hipomagnezemia, karmienie piersią, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na lek, niewydolność nerek, nowotwór prolaktynozależny, objawy psychotyczne, otępienie, padaczka, prolactinoma, prolaktyna, rak piersi, sotalol, torsade de pointes, udar mózgu, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Efektan 25 mg/5 ml
Dimenhydramina, substancja czynna leku Efektan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na synergistyczne nasilenie działania przeciwcholinergicznego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami takimi jak atropina czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, co może prowadzić do objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zatrzymanie moczu czy zaburzenia widzenia. Dimenhydramina potęguje również depresję ośrodkowego układu nerwowego w połączeniu z barbituranami, środkami nasennymi i diazepamem, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. Współstosowanie z inhibitorami MAO nasila działanie przeciwcholinergiczne, a z amfetaminą wykazuje efekt antagonistyczny. Ponadto dimenhydramina może osłabiać skuteczność kortykosteroidów i doustnych leków przeciwzakrzepowych, co wymaga monitorowania terapii i ewentualnej korekty dawkowania.
alkohol etylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, depresja oddechowa, dimenhydramina, działanie depresyjne, działanie ototoksyczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, funkcja poznawcza, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, objaw antycholinergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, suchość w jamie ustnej, test alergiczny, uszkodzenie słuchu, wydłużenie odcinka QT, wynik fałszywie ujemny, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Xifaxan 400 mg 400 mg
Ryfaksymina, antybiotyk z grupy ryfamycyn stosowany w dawce 400 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym i działaniem miejscowym w przewodzie pokarmowym. Badania in vitro wykazały, że ryfaksymina nie hamuje głównych enzymów cytochromu P450 (CYP1A2, 2A6, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4), jest słabym induktorem CYP3A4, a jej metabolizm odbywa się częściowo przez CYP3A4. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby możliwe jest obniżenie ekspozycji na substraty CYP3A4 (np. warfaryna, leki przeciwpadaczkowe, przeciwarytmiczne). Ryfaksymina jest umiarkowanym substratem glikoproteiny P (P-gp), a jednoczesne podanie z silnym inhibitorem P-gp, cyklosporyną (600 mg), powoduje znaczący wzrost stężenia Cmax (83-krotny) i AUC (124-krotny) ryfaksyminy, co wymaga monitorowania potencjalnych działań niepożądanych. Interakcje na poziomie transporterów (MRP2, MRP4, BCRP, BSEP) są mało prawdopodobne. W przypadku stosowania węgla aktywowanego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu przed podaniem ryfaksyminy.
antykoagulant, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, INR, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, mikroflora jelitowa, ryfaksymina, ryfamycyna, substrat CYP3A4, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Interakcje leku – Co-Olimestra 40 mg + 25 mg
Co-Olimestra, zawierająca olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i toksyczności, a także z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym ASA w dawce >3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u osób starszych i odwodnionych. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy jednoczesnym stosowaniu innych leków powodujących utratę potasu, co wymaga monitorowania elektrolitów i EKG, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, ze względu na ryzyko torsades de pointes. Zaleca się także ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu, który może nasilać niedociśnienie ortostatyczne i zaburzenia elektrolitowe.
antagonista receptora angiotensyny II, czynnościowa niewydolność nerek, dna moczanowa, działanie mielosupresyjne, enzym cytochromu P450, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kolesewelam chlorowodorek, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lacosamide Zentiva
Lacosamide Zentiva wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają meta-analizy randomizowanych badań klinicznych. Zaleca się systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów oraz edukację pacjentów i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania niepokojących symptomów. Ponadto, lek powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca (np. niedokrwienie, niewydolność, strukturalne zmiany) oraz u osób przyjmujących leki wpływające na przewodzenie serca. Wskazane jest wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano poważne zaburzenia rytmu serca, w tym migotanie przedsionków, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia lub wyższy oraz komorową tachyarytmię, które w rzadkich przypadkach prowadziły do asystolii i zgonu u pacjentów z chorobami podstawowymi.
asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blokada kanałów sodowych, elektrokardiogram, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odstęp PR, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, strukturalna choroba serca, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenie przewodzenia sercowego, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flecainide acetate Holsten, lek przeciwarytmiczny klasy Ic dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Niewskazane jest jego stosowanie u chorych z niewydolnością serca, stanem po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi zaburzeniami rytmu komorowego, długotrwałym migotaniem przedsionków bez próby konwersji do rytmu zatokowego, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (<50 uderzeń/min), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, hemodynamicznie istotną chorobą zastawek serca oraz zespołem Brugadów. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia, takimi jak dysfunkcja węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II lub wyższego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa oraz blok dystalny, zwłaszcza gdy brak jest możliwości doraźnej stymulacji.
antagonista kanału sodowego, arytmia komorowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba zastawek serca, CYP1A2, CYP2D6, częstoskurcz komorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie proarytmiczne, flekainidu octan, hiperkaliemia, hipokaliemia, interakcja lekowa, kardiowerter-defibrylator, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pobudzenie komorowe, proarytmia, próg stymulacji, rytm zatokowy, stymulator serca, wpływ inotropowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie czynności komór, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów - Leksykon leków
Interakcje leku – Rapydan 70 mg + 70 mg
Plaster leczniczy Rapydan zawiera 70 mg lidokainy oraz 70 mg tetrakainy i wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dyzopiramid, tokainid, meksyletyna) oraz klasy III (amiodaron). Interakcje te mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej oraz nasilenia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym addytywnego efektu depresyjnego na funkcję mięśnia sercowego. Ponadto, stosowanie plastra Rapydan wraz z innymi preparatami zawierającymi lidokainę lub tetrakainę zwiększa ryzyko kumulacji dawek i nasilenia typowych działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność czy drgawki.
absorpcja ogólnoustrojowa, amiodaron, benzokaina, chinidyna, drgawki, działanie niepożądane, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, lidokaina i tetrakaina, mięsień sercowy, naczynie krwionośne, ośrodkowy układ nerwowy, plaster leczniczy Rapydan, tetrakaina, toksyczność ogólnoustrojowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranozek 375 mg
Ranolazyna jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6 oraz transportowana przez glikoproteinę P (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg dwa razy na dobę), zwiększają AUC ranolazyny 3,0-3,9-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem 180-360 mg/dobę) podnoszą stężenie ranolazyny 1,5-2,4-krotnie, wymagając ostrożnego doboru dawki. Inhibitory P-gp, takie jak werapamil (120 mg trzy razy na dobę), powodują 2,2-krotny wzrost stężenia ranolazyny. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają stężenie ranolazyny o około 95%, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Silny inhibitor CYP2D6, paroksetyna (20 mg/dobę), zwiększa stężenie ranolazyny o 1,2-krotnie przy dawce 1000 mg dwa razy na dobę, jednak modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna.
atorwastatyna, bupropion, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ewerolimus, flekainid, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metformina, metoprolol, odstęp QTc, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie osoczowe, substrat CYP2B6, substrat CYP3A4, substrat OCT2, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, werapamil, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sotahexal 40 40 mg
Terapia chlorowodorkiem sotalolu (SotaHEXAL) wymaga stopniowego wprowadzania i indywidualnego dostosowania dawki, rozpoczynając od 80 mg/dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych, z możliwością zwiększania co 2-3 dni do maksymalnie 640 mg/dobę w ciężkich przypadkach. Monitorowanie EKG, w tym skorygowanego odstępu QT, oraz czynności nerek i równowagi elektrolitowej jest obligatoryjne przed i podczas leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz przy ryzyku efektu proarytmicznego, który może wystąpić zarówno na początku terapii, jak i przy każdorazowym zwiększeniu dawki. Terapia powinna być prowadzona w warunkach szpitalnych z monitorowaniem rytmu serca, unikając spadku częstości akcji serca poniżej 55 uderzeń/min. Nagłe przerwanie leczenia jest przeciwwskazane, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub nadciśnieniem tętniczym.
chlorowodorek sotalolu, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, czynność nerek, dławica piersiowa, efekt proarytmiczny, EKG, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, odstęp QT, równowaga elektrolitowa, rytm serca, stan przedzawałowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Aloes – Interakcje
Aloes (Aloe capensis) stosowany w formie preparatów zawierających 18% aloiny może znacząco wpływać na farmakokinetykę innych leków doustnych poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego i zmniejszenie ich wchłaniania. Długotrwałe stosowanie aloesu wiąże się z ryzykiem rozwoju hipokalemii, co jest szczególnie istotne u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne (zwłaszcza wydłużające odcinek QT) oraz chinidynę, gdyż niedobór potasu może nasilać ich toksyczność i ryzyko zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne stosowanie aloesu z diuretykami, kortykosteroidami lub preparatami z korzenia lukrecji dodatkowo potęguje hipokalemię, co wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów i rozważenia alternatywnych terapii przeczyszczających.
aloes przylądkowy, aloina, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chinidyna, diuretyk, działanie przeczyszczające, glikozyd nasercowy, hipokalemia, kortykosteroid, korzeń lukrecji, lek przeciwarytmiczny, lek przywracający rytm zatokowy, odcinek QT, parametr elektrokardiograficzny, pasaż jelitowy, skurcz mięśniowy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, związki antranoidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Krka 140 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, znacząco zwiększają ekspozycję na dazatynib, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna (600 mg/dobę), fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może skutkować utratą skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, dazatynib wykazuje wysokie (96%) wiązanie z białkami osocza, co może wpływać na farmakokinetykę innych leków silnie wiążących się z białkami. Rozpuszczalność dazatynibu jest pH-zależna, a stosowanie antagonistów receptora H2 (famotydyna) i inhibitorów pompy protonowej (omeprazol 40 mg) obniża jego ekspozycję odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga rozważenia alternatywnych leków zobojętniających sok żołądkowy lub odpowiedniego odstępu czasowego podawania (min. 2 godziny). Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu/magnezu zmniejszają AUC dazatynibu o 55% i Cmax o 58% przy jednoczesnym podaniu, ale nie wpływają istotnie na farmakokinetykę, gdy są podawane z co najmniej 2-godzinnym odstępem.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, biodostępność leku, dazatynib, dehydrogenaza alkoholowa, działanie niepożądane, dziurawiec, farmakokinetyka i farmakodynamika, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, kwasowość żołądka, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, rozpuszczalność leku, sedacja, silny inhibitor CYP3A4, substrat CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea Q-Tab 5 mg
Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowej przerwy po inhibitorach MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu terapii escytalopramem przed zastosowaniem inhibitorów MAO. Podobne ryzyko dotyczy odwracalnego selektywnego inhibitora MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO (linezolid), gdzie stosowanie skojarzone wymaga ścisłej kontroli klinicznej i stosowania najmniejszych dawek. Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, pimozyd, haloperydol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, sparfloksacyna, moksifloksacyna, erytromycyna i.v., halofantryna, astemizol, mizolastyna) ze względu na ryzyko złośliwych arytmii. Leki serotoninergiczne (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) mogą nasilać ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, flekainid, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azycyna
Azytromycyna w dawce 250 mg, stosowana w formie tabletek powlekanych (Azycyna), wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, takich jak obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz DRESS. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia, z uwzględnieniem możliwości nawrotu symptomów po zakończeniu leczenia objawowego. U pacjentów z chorobami wątroby istnieje ryzyko piorunującego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności tego narządu, dlatego należy monitorować funkcje wątroby i przerwać podawanie azytromycyny w przypadku potwierdzonej dysfunkcji. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (GFR <10 ml/min) obserwuje się 33% wzrost ekspozycji na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania.
alkaloidy sporyszu, anafilaksja, antybiotyk makrolidowy, biegunka poantybiotykowa, bradykardia, encefalopatia wątrobowa, ergotyzm, gorączka reumatyczna, kolektomia, krętek blady, lek przeciwarytmiczny, miastenia, nadkażenie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, ostra uogólniona osutka krostkowa, paciorkowiec, piorunujące zapalenie wątroby, prątek niegruźliczy, reakcja alergiczna, repolaryzacja serca, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wątroba, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zapalenie gardła, zapalenie okrężnicy, zatrzymanie akcji serca, zespół Lyella, zespół miasteniczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Meaxin 400 mg
Imatynib, substancja czynna leku Meaxin, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, mogą zwiększać stężenie imatynibu w osoczu (Cmax o 26%, AUC o 40%), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, fenytoina czy dziurawiec, obniżają ekspozycję na imatynib (Cmax o 54%, AUC o 74%), co może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego i wskazuje na konieczność unikania tych połączeń lub zwiększenia dawki imatynibu. Imatynib sam hamuje CYP3A4, co skutkuje wzrostem stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, w tym statyn (symwastatyna: Cmax 2-krotnie, AUC 3,5-krotnie), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), opioidów (fentanyl), czy leków przeciwpsychotycznych (pimozyd), co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania klinicznego.
analgetyk opioidowy, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczy, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, glejak złośliwy, glikokortykosteroid, glukuronidacja, heparyna niskocząsteczkowa, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, induktor enzymu, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, L-asparaginaza, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewotyroksyna, mielosupresja, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, pochodna kumaryny, preparat ziołowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen w dawce 0,5 mg w postaci kapsułek twardych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłymi jak zapalenie wątroby czy gruźlica), aktywnymi nowotworami złośliwymi oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z poważnymi schorzeniami sercowo-naczyniowymi w ciągu ostatnich 6 miesięcy, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu, zaostrzenie niewydolności serca (klasy III/IV wg NYHA) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi terapii lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III. Przeciwwskazaniem jest także wydłużenie odstępu QTc ≥500 ms oraz ciąża i brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na ryzyko teratogenności.
astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, działanie teratogenne, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, obrzęk plamki żółtej, POChP, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła choroba układu oddechowego, przewlekła niewydolność serca, szczepionka żywa atenuowana, udar mózgu, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Rexetin 20 mg
Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paroksetyny z innymi lekami serotoninergicznymi (np. L-tryptofan, tryptany, linezolid, inne SSRI, lit, opioidy takie jak tramadol czy petydyna), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – stanu zagrażającego życiu. Przeciwwskazane jest łączenie paroksetyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na wysokie ryzyko tego zespołu. Ponadto, paroksetyna hamuje izoenzym CYP2D6, co powoduje znaczne zwiększenie stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak pimozyd (2,5-krotne zwiększenie stężenia przy dawce 2 mg), tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, rysperydon czy metoprolol (szczególnie w niewydolności serca). Współstosowanie z pimozydem i tiorydazyną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych (np. torsade de pointes). Należy także zachować ostrożność przy łączeniu paroksetyny z lekami wydłużającymi QT oraz fentanylem ze względu na potencjalne interakcje serotoninergiczne.
arytmia komorowa, atomoksetyna, blokada nerwowo-mięśniowa, chlorek metylotioniny, cytochrom P-450, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fozamprenawir, indukcja enzymów, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym CYP2D6, karbamazepina, L-tryptofan, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, miwakurium, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pimozyd, prawastatyna, procyklidyna, rysperydon, SSRI, suksametonium, tamoksyfen, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Osaver HCT 20 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Osaver HCT, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie z litem ze względu na ryzyko odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i toksyczności, co wynika z obniżenia klirensu nerkowego litu przez tiazydy. NLPZ (np. kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę, inhibitory COX-2) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać czynność nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami nerkowymi. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE, inne AT1 antagoniści, aliskiren) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek, dlatego jest przeciwwskazana. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz leków moczopędnych wywołujących hipokaliemię, ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i arytmii, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, dna moczanowa, doksycyklina, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, farmakodynamika, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, karbenoksolon, kolesewelam, kolestypol, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeczyszczający, mielosupresja, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, pochodna kwasu salicylowego, probenecyd, sulfinpirazon, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dobutamin hameln 5 mg/ml
Przedawkowanie dobutaminy, katecholaminy o silnym działaniu inotropowym dodatnim i chronotropowym, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowego zaprzestania infuzji ze względu na krótki okres półtrwania leku (2-3 minuty). Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum symptomów, w tym nudności, wymioty, drżenia, niepokój, bóle głowy, kołatania serca, dolegliwości dławicowe oraz bóle zamostkowe, będące wynikiem nadmiernej stymulacji receptorów beta-adrenergicznych. Szczególnie niebezpieczne są powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze, nadkomorowe i komorowe zaburzenia rytmu serca (w tym migotanie komór), niedokrwienie mięśnia sercowego oraz paradoksalne niedociśnienie tętnicze spowodowane obwodowym rozszerzeniem naczyń.
azotan, dializa otrzewnowa, diureza, dławica piersiowa, dobutamina, dolegliwości dławicowe, dysfagia, działanie chronotropowe, działanie inotropowe dodatnie, echokardiografia obciążeniowa, esmolol, gazometria, hemodializa, hemoperfuzja, infuzja dożylna, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, okres półtrwania, powikłania sercowo-naczyniowe, propranolol, receptory beta-adrenergiczne, stężenie elektrolitów, węgiel aktywny, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Forastmin 12 mcg
Formoterol fumaranu dwuwodny w postaci proszku do inhalacji (Forastmin) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi β2-agonistami lub sympatykomimetykami (np. efedryna) może nasilać działania niepożądane, takie jak tachykardia i drżenie. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii przy kojarzeniu z pochodnymi ksantyny, steroidami oraz diuretykami tiazydowymi i pętlowymi, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy. Ponadto, formoterol może wchodzić w interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. terfenadyna, chinidyna, erytromycyna), co podnosi ryzyko arytmii komorowych. W trakcie znieczulenia chlorowcowanymi węglowodorami (halotan, enfluran) również obserwuje się zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca, co wymaga poinformowania anestezjologa o stosowaniu formoterolu.
arytmia komorowa, astemizol, beta-2-agonista, beta-bloker, bronchodylatacja, chinidyna, chlorowcowany węglowodór, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dizopyramid, efedryna, enfluran, erytromycyna, fenotiazyna, formoterol, formoterol fumaran dwuwodny, glikozyd naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitor MAO, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, mizolastyna, odruch kaszlowy, pochodna ksantyny, prokainamid, steroid, tachykardia, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca