teofilina

Teofilina to pochodna ksantyny, metyloksantyna stosowana w leczeniu chorób układu oddechowego, przede wszystkim astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Działa poprzez rozszerzenie oskrzeli, poprawę przepływu powietrza w drogach oddechowych oraz zmniejszenie reakcji zapalnej w płucach.

Mechanizm działania teofiliny obejmuje głównie hamowanie fosfodiesterazy, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, a także antagonistyczne działanie wobec receptorów adenozynowych. Dodatkowo wykazuje działanie immunomodulujące oraz poprawia kurczliwość przepony, co może być korzystne u pacjentów z niewydolnością oddechową.

Współcześnie teofilina jest stosowana jako lek drugiego lub trzeciego rzutu w terapii astmy i POChP, głównie ze względu na wąskie okno terapeutyczne i potencjalne interakcje lekowe. Zalecany zakres stężeń terapeutycznych w surowicy wynosi 5-15 μg/ml. Przy stosowaniu teofiliny konieczne jest monitorowanie stężenia leku we krwi, aby uniknąć działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca, drgawki czy zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Euphyllin long 300 mg

Preparat Euphyllin long, zawierający 300 mg teofiliny w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Najczęściej obserwowane są zaburzenia serca, takie jak tachykardia i arytmie, oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunka i zmniejszenie napięcia dolnego zwieracza przełyku. Reakcje nadwrażliwości występują niezbyt często, natomiast zaburzenia metaboliczne, neurologiczne, nerkowe, psychiczne i naczyniowe mają częstość nieznaną. Szczególnie niebezpieczne są objawy toksyczności teofiliny przy stężeniach w osoczu przekraczających 25 mg/l, które mogą manifestować się drgawkami, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca, nagłym spadkiem ciśnienia tętniczego oraz krwawieniami z przewodu pokarmowego.
bezsenność, ból głowy, diureza, drgawka, drżenie kończyn, działanie niepożądane, euphyllin long, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, komorowe zaburzenie rytmu, kreatynina w surowicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na teofilinę, niedociśnienie, niepokój ruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, stężenie teofiliny, tachykardia, teofilina, zaburzenia żołądka i jelit, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zwieracz przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadilecto 2,5 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu w osoczu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja ta utrzymuje się ponad 24 godziny, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem kardiologicznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie tadalafilu z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka omdleń, dlatego takie połączenie nie jest zalecane.
alfuzosyna, azotan, cytochrom P450, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, lek przeciwcukrzycowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Interakcje leku – Saridon 250 mg + 150 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Saridon, zawierający paracetamol 250 mg, propyfenazon 150 mg oraz kofeinę 50 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory enzymów wątrobowych (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu, szczególnie w połączeniu z nadużywaniem alkoholu, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego modyfikują wchłanianie paracetamolu: propantelina opóźnia, a metoklopramid przyspiesza jego absorpcję. Chloramfenikol wydłuża okres eliminacji paracetamolu, zwiększając ryzyko toksyczności. Długotrwałe stosowanie paracetamolu u pacjentów na doustnych lekach przeciwzakrzepowych (np. warfaryna) wymaga ścisłego nadzoru ze względu na możliwe nasilenie działania przeciwzakrzepowego. Ponadto, kojarzenie paracetamolu z zydowudyną (AZT) zwiększa ryzyko neutropenii, a z flukloksacyliną – ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
antykoagulanty, arytmia, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, disulfiram, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, flukloksacylina, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor gyrazy, kwasica metaboliczna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, leki przeciwdrgawkowe, metabolizm leku, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, opróżnianie żołądka, paraksantyna, pobudzenie psychoruchowe, propantelina, pseudoefedryna, ryfampicyna, Saridon, sympatykomimetyk, teofilina, tyroksyna, uszkodzenie wątroby, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lanzul 30 mg

Lanzoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez zmianę pH żołądka oraz wpływ na enzymy wątrobowe, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) oraz azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol), gdzie zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego prowadzi do znacznego obniżenia biodostępności tych leków, co jest przeciwwskazaniem do ich jednoczesnego stosowania. Wysokie dawki metotreksatu mogą ulegać kumulacji i wykazywać zwiększoną toksyczność w obecności lanzoprazolu, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia IPP. Ponadto, lanzoprazol może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak takrolimus (wzrost stężenia nawet do 81%), co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. Interakcje z warfaryną mogą prowadzić do wzrostu INR i ryzyka krwawień, dlatego konieczna jest ścisła kontrola parametrów krzepnięcia.
atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, czas protrombinowy, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym metabolizujący, fluwoksamina, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lanzoprazol, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nelfinawir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, sukralfat, takrolimus, teofilina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Salmeterol – Interakcje

Salmeterol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii astmy i innych chorób układu oddechowego. Najważniejsze interakcje farmakokinetyczne dotyczą silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol (400 mg/dobę), itrakonazol, rytonawir i telitromycyna, które powodują nawet 15-krotne zwiększenie AUC salmeterolu (50 µg dwa razy na dobę) oraz 1,4-krotne zwiększenie Cmax, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, w tym wydłużenia QTc, tachykardii, drżeń i bólów głowy. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), powodują mniejsze, nieistotne klinicznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol (AUC wzrost o 1,2-krotnie). Farmakodynamicznie, β-adrenolityki konkurencyjnie blokują receptory β2, znosząc efekt bronchodylatacyjny salmeterolu, co wymaga unikania ich stosowania u pacjentów z astmą lub ścisłego monitorowania przy bezwzględnych wskazaniach. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie innych β2-agonistów może nasilać działania niepożądane, a leki wywołujące hipokaliemię (pochodne ksantyny, kortykosteroidy systemowe, diuretyki) zwiększają ryzyko ciężkiej hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z ostrą astmą.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, aminofilina, amiodaron, beta-adrenolityk, cytochrom P450 CYP3A4, deksametazon, działanie bronchodylatacyjne, erytromycyna, formoterol, furosemid, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indakaterol, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kardioselektywny beta-adrenolityk, ketokonazol, kortykosteroid systemowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, odstęp QTc, pochodna ksantyny, prednizon, receptor beta-adrenergiczny, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, skurcz oskrzeli, sotalol, telitromycyna, teofilina, umiarkowany inhibitor CYP3A4, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Diured 5 mg

Torasemid, substancja czynna leku Diured, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami nasercowymi (np. digoksyna), gdzie obniżenie stężenia potasu i magnezu zwiększa ryzyko arytmii, oraz z inhibitorami ACE (enalapryl, ramipryl), które mogą powodować przemijające spadki ciśnienia tętniczego. Torasemid nasila również działanie leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga dostosowania dawek i monitorowania ciśnienia. Współstosowanie z kortykosteroidami i środkami przeczyszczającymi zwiększa ryzyko hipokaliemii, natomiast z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna) i cisplatyną nasila toksyczność nefro- i ototoksyczną, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek i słuchu. Monitorowanie elektrolitów, parametrów EKG oraz stężenia leków w surowicy jest kluczowe dla bezpiecznego stosowania torasemidu w terapii skojarzonej.
amikacyna, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, beta-adrenolityk, blok nerwowo-mięśniowy, cefalosporyna, cefepim, ceftriakson, cisplatyna, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, enalapryl, farmakokinetyka, funkcja nerek, gentamycyna, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, ibuprofen, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, lek obkurczający naczynia, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający mięśnie, lit, neurotoksyczność, neurotoksyczność litu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, parametr EKG, perindopryl, pochodna sulfonylomocznika, prednizon, probenecyd, ramipryl, równowaga elektrolitowa, salicylan, synteza prostaglandyn, teofilina, torasemid, węglan litu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Zyrtec 10 mg/ml

Cetyryzyna, substancja czynna leku Zyrtec, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod kątem interakcji lekowych, bez istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym pseudoefedryną oraz teofiliną w dawce 400 mg/dobę. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie wpływa na całkowite wchłanianie substancji czynnej, choć może zmniejszać szybkość wchłaniania, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. W badaniach wykazano, że cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, jednak u pacjentów wrażliwych może powodować dodatkowe obniżenie zdolności reagowania i koncentracji, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
barbiturat, benzodiazepina, cetyryzyna, działanie sedatywne, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk, politerapia, pseudoefedryna, teofilina, upośledzenie sprawności psychomotorycznej, wchłanianie cetyryzyny, wchłanianie leku, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 10 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego izoenzymu. Fluwoksamina, silny inhibitor CYP1A2, zwiększa Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki olanzapiny. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, obniżają stężenie olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Owix 250 mg/5 ml

Pyrantel w postaci zawiesiny doustnej (PYRANTELUM OWIX 250 mg/5 ml) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Jednoczesne stosowanie z teofiliną może prowadzić do zwiększenia stężenia teofiliny w osoczu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych; zaleca się monitorowanie poziomu teofiliny i ewentualne dostosowanie dawki. Natomiast łączenie pyrantelu z piperazyną jest przeciwwskazane ze względu na antagonizm działania obu leków, co skutkuje osłabieniem efektu terapeutycznego i potencjalną nieskutecznością leczenia przeciwpasożytniczego.
alkohol benzylowy, antagonizm farmakologiczny, antagonizm lekowy, działania niepożądane przewodu pokarmowego, etanol w lekach, interakcja farmakologiczna, leczenie przeciwpasożytnicze, lek przeciwpasożytniczy, piperazyna, pyrantel, Pyrantelum Owix, sodu benzoesan, sorbitol, stężenie teofiliny, teofilina, terapia przeciwpasożytnicza, wywiad lekowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Astmodil 10 mg

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 3 godzin dla tabletek powlekanych 10 mg (biodostępność 64%) oraz w ciągu 2 godzin dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg (biodostępność 73%, zmniejszona do 63% po posiłku). Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym na poziomie 8-11 litrów. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne, co potwierdzają badania na modelu zwierzęcym. Montelukast podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy cytochromu P450: 3A4, 2A6 i 2C9, przy czym metabolity nie odgrywają istotnej roli w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi około 45 ml/min, a wydalanie leku i jego metabolitów odbywa się niemal wyłącznie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, farmakokinetyka montelukastu, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosom wątrobowy, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, podanie doustne, przemiana metaboliczna, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Aurovitas 500 mg

Lewofloksacyna, składnik aktywny produktu Levofloxacin Aurovitas, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z produktami zawierającymi kationy dwu- i trójwartościowe, takimi jak sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz sukralfat, które znacząco zmniejszają biodostępność leku; zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem a lewofloksacyną. Probenecyd i cymetydyna obniżają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponadto, lewofloksacyna wydłuża okres półtrwania cyklosporyny o 33%, co może zwiększać ryzyko toksyczności, a jednoczesne stosowanie z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) wymaga regularnego monitorowania INR ze względu na ryzyko krwawień.
antagonista witaminy K, chinolon, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, działanie neurotoksyczne, farmakokinetyka leku, fenbufen, fluorochinolon, glibenklamid, inhibitor CYP1A2, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, reakcja fotouczulająca, sole żelaza, substrat CYP1A2, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Adalift 2,5 mg

Adalift (tadalafil) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego izoenzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce 10 mg; 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC i Cmax o 22% przy dawce 20 mg) oraz ritonawir (200 mg dwa razy na dobę podwaja AUC przy dawce 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu nawet o 88%, co może zmniejszać skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane; interakcje utrzymują się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu (2,5–20 mg). Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4–8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i omdleń, dlatego jest niezalecane.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, cytochrom P450, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Foradil 12 mcg

Formoterol, aktywny składnik leku Foradil, jest β2-adrenomimetykiem, który może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne z różnymi grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, makrolidy), co zwiększa ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca. β-adrenolityki (np. propranolol, metoprolol) mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, pochodne metyloksantyn (teofilina), steroidy (prednizon, deksametazon) oraz diuretyki nieoszczędzające potasu (furosemid, hydrochlorotiazyd) mogą nasilać hipokaliemię indukowaną przez formoterol, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyna). W takich przypadkach zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy oraz EKG, a także rozważenie suplementacji potasu.
aminofilina, beta-2-mimetyk, bromek ipratropium, bromek tiotropium, budezonid, chinidyna, deksametazon, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dyzopiramid, działanie bronchodilatacyjne, efedryna, enfluran, fenelzyna, flutikazon, furosemid, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, halotan, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, makrolid, metoprolol, pochodna fenotiazyny, pochodna metyloksantyny, prednizon, prokainamid, propranolol, pseudoefedryna, receptor beta-2 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, steroid, teofilina, tranylcypromina, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxycycline Genoptim 100 mg

Doksycyklina, będąca antybiotykiem z grupy tetracyklin, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Preparaty zawierające wielowartościowe kationy (glin, wapń, magnez, żelazo, cynk, bizmut) oraz pokarmy bogate w wapń (mleko, przetwory mleczne, soki owocowe) tworzą nierozpuszczalne kompleksy chelatowe, co prowadzi do znacznego zmniejszenia wchłaniania doksycykliny z przewodu pokarmowego; zalecany odstęp czasowy między ich podaniem a doksycykliną wynosi minimum 2 godziny. Antybiotyki β-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny) wykazują antagonizm farmakodynamiczny z doksycykliną, co może obniżać skuteczność terapii bakteriobójczej. Ponadto, doksycyklina nasila działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny) poprzez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K oraz wypieranie leków z wiązań białkowych, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych.
antybiotyki bakteriobójcze, barbiturany, cefalosporyny, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, difenylohydantoina, doksycyklina hyklan, dysfagia, etanol, fenytoina, glibenklamid, guz chromochłonny nadnerczy, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktory enzymów mikrosomalnych, jony wielowartościowe, karbamazepina, katecholaminy, kompleksy chelatowe, lek immunosupresyjny, leki przeciwzakrzepowe, metoksyfluran, nefrotoksyczność, pheochromocytoma, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, preparaty zobojętniające, prymidon, ryfampicyna, teofilina, tetracykliny, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Heviran 200 mg

Acyklowir jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, z udziałem aktywnego wydzielania w kanalikach nerkowych. Leki takie jak probenecyd, cymetydyna oraz mykofenolan mofetylu konkurują o ten sam mechanizm wydzielania, co prowadzi do zwiększenia stężenia acyklowiru w osoczu (wzrost AUC) oraz zmniejszenia jego klirensu nerkowego. W przypadku mykofenolanu mofetylu obserwuje się również wzrost stężenia jego nieaktywnego metabolitu. Pomimo tych interakcji, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru zwykle eliminuje konieczność modyfikacji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie acyklowiru z teofiliną, gdzie odnotowano wzrost AUC teofiliny o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu w celu uniknięcia toksyczności.
acyklowir, aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, AUC, charakterystyka produktu leczniczego, cymetydyna, działanie niepożądane, farmakokinetyka acyklowiru, indeks terapeutyczny, klirens nerkowy, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, metabolit mykofenolanu mofetylu, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, przedawkowanie leku, przeszczep narządu, stężenie leku w osoczu, teofilina, terapia przeciwwirusowa, terapia skojarzona, układ odpornościowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol Accord, jako niekardiowybiorczy beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemny wpływ na przewodzenie przedsionkowo-komorowe i czynność węzła zatokowego, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bradykardii, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Ponadto, propranolol przeciwdziała działaniu beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u chorych z astmą. Interakcje z fingolimodem mogą wywołać nasilone bradykardie, a z propafenonem – nawet podwojenie stężenia propranololu w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania. Współistniejące stosowanie leków takich jak amiodaron, inhibitory MAO, fluwoksamina czy środki znieczulające zwiększa ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym bradykardii i niedociśnienia tętniczego.
adrenalina, alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista rozszerzający oskrzela, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie antykoagulacyjne, działanie inotropowe ujemne, epinefryna, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, nifedypina, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja hipoglikemiczna, reakcja nadciśnieniowa, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, werapamil, węzeł zatokowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Epistatus 10 mg

Midazolam, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z licznymi lekami oraz substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, posakonazol), antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, lopinawir, sakwinawir) oraz blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil) mogą zwiększać stężenia midazolamu w osoczu nawet 2-5-krotnie, wydłużając jego okres półtrwania i nasilając działanie sedatywne. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 7 dni) i dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenia midazolamu odpowiednio o około 60% i 20-40%, co może wymagać korekty dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, u których podanie na śluzówkę jamy ustnej może skutkować większym wchłanianiem doustnym i silniejszymi interakcjami.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem, disulfiram, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, ksantyna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, lopinawir, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, morfina, nabilon, oksykodon, omeprazol, opioid, OUN, posakonazol, propofol, ranitydyna, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, teofilina, tramadol, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Bluefish 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z substancjami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co może wymagać redukcji dawki. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego należy zachować odstęp co najmniej 2 godzin między podaniem tych leków. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak lit, biperiden, walproinian, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, teofilina czy diazepam.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, lek zobojętniający kwas solny, lit, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, palenie tytoniu, sedacja, stężenie maksymalne, stężenie olanzapiny w osoczu, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie oddechowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Actavis 2,5 mg

Badania interakcji lekowych z tadalafilem (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego izoenzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) może prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. W przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. amlodypina, enalapril, metoprolol) tadalafil (10-20 mg) powoduje niewielkie, zazwyczaj klinicznie nieistotne obniżenie ciśnienia tętniczego.
azotan organiczny, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm leków, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, przeciwwskazanie, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aropilo SR 4 mg

Ropinirol, substancja czynna leku Aropilo SR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii choroby Parkinsona. Nie stwierdzono konieczności dostosowania dawki przy jednoczesnym stosowaniu z lewodopą lub domperydonem. Jednakże, neuroleptyki oraz ośrodkowo działające antagoniści dopaminy, tacy jak sulpiryd i metoklopramid, znacząco obniżają skuteczność ropinirolu i powinny być unikane. Estrogeny i HTZ mogą zwiększać stężenie ropinirolu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza cyprofloksacyna, podnoszą Cmax ropinirolu o 60% i AUC o 84%, co może nasilać działania niepożądane i wymaga dostosowania dawkowania. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, wpływając na metabolizm ropinirolu, dlatego zmiany w nałogu palenia powinny skutkować korektą dawki leku.
acenokumarol, agonista receptorów dopaminergicznych, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, domperidon, enoksacyna, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyki, receptor dopaminergiczny, ropinirol, sedacja, sulpiryd, teofilina, warfaryna, zawroty głowy, znormalizowany czas protrombinowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Celipres 100 100 mg

Celipres 100 (chlorowodorek celiprololu 100 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, w tym mannitol i żółcień chinolinową (0,057 mg/tabletkę). Leku nie należy stosować w stanach kardiologicznych takich jak blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia, ciężka bradykardia (<45-50 uderzeń/min), zespół chorego węzła zatokowego, niedociśnienie, niewyrównana niewydolność serca oraz wstrząs kardiogenny. Ponadto, przeciwwskazaniem jest późne stadium choroby zarostowej tętnic obwodowych (III/IV stopień Fontaine'a), nieleczony guz chromochłonny nadnerczy bez wcześniejszej blokady receptorów alfa, kwasica metaboliczna oraz ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min). Ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową, ostrymi atakami astmy oraz POChP.
antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, Celipres, chlorowodorek celiprololu, choroba zarostowa tętnic obwodowych, guz chromochłonny nadnerczy, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, mannitol, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, teofilina, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, znieczulenie ogólne, żółcień chinolinowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Adrenalina WZF 0,1% 1 mg/ml

Adrenalina, jako silny sympatykomimetyk, wchodzi w liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak nagły wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca czy przełom nadciśnieniowy. Szczególnie istotne są interakcje z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitryptylina, imipramina), SNRI (wenlafaksyna, milnacypran), inhibitorami MAO (moklobemid, fenelzyna), nieselektywnymi β-adrenolitykami (propranolol, nadolol) oraz innymi sympatykomimetykami (efedryna, pseudoefedryna, kokaina). Mechanizmy tych interakcji obejmują hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny, blokadę receptorów β przy niezablokowanych receptorach α, czy hamowanie metabolizmu katecholamin, co skutkuje nasileniem działania presyjnego adrenaliny i zwiększonym ryzykiem arytmii. Warto podkreślić, że podanie adrenaliny u pacjentów z zatrzymaniem krążenia powiązanym z nadużyciem kokainy wymaga szczególnej ostrożności.
adrenalina, amitryptylina, arytmia, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, chlorfeniramina, chlorowcowany środek znieczulający, cukrzyca, difenhydramina, digoksyna, doksazosyna, działanie adrenergiczne, działanie hipertensyjne, działanie sympatykomimetyczne, efedryna, efekt presyjny, efekt wazokonstrykcyjny, entakapon, fenelzyna, fentolamina, glikozyd naparstnicy, halotan, hiperglikemia, hormon tarczycy, IMAO, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izofluran, katecholo-O-metylotransferaza, lek hipoglikemiczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lewodopa, lewotyroksyna, metabolizm węglowodanów, metformina, milnacypran, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nieselektywny beta-adrenolityk, niestabilność hemodynamiczna, oksytocyna, parasympatykolityk, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy we krwi, propranolol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, receptor alfa, receptor beta-adrenergiczny, SNRI, środek sympatykomimetyczny, sympatykomimetyk, tachykardia, teofilina, tolkapon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, wrażliwość mięśnia sercowego, wychwyt zwrotny noradrenaliny, wydzielanie insuliny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Przedawkowanie – Blocard 10 mg

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Blocard, prowadzi do charakterystycznych objawów beta-adrenolitycznych, takich jak bradykardia (rytm serca poniżej wartości fizjologicznych) oraz niedociśnienie tętnicze (spadek ciśnienia poniżej normy). Występuje również ryzyko bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca oraz hipoglikemii (obniżenie stężenia glukozy we krwi). Ze względu na zmienność indywidualnej wrażliwości, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, konieczne jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Dializa jest mało skuteczna w eliminacji bisoprololu, co ogranicza możliwości usunięcia leku z organizmu.
atropina, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprololu fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dializa, duszność, działanie chronotropowe, działanie inotropowo dodatnie, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek moczopędny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obturacja dróg oddechowych, ostra niewydolność serca, skurcz oskrzeli, stymulator serca, teofilina, zaburzenie przewodzenia, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Cipronex 250 mg

Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójpierścieniowych przeciwdepresyjnych, makrolidów oraz leków przeciwpsychotycznych. Wchłanianie cyprofloksacyny jest znacznie obniżone przez leki tworzące kompleksy chelatowe (np. preparaty zawierające jony wapnia, magnezu, glinu, żelaza), dlatego zaleca się przyjmowanie cyprofloksacyny 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po tych lekach. Spożycie produktów nabiałowych lub soków wzbogaconych wapniem również może obniżać biodostępność antybiotyku. Probenecyd zwiększa stężenie cyprofloksacyny w osoczu poprzez hamowanie jej wydzielania nerkowego, natomiast metoklopramid przyspiesza wchłanianie, skracając czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax). Omeprazol powoduje niewielkie zmniejszenie Cmax i AUC cyprofloksacyny.
acenokumarol, agomelatyna, antagonista witaminy K, biodostępność cyprofloksacyny, bloker receptora H2, cyklosporyna, CYP450, doustny lek przeciwzakrzepowy, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, fenprokumon, fenytoina, fluindion, fluorochinolon, fluwoksamina, glibenklamid, hipoglikemia, izoenzym 1A2 cytochromu P450, kanalik nerkowy, klirens lidokainy, klozapina, kofeina, kompleks chelatowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, makrolid, maksymalne stężenie, metoklopramid, metotreksat, N-desmetyloklozapina, odstęp QT, omeprazol, pentoksyfilina, pochodna ksantyny, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, ropinirol, stężenie kreatyniny, syldenafil, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, warfaryna, wartość INR, wielowartościowy kation, zaburzenie rytmu serca, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Fostex Nexthaler (100 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.

Produkt leczniczy Fostex NEXThaler, zawierający beklometazonu dipropionian i formoterol, wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Beklometazon jest metabolizowany głównie przez esterazy, z ograniczonym udziałem CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych, jednak stosowanie silnych inhibitorów CYP3A (np. rytonawir, kobicystat) może zwiększać ryzyko działań ogólnoustrojowych. Formoterol, jako beta2-agonista, może wchodzić w interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z beta-adrenolitykami (w tym kroplami do oczu), które mogą całkowicie hamować jego działanie, oraz z innymi beta-agonistami i teofiliną, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Ponadto formoterol może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków antyarytmicznych (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), fenotiazyn, niektórych przeciwhistaminowych, IMAO i TLPD, ze względu na ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.
alkohol etylowy, beklometazonu dipropionian, beta-bloker, beta2-mimetyk, chinidyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, drżenie mięśniowe, dyzopiramid, fenotiazyna, formoterol, furazolidon, glikokortykosteroid, halogenowy węglowodór, halotan, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izofluran, kobicystat, komorowe zaburzenie rytmu serca, L-DOPA, L-tyroksyna, lek beta-adrenergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek beta2-sympatykomimetyczny, lek moczopędny, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, oksytocyna, pochodna ksantyny, prokainamid, prokarbazyna, rytonawir, sewofluran, steroid, tachykardia, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Nironovo SR 8 mg

Ropinirol, stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono konieczności dostosowania dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i domperidonu. Natomiast antagonisty dopaminy, takie jak sulpiryd czy metoklopramid, obniżają skuteczność ropinirolu poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów dopaminergicznych, co wymaga unikania ich łącznego stosowania. Estrogeny stosowane w HTZ zwiększają stężenie ropinirolu w surowicy, co może wymagać modyfikacji dawki przy rozpoczynaniu lub zakończeniu terapii hormonalnej. Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2, a inhibitory tego enzymu (cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina) powodują wzrost Cmax o 60% i AUC o 84%, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i wskazując na konieczność dostosowania dawki.
acenokumarol, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, domperidon, enoksacyna, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP1A2, lek neuroleptyczny, lewodopa, metoklopramid, niedociśnienie ortostatyczne, receptor dopaminergiczny, ropinirol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulpiryd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romilast 4 mg

Montelukast, substancja czynna leku Romilast w dawce 4 mg (tabletki do rozgryzania i żucia), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 2-3 godzin w zależności od postaci i grupy wiekowej. Biodostępność doustna wynosi od 63% do 73%, przy czym standardowy posiłek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych, natomiast u dorosłych stosujących tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg posiłek zmniejsza biodostępność z 73% do 63%. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg montelukastu do rozgryzania i żucia, Cmax osiąga wartość o 66% wyższą niż u dorosłych przyjmujących 10 mg, co wskazuje na istotne różnice farmakokinetyczne w tej populacji. Montelukast wykazuje silne (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącą 8-11 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, przy minimalnym przenikaniu przez barierę krew-mózg. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP2C8, z udziałem CYP3A4 i CYP2C9, jednakże montelukast nie wykazuje istotnej inhibicji izoenzymów cytochromu P450 w stężeniach terapeutycznych.
aspartam, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450 2C8, dystrybucja leku, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, mannitol, metabolizm leku, mikrosomy wątrobowe, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, Romilast, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne w osoczu, teofilina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Requip-Modutab 8 mg

Ropinirol, substancja czynna leku Requip-Modutab, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lewodopą i domperydonem, co pozwala na ich jednoczesne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek. Natomiast neuroleptyki i inne ośrodkowo działające antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) obniżają skuteczność ropinirolu poprzez antagonizm dopaminergiczny, dlatego ich łączna terapia jest niewskazana. U pacjentów stosujących duże dawki estrogenów obserwuje się wzrost stężenia ropinirolu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki przy rozpoczynaniu lub zakończeniu hormonalnej terapii zastępczej (HTZ).
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, domperydon, działanie niepożądane, enoksacyna, estrogen, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek przeciwzakrzepowy, lewodopa, metoklopramid, nagłe zasypianie, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, ropinirol, sulpiryd, teofilina, układ dopaminergiczny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Krople żołądkowe Amara –

Krople żołądkowe Amara zawierają wyciąg ze świeżego ziela dziurawca (Hyperici perforatum L.) oraz nalewkę z korzenia kozłka (Valeriana officinalis L.), co wiąże się z ryzykiem istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Dziurawiec indukuje enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteinę P, co może obniżać stężenia leków takich jak warfaryna, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, takrolimus, inhibitory proteazy HIV oraz leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI), zwiększając ryzyko terapii nieefektywnej lub działań niepożądanych (np. zespół serotoninowy). Korzeń kozłka nasila działanie sedatywne, zwłaszcza w połączeniu z benzodiazepinami, barbituranami oraz alkoholem, którego zawartość w produkcie wynosi 65-72% V/V. Zaleca się unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu i syntetycznych leków uspokajających ze względu na ryzyko nasilenia depresji OUN i sedacji.
barbiturany, benzodiazepiny, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzymy CYP, glikoproteina p, hipercyna, hiperforyna, indukcja enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor proteazy HIV, izoenzymy CYP, karbamazepina, korzeń kozłka, krwawienie międzymiesiączkowe, lek hipolipemizujący, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, mięta pieprzowa, odrzucenie przeszczepu, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, statyna, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z dziurawca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Nidrazid 100 mg

Izoniazyd, substancja aktywna leku Nidrazid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450, co wpływa na metabolizm wielu leków. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną oraz potencjalne zmiany stężeń leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, prymidon, kwas walproinowy, karbamazepina, etosuksymid), doustnych leków przeciwzakrzepowych, pochodnych benzodiazepin i teofiliny, których metabolizm jest hamowany, co może nasilać ich toksyczność. Z kolei silne induktory enzymów wątrobowych, takie jak barbiturany, przyspieszają metabolizm izoniazydu, obniżając jego stężenie w osoczu. Kwas p-aminosalicylowy zwiększa stężenie izoniazydu i wydłuża jego okres półtrwania, natomiast prednizolon obniża jego stężenie. Długotrwałe stosowanie izoniazydu może przedłużać działanie alfentanylu, a leki zobojętniające zawierające glin zmniejszają jego wchłanianie, dlatego zaleca się przyjmowanie izoniazydu co najmniej 1 godzinę przed tymi lekami.
alfentanyl, barbiturany, cykloseryna, cytochrom P450, disulfiram, doustny lek przeciwzakrzepowy, dystalna neuropatia czuciowa, etambutol, etosuksymid, fenytoina, hepatotoksyczność, histamina, induktor enzymu wątrobowego, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas p-aminosalicylowy, kwas walproinowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, monoaminooksydaza, niedociśnienie, okres półtrwania, oksydaza diaminowa, oporność prątków, ośrodkowy układ nerwowy, pirydoksyna, pochodna benzodiazepiny, prednizolon, prymidon, ryfampicyna, stawudyna, teofilina, tyramina, witamina B6, zakażenie HIV, zalcytabina, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – LevoDril 60 mg/10 ml

Lewodropropizyna, aktywny składnik preparatu LevoDril, nie wykazuje istotnych interakcji farmakologicznych z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, alkohol, fenytoina, imipramina), doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) ani insuliną, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych oraz badania EEG u ludzi. W badaniach klinicznych nie stwierdzono również interakcji z lekami stosowanymi w terapii chorób układu oddechowego, takimi jak agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, metyloksantyny (np. teofilina), kortykosteroidy, antybiotyki, leki mukolityczne oraz przeciwhistaminowe. Preparat zawiera minimalną ilość etanolu (1,39 mg/ml syropu), która nie ma znaczenia klinicznego, jednak jest istotna dla pacjentów unikających alkoholu.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, badanie elektroencefalograficzne, badanie farmakologiczne, benzodiazepina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyspnea, działanie sedatywne, efekt hipoglikemizujący, fenytoina, imipramina, kortykosteroid, krzywa EEG, lek mukolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny, lek rozszerzający oskrzela, lek uspokajający, lewodropropizyna, metyloksantyna, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rudotel 10 mg

Medazepam, będący pochodną benzodiazepiny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Jednoczesne stosowanie z opioidami znacząco zwiększa ryzyko ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Alkohol etylowy nasila działanie uspokajające medazepamu, prowadząc do zaburzeń koordynacji, funkcji poznawczych oraz ryzyka depresji oddechowej, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane. Barbiturany, leki nasenne, przeciwpsychotyczne i przeciwhistaminowe starszej generacji potęgują depresję OUN, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawek. Medazepam metabolizowany jest przez układ cytochromu P450, a inhibitory tego enzymu, takie jak cymetydyna, disulfiram i omeprazol, mogą zwiększać jego stężenie i przedłużać działanie, natomiast induktory metabolizmu, jak fenobarbital, fenytoina i palenie tytoniu, mogą obniżać skuteczność leku.
alkohol etylowy, amnezja następcza, barbiturany, benzodiazepina, beta-adrenolityk, choroba Parkinsona, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, disulfiram, doustny lek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, interakcja lekowa, lek nasenny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zmniejszający napięcie mięśni, lek znieczulający, lewodopa, medazepam, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Braltus 10 mcg

Bromek tiotropiowy, będący długo działającym antagonistą receptorów muskarynowych, jest szeroko stosowany w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Dostępne dane kliniczne wskazują na niski potencjał istotnych interakcji lekowych, co potwierdza bezpieczeństwo jego stosowania w terapii skojarzonej. W szczególności brak jest klinicznie istotnych interakcji z sympatykomimetykami rozszerzającymi oskrzela (np. salbutamol, formoterol), metyloksantynami (np. teofilina), doustnymi i wziewnymi kortykosteroidami (np. prednizon, budezonid). Równoczesne stosowanie bromku tiotropiowego z długo działającymi β₂-agonistami (LABA) oraz wziewnymi kortykosteroidami (ICS) nie wpływa na farmakokinetykę ani farmakodynamikę tiotropium, co potwierdza bezpieczeństwo terapii skojarzonej.
antagonista receptorów muskarynowych, blokowanie receptorów muskarynowych, bromek tiotropiowy, budezonid, długo działający β2-agonista, flutykazon, formoterol, funkcja oddechowa, glikopironium, interakcja lekowa, ipratropium, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, metyloksantyna, prednizolon, prednizon, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salbutamol, steroid wziewny, suchość błon śluzowych, sympatykomimetyk rozszerzający oskrzela, tachykardia, teofilina, terapia skojarzona, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wziewny kortykosteroid, zaburzenie akomodacji, zaburzenie widzenia, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ciprinol 250 mg

Cyprofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, makrolidami oraz lekami przeciwpsychotycznymi, co zwiększa ryzyko arytmii. Tworzenie kompleksów chelatowych z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy (Ca, Mg, Al, Fe) oraz polimerami wiążącymi fosforany znacząco obniża wchłanianie cyprofloksacyny; zaleca się podawanie jej 1-2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po tych preparatach. Produkty nabiałowe i napoje wzbogacone w wapń również mogą zmniejszać biodostępność leku. Probenecyd zwiększa stężenie cyprofloksacyny w osoczu poprzez hamowanie wydzielania nerkowego, natomiast metoklopramid przyspiesza osiągnięcie maksymalnego stężenia (Cmax) bez wpływu na całkowitą biodostępność. Omeprazol powoduje nieznaczne zmniejszenie Cmax i AUC cyprofloksacyny, co ma minimalne znaczenie kliniczne.
agomelatyna, antagonista witaminy K, biodostępność leku, bloker receptora H2, cyklosporyna, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, inhibicja metabolizmu, inhibitor CYP450 1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, kompleks chelatowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, lidokaina, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mikroflora jelitowa, N-demetyloklozapina, pochodna ksantyn, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, syldenafil, teofilina, tyzanidyna, wartość INR, wielowartościowy kation, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Digestonic –

Digestonic, zawierający wyciągi roślinne, w tym ziele dziurawca, indukuje enzymy cytochromu P450, co prowadzi do istotnych interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest osłabienie działania leków przeciwwirusowych (np. indynawiru), immunosupresyjnych (cyklosporyna), przeciwzakrzepowych (warfaryna), teofiliny, digoksyny oraz hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Indukcja metabolizmu tych leków może skutkować obniżeniem ich stężeń terapeutycznych w osoczu, co wymaga monitorowania stężeń oraz rozważenia alternatywnych terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Digestonicu z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, IMAO, trójpierścieniowymi) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Preparat zawiera także 60,0-68,0% V/V etanolu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych związanych z ośrodkowym układem nerwowym, wątrobą oraz przewodem pokarmowym, zwłaszcza przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie bronchodylatacyjne, działanie immunosupresyjne, efekt przeciwzakrzepowy, funkcja wątroby, glikozyd nasercowy, indukcja enzymu, indynawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, korzeń rzewienia, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeszczep narządu, stężenie cyklosporyny, stężenie digoksyny, stężenie terapeutyczne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, związek antranoidowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Heviran Comfort MAX 400 mg

Acyklowir, będący głównym składnikiem Heviran Comfort MAX, jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna konkurują o ten sam mechanizm wydalania, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) acyklowiru oraz obniżenia jego klirensu nerkowego, jednak modyfikacja dawkowania zwykle nie jest konieczna. Współstosowanie acyklowiru z mykofenolanem mofetylu skutkuje wzrostem stężenia obu substancji w osoczu, ale ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, nie wymaga zmiany dawkowania. Natomiast jednoczesne podawanie acyklowiru i teofiliny powoduje około 50% wzrost AUC teofiliny, co wymaga monitorowania jej stężenia w osoczu, aby uniknąć toksyczności.
acyklowir, AUC, cymetydyna, farmakokinetyka, Heviran, indeks terapeutyczny, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, metabolit mykofenolanu mofetylu, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, probenecyd, stężenie w osoczu, teofilina, terapia przeciwwirusowa, układ immunologiczny, wirus opryszczki, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Sód N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan – Interakcje

Sód N-[3-bromo-2,4,6-trimetylo-acetanilido]-iminodioctan (MBrIDA) znakowany technetem-99m jest radiofarmaceutykiem stosowanym w scyntygrafii dróg żółciowych, którego dystrybucja i przepływ mogą być istotnie modyfikowane przez liczne leki i substancje. Opioidowe analgetyki, zwłaszcza siarczan morfiny, wywołują skurcz zwieracza Oddiego, co celowo wykorzystuje się diagnostycznie, jednak może zaburzać przepływ radiofarmaceutyku w zewnątrzwątrobowych drogach żółciowych. Cholecystokinina i jej analogi, a także posiłki bogate w tłuszcze i niektóre suplementy diety, indukują skurcz pęcherzyka żółciowego, zmieniając kinetykę MBrIDA. U pacjentów po głodówce >24-48 godzin lub żywionych pozajelitowo obserwuje się wzrost ciśnienia żółciowego w pęcherzyku, co utrudnia prawidłowy przepływ radiofarmaceutyku. Fenobarbital i kwas ursodezoksycholowy nasilają wydzielanie żółci, co może wpływać na interpretację wyników. W przypadku chemioterapii z wkłuciem do tętnicy wątrobowej istnieje ryzyko zapalenia pęcherzyka i braku jego uwidocznienia w scyntygrafii. Spożycie etanolu przed badaniem zmienia motorykę dróg żółciowych i biodystrybucję MBrIDA, dlatego zaleca się abstynencję alkoholową przed badaniem.
analgetyki opioidowe, antagonista opioidowy, atropina, benzodiazepiny, biodystrybucja radiofarmaceutyku, blokery kanałów wapniowych, cholecystokinina, działanie antycholinergiczne, enzymy trzustkowe, erytromycyna, estrogeny, etanol, fenobarbital, glukagon, kwas ursodezoksycholowy, MBrIDA, morfina, motoryka dróg żółciowych, nalokson, pirenzepina, progesteron, prostygmina, radiofarmaceutyk, scyntygrafia dróg żółciowych, skurcz pęcherzyka żółciowego, somatostatyna, technet-99m, teofilina, tlenek azotu, triazotan glicerolu, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zwieracz Oddiego, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Dziurawiec fix –

Produkt leczniczy Dziurawiec Fix zawiera ziele Hypericum perforatum L., którego aktywnym składnikiem jest hyperforyna. Farmakokinetyka hyperforyny, w tym indukcja enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP3A4) oraz glikoproteiny P, może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza przy dawkach powyżej 1 mg hyperforyny dziennie i stosowaniu dłuższym niż 2 tygodnie. Przy dawkowaniu do 1 mg hyperforyny dziennie i krótkotrwałym stosowaniu (poniżej 2 tygodni) ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest minimalne. Należy jednak zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki na receptę, zwłaszcza immunosupresyjne, doustne antykoncepcyjne, warfarynę, leki przeciwdepresyjne, inhibitory proteazy HIV, leki przeciwdrgawkowe oraz inne leki o wąskim indeksie terapeutycznym, ze względu na ryzyko zmniejszenia ich stężenia w osoczu i obniżenia skuteczności terapeutycznej.
cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, efekt serotoninergiczny, glikoproteina p, hyperforyna, Hypericum perforatum, indeks terapeutyczny, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, krwawienie międzymiesiączkowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, napad drgawkowy, ośrodkowy układ nerwowy, SNRI, SSRI, statyna, takrolimus, teofilina, terapia antyretrowirusowa, terapia wielolekowa, warfaryna, zakrzepica, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Classic Gum

Stosowanie nikotynowej terapii zastępczej (NTZ) w postaci gumy Nicorette Classic Gum wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niedawny zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, ciężkie zaburzenia rytmu serca, niewyrównane nadciśnienie tętnicze oraz niedawne incydenty naczyniowo-mózgowe. U tych pacjentów preferowane są metody niefarmakologiczne, a w przypadku konieczności stosowania gumy, leczenie powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską. Dodatkowo, u chorych z cukrzycą zaleca się częstsze monitorowanie glikemii ze względu na wpływ nikotyny na uwalnianie amin katecholowych i metabolizm węglowodanów. Szczególną ostrożność należy zachować także u pacjentów z niewyrównaną nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z chorobami przewodu pokarmowego (zapalenie przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy) oraz u pacjentów z padaczką lub stosujących leki przeciwdrgawkowe.
butylohydroksytoluen, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dwunastnica, dziedziczna nietolerancja fruktozy, flekainid, fluwoksamina, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, izoenzym CYP 1A2, klomipramina, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, padaczka, pentazocyna, policykliczne węglowodory aromatyczne, reakcja alergiczna, ropinirol, sorbitol, takryna, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Tamsulozyna – Interakcje

Tamsulozyna, będąca selektywnym antagonistą receptorów α1-adrenergicznych, jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio o 2,2 i 2,8 raza, natomiast paroksetyna, inhibitor CYP2D6, podnosi te parametry o 1,3 i 1,6 raza. Równoczesne stosowanie inhibitorów obu enzymów może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia leku, szczególnie u pacjentów z fenotypem wolnego metabolizmu CYP2D6, co wymaga unikania takiej kombinacji. Dodatkowo, cymetydyna zmniejsza klirens tamsulozyny o 26% i zwiększa jej AUC o 44%, podczas gdy furosemid obniża stężenie leku, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Warfaryna i diklofenak mogą przyspieszać eliminację tamsulozyny, co wymaga ostrożności klinicznej. Brak istotnych interakcji stwierdzono z atenololem, enalaprylem, nifedypiną i teofiliną.
amitryptylina, antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, atenolol, chlormadynon, chlorowodorek tamsulozyny, cymetydyna, cytochrom P450, diazepam, diklofenak, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enalapryl, enzymy CYP3A4 i CYP2D6, furosemid, glibenklamid, IFIS, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nifedypina, obniżenie ciśnienia tętniczego, operacja zaćmy, paroksetyna, propranolol, rozszerzenie naczyń krwionośnych, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, teofilina, trichlorometiazyd, wardenafil, warfaryna, wolny metabolizer CYP2D6
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemidum Polfarmex 40 mg

Furosemid wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II (np. perindopril, ramipril, losartan), które mogą powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, wymagając redukcji dawki furosemidu. Połączenie z lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron, sotalol) i glikozydami nasercowymi (digoksyna) zwiększa ryzyko toksyczności sercowej, głównie z powodu hipokaliemii indukowanej przez furosemid. Należy również zwrócić uwagę na interakcje z NLPZ (ibuprofen, diklofenak), które mogą osłabiać działanie moczopędne i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z hipowolemią. Wysokie ryzyko toksyczności występuje także przy jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów (gentamycyna) i leków cytotoksycznych (cisplatyna), co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i słuchu.
ADHD, amfoterycyna, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, cefalosporyna, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dnawe zapalenie stawów, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenytoina, glicyryzyna, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemnia, inhibitor ACE, inhibitor MAO, karbamazepina, karbenoksolon, kardiotoksyczność, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, lek dopaminergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, metotreksat, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, probenecyd, prostaglandyna, salicylan, spironolakton, sukralfat, sympatykomimetyk, takrolimus, teofilina, wankomycyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ranimax Teva 150 mg

Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranimax Teva, wpływa na farmakokinetykę innych leków poprzez hamowanie cytochromu P450, konkurencję w wydzielaniu kanalikowym oraz zmianę pH żołądka. Standardowe dawki nie nasilają działania leków metabolizowanych przez cytochrom P450 (np. diazepam, lidokaina), jednak wysokie dawki (np. w zespole Zollingera-Ellisona) mogą zwiększać stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Ranitydyna zmienia biodostępność leków zależnych od pH żołądka, zwiększając absorpcję triazolamu, midazolamu i glipizydy, a zmniejszając ketokonazolu, atazanawiru, delawirdyny i gefitynibu. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem ranitydyny a leków o wchłanianiu zależnym od pH. Interakcje z erlotynibem (300 mg ranitydyny) powodują spadek AUC o 33% i Cmax o 54%, co wymaga podawania erlotynibu 2 godziny przed lub 10 godzin po ranitydynie (150 mg 2x/d).
amoksycylina, antagonista wapnia, antybiotyk beta-laktamowy, ataksja, atazanawir, benzodiazepina, beta-adrenolityk, biodostępność leków, błona śluzowa żołądka, chemioterapeutyk przeciwbakteryjny, choroba wrzodowa, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, delawirdyna, diazepam, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, enzymy cytochromu P450, erlotynib, farmakokinetyka leków, fenytoina, gefitynib, glibenklamid, glipizyd, inhibitor kinazy tyrozynowej, ketokonazol, lek bronchodylatacyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, lidokaina, mechanizm kompetycyjny, metoprolol, metronidazol, midazolam, N-acetyloprokainamid, nifedypina, pH żołądka, prokainamid, propranolol, ranitydyna, sukralfat, system kationowy, teofilina, triazolam, wydzielanie kanalikowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Zollingera-Ellisona
Leksykon leków
Interakcje leku – Anesteloc 40 mg 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wywiera istotny wpływ na farmakokinetykę leków, których biodostępność zależy od pH żołądka, co prowadzi do zmniejszenia wchłaniania m.in. azoli przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynibu. Szczególnie istotne są interakcje z lekami antyretrowirusowymi, zwłaszcza atazanawirem, gdzie podwyższone pH żołądka obniża ich skuteczność; w takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisły nadzór kliniczny z możliwością zwiększenia dawki atazanawiru do 400 mg wraz z 100 mg rytonawiru, przy dawce pantoprazolu nieprzekraczającej 20 mg/dobę. Ponadto, u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (fenprokumon, warfaryna) obserwowano pojedyncze przypadki zmian INR, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego podczas terapii pantoprazolem. W przypadku metotreksatu podawanego w dużych dawkach (np. 300 mg) istnieje ryzyko zwiększenia jego stężenia w osoczu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, diazepam, digoksyna, diklofenak, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, INR, karbamazepina, klarytromycyna, kofeina, kwas solny, lek antyretrowirusowy, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, piroksykam, pochodna kumaryny, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Astmodil 10 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Astmodil, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy i innych schorzeń, takimi jak teofilina, kortykosteroidy (prednizon, prednizolon), doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano konieczności modyfikacji dawkowania tych leków podczas jednoczesnego stosowania z montelukastem. Jednakże, ze względu na metabolizm montelukastu głównie przez izoenzym CYP 3A4, należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym podawaniu leków indukujących ten enzym, takich jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą zmniejszać pole pod krzywą stężenia montelukastu (AUC) nawet o około 40%, co może osłabiać jego skuteczność terapeutyczną, zwłaszcza u dzieci.
astma, astma oskrzelowa, Astmodil, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, izoenzym CYP 2C8, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 2E1, izoenzym CYP 3A4, kortykosteroidy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, montelukast, niewydolność serca, paklitaksel, prednizolon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Diuver 20 mg

Torasemid, jako diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami nasercowymi, gdzie torasemid indukuje hipokalemię i hipomagnezemię, zwiększając ryzyko toksyczności kardiologicznej. Współstosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do nasilonego działania hipotensyjnego, co wymaga modyfikacji dawek i monitorowania ciśnienia tętniczego. Ponadto, torasemid może potęgować utratę potasu w połączeniu z kortykosteroidami i środkami przeczyszczającymi, co wymaga kontroli elektrolitów i ewentualnej suplementacji. Wysokie dawki torasemidu zwiększają ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów, cisplatyny czy cefalosporyn, a także nasilają toksyczność litu, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania funkcji nerek i stężenia leków w surowicy.
antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cholestyramina, ciśnienie tętnicze, cisplatyna, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokalemia, hipokaliemia, hiponatremia, indometacyna, inhibitor ACE, insulinooporność, kaliureza, klirens litu, kortykosteroid, lek obkurczający naczynia, lek przeciwcukrzycowy, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm wątrobowy, mineralokortykosteroid, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, probenecyd, salicylan, sekrecja kanalikowa, sole litu, substancje wazoaktywne, synteza prostaglandyn, teofilina, torasemid, wydalanie cewkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Dionelle 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Dionelle zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2,0 mg dienogestu i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień śródcyklicznych i zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym leczeniu substancjami indukującymi enzymy wskazane jest stosowanie alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji. Ponadto, inhibitory proteazy HIV/HCV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą powodować zmiany stężeń hormonów w osoczu, co wymaga stosowania dodatkowej metody antykoncepcji i dokładnej analizy potencjalnych interakcji.
aminotransferaza alaninowa, barbiturany, cyklosporyna, CYP1A2, dazabuwir, dienogest, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, etynyloestradiol, fenytoina, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, indukcja enzymów, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek indukujący enzymy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, progestagen, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, substancja indukująca enzymy, teofilina, tyzanidyna, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadilecto 10 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności i rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może istotnie zmniejszyć jego skuteczność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) może powodować znaczny spadek ciśnienia tętniczego i omdlenia, dlatego jest niewskazane. Inne α-adrenolityki (alfuzosyna, tamsulozyna) wymagają ostrożności, zwłaszcza u osób starszych. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. amlodypina, enalapryl, metoprolol), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, azotany organiczne, beta-adrenolityk, blokery kanałów wapniowych, CYP3A4, doksazosyna, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny tiazydowy, leki przeciwpadaczkowe, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Glenmark 0,5 mg

Anagrelide Glenmark, zawierający chlorowodorek anagrelidu, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, nasilając działania niepożądane, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać ekspozycję na anagrelid, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, dlatego zaleca się monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawki. Anagrelid wykazuje także ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak teofilina. W badaniach in vivo wykazano brak wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny. Ponadto, jako inhibitor PDE III, anagrelid może nasilać działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol), co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych.
agregacja płytek krwi, anagrelid, antykoncepcja hormonalna, chlorowodorek anagrelidu, digoksyna i warfaryna, działanie przeciwpłytkowe, enzym CYP1A2, fosfodiesteraza typu III, inhibitor PDE III, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kwas acetylosalicylowy, leki inotropowe, metabolizm anagrelidu, nadpłytkowość samoistna, niedociśnienie, omeprazol, palpitacje, płytki krwi, tachykardia, teofilina, zaburzenia jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Azimycin 100 mg/5 ml

Azytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina), gdzie ryzyko zaburzeń rytmu serca jest wysokie. Substraty glikoproteiny P, takie jak digoksyna i kolchicyna, mogą osiągać zwiększone stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego oznaczania poziomu digoksyny. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego między ich podawaniem. W terapii przeciwwirusowej azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z dydanozyną, zydowudyną, efawirenzem, indynawirem czy nelfinawirem, choć u pacjentów stosujących nelfinawir wzrasta stężenie azytromycyny bez konieczności modyfikacji dawki. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z flukonazolem powoduje nieistotne klinicznie zmniejszenie Cmax azytromycyny o około 18%.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azytromycyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, dydanozyna, działanie przeciwzakrzepowe, efawirenz, ergotamina, farmakokinetyka azytromycyny, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, komórki krwi obwodowej, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, pochodna kumaryny, produkt leczniczy, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levocin 500 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levocin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Produkty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe, takie jak sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz preparaty dydanozyny, znacząco obniżają wchłanianie lewofloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Sukralfat również zmniejsza biodostępność leku, co wymaga przyjmowania go 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna obniżają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów zwiększa ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, a leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) mogą nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca. W przypadku antagonistów witaminy K (np. warfaryny) obserwuje się wzrost parametrów krzepnięcia (PT/INR) i ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli tych parametrów.
antagoniści witaminy K, biodostępność leku, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cyklosporyna, cymetydyna, CYP1A2, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, działania neuropsychiatryczne, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, inhibitor enzymu, klirens nerkowy, kortykosteroidy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, lewofloksacyna, makrolidy, napad padaczkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zapalenie ścięgien