Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast wykazuje specyficzne cechy farmakokinetyczne, które determinują jego dystrybucję w organizmie oraz efektywność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem istotnych parametrów u różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Po podaniu na czczo tabletki powlekanej zawierającej 10 mg substancji czynnej u osób dorosłych, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3 godzin (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym kształtuje się na poziomie 64%.²

Warto zauważyć, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na wartość Cmax po doustnym podaniu preparatu. W przeprowadzonych badaniach klinicznych wykazano bezpieczeństwo stosowania i skuteczność terapeutyczną tabletek powlekanych 10 mg, niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.³

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia zawierających 5 mg montelukastu, podawanych dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybciej – w ciągu 2 godzin. Średnia biodostępność po podaniu doustnym tej postaci leku wynosi 73%, jednak standardowy posiłek zmniejsza jej wartość do 63%.⁴

Dystrybucja

Wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie i wynosi ponad 99%. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym kształtuje się na poziomie 8-11 litrów.⁵

Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem znakowanego promieniotwórczo montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Dodatkowo, stężenia związków promieniotwórczych po 24 godzinach od podania dawki leku były minimalne we wszystkich pozostałych badanych tkankach.⁶

Biotransformacja

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były poniżej progu oznaczalności.⁷

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że w przemianach metabolicznych montelukastu uczestniczą izoenzymy cytochromu P450: 3A4, 2A6 oraz 2C9. Dalsze analizy in vitro potwierdziły, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów cytochromu P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6.⁸

Istotne jest, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest znikomy.⁹

Wydalanie

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale pochodzącym z 5-dobowej zbiórki, natomiast mniej niż 0,2% w moczu.<sup data-drug="Astmodil" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 10

Wyniki te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane prawie wyłącznie z żółcią.¹¹

Stosowanie leku w różnych grupach pacjentów

Parametry farmakokinetyczne montelukastu wykazują pewne specyficzne cechy w zależności od grupy pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest wymagane dostosowanie dawkowania.¹²
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest konieczna modyfikacja dawki.¹³
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – nie przeprowadzono specyficznych badań, jednak ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.¹⁴
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby – brak dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha).¹⁵

Interakcje farmakokinetyczne

W trakcie stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej do stosowania u osób dorosłych) zaobserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania montelukastu w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹⁶