teofilina

Teofilina to pochodna ksantyny, metyloksantyna stosowana w leczeniu chorób układu oddechowego, przede wszystkim astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Działa poprzez rozszerzenie oskrzeli, poprawę przepływu powietrza w drogach oddechowych oraz zmniejszenie reakcji zapalnej w płucach.

Mechanizm działania teofiliny obejmuje głównie hamowanie fosfodiesterazy, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, a także antagonistyczne działanie wobec receptorów adenozynowych. Dodatkowo wykazuje działanie immunomodulujące oraz poprawia kurczliwość przepony, co może być korzystne u pacjentów z niewydolnością oddechową.

Współcześnie teofilina jest stosowana jako lek drugiego lub trzeciego rzutu w terapii astmy i POChP, głównie ze względu na wąskie okno terapeutyczne i potencjalne interakcje lekowe. Zalecany zakres stężeń terapeutycznych w surowicy wynosi 5-15 μg/ml. Przy stosowaniu teofiliny konieczne jest monitorowanie stężenia leku we krwi, aby uniknąć działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca, drgawki czy zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Dexak 50 50 mg

Dexak 50 to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji zawierający 50 mg deksketoprofenu (w postaci soli z trometamolem) w 2 ml ampułce, co odpowiada stężeniu 25 mg/ml. Preparat ma pH 7,0-8,0 i osmolarność 270-328 mOsmol/l. Substancje pomocnicze obejmują m.in. 200 mg etanolu 96% na ampułkę, chlorek sodu, wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań. Dexak 50 może być podawany dożylnie jako wlew po rozcieńczeniu w 30-100 ml roztworu soli fizjologicznej, glukozy lub Ringera, lub jako bezpośrednie wstrzyknięcie dożylne, także po zmieszaniu z kompatybilnymi lekami. Preparat wykazuje kompatybilność z heparyną, lidokainą, morfiną, teofiliną oraz dopaminą (po rozcieńczeniu w 100 ml), natomiast nie należy mieszać go w małych objętościach z dopaminą, prometazyną, pentazocyną, petydyną i hydroksyzyną ze względu na ryzyko strącenia roztworu.
ampułka typu I, chlorek poliwinylu, chlorek sodu, deksketoprofen, dopamina, etanol, heparyna, hydroksyzyna, lidokaina, morfina, octan etylowinylu, pentazocyna, petydyna, polietylen o niskiej gęstości, prometazyna, propionan celulozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sól fizjologiczna, stabilność chemiczna, teofilina, warunki aseptyczne, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Interakcje leku – Monkasta 4 mg

Montelukast (Monkasta, 4 mg, tabletki do rozgryzania i żucia) wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie wpływając istotnie na metabolizm leków takich jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Montelukast jest metabolizowany głównie przez enzymy CYP 3A4, CYP 2C8 i CYP 2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów tych enzymów (fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), gdyż fenobarbital zmniejsza AUC montelukastu o około 40%. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8 in vitro, jednak badania kliniczne z rozyglitazonem nie potwierdziły istotnej inhibicji tego enzymu in vivo, co sugeruje brak znaczącego wpływu na metabolizm leków takich jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid.
astma, AUC, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, enzym CYP 2C9, enzym CYP 3A4, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymu, inhibitor CYP 2C8, interakcja lekowa, itrakonazol, metabolizm leku, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Astorid 5 mg

Torasemid, substancja czynna w leku Astorid, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne implikacje kliniczne. Szczególnie ważne jest nasilenie działania hipotensyjnego w połączeniu z inhibitorami ACE, co może prowadzić do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego i zwiększonego ryzyka niewydolności nerek. Hipokaliemia indukowana przez torasemid potęguje toksyczność glikozydów naparstnicy, a także jest nasilana przez leki przeczyszczające oraz mineralo- i glikokortykosteroidy. Torasemid może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga monitorowania glikemii. Ponadto, NLPZ (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) i probenecyd zmniejszają skuteczność diuretyku, a jednoczesne stosowanie torasemidu z aminoglikozydami, pochodnymi platyny i cefalosporynami zwiększa ryzyko nefro- i ototoksyczności. Wysokie dawki salicylanów mogą nasilać toksyczność ośrodkową oraz ryzyko dny moczanowej.
adrenalina, amina katecholowa, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cytochrom P450, dna moczanowa, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, gentamycyna, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanamycyna, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, lek kuraryzujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeczyszczający, lit, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, pochodna platyny, probenecyd, salicylan, teofilina, tobramycyna, torasemid, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Donepezil Bluefish 5 mg

Donepezyl jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co implikuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna, chinidyna, fluoksetyna) oraz induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) tych enzymów. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej redukcji dawki. Induktory enzymów mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, dlatego konieczne jest monitorowanie efektów terapeutycznych. Donepezyl nie wpływa na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny czy digoksyny, a jednoczesne stosowanie tych leków nie modyfikuje metabolizmu donepezylu, co wskazuje na relatywnie bezpieczny profil interakcji w tych połączeniach.
amiodaron, amitryptylina, atropina, badanie EKG, beta-bloker, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, cymetydyna, cytalopram, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, digoksyna, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 2D6, izoenzym cytochromu P450-3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, metoprolol, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propranolol, ryfampicyna, sertindol, skopolamina, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie poznawcze, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemide Norameda 10 mg/ml

Furosemid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zmniejszenie wydalania i wzrost toksyczności), lekami ototoksycznymi (aminoglikozydy, cisplatyna – ryzyko trwałego uszkodzenia słuchu), chloralu wodzianem (ryzyko reakcji nadwrażliwości), inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II (ryzyko ostrej niewydolności nerek i wstrząsu), a także lekami przeciwcukrzycowymi (osłabienie działania i ryzyko kwasicy mleczanowej przy eGFR <45 ml/min). Ponadto furosemid może nasilać toksyczność glikozydów nasercowych poprzez indukcję hipokaliemii, a także zwiększać ryzyko arytmii w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT. Interakcje z NLPZ mogą prowadzić do ostrej niewydolności nerek i osłabienia działania diuretycznego, natomiast współstosowanie z lekami nefrotoksycznymi wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania funkcji nerek.
adrenalina, amina presyjna, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, cefalosporyna, chloralu wodzian, cisplatyna, cyklosporyna, digoksyna, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenofibrat, fenytoina, fibrat, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipoalbuminemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, interakcja lekowa, karbenoksolon, kardiotoksyczność, klofibrat, kwasica mleczanowa, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek zwiotczający mięśnie, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, metformina, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, polimyksyna, probenecyd, salicylan, sukcynylocholina, sukralfat, teofilina, tubokuraryna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabitril 15 mg

Tiagabina, metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4/5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna. Te leki przyspieszają metabolizm tiagabiny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia w osoczu i skróceniem okresu półtrwania, wymagając zwiększenia dawki dobowej i/lub częstotliwości podawania w celu utrzymania skuteczności terapeutycznej. U pacjentów nieprzyjmujących induktorów enzymów CYP stężenie tiagabiny jest około dwukrotnie wyższe, co wymaga stosowania mniejszych dawek i wolniejszego ich zwiększania. Ponadto, ziele dziurawca, silny induktor CYP3A4, jest przeciwwskazane w terapii tiagabiną ze względu na ryzyko znacznego obniżenia jej stężenia i utraty efektu terapeutycznego.
alkohol etylowy, cymetydyna, CYP 3A4/5, digoksyna, enzymy CYP 450, farmakokinetyka tiagabiny, fenobarbital, fenytoina, GABA, hormonalny środek antykoncepcyjny, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4/5, induktor enzymów CYP, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametry krzepnięcia, prymidon, receptor GABA, receptor glutaminergiczny, ryfampicyna, sedacja, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, teofilina, tiagabina, układ neuroprzekaźnikowy, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Interakcje

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które może prowadzić do ciężkiej bradykardii i niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Również leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina podawana pozajelitowo) mogą wywołać skurcz naczyń i bradykardię. Propranolol jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą ze względu na antagonizm działania beta-agonistów rozszerzających oskrzela. Interakcje z fingolimodem mogą nasilać bradykardię, a z propafenonem – podwajać stężenie propranololu w osoczu, co wymaga unikania takiego skojarzenia. Ponadto, propranolol może zwiększać stężenie warfaryny, cymetydyny, fluwoksaminy i ryzatryptanu, co wymaga monitorowania odpowiednich parametrów i dostosowania dawek.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chloropromazyna, cymetydyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie rozszerzające oskrzela, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens teofiliny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, NLPZ, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadamen MED 20 mg

Badania interakcji lekowych tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów i induktorów tego enzymu. Ketokonazol (200 mg/dobę) podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, a dawka 400 mg ketokonazolu czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg oraz Cmax o 22%. Rytonawir (200 mg dwa razy na dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżyć skuteczność leku. Tadalafil wykazuje istotne interakcje z azotanami, nasilając ich działanie hipotensyjne, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania; efekt ten utrzymuje się ponad 24 godziny i ustępuje po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego i ryzyka omdleń, dlatego nie zaleca się takiego skojarzenia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, azotan, bendroflumetiazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora alfa-adrenergicznego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek urologiczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Interakcje

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Wchłanianie lewofloksacyny jest istotnie obniżone przez sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz didanozynę (preparaty z glinem i magnezem), dlatego zaleca się podawanie tych substancji 2 godziny przed lub po lewofloksacynie. Sukralfat również znacząco zmniejsza biodostępność leku i powinien być podawany 2 godziny po lewofloksacynie. Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie. Klirens nerkowy lewofloksacyny jest obniżony przez probenecyd (o 34%) i cymetydynę (o 24%), co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Współistniejące stosowanie z fenbufenem podnosi stężenie leku o około 13%. Ponadto, lewofloksacyna wydłuża okres półtrwania cyklosporyny o 33%, co wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy.
antagoniści witaminy K, antagonista witaminy K, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, działanie kortykosteroidów, elektrokardiogram, farmakodynamika, farmakokinetyka, fluorochinolon, hepatotoksyczność, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, interakcje z pokarmem, kationy metali, klirens nerkowy, krople do oczu, lek przeciwbakteryjny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, lewofloksacyna, makrolidy, NLPZ, OUN, parametry krzepnięcia, preparat okulistyczny, probenecyd, próg drgawkowy, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, tendinopatia, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Zafiron 12 mcg

Formoterol, składnik aktywny leku Zafiron (12 μg/dawkę inhalacyjną), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wydłużające odstęp QT (np. chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, pochodne fenotiazyny), które w połączeniu z formoterolem zwiększają ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga monitorowania EKG. Leki β-adrenolityczne mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne nasilają hipokaliemiczne działanie formoterolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy.
antybiotyk makrolidowy, bromek ipratropium, bromek tiotropium, chinidyna, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipokaliemiczne, enfluran, formoterol, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, halotan, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lek wydłużający odstęp QT, lek β-adrenolityczny, lek β2-adrenergiczny, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, salbutamol, steroid, tachykardia, teofilina, terbutalina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Monkasta 10 mg

Montelukast wykazuje typowy dla leków przeciwastmatycznych profil interakcji farmakokinetycznych, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4, 2C8 i 2C9. W dawkach terapeutycznych nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leków takich jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyl estradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Indukcja enzymów CYP przez fenobarbital powoduje obniżenie AUC montelukastu o około 40%, co ma wysokie znaczenie kliniczne. Podobne, choć umiarkowane ryzyko zmniejszenia stężenia montelukastu występuje przy stosowaniu fenytoiny i ryfampicyny. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdziły istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym, np. rozyglitazonem czy paklitakselem.
astma oskrzelowa, AUC, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzym CYP, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymu, inhibicja CYP, inhibitor CYP, itrakonazol, lek przeciwastmatyczny, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Profitadal 5 mg

W badaniach klinicznych tadalafil w dawkach 10 mg i 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności w stosowaniu. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie obniżając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu (2,5–20 mg). Ponadto, doksazosyna w dawkach 4–8 mg w połączeniu z tadalafilem (5–20 mg) istotnie nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Ostrożność wymaga także stosowanie innych leków α-adrenolitycznych (alfuzosyna, tamsulozyna), zwłaszcza u osób starszych, z zaleceniem rozpoczynania terapii od najmniejszych dawek i stopniowego ich zwiększania.
antagoniści receptora angiotensyny II, azotany organiczne, beta-blokery, czas protrombinowy, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, finasteryd, indukcja enzymatyczna, induktory CYP3A4, inhibitory 5-alfa-reduktazy, inhibitory ACE, inhibitory CYP3A4, inhibitory PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP450, kanały wapniowe, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leki moczopędne tiazydowe, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, przeciwwskazanie, receptory α-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, stężenie leku we krwi, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cetraxal Plus (3 mg + 0,25 mg)/ml

Produkt leczniczy Cetraxal Plus, zawierający 3 mg/ml cyprofloksacyny oraz 0,25 mg/ml fluocynolonu acetonidu, stosowany miejscowo w postaci kropli do uszu, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym substancji czynnych, co znacząco ogranicza ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Pomimo braku specyficznych badań interakcji dla tego preparatu, dane dotyczące systemowego stosowania cyprofloksacyny wskazują na potencjalne zwiększenie działania doustnych antykoagulantów (np. warfaryny) oraz przejściowe podwyższenie stężenia kreatyniny u pacjentów przyjmujących cyklosporynę. Cyprofloksacyna hamuje izoenzymy CYP1A2 i CYP3A4, co może wpływać na metabolizm metyloksantyn (kofeina, teofilina), jednak po miejscowym podaniu do ucha ryzyko takich interakcji jest bardzo niskie. Zaleca się ostrożność u pacjentów z perforacją błony bębenkowej, gdyż może to zwiększać wchłanianie systemowe substancji czynnych i wymagać monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, doustny antykoagulant, fluocynolon acetonid, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP, krople do uszu, metyloksantyna, ototoksyczność, perforacja błony bębenkowej, stężenie kreatyniny, teofilina, warfaryna, wchłanianie ogólnoustrojowe, zapalenie ucha
Leksykon leków
Interakcje leku – Polfenon 150 mg

Propafenonu chlorowodorek (Polfenon) jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory tych enzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenia propafenonu w osoczu, co wymaga monitorowania układu krążenia i ewentualnej redukcji dawki. Szczególnie istotna jest interakcja z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które hamują CYP2D6 i powodują wzrost Cmax i AUC S-propafenonu o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Propafenon może także hamować metabolizm leków takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co wymaga dostosowania ich dawek w przypadku objawów toksyczności. Induktory CYP3A4 (fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie propafenonu, zmniejszając jego skuteczność przeciwarytmiczną, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego.
amiodaron, artykaina, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenprokumon, fluoksetyna, hipotensja, inhibitory izoenzymów, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy CYP, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki znieczulające miejscowo, lidokaina, metoprolol, niemiarowość, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, Polfenon, propafenonu chlorowodorek, propranolol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast LEK-AM 4 mg

Montelukast, stosowany w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy, wykazuje minimalny wpływ na farmakokinetykę leków takich jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna. Jednakże u pacjentów przyjmujących fenobarbital, AUC montelukastu zmniejsza się o około 40% z powodu indukcji enzymów CYP 3A4, 2C8 i 2C9, co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest substratem głównie CYP 2C8, a także w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. Inhibitory CYP 2C8, takie jak gemfibrozyl, zwiększają ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych, choć nie wymaga zmiany dawkowania. Inhibitory o mniejszej sile, np. trimetoprym, nie wykazują klinicznie istotnych interakcji. Silna inhibicja CYP 3A4 przez itrakonazol nie wpływa znacząco na farmakokinetykę montelukastu.
cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, ekspozycja ogólnoustrojowa, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymatyczna, itrakonazol, izoenzym CYP, izoenzym CYP 2C8, montelukast, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Viatris 20 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu lub karbamazepinę prowadzi do zwiększenia klirensu olanzapiny i obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wymaga rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny oraz cymetydyny.
agonista dopaminy, antagonizm dopaminergiczny, antagonizm serotoninergiczny, arytmia komorowa, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie CYP1A2, hepatotoksyczność, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, objaw parkinsonowski, ortostatyczny spadek ciśnienia, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Egolanza 5 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami wpływającymi na ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak fluoksetyna, cymetydyna, leki zobojętniające czy walproinian, co ułatwia ich jednoczesne stosowanie.
biodostępność olanzapiny, biperyden, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa olanzapiny, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, palenie tytoniu, receptor dopaminowy, receptor GABA-ergiczny, stężenie olanzapiny, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Regulon 0,03 mg + 0,15 mg

Produkt leczniczy Regulon wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza izoenzymów cytochromu P450 (CYP). Indukcja enzymatyczna, obserwowana już po kilku dniach terapii, może prowadzić do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi CYP450, takimi jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir czy ziele dziurawca zwyczajnego, które wymagają stosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów wątrobowych zaleca się wybór alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenia hormonów zawartych w Regulonie, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
boceprewir, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewotyroksyna, nelfinawir, newirapina, niedoczynność tarczycy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbamazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, telaprewir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceurolex SR 2 mg

Ropinirol, substancja czynna Ceurolex SR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza z chorobą Parkinsona. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i domperydonu. Natomiast neuroleptyki i antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) znacząco obniżają skuteczność ropinirolu poprzez przeciwstawne działanie na receptory dopaminergiczne, co wymaga unikania ich kojarzenia. Estrogeny i hormonalna terapia zastępcza (HTZ) mogą zwiększać stężenie ropinirolu w surowicy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki przy zmianach w HTZ. Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2, a inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, zwiększają Cmax o 60% i AUC o 84%, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga dostosowania dawki.
acenokumarol, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, Ceurolex SR, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperydon, enoksacyna, estrogen, fluorochinolon, fluwoksamina, hipotonia ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, izoenzym CYP1A2, lek przeciwdepresyjny, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, nikotynizm, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowe, ropinirol, SSRI, sulpiryd, teofilina, warfaryna, zaburzenia koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami i substancjami modyfikującymi aktywność tego izoenzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny, potencjalnie osłabiając jej efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych i wymaga rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak fluoksetyna (CYP2D6), warfaryna (CYP2C9) czy diazepam (CYP3A4, CYP2C19).
agonista dopaminy, antybiotyk, AUC, biodostępność leku, biperyden, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, elektrokardiografia, farmakokinetyka, fluoksetyna, fluorochinolony, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, interakcje lekowe, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sedatywny, leki zobojętniające, lit pierwiastek, metabolizm leku, nikotynizm, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, olanzapina, sedacja, stężenie maksymalne leku, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ dopaminergiczny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie termoregulacji
Leksykon substancji czynnych
Owoc kolendry – Interakcje

Owoc kolendry (Coriandri fructu), obecny w preparatach złożonych takich jak Digestonic, wykazuje zdolność do indukcji enzymów cytochromu P450, co może prowadzić do przyspieszonego metabolizmu i osłabienia działania wielu leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi (np. indynawir), cyklosporyną, warfaryną, teofiliną, digoksyną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, gdzie ryzyko kliniczne jest wysokie lub bardzo wysokie. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie owocu kolendry z lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Preparat Digestonic zawiera 60,0-68,0% (V/V) etanolu, co może potęgować działanie alkoholu i zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego oraz sedatywnego.
Coriandri fructus, cyklosporyna, cytochrom P450, dekompensacja niewydolności serca, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, indukcja enzymatyczna, indynawir, inhibitor proteazy, INR, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, korzeń rzewienia, kwiat rumianku, lek immunosupresyjny, lek nasercowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, liść mięty pieprzowej, niewydolność serca, odrzucenie przeszczepu, owoc kolendry, owoc kopru włoskiego, owoc róży, POChP, powikłanie zakrzepowe, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia rytmu serca, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Kwiat rumianku – Interakcje

Kwiat rumianku (Matricaria recutita L., flos) wykazuje potencjał do interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez aktywację układu cytochromu P450, co może prowadzić do obniżenia stężeń i skuteczności terapeutycznej leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Dotyczy to m.in. leków przeciwwirusowych (indynawir), immunosupresyjnych (cyklosporyna), antykoagulantów doustnych (warfaryna), leków nasercowych (digoksyna), metyloksantyn (teofilina) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (etinylestradiol). W przypadku warfaryny i cyklosporyny zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania, natomiast przy digoksynie i teofilinie konieczne jest monitorowanie stężeń leku. Preparaty złożone zawierające kwiat rumianku wraz z korą dębu (np. Imupret, Vagosan) mogą dodatkowo wpływać na zmniejszenie wchłaniania alkaloidów, co wymaga zachowania odstępu czasowego między dawkami. Ponadto, istnieje przeciwwskazanie do łączenia rumianku z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, TCA) ze względu na potencjalnie zmienioną odpowiedź terapeutyczną.
alkaloidy, antykoagulant doustny, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, etanol, indeks terapeutyczny, indynawir, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja substancji, kora dębu, kwiat rumianku, lek immunosupresyjny, lek nasercowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, leki SSRI, Matricaria recutita, metabolizm etanolu, monitorowanie INR, odrzucenie przeszczepu, postać farmaceutyczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku we krwi, teofilina, warfaryna, wchłanianie alkaloidów, wyciąg z rumianku
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefalgin Migraplus 250 mg + 150 mg + 50 mg

Preparat Cefalgin Migraplus, zawierający 250 mg paracetamolu, 150 mg propyfenazonu oraz 50 mg kofeiny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z paracetamolem i kofeiną. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów, co jest szczególnie istotne przy długotrwałej terapii lub wyższych dawkach. Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu, zwiększając jego toksyczność, oraz nasilać działanie doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR. Długotrwałe stosowanie z NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a interakcja z zydowudyną podnosi ryzyko neutropenii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, sepsą lub niedożywieniem.
adrenalina, alkoholizm, antagonista receptorów H2, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyki chinolonowe, barbiturany, Cefalgin Migraplus, chloramfenikol, choroby układu sercowo-naczyniowego, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, disulfiram, efedryna, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory gyrazy, INR, karbamazepina, kofeina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwretrowirusowy, leki przeciwzakrzepowe, leki sympatykomimetyczne, luka anionowa, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, NLPZ, norfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paraksantyna, pochodne kumaryny, propyfenazon, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, sepsa, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teofilina, toksyczne metabolity, tyroksyna, uszkodzenie nerek, zatrucie etanolem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Acix 500 500 mg

Acyklowir jest eliminowany głównie przez aktywne wydzielanie kanalikowe w nerkach, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna hamują ten mechanizm, prowadząc do zwiększenia AUC acyklowiru i zmniejszenia jego wydalania nerkowego, choć zwykle nie wymaga to zmiany dawkowania ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru. Jednoczesne stosowanie mykofenolanu mofetylu powoduje wzrost AUC zarówno acyklowiru, jak i nieaktywnego metabolitu mykofenolanu, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Acyklowir zwiększa również stężenie teofiliny w osoczu o około 50%, co uzasadnia konieczność monitorowania jej poziomu podczas terapii skojarzonej. W przypadku litu, szczególnie przy dożylnym podaniu acyklowiru, istnieje wysokie ryzyko toksyczności, dlatego wskazane jest kontrolowanie stężenia litu w surowicy.
acyklowir, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lit, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przedział terapeutyczny, takrolimus, teofilina, terapia skojarzona, toksyczność leku, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asmenol PPH 10 mg

Montelukast, składnik leku Asmenol PPH, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg i 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg. Dostępność biologiczna wynosi odpowiednio 64% i 73%, przy czym posiłek nie wpływa na biodostępność tabletek powlekanych, natomiast zmniejsza ją do 63% w przypadku tabletek do rozgryzania. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%) oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym na poziomie 8-11 litrów. Montelukast podlega intensywnemu metabolizmowi głównie przez izoenzym CYP2C8, z mniejszym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a jego metabolity są szybko eliminowane i nie mają istotnego udziału w działaniu terapeutycznym. Klirens osoczowy u zdrowych dorosłych wynosi średnio 45 ml/min, a wydalanie leku i metabolitów odbywa się niemal wyłącznie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność montelukastu, Cmax, enzym metabolizujący, interakcja lekowa, izoenzym 2C8, klirens osoczowy, mikrosom wątroby, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stężenie terapeutyczne montelukastu, tabletka do rozgryzania, tabletka powlekana, teofilina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Famotydyna Ranigast 20 mg

Famotydyna, antagonista receptora H2, charakteryzuje się minimalnym ryzykiem interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P-450, takimi jak warfaryna, teofilina, fenytoina, diazepam czy propranolol. Jednakże, poprzez wpływ na pH żołądka i wydzielanie kwasu solnego, famotydyna może znacząco zmniejszać biodostępność leków takich jak atazanawir, ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol (zawiesina doustna), a także inhibitorów kinazy tyrozynowej (dazatynib, erlotynib, gefitynib, pazopanib). Szczególną uwagę należy zwrócić na rylpiwirynę, gdzie dawka 40 mg famotydyny podana 2 godziny przed 150 mg rylpiwiryny obniża AUC i Cmax rylpiwiryny odpowiednio o 76% i 85%, co wymaga stosowania famotydyny raz na dobę i podawania jej co najmniej 12 godzin przed lub 4 godziny po rylpiwirynie, aby uniknąć istotnego obniżenia skuteczności terapii.
aminofenazon, antagonista receptora H2, atazanawir, benzodiazepina, beta-adrenolityk, biodostępność, choroba refluksowa, choroba wrzodowa, cytochrom P-450, dazatynib, diazepam, erlotynib, famotydyna, farmakokinetyka, fenytoina, gefitynib, hemodializa, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm etanolu, pazopanib, pH żołądkowe, pozakonazol, probenecyd, propranolol, rylpiwiryna, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia, zakażenie HIV
Leksykon substancji czynnych
Owocnia pomarańczy gorzkiej – Interakcje

Owocnia pomarańczy gorzkiej (Citrus aurantium L. ssp. aurantium) jest składnikiem nalewki gorzkiej, często łączonej z wyciągiem z ziela dziurawca oraz korzeniem kozłka. Wyciąg z dziurawca wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję izoenzymów CYP3A4 i CYP1A2, co prowadzi do zmniejszenia biodostępności leków takich jak werapamil, warfaryna, cyklosporyna, digoksyna, teofilina oraz doustne środki antykoncepcyjne. Szczególnie istotne jest ryzyko obniżenia skuteczności terapeutycznej i potencjalnego zagrożenia klinicznego, np. ryzyko odrzutu przeszczepu przy stosowaniu cyklosporyny. W preparatach tych zawartość hiperforyny jest zwykle nieoznaczana, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy dawkach przekraczających 1 mg hiperforyny dziennie lub stosowaniu powyżej 2 tygodni. Korzeń kozłka, obecny w tych preparatach, może nasilać działanie sedatywne, zwłaszcza w połączeniu z lekami uspokajającymi, mimo braku istotnych interakcji z enzymami CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2 i CYP2E1.
benzodiazepina, Citrus aurantium, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, dostępność biologiczna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwzakrzepowe, efekt sedatywny, hiperforyna, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, korzeń kozłka, lek przeciwbólowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, metabolizm leków, metabolizm wątrobowy, nalewka gorzka, neuroleptyk, odrzucenie przeszczepu, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, owocnia pomarańczy gorzkiej, P-glikoproteina, teofilina, Valeriana officinalis, warfaryna, wyciąg z ziela dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Zyrtec 10 mg

Cetyryzyna, substancja czynna leku Zyrtec, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny z minimalnym ryzykiem istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Badania kliniczne potwierdziły brak znaczących interakcji z pseudoefedryną oraz teofiliną, nawet przy dawce teofiliny do 400 mg/dobę, co umożliwia bezpieczne stosowanie terapii skojarzonej. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie zmienia całkowitej biodostępności, lecz może opóźniać szybkość wchłaniania, co klinicznie przekłada się na nieznaczne opóźnienie początku działania bez utraty skuteczności terapeutycznej. Ponadto, cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, co stanowi przewagę nad lekami przeciwhistaminowymi pierwszej generacji, choć u pacjentów wrażliwych może dojść do nasilenia depresji OUN i obniżenia zdolności psychomotorycznych.
barbiturany, benzodiazepiny, biodostępność, cetyryzyna, dysfagia, działanie depresyjne na OUN, farmakodynamika, farmakokinetyka, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, leczenie skojarzone, leki hamujące OUN, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, leki przeciwpsychotyczne, leki sedatywne, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, sprawność psychoruchowa, teofilina, terapia łączona, terapia złożona
Leksykon chorób i schorzeń
Astma wysiłkowa – Leczenie

Astma wysiłkowa (EIB) to zwężenie dróg oddechowych indukowane wysiłkiem fizycznym, występujące zarówno u pacjentów z astmą przewlekłą, jak i bez rozpoznania astmy. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie krótko działających beta-2-mimetyków (SABA) takich jak albuterol i lewalbuterol 10-30 minut przed wysiłkiem, których efekt utrzymuje się 2-4 godziny. Alternatywnie można stosować stabilizatory komórek tucznych (kromoglikan sodowy, nedokromil sodowy) 15-20 minut przed wysiłkiem lub leki antyleukotrienowe (montelukast) podawane co najmniej 2 godziny przed aktywnością. U pacjentów z niedostatecznie kontrolowaną astmą przewlekłą wskazane jest stosowanie wziewnych kortykosteroidów (ICS), długo działających beta-2-mimetyków (LABA) takich jak salmeterol czy formoterol oraz inhalatorów łączonych. W przypadku braku kontroli objawów rozważa się dodatkowe leki, np. antycholinergiczne (ipratropium) lub teofilinę.
adrenalina, albuterol, astma wysiłkowa, budezonid, formoterol, ipratropium, kromoglikan sodowy, LABA, lek antycholinergiczny, lek antyleukotrienowy, lek biologiczny, lewalbuterol, modyfikator leukotrienów, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, okres refrakcji, plan działania w astmie, salmeterol, skurcz oskrzeli indukowany wysiłkiem, stabilizator komórek tucznych, teofilina, wziewny kortykosteroid, zafirlukast
Leksykon leków
Przedawkowanie – Concor Cor 5 5 mg

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują zwiększoną wrażliwość na lek. Typowe objawy przedawkowania obejmują bradykardię, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię. Bradykardia wynika z blokady receptorów beta-adrenergicznych w mięśniu sercowym i wymaga podania dożylnego atropiny, a w razie braku efektu – izoprenaliny lub wszczepienia stymulatora serca. Niedociśnienie tętnicze, spowodowane zmniejszoną kurczliwością mięśnia sercowego i rozszerzeniem naczyń, leczy się dożylnym podaniem płynów, lekami obkurczającymi naczynia oraz glukagonem. Skurcz oskrzeli wymaga stosowania beta2-adrenomimetyków i teofiliny, natomiast ostra niewydolność serca – leków moczopędnych, inotropowo dodatnich i rozszerzających naczynia. Hipoglikemia powinna być leczona dożylnym podaniem glukozy.
atropina dożylna, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, glikogenoliza, glukagon dożylny, glukoneogeneza, hipoglikemia, izoprenalina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowo dodatni, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, ostra niewydolność serca, pomiar ciśnienia tętniczego, poziom glikemii, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, rytm serca, saturacja krwi, skurcz oskrzeli, stężenie glukozy, stymulator serca, teofilina, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorette Fruit 2 mg

Stosowanie Nicorette Fruit (tabletki do ssania 2 mg) nie wykazuje jednoznacznie potwierdzonych istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak nikotyna może nasilać działanie hemodynamiczne adenozyny, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego i częstości rytmu serca oraz zwiększać wrażliwość na ból w klatce piersiowej u pacjentów z dławicą piersiową. Zaprzestanie palenia, niezależnie od metody, wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez enzym CYP1A2 (np. teofilina, klozapina, ropinirol), co może skutkować wzrostem ich stężenia w osoczu. Ponadto, zmiany w metabolizmie dotyczą także warfaryny i insuliny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Alkohol nie wykazuje specyficznych interakcji farmakologicznych z nikotyną, jednak może obniżać skuteczność terapii nikotynowej poprzez zmniejszenie motywacji do rzucenia palenia.
adenozyna, beta-bloker, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, dym tytoniowy, efekt naczynioskurczowy, enzym CYP1A2, enzym wątrobowy, indeks terapeutyczny, insulinooporność, katecholaminy, klozapina, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leków, nadciśnienie tętnicze, nikotyna, nikotynowa terapia zastępcza, ropinirol, skurcz naczyniowy, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Genoptim 250 mg

Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levofloxacin Genoptim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą istotnie wpływać na jej biodostępność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z kationami wielowartościowymi, takimi jak sole żelaza, cynku, magnezu i glinu, które poprzez chelatowanie znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem lewofloksacyny a preparatami zawierającymi te kationy. Sole wapnia wykazują minimalny wpływ na wchłanianie, natomiast sukralfat znacząco obniża biodostępność leku i powinien być podawany co najmniej 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
biodostępność lewofloksacyny, cewka nerkowa, chelatowanie, chinolon, cymetydyna, didanozyna, drgawka, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fenbufen, fluorochinolon, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kation wielowartościowy, klirens nerkowy, lek zobojętniający kwas solny, Levofloxacin Genoptim, lewofloksacyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, sól cynku, sól wapnia, sól żelaza, sukralfat, teofilina, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Lewodropropizyna – Interakcje

Lewodropropizyna, jako nieopioidowy lek przeciwkaszlowy, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, co potwierdzają liczne badania na modelach zwierzęcych oraz u ludzi. Nie stwierdzono nasilenia działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z benzodiazepinami (np. diazepam, alprazolam), alkoholem, fenytoiną czy imipraminą, a także brak modyfikacji zapisu EEG przy jednoczesnym stosowaniu z benzodiazepinami. Ponadto, lewodropropizyna nie wpływa na aktywność doustnych leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna, ani na hipoglikemizujący efekt insuliny, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z chorobami układu krążenia i cukrzycą, przy zachowaniu standardowego monitorowania INR i glikemii. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z lekami stosowanymi w terapii chorób układu oddechowego, w tym agonistami receptorów beta-2-adrenergicznych (salbutamol, formoterol), metyloksantynami (teofilina), kortykosteroidami (budezonid, flutykazon), antybiotykami, mukolitykami (acetylocysteina, bromheksyna) oraz lekami przeciwhistaminowymi (cetyryzyna, loratadyna).
acetylocysteina, agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, benzodiazepina, bromheksyna, budezonid, cetyryzyna, fenytoina, flutykazon, formoterol, imipramina, insulina, kortykosteroid, krzywa EEG, lek mukokinetyczny, lek mukolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewodropropizyna, loratadyna, metyloksantyna, monitorowanie INR, ośrodkowy układ nerwowy, parametr koagulologiczny, POChP, salbutamol, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Trifas 200 10 mg/ml

Torasemid, jako silny diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest nasilenie działania hipotensyjnego w połączeniu z inhibitorami ACE, co może prowadzić do ostrej hipotonii ortostatycznej, wymagającej ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Torasemid indukuje hipokaliemię, co zwiększa ryzyko toksyczności glikozydów naparstnicy, zwłaszcza zaburzeń rytmu serca, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie poziomu potasu i rozważenie suplementacji. Ponadto, torasemid może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga kontroli glikemii i dostosowania terapii hipoglikemizującej. Interakcje z NLPZ i probenecydem prowadzą do osłabienia efektów diuretycznych i hipotensyjnych torasemidu, a duże dawki salicylanów mogą nasilać ich toksyczność ośrodkową.
adrenalina, amina katecholowa, amina presyjna, antybiotyk aminoglikozydowy, cisplatyna, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, działanie naczyniodylacyjne, epinefryna, gentamycyna, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulinooporność, kanalik proksymalny, kanamycyna, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek kuraryzujący, lek przeciwcukrzycowy, nefrotoksyczność, nefrotoksyczność cefalosporyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, noradrenalina, norepinefryna, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna platyny, probenecid, reabsorpcja sodu, równowaga elektrolitowa, salicylan, sól litu, stężenie potasu w surowicy, teofilina, tobramycyna, torasemid, właściwość moczopędna, zaburzenie perfuzji narządowej, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Interakcje

Cetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, co przekłada się na niski potencjał interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z pseudoefedryną, teofiliną (400 mg/dobę), cymetydyną, glipizydem, diazepamem, makrolidami (azytromycyna, erytromycyna), ketokonazolem czy antypiryną. Współpodawanie z teofiliną powoduje jedynie niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Również nie obserwowano klinicznie istotnych zmian w zapisie EKG przy jednoczesnym stosowaniu z makrolidami i ketokonazolem, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne. Interakcja z rytonawirem (600 mg 2x/dobę) skutkuje wzrostem ekspozycji na cetyryzynę o około 40%, co wymaga monitorowania u pacjentów przyjmujących leki przeciwwirusowe. Pokarm nie wpływa na stopień wchłaniania, lecz może opóźniać i obniżać maksymalne stężenie leku w osoczu. Cetyryzyna nie nasila działania alkoholu (0,5 g/l we krwi), jednak u osób wrażliwych jednoczesne stosowanie z alkoholem lub lekami hamującymi OUN może nasilać sedację i obniżać zdolność koncentracji.
antypiryna, azytromycyna, biodostępność substancji czynnej, cymetydyna, diazepam, elektrokardiografia, erytromycyna, fitynian, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu, kwas cytrynowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwnadciśnieniowy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parathormon, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, receptor β-adrenergiczny, rytonawir, stężenie w osoczu, teofilina, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, witamina D3, zasadowica metaboliczna, zespół mleczno-alkaliczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Aurovitas 40 mg

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, osłabienia efektu terapeutycznego lub poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie propranololu z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem), lekami sympatykomimetycznymi (adrenalina), beta-agoniści rozszerzającymi oskrzela, fingolimodem oraz propafenonem, co może skutkować ciężką bradykardią, niedociśnieniem tętniczym, zaburzeniami przewodzenia, a nawet ryzykiem zgonu. W przypadku leków takich jak amiodaron, leki przeciwarytmiczne klasy I, NLPZ (zwłaszcza indometacyna), cymetydyna, środki znieczulające, fluwoksamina czy leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym, konieczne jest dostosowanie dawki propranololu i ścisłe monitorowanie pacjenta ze względu na ryzyko bradykardii, nasilenia niewydolności serca oraz interakcji metabolicznych. Warto zwrócić uwagę na wpływ alkoholu, który zwiększa stężenie propranololu w osoczu, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, bradykardii i ryzyka ortostatycznych spadków ciśnienia.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-agonista, bradykardia, bradykardia zatokowa, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfunkcja lewej komory, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, działanie inotropowe ujemne, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indometacyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, oznaczanie bilirubiny, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, teofilina, warfaryna, węzeł zatokowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorazepam TZF 1 mg

Lorazepam TZF, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania lorazepamu z opioidami (morfina, fentanyl, tramadol, oksykodon), ze względu na bardzo wysokie ryzyko addytywnej depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), prowadzącej do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Również spożywanie alkoholu podczas terapii lorazepamem jest absolutnie przeciwwskazane z powodu synergistycznego działania depresyjnego na OUN, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji, depresją oddechową i ryzykiem śpiączki. W przypadku stosowania lorazepamu z kwasem walproinowym lub probenecydem zaleca się redukcję dawki lorazepamu o około 50% z uwagi na zmniejszony klirens i wydłużone działanie leku. Interakcje z klozapiną mogą powodować nasilone efekty sedatywne, nadmierne ślinienie oraz zaburzenia ruchowe, co wymaga ostrożności i ścisłego nadzoru lekarskiego.
aminofilina, amnezja następcza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, efekt anksjolityczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, klirens, klozapina, kwas walproinowy, lek hamujący OUN, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, lorazepam, neuroleptyk, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, opioidowy środek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, teofilina, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie ruchowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren-Swift 10 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktorami CYP1A2, takimi jak palenie tytoniu i karbamazepina, są związane ze zmniejszeniem stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują istotne zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywny obniża dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony leków zobojętniających kwas solny, fluoksetyny, czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, sedacja, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Contril 60 mg/10 ml

Lewodropropizyna, substancja czynna syropu Contril (60 mg/10 ml), nie wykazuje istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, fenytoina czy imipramina, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych oraz kliniczne zapisy EEG u ludzi. Nie stwierdzono również wpływu lewodropropizyny na działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) ani na efekt hipoglikemizujący insuliny. W terapii chorób układu oddechowego, lewodropropizyna może być bezpiecznie stosowana łącznie z agonistami receptorów beta-2-adrenergicznych, metyloksantynami, kortykosteroidami, antybiotykami, mukolitykami oraz lekami przeciwhistaminowymi, bez ryzyka istotnych interakcji.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, aminofilina, benzodiazepiny, choroby układu oddechowego, elektroencefalografia, fenytoina, imipramina, infekcja dróg oddechowych, insulina, kortykosteroid, lek mukolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek rozszerzający oskrzela, leki uspokajające, lewodropropizyna, metyloksantyna, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, syrop Contril, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Adenocor 3 mg/ml

Adenocor, zawierający adenozynę, jest stosowany w nagłych stanach kardiologicznych, jednak jego przedawkowanie może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, takich jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardia (<60 uderzeń/min) oraz asystolia. Charakterystyczne dla adenozyny jest bardzo krótkie t½, wynoszące poniżej 10 sekund, co powoduje szybkie ustępowanie objawów po przedawkowaniu. Mimo to, powikłania te mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku asystolii.
adenozyna, aminofilina, asystolia, atropina, bradykardia, dysfagia, kofeina, leki wazopresyjne, metyloksantyny, niedociśnienie tętnicze, okres półtrwania adenozyny, okres półtrwania leku, płynoterapia, resuscytacja, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, stymulacja elektryczna serca, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenia hemodynamiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Doperil 10 mg

Donepezyl, aktywny składnik preparatu Apo-Doperil, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, który zwiększa stężenie donepezylu o około 30%, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą podnosić poziomy donepezylu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Z kolei induktory tych enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) obniżają stężenie leku, potencjalnie osłabiając jego skuteczność, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Nie stwierdzono istotnego wpływu donepezylu na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny i digoksyny, ani odwrotnie.
agonista cholinergiczny, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, cymetydyna, CYP 2D6, CYP 3A4, digoksyna, donepezyl, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, induktor metabolizmu, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek cholinergiczny, lek cholinolityczny, lek nasercowy, lek normotymiczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, ryfampicyna, sukcynylocholina, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Axia Forte Plus 3 mg + 0,03 mg

Złożone doustne środki antykoncepcyjne zawierające 0,03 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, takie jak Axia Forte Plus, wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na ich skuteczność i bezpieczeństwo. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątrobowe (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, bosentan, leki stosowane w HIV: rytonawir, newirapina, efawirenz), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień śródcyklicznych i utraty skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się stosowanie dodatkowej metody mechanicznej antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym leczeniu wskazane jest rozważenie alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji. Ponadto, stosowanie Axia Forte Plus z inhibitorami proteazy HIV i nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy może powodować zmienne zmiany stężeń hormonów, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka.
aktywność AlAT, aktywność reninowa osocza, barbiturat, cyklosporyna, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, działanie przeciwmineralokortykosteroidowe, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etynyloestradiol, fenytoina, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, karbamazepina, klirens hormonu płciowego, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, metabolizm węglowodanów, midazolam, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, omeprazol, parametr biochemiczny wątroby, parametr funkcji tarczycy, rytonawir, steroid antykoncepcyjny, stężenie aldosteronu, stężenie frakcji lipidów, symwastatyna, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wskaźnik krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tamsulosin Aurovitas 400 mcg

Tamsulosyna chlorowodorek (Tamsulosin Aurovitas, 400 µg) wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych u dorosłych pacjentów, bez konieczności modyfikacji dawkowania podczas jednoczesnego stosowania z atenololem, enalaprilem, teofiliną oraz lekami takimi jak diazepam, propranolol, trichlorometiazyd, chlormadynon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid, symwastatyna i warfaryna. Cymetydyna zwiększa stężenie tamsulosyny w osoczu, a furosemid je obniża, jednak wartości pozostają w granicach terapeutycznych, co nie wymaga zmiany dawki. Diklofenak i warfaryna mogą przyspieszać eliminację tamsulosyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami cytochromu P450, zwłaszcza silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol), które zwiększają AUC i Cmax tamsulosyny odpowiednio 2,8- i 2,2-krotnie, co jest przeciwwskazaniem u pacjentów z fenotypem słabego metabolizmu CYP2D6. Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, powoduje umiarkowany wzrost Cmax (1,3x) i AUC (1,6x), jednak bez klinicznego znaczenia.
amitryptylina, antagonista receptora α1-adrenergicznego, antagonista receptorów H2, antykoagulant, atenolol, beta-adrenolityk, chlormadynon, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cymetydyna, cytochrom CYP2D6, cytochrom P450, diazepam, diklofenak, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, enalapril, farmakolog kliniczny, furosemid, glibenklamid, hipotensja, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, ketokonazol, metyloksantyna, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, propranolol, symwastatyna, tamsulosyny chlorowodorek, teofilina, trichlorometiazyd, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Trifas 10 10 mg

Torasemid, substancja czynna leku Trifas 10, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów poddanych terapii wielolekowej. Synergistyczne działanie torasemidu z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE-I) może prowadzić do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności. Hipokaliemia indukowana przez torasemid potęguje ryzyko arytmii przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy. Ponadto, torasemid może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawkowania. Interakcje z NLPZ (indometacyna, kwas acetylosalicylowy) oraz probenecydem mogą zmniejszać skuteczność działania moczopędnego i hipotensyjnego torasemidu, co jest związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn nerkowych i zmniejszeniem nerkowego przepływu krwi.
amina katecholowa, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cisplatyna, działanie hipotensyjne, działanie kuraryzujące, epinefryna, gentamycyna, glikemia, glikokortykoid, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanamycyna, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeczyszczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norepinefryna, pochodna platyny, probenecid, salicylan, sole litu, teofilina, tobramycyna, torasemid, Trifas, wazodylatacja, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Requip 0,5 mg

Ropinirol, agonista receptorów dopaminowych stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Nie stwierdzono znaczących interakcji z lewodopą i domperydonem, co nie wymaga korekty dawkowania. Natomiast leki neuroleptyczne i antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) obniżają skuteczność ropinirolu poprzez blokadę receptorów dopaminowych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Estrogeny i hormonalna terapia zastępcza (HTZ) mogą zwiększać stężenie ropinirolu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki przy rozpoczynaniu lub odstawianiu HTZ. Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2; inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, powodują wzrost Cmax o 60% i AUC o 84%, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i wymagając dostosowania dawki.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, AUC, choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, domperydon, działanie niepożądane, enoksacyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie krwotoczne, ropinirol, stężenie leku w osoczu, sulpiryd, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Atrovent N 20 mcg/dawkę inh.

Produkt leczniczy Atrovent N, zawierający bromek ipratropiowy, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami przeciwcholinergicznymi, beta-adrenomimetykami oraz pochodnymi ksantyny. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu bromku ipratropiowego z innymi lekami przeciwcholinergicznymi (np. tiotropium, glikopironium), ze względu na ryzyko sumowania efektów przeciwcholinergicznych i nasilenia działań niepożądanych, co stanowi wysokie ryzyko i jest przeciwwskazaniem do długotrwałej terapii skojarzonej. Z kolei beta-adrenomimetyki (salbutamol, formoterol) oraz pochodne ksantyny (teofilina) mogą wzmacniać efekt rozszerzający oskrzela bromku ipratropiowego, co jest korzystne klinicznie, jednak wymaga monitorowania pacjenta pod kątem nasilenia efektów terapeutycznych i działań niepożądanych. W każdej dawce inhalacyjnej Atrovent N znajduje się 8,415 mg etanolu bezwodnego, co nie powinno powodować istotnych interakcji z alkoholem spożywanym doustnie, aczkolwiek zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy przy jednoczesnym spożyciu alkoholu i stosowaniu leków przeciwcholinergicznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, aerozol inhalacyjny, aminofilina, beta-adrenomimetyk, bromek ipratropiowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne, etanol bezwodny, formoterol, glikokortykosteroid wziewny, glikopironium, interakcja farmakokinetyczna, kromoglikan sodowy, lek przeciwcholinergiczny, nedokromil, pochodna ksantynowa, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, salmeterol, teofilina, tiotropium
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciclovir Altan 250 mg/ml

Acyklowir, eliminowany głównie w postaci niezmienionej przez nerki za pośrednictwem aktywnego wydzielania kanalikowego, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami konkurującymi o ten sam mechanizm wydalania, takimi jak probenecyd i cymetydyna, które zwiększają AUC acyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy. Pomimo tych zmian, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru zwykle eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus), które mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i wymagają monitorowania funkcji nerek. Ponadto, dożylne podawanie acyklowiru z litem niesie ryzyko toksyczności litu, co wymaga ścisłego monitorowania jego stężenia w surowicy. W przypadku teofiliny, acyklowir zwiększa jej AUC o około 50%, co uzasadnia kontrolę stężenia teofiliny podczas terapii skojarzonej.
acyklowir, aktywne wydzielanie kanalikowe, AUC acyklowiru, cyklosporyna, cymetydyna, działanie niepożądane, indeks terapeutyczny acyklowiru, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lit, mykofenolan mofetylu, probenecyd, takrolimus, teofilina, terapia dożylna, toksyczność litu, transplantacja narządów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Krka 250 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zmniejsza maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się podawanie azytromycyny co najmniej godzinę przed lub 2 godziny po lekach zobojętniających. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie azytromycyny z substratami glikoproteiny P, takimi jak digoksyna i kolchicyna, ze względu na ryzyko wzrostu ich stężeń w surowicy i konieczność monitorowania stężenia digoksyny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (hydroksychlorochina, chlorochina) oraz cyzaprydem, ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, azytromycyna może istotnie zwiększać Cmax i AUC cyklosporyny, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawki cyklosporyny. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (np. warfaryny) obserwowano potencjalne nasilenie działania przeciwzakrzepowego, co wymaga częstych oznaczeń czasu protrombinowego.
alfentanyl, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, azytromycyna, cetyryzyna, chlorochina, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, enzym CYP3A4, ergotamina, ergotyzm, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, kolchicyna, komorowe zaburzenie rytmu, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim z sulfametoksazolem, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Staveran 40 40 mg

Werapamil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, jest silnym inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje z lekami hamującymi CYP3A4 mogą zwiększać stężenie werapamilu w osoczu, natomiast leki indukujące CYP3A4 obniżają jego stężenie. Przykładowo, ryfampicyna zmniejsza AUC werapamilu o około 97% i Cmax o 94%, a sok grejpfrutowy zwiększa AUC R-werapamilu o 49% i S-werapamilu o 37%. Werapamil zwiększa stężenia wielu leków, takich jak kolchicyna (AUC 2-krotnie), doksorubicyna (AUC 104%, Cmax 61%), statyny metabolizowane przez CYP3A4 (np. symwastatyna AUC 2,6-krotnie, Cmax 4,6-krotnie), a także leków immunosupresyjnych (np. ewerolimus AUC 3,5-krotnie). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku glikozydów nasercowych, statyn, leków immunosupresyjnych oraz dabigatranu, którego Cmax wzrasta o 180%, a AUC o 150% przy podaniu werapamilu o natychmiastowym uwalnianiu.
almotryptan, antagoniści receptora H2, atorwastatyna, bradykardia, buspiron, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, dezypramina, digitoksyna, digoksyna, dna moczanowa, doksorubicyna, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, ewerolimus, fenobarbital, fluwastatyna, glibenklamid, glikoproteina p, glikozydy nasercowe, hipotensja ortostatyczna, imipramina, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, interakcje farmakokinetyczne, iwabradyna, kardiomiopatia przerostowa, kardiotoksyczność, klarytromycyna, kolchicyna, kwas moczowy, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki immunosupresyjne, leki moczopędne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwwirusowe HIV, lowastatyna, metoprolol, midazolam, miopatia, neurotoksyczność litu, obrzęk płuc, padaczka częściowa, prawastatyna, propranolol, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, rabdomioliza, rak drobnokomórkowy płuc, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sulfinpyrazon, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, teofilina, werapamilu chlorowodorek, zaburzenia krzepnięcia
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z dziurawca – Interakcje

Nalewka z dziurawca (Hyperici tinctura) w produkcie leczniczym Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae) występuje w stężeniu 24,9 g/100 g produktu, z 70% etanolem jako ekstrahentem. Pomimo niskiej zawartości nalewki, konieczna jest ostrożność ze względu na potencjalne interakcje farmakologiczne. Przyjmowanie hiperforyny poniżej 1 mg/dobę i krócej niż 2 tygodnie nie wywołuje klinicznie istotnych interakcji, jednak brak oznaczenia hiperforyny w produkcie wymaga uwzględnienia ryzyka interakcji typowych dla dziurawca. Najważniejsze interakcje dotyczą leków przeciwdepresyjnych (SSRI, IMAO, trójpierścieniowe), gdzie ryzyko zespołu serotoninowego (ból głowy, nadciśnienie tętnicze, tachykardia) jest wysokie i stanowi zagrożenie życia. Ponadto, nalewka indukuje enzymy cytochromu P450 i P-glikoproteinę, co może obniżać stężenia leków antyretrowirusowych (np. indinawir), immunosupresyjnych (cyklosporyna), przeciwzakrzepowych (warfaryna), glikozydów nasercowych (digoksyna) oraz teofiliny, prowadząc do zmniejszenia skuteczności terapii i poważnych powikłań klinicznych, takich jak odrzucenie przeszczepu czy utrata kontroli nad astmą i niewydolnością serca.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie serotoninergiczne, glikozyd nasercowy, hiperforyna, hipertermia, indinawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, lek antyretrowirusowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, nalewka z dziurawca, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tachykardia, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zakażenie HIV, zespół serotoninowy