Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Właściwości farmakokinetyczne leku Asmenol PPH (montelukast sodowy) obejmują szereg procesów zachodzących w organizmie po podaniu leku, takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tych procesów w oparciu o dane kliniczne.

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. U dorosłych pacjentów przyjmujących na czczo tabletkę powlekaną 10 mg, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 3 godzin (Tmax). Średnia dostępność biologiczna montelukastu po podaniu doustnym wynosi 64%. Warto zaznaczyć, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax leku po podaniu doustnym. Ta właściwość jest istotna klinicznie, gdyż potwierdza skuteczność i bezpieczeństwo stosowania tabletek powlekanych 10 mg niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.¹

W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, lek osiąga Cmax po 2 godzinach od podania na czczo u dorosłych. Średnia dostępność biologiczna w tej postaci wynosi 73%, jednakże standardowy posiłek zmniejsza ją do 63%.²

Dystrybucja

Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. Parametr objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów. Badania na modelach zwierzęcych (szczury) z użyciem znakowanego promieniotwórczo montelukastu wskazują na minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Co więcej, po 24 godzinach od podania dawki leku, stężenia związków promieniotwórczych były minimalne we wszystkich pozostałych badanych tkankach, co wskazuje na specyficzny profil dystrybucji leku w organizmie.³

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były poniżej progu oznaczalności, co wskazuje na ich szybką eliminację.⁴

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest izoenzym 2C8 układu cytochromu P450. W mniejszym stopniu w procesie tym mogą uczestniczyć również izoenzymy 3A4 i 2C9. Warto podkreślić, że itrakonazol, znany inhibitor izoenzymu 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych dorosłych osób przyjmujących 10 mg montelukastu na dobę, co potwierdza dominującą rolę izoenzymu 2C8 w metabolizmie tego leku.⁵

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów wątroby ludzkiej wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności głównych izoenzymów cytochromu P450, w tym 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Jest to istotna informacja z punktu widzenia potencjalnych interakcji lekowych. Co ważne, udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁶

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, zdecydowana większość radioaktywności (86%) została wykryta w kale zebranym w ciągu 5 dni, natomiast mniej niż 0,2% w moczu. Te wyniki, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują jednoznacznie, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Asmenol PPH" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 7

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Profil farmakokinetyczny montelukastu wykazuje specyficzne cechy w odniesieniu do różnych grup pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest wymagane dostosowanie dawki.⁸
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.⁹
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – nie przeprowadzono specyficznych badań klinicznych, jednak biorąc pod uwagę fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można przyjąć, że dostosowanie dawki nie jest konieczne.¹⁰
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby – brak danych farmakokinetycznych dla tej grupy (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha).¹¹

Interakcje farmakokinetyczne

W trakcie badań klinicznych zaobserwowano, że podczas stosowania wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej dla dorosłych) występowało zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Jednakże nie stwierdzono takiego działania podczas stosowania leku w standardowej dawce terapeutycznej wynoszącej 10 mg raz na dobę. Ta obserwacja ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w przypadku pacjentów równocześnie leczonych teofilią.¹²

Podstawowe parametry farmakokinetyczne montelukastu