rozszczep podniebienia
Rozszczep podniebienia to wada wrodzona polegająca na niecałkowitym połączeniu struktur tworzących podniebienie podczas rozwoju płodowego. Defekt ten może obejmować podniebienie miękkie, twarde lub oba jednocześnie, a często współwystępuje z rozszczepem wargi. Wada ta powstaje między 7. a 12. tygodniem ciąży.
Częstość występowania rozszczepu podniebienia szacuje się na 1 na 1000-2500 żywych urodzeń, z różnicami w zależności od pochodzenia etnicznego. Do czynników ryzyka należą predyspozycje genetyczne, palenie tytoniu i spożywanie alkoholu przez matkę w czasie ciąży, stosowanie niektórych leków (np. przeciwpadaczkowych) oraz niedobór kwasu foliowego.
Rozszczep podniebienia powoduje trudności w karmieniu, zaburzenia rozwoju mowy, nawracające infekcje ucha środkowego oraz problemy z uzębieniem. Leczenie ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje chirurgiczną korekcję (zwykle wykonywana między 6. a 18. miesiącem życia), leczenie ortodontyczne, terapię logopedyczną oraz interwencje psychologiczne.
Współczesne techniki operacyjne zapewniają dobre rezultaty funkcjonalne i estetyczne, a wczesna, kompleksowa opieka pozwala na prawidłowy rozwój dziecka z tą wadą. Kluczowe znaczenie ma koordynacja działań specjalistów różnych dziedzin w ramach dedykowanych zespołów zajmujących się leczeniem rozszczepów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Flixotide 0,5 mg/2 ml
Flutykazon propionian, stosowany w formie zawiesiny do nebulizacji (0,5 mg/2 ml i 2 mg/2 ml), jest wziewnym kortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym. Aktualne dane dotyczące wpływu flutykazonu na płodność u ludzi są niedostateczne, jednak badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze. W ciąży stosowanie flutykazonu wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Retrospektywne badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka dużych wad wrodzonych przy ekspozycji na flutykazon w pierwszym trymestrze, co sugeruje względne bezpieczeństwo terapii w okresie organogenezy. Wysokie dawki ogólnoustrojowe u zwierząt wiązały się z wadami rozwojowymi, jednak dawki wziewne stosowane klinicznie są znacznie niższe, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
alternatywa terapeutyczna, badanie na modelu zwierzęcym, dawka terapeutyczna, duża wada wrodzona, działanie przeciwzapalne, flutykazon propionian, funkcja rozrodcza, kortykosteroid wziewny, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, podanie podskórne, rozszczep podniebienia, stężenie w osoczu, substancja czynna, terapia glikokortykosteroidowa, wada rozwojowa, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Flurhinal 250 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian w dawce 250 mikrogramów/dawkę inhalacyjną, stosowany w postaci aerozolu inhalacyjnego, wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania flutykazonu w ciąży są ograniczone, jednak badania na zwierzętach wykazały potencjalne działania niepożądane charakterystyczne dla glikokortykosteroidów, takie jak wady rozwojowe (np. rozszczep podniebienia) oraz zahamowanie wzrostu płodu, ale tylko przy stężeniach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Retrospektywne badania epidemiologiczne nie wykazały zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych (Major Congenital Malformations, MCM) przy stosowaniu flutykazonu w pierwszym trymestrze w porównaniu do innych wziewnych kortykosteroidów. Stosowanie leku w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja o terapii powinna być indywidualna i oparta na dokładnej ocenie stanu klinicznego.
aerozol inhalacyjny, badanie epidemiologiczne, badanie genotoksyczności, biodostępność ogólnoustrojowa, działanie mutagenne, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, kortykosteroid, podanie podskórne, przenikanie leku do mleka, rozszczep podniebienia, stężenie leku w osoczu, trymestr ciąży, wziewny kortykosteroid, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon substancji czynnych
Fenytoina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Fenytoina, stosowana jako lek przeciwpadaczkowy, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, wykonując test ciążowy i rozważając alternatywne metody leczenia. Fenytoina indukuje enzymy wątrobowe, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie co najmniej jednej skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia i przez miesiąc po jego zakończeniu. W czasie ciąży fenytoina powinna być stosowana wyłącznie po dokładnej analizie ryzyka i korzyści, z uwzględnieniem możliwości wystąpienia wad wrodzonych, takich jak niedorozwój paznokci, rozszczep wargi i podniebienia, wady sercowo-naczyniowe, wady cewy nerwowej, małogłowie oraz opóźnienia rozwoju poznawczego. Zaleca się monoterapię, jeśli to możliwe, aby ograniczyć ryzyko wad rozwojowych i potencjalnej kancerogenezy u potomstwa.
badanie ultrasonograficzne, czynnik krzepnięcia, doustny środek antykoncepcyjny, fenytoina, guz neuroektodermalny, indukcja enzymów wątrobowych, kancerogeneza przezłożyskowa, kwas foliowy, lek przeciwpadaczkowy, małogłowie, monoterapia, napad drgawkowy, napad przełomowy, nerwiak zarodkowy współczulny, organogeneza, padaczka, płodowy zespół hydantoinowy, powikłanie krwotoczne, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, środek przeciwdrgawkowy, stężenie fenytoiny, wada wrodzona, witamina K, wkładka domaciczna, zaburzenie neurorozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neuair Airmaster (50 mcg + 250 mcg)/dawkę
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa Neuair Airmaster, zawierającego salmeterol i flutykazon propionian, opierają się na badaniach na zwierzętach, które wykazały potencjalne ryzyko nasilenia działania farmakologicznego obu substancji czynnych. W modelach zwierzęcych glikokortykosteroidy indukowały wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu, jednak efekty te występowały przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową i płodową jedynie przy wysokich dawkach, natomiast jednoczesne podawanie salmeterolu i glikokortykosteroidów u szczurów skutkowało zwiększoną częstością przemieszczenia tętnicy pępkowej oraz niecałkowitym kostnieniem kości potylicznej, co wiązało się z dawkami glikokortykosteroidów wywołującymi nieprawidłowości rozwojowe.
badanie przedkliniczne, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, profil bezpieczeństwa, proszek do inhalacji, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol i flutykazon propionian, salmeterol ksynafonianowy, toksyczność genetyczna, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Etiologia i przyczyny
Pniowiec tętniczy (Truncus arteriosus) to rzadka wada wrodzona serca, występująca u mniej niż 1/10 000 żywych urodzeń, stanowiąca około 1% wszystkich wrodzonych wad serca. Charakteryzuje się brakiem podziału pierwotnego pnia tętniczego na aortę i pień płucny oraz obecnością dużego ubytku międzykomorowego (VSD). W efekcie dochodzi do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej, co prowadzi do sinicy i niedotlenienia tkanek. Patogeneza wady wiąże się z nieprawidłowym rozwojem przegrody stożkowo-pniowej oraz pojedynczą zastawką pniową. Etiologia obejmuje istotne czynniki genetyczne, w tym mikrodelecję 22q11.2 (obecną u 30-40% pacjentów), mutacje genów TBX1, TMEM260 (wariant c.1617del, szczególnie w populacji japońskiej, odpowiadający za około 26% przypadków), GATA6 oraz NOTCH1. W modelach zwierzęcych potwierdzono rolę zaburzeń migracji i funkcji komórek grzebienia nerwowego serca w rozwoju tej wady.
białko morfogenetyczne kości, cukrzyca ciążowa, czynnik wzrostu fibroblastów, delecja 22q11.2, gen NOTCH1, gen TBX1, interwencja chirurgiczna, komórki grzebienia nerwowego, koneksyna, łuk gardłowy, mikrodelecja 22q11.2, niewydolność podniebienno-gardłowa, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przegroda stożkowo-pniowa, przytarczyce, rozszczep podniebienia, różyczka, sinica, ubytek międzykomorowy, wrodzona wada serca, zastawka pniowa, zespół DiGeorge’a, zespół velocardiofacial - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lutinus 100 mg
Produkt leczniczy Lutinus, zawierający 100 mg progesteronu w formie tabletek dopochwowych, jest stosowany wyłącznie w pierwszym trymestrze ciąży w ramach technik wspomaganego rozrodu (ART). W badaniu klinicznym wskaźnik anomalii płodowych po 10-tygodniowej ekspozycji na dawkę 100 mg TID wyniósł 4,5%, a częstość samoistnych poronień i ciąż pozamacicznych wynosiła odpowiednio 5,4% i 1%. Występujące anomalie obejmowały m.in. przetokę przełykową, rozszczep podniebienia, wodogłowie oraz inne wady rozwojowe, jednak ich częstość była porównywalna z populacją ogólną. Progesteron przenika do mleka matki, dlatego Lutinus jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, a pacjentki powinny być poinformowane o konieczności wyboru między kontynuacją leczenia a karmieniem. Ponadto, lek może powodować senność i zawroty głowy, co wymaga ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
anomalia płodowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciąża pozamaciczna, grzybica pochwy, holoprozencefalia, krwawienie z pochwy, niedomykalność zastawki, nieprawidłowość narządów płciowych, nudności, pierwszy trymestr ciąży, pokrzywka, polidaktylia, progesteron, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, skurcz macicy, spodziectwo, świąd narządów płciowych, technika wspomaganego rozrodu, upławy, wada wrodzona, wodogłowie, wymioty, wysypka, zaburzenia sromu i pochwy, zaparcie, zapłodnienie pozaustrojowe, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwermektyny wykazały, że substancja ta w dużych dawkach wywołuje toksyczność ośrodkowego układu nerwowego u myszy, szczurów, psów i małp, manifestującą się rozszerzeniem źrenic, drżeniem, ataksją oraz wymiotami (u małp). W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano działanie teratogenne, w tym wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia u płodów myszy, szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do toksycznych dla samic. Testy genotoksyczności in vitro (Test Amesa oraz test na komórkach chłoniaka TK u myszy) nie wykazały mutagenności iwermektyny, jednak brak jest danych dotyczących genotoksyczności in vivo oraz długoterminowych badań kancerogennych na zwierzętach.
ataksja, badanie genotoksyczności, drżenie, działanie teratogenne, iwermektyna, mutacja genowa, mydriaza, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, ryzyko mutagenne, test Amesa, test chłoniaka, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vitaminum B12-SF 1000 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyjanokobalaminy (witaminy B12) nie wykazały toksyczności ani działania rakotwórczego przy stosowaniu w zalecanych dawkach dobowych. Modele zwierzęce potwierdziły brak negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne przy prawidłowym dawkowaniu, natomiast niedobór witaminy B12 wiązał się z poważnymi zaburzeniami rozwojowymi, takimi jak zwiększona częstość wad wrodzonych (wodogłowie, rozszczep podniebienia) u noworodków szczurów. Suplementacja witaminy B12 u ciężarnych szczurów przed 12. dniem ciąży wykazała działanie ochronne przed rozwojem wodogłowia, choć mechanizm tego efektu pozostaje nie do końca poznany.
apoptoza, astenozoospermia, cyjanokobalamina, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, męski układ rozrodczy, niedobór witaminy B12, oligospermia, rozszczep podniebienia, rozwój pourodzeniowy, toksyczność cyjanokobalaminy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wodogłowie, zaburzenia układu rozrodczego, zdrowie reprodukcyjne, zmniejszenie masy jąder - Leksykon chorób i schorzeń
Przyczepienie języka (ankyloglossia) – Patofizjologia i mechanizm
Ankyloglossia, czyli przyczepienie języka, to wrodzona anomalia polegająca na ograniczeniu ruchomości języka przez nieprawidłowo ukształtowane wędzidełko podjęzykowe. Występuje u 0,1–10,7% populacji, częściej u chłopców, i może manifestować się jako przedni lub tylny przyczep języka. Etiologia jest wieloczynnikowa, z istotnym udziałem czynników genetycznych, w tym mutacji genu TBX22 na chromosomie X, powiązanego z rozszczepem podniebienia. Ankyloglossia może powodować trudności w karmieniu piersią, wynikające z ograniczonego wysuwania języka i problemów z uszczelnieniem brodawki sutkowej, a także wpływać na rozwój mowy, kształt podniebienia, postawę ciała i funkcje nerwu błędnego. Diagnostyka opiera się na ocenie funkcji języka i badaniu anatomicznym, a leczenie chirurgiczne (frenulotomia lub frenuloplastyka) jest wskazane w przypadkach objawowych, choć dowody na skuteczność interwencji są ograniczone i kontrowersyjne.
ankyloglossia, bezdech senny, błona śluzowa, czynnik transkrypcyjny T-box, frenuloplastyka, frenulotomia, gen TBX22, konsultant laktacyjny, nerw błędny, otolaryngolog, przyczepienie języka, reduktaza metylenotetrahydrofolianowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszczep podniebienia, układ współczulny, wada zgryzu, wędzidełko podjęzykowe, zespół Kindlera, zespół Opitza, zespół rozszczepu podniebienia, zespół van der Woude - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ventolin Dysk 200 mcg/dawkę inh.
Dane toksykologiczne dotyczące salbutamolu, substancji czynnej Ventolin Dysk, wskazują na potencjalne działanie teratogenne przy bardzo wysokich dawkach przekraczających wielokrotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. U myszy podawanie dawki 2,5 mg/kg/dobę (4-krotnie wyższej niż maksymalna dawka doustna u ludzi) skutkowało rozszczepem podniebienia u 9,3% płodów. U królików, przy dawce 50 mg/kg mc./dobę (78-krotnie wyższej niż u ludzi), zaobserwowano zniekształcenia czaszki płodów. W badaniach na szczurach stosowanie dawek od 0,5 do 50 mg/kg mc./dobę nie powodowało istotnych zaburzeń rozwojowych, choć najwyższa dawka wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością noworodków, prawdopodobnie związaną z brakiem opieki ze strony samic.
badanie toksykologiczne, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, płodność i rozrodczość, receptor beta2-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, rozwój zarodka, salbutamol, selektywny agonista receptorów beta2-adrenergicznych, śmiertelność noworodków, Ventolin Dysk, zaburzenie rozwojowe, zniekształcenie czaszki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neuair Airmaster (50 mcg + 100 mcg)/dawkę
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa Neuair Airmaster opierają się na badaniach na zwierzętach oraz analizie farmakologicznej salmeterolu i flutykazonu propionianu podawanych osobno. W badaniach rozrodczości u zwierząt glikokortykosteroidy wykazały potencjał teratogenny, powodując wady takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu, jednak nie ma dowodów na przeniesienie tych efektów na ludzi stosujących lek w zalecanych dawkach terapeutycznych. Salmeterol wykazywał toksyczność zarodkową i płodową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach podawanie obu substancji jednocześnie wiązało się ze zwiększoną częstością przemieszczenia tętnicy pępkowej oraz niecałkowitym kostnieniem kości potylicznej, jednak efekty te występowały przy dawkach glikokortykosteroidów już znanych z wywoływania nieprawidłowości rozwojowych.
badanie przedkliniczne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, Neuair Airmaster, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, nieprawidłowość rozwojowa, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol, salmeterolu ksynafonian, toksyczność genetyczna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Esotkaleno 1 mg
Stosowanie prednizonu zawartego w produkcie Esotkaleno w okresie ciąży wymaga indywidualnej oceny korzyści terapeutycznych względem ryzyka dla płodu. Długotrwała terapia glikokortykosteroidami może prowadzić do zahamowania wzrostu płodu, co wymaga monitorowania ultrasonograficznego. Istnieje ryzyko wad rozwojowych, takich jak rozszczep podniebienia, szczególnie przy ekspozycji w pierwszym trymestrze, oraz możliwość zaniku kory nadnerczy u noworodka przy stosowaniu w trzecim trymestrze, co wymaga obserwacji i ewentualnego leczenia substytucyjnego. Szczególną ostrożność należy zachować w okresie organogenezy oraz w końcowym etapie ciąży, ze względu na ryzyko teratogenności i supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, choroba autoimmunologiczna, działanie teratogenne, funkcja nadnerczy, glikokortykosteroid, leczenie substytucyjne, niewydolność kory nadnerczy, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, prednizon, przenikanie do mleka matki, rozszczep podniebienia, stężenie leku w osoczu, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa, zahamowanie wzrostu płodu, zanik kory nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pulmicort 0,125 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności budezonidu, substancji czynnej leku Pulmicort (zawiesina do nebulizacji), potwierdziły, że jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z charakterystyką glikokortykosteroidów, bez wykrycia niespodziewanych działań toksycznych. Istotnym wynikiem jest brak działania genotoksycznego – nie stwierdzono mutacji genowych, aberracji chromosomowych ani innych uszkodzeń DNA, co eliminuje ryzyko indukcji nowotworów lub dziedziczenia uszkodzeń genetycznych. Te dane są kluczowe dla oceny bezpieczeństwa stosowania budezonidu w praktyce klinicznej, zwłaszcza w kontekście długotrwałej terapii inhalacyjnej.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, budezonid, ciąża, deformacja układu kostnego, działanie genotoksyczne, działanie toksyczne, efekt teratogenny, glikokortykosteroid, mineralizacja kości, Pulmicort, rozrodczość zwierząt, rozszczep podniebienia, uszkodzenie DNA, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Comboterol (25 mcg + 250 mcg)/dawkę inh.
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Comboterolu opierają się na badaniach na zwierzętach, dotyczących oddzielnego działania salmeterolu i flutykazonu propionianu. Glikokortykosteroidy wykazywały teratogenne działanie, powodując wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu, jednak te efekty obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. Salmeterol wykazywał toksyczność dla zarodka i płodu jedynie przy wysokich dawkach. W badaniach na szczurach, jednoczesne podawanie obu substancji skutkowało specyficznymi zaburzeniami rozwojowymi, m.in. przemieszczeniem tętnicy pępkowej i niecałkowitym kostnieniem kości potylicznej, co wiązało się z dawkami glikokortykosteroidów już wykazującymi działanie teratogenne.
dawka inhalacyjna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niecałkowite kostnienie kości potylicznej, norfluran, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol, salmeterol ksynafonian, toksyczność zarodkowa, zniekształcenie szkieletu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół DiGeorge’a, spowodowany mikrodelecją w regionie 22q11.2 chromosomu 22, charakteryzuje się szerokim spektrum fenotypowym, obejmującym wady serca typu conotruncal (np. tetralogia Fallota, przerwany łuk aorty), hipoplazję grasicy, hipokalcemię z powodu hipoplazji przytarczyc oraz cechy dysmorficzne twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach genetycznych, z preferowaną metodą mikromacierzy chromosomowej (CMA/aCGH), która umożliwia wykrycie delecji różnej wielkości, przewyższając czułością tradycyjną FISH. Alternatywnie stosuje się MLPA, qPCR oraz SNP array, a w przypadku negatywnych wyników standardowych testów rozważa się sekwencjonowanie genu TBX1. Diagnostyka prenatalna jest wskazana przy wykryciu wad serca typu conotruncal, wcześniejszym dziecku z delecją 22q11.2 lub u rodzica z tą delecją, z wykorzystaniem amniocentezy, biopsji kosmówki lub NIPT. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie odpowiedniej opieki kardiologicznej, immunologicznej i endokrynologicznej oraz interwencji rozwojowych.
amniocenteza, biopsja kosmówki, diagnostyka preimplantacyjna, dysmorfizm twarzy, echokardiografia płodowa, FISH, hipokalcemia, hipoparatyroidyzm, hipoplazja grasicy, hipoplazja przytarczyc, mikromacierz chromosomowa, MLPA, mozaicyzm germinalny, NIPT, parathormon, przerwany łuk aorty, qPCR, rozszczep podniebienia, SCID, sekwencjonowanie genu, tetralogia Fallota, wielowodzie, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół velocardiofacial - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluxazol 100 mg
Badania przedkliniczne flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy doustnym podawaniu dawek 2,5; 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące u myszy i szczurów, co odpowiada około 27-krotnemu przekroczeniu dawek stosowanych u ludzi. Jedynie u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc. zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowo-komórkowych. Testy mutagenności, obejmujące badania in vitro na bakteriach Salmonella typhimurium, komórkach chłoniaka myszy L5178Y oraz ludzkich limfocytach (do 1000 µg/ml), a także badania cytogenetyczne in vivo na mysich komórkach szpiku, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5, 10, 20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5, 25, 75 mg/kg mc.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, estrogen, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki chłoniaka, komórki szpiku, kostnienie twarzoczaszki, limfocyt ludzki, mutacja chromosomalna, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodkowa, układ kielichowo-miedniczkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Theospirex retard 150 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne teofiliny bezwodnej, substancji czynnej leku Theospirex retard, wykazały brak specyficznej toksyczności narządowej po wielokrotnym doustnym podaniu u psów i szczurów, co świadczy o dobrej tolerancji leku w modelach zwierzęcych. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych szczurów nie zaobserwowano efektów embriotoksycznych ani teratogennych, natomiast u myszy stwierdzono poważne wady rozwojowe, takie jak rozszczepienie podniebienia i niedorozwój kończyn, choć ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. W zakresie genotoksyczności teofilina nie wykazała działania mutagennego, co sugeruje brak potencjału do indukcji zmian genetycznych. Jednakże brak długoterminowych badań dotyczących rakotwórczości stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa stosowania teofiliny przy przewlekłym leczeniu. W związku z powyższym, mimo korzystnego profilu toksykologicznego w badaniach przedklinicznych, konieczne jest dalsze monitorowanie i ocena ryzyka w kontekście klinicznym, zwłaszcza w odniesieniu do potencjalnych efektów reprodukcyjnych i karcinogennych.
badania toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, niedorozwój kończyn, potencjał mutagenny i rakotwórczy, rozszczep podniebienia, teofilina bezwodna, Theospirex retard, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symbicort Turbuhaler (80 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Symbicort Turbuhaler (80 µg budezonidu + 4,5 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na dawkę inhalacyjną) opierają się na analizie działania poszczególnych składników aktywnych zarówno łącznie, jak i osobno. Zaobserwowano, że objawy toksyczności u zwierząt laboratoryjnych były bezpośrednio związane ze wzmożoną aktywnością farmakologiczną budezonidu i formoterolu. W badaniach rozrodczości kortykosteroidy, w tym budezonid, indukowały wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia i deformacje układu kostnego, jednak wyniki te nie mają bezpośredniego przełożenia na populację ludzką przy stosowaniu terapeutycznym. Formoterol wykazywał u zwierząt zmniejszoną płodność samców, mniejszą liczbę implantacji, obniżoną przeżywalność okołoporodową oraz niższą masę urodzeniową potomstwa, lecz tylko przy ekspozycjach znacznie przekraczających poziomy kliniczne.
aktywność farmakologiczna, budezonid, dawka terapeutyczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, formoterol fumaran dwuwodny, implantacja zarodka, kortykosteroid, masa urodzeniowa, płodność, przeżywalność okołoporodowa, rozrodczość, rozszczep podniebienia, Symbicort Turbuhaler, toksyczność, wada rozwojowa, zniekształcenie układu kostnego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – OtriAllergy Control 50 mcg/dawkę
Flutykazon propionian (50 µg/dawkę) w aerozolu do nosa OtriAllergy Control wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u ciężarnych, a badania na zwierzętach wskazują na ryzyko wad rozwojowych płodu, takich jak rozszczep podniebienia i zahamowanie wzrostu, choć u ludzi ryzyko to jest oceniane jako bardzo niskie. Donosowa aplikacja minimalizuje ekspozycję ogólnoustrojową, co potencjalnie zwiększa bezpieczeństwo terapii. Stosowanie u ciężarnych jest zalecane jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, z koniecznością indywidualnej oceny i monitorowania ciąży. W przypadku karmiących piersią brak jest bezpośrednich badań, jednak dane zwierzęce sugerują możliwość przenikania flutykazonu do mleka, choć donosowa forma leku w zalecanych dawkach nie wykazuje mierzalnych stężeń w osoczu, co wskazuje na niskie ryzyko ekspozycji dziecka. Terapia u karmiących powinna być stosowana ostrożnie, po ocenie bilansu korzyści i ryzyka.
aerozol donosowy, badanie eksperymentalne, badanie kliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja dziecka, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon propionian, kortykosteroid, model zwierzęcy, OtriAllergy Control, podanie donosowe, przenikanie flutykazonu, rozszczep podniebienia, stężenie flutykazonu, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawki LD50 u młodych myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 1230-1330 mg/kg mc., co jest niższe niż u dorosłych zwierząt (2700-3000 mg/kg mc.). Objawy toksyczności obejmowały zmniejszenie masy ciała, osłabienie odruchu ssania oraz zmiany w płucach i jelitach, prowadzące do wyniszczenia i krwawień. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach dawki nietoksyczne ustalono na poziomie 50-55 mg/kg mc./dobę, natomiast dawki wywołujące pierwsze objawy toksyczności to 150 mg/kg mc./dobę. U psów rasy beagle dawka toksyczna wynosiła powyżej 300 mg/kg mc./dobę, z obserwowanymi zmianami histopatologicznymi w wątrobie. Badania nad płodnością i rozrodczością nie wykazały negatywnego wpływu klarytromycyny w dawce 150-160 mg/kg mc./dobę na cykl rujowy, płodność ani przebieg porodu.
antybiotyki penicylinowe, badanie histopatologiczne, badanie sekcyjne, cefalosporyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemoglobina, hepatocyty, klarytromycyna, LD50, makrolidy, mikroskop elektronowy, mikroskop świetlny, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wady układu krążenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabion UNO 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny wykazały, że jej toksyczność jest ściśle zależna od dawki oraz czasu ekspozycji, z wątrobą jako głównym narządem docelowym uszkodzeń, szczególnie u psów i małp po 14 dniach terapii. Dawki wywołujące toksyczność były znacząco wyższe niż klinicznie stosowane, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Badania na szczurach nie potwierdziły negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze, co sugeruje brak istotnych zaburzeń w tym zakresie.
antybiotyk makrolidowy, badanie toksykologiczne, ekspozycja na lek, in vitro, in vivo, klarytromycyna, makak jawajski, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, płodność, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, szczur Sprague-Dawley, szczur Wistar, teratogenność, test mutagenności, toksyczność matczyna, układ krążenia, wątroba - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Izotek 10 mg 10 mg
Izotretynoina, dostępna w preparacie Izotek w dawkach 10 mg i 20 mg, jest substancją o wysokim potencjale teratogennym, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie izotretynoiny w ciąży jest absolutnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich wad rozwojowych płodu, takich jak wady ośrodkowego układu nerwowego (wodogłowie, małogłowie), wady twarzy (rozszczep podniebienia), narządu słuchu (brak ucha zewnętrznego), wzroku (małoocze), układu sercowo-naczyniowego (tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń) oraz endokrynnego (wady grasicy i przytarczyc). Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i przez co najmniej miesiąc po jej zakończeniu, a w przypadku zajścia w ciążę terapia powinna być natychmiast przerwana i pacjentka skierowana do specjalisty teratologa.
agenezja ucha zewnętrznego, antykoncepcja, dysmorfie twarzy, działanie teratogenne, izotretynoina, izotretynoina w ciąży, liczba plemników, lipofilność, małogłowie, mikroftalmia, morfologia plemników, parametry nasienia, poronienie samoistne, przenikanie do mleka, rozszczep podniebienia, rozwój zarodka, ruchliwość plemników, tetralogia Fallota, transpozycja wielkich naczyń, wady grasicy, wady móżdżku, wady przegrody serca, wady przytarczyc, wady rozwojowe płodu, wodogłowie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Epidemiologia
Zespół DiGeorge’a, spowodowany delecją 22q11.2, jest najczęstszym zespołem mikrodelecji chromosomowej, z częstością występowania szacowaną na około 1:1524 do 1:6000 żywych urodzeń, co czyni go częstszym niż mukowiscydoza (1:2500). Diagnostyka może być prenatalna (wskazania: wcześniejsze dziecko z delecją, dotknięty rodzic, wrodzona wada serca w USG) lub postnatalna, z wykorzystaniem metod takich jak FISH i MLPA. Fenotyp jest zmienny, co utrudnia rozpoznanie, a średni wiek diagnozy po urodzeniu wynosi około 4 lata. Mikrodelecje powstają najczęściej de novo (90%), a dziedziczenie autosomalne dominujące występuje w 10% przypadków. Wczesne wykrycie jest wspierane przez badania przesiewowe noworodków, w tym ocenę TREC i analizę DNA bezkomórkowego.
analiza FISH, anomalia twarzoczaszki, badanie audiologiczne, badanie okulistyczne, badanie przesiewowe noworodków, choroba autosomalna dominująca, delecja 22q11, hipokalcemia, hybrydyzacja in situ, mikrodelecja 22q11.2, mikrodelecja chromosomowa, morfologia krwi, mowa nosowa, mozaicyzm germinalny, mukowiscydoza, niepełnosprawność intelektualna, receptor komórek T, rozszczep podniebienia, skolioza, TSH, wolna T4, wrodzona wada serca, zespół DiGeorge’a, zespół wielodyscyplinarny, zmienność fenotypowa - Leksykon substancji czynnych
Gabapentyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Gabapentyna, stosowana głównie w terapii padaczki i bólu neuropatycznego, przenika przez łożysko, co naraża płód na działanie leku. Ryzyko wad wrodzonych u potomstwa matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe jest 2-3-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej, zwłaszcza przy terapii wielolekowej, dlatego preferowana jest monoterapia. Dane ze skandynawskiego badania obserwacyjnego (ponad 1700 ciąż) nie wykazały zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych ani zaburzeń neurorozwojowych u dzieci narażonych na gabapentynę w I trymestrze, choć istnieją ograniczone dowody na podwyższone ryzyko niskiej masy urodzeniowej i przedwczesnego porodu. Nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomowych napadów drgawkowych, które mogą zagrażać zarówno matce, jak i płodowi.
ból neuropatyczny, ciężka wada wrodzona, gabapentyna w ciąży, hipotrofia płodu, lek przeciwpadaczkowy, małogłowie, mleko kobiece, monoterapia, napad drgawkowy, niska masa urodzeniowa, opioid, padaczka, pierwszy trymestr ciąży, poród przedwczesny, przenikanie przez łożysko, rozszczep podniebienia, rozwój pourodzeniowy, skala Apgar, wada rozwojowa cewy nerwowej, wada wrodzona, wada wrodzona układu krążenia, zaburzenie neurorozwojowe, zespół odstawienia, zespół odstawienia noworodkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Majamil PPH 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku sodowego, substancji czynnej leku Majamil PPH, wykazały istotne działania teratogenne i wpływ na reprodukcję u zwierząt doświadczalnych. Diklofenak hamuje owulację u królików, powoduje rozszczep podniebienia u myszy oraz utrudnia zagnieżdżenie jaja i tworzenie łożyska u szczurów. W dawkach toksycznych u szczurów obserwowano dystocję, wydłużenie czasu trwania ciąży, zmniejszenie masy ciała i wzrostu płodu oraz obniżoną przeżywalność płodów. Mechanizm działania diklofenaku opiera się na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do przetrwania przewodu tętniczego Botalla u płodów, co jest istotnym czynnikiem ryzyka w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży.
diklofenak sodowy, dystocja, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie owulacji, hamowanie syntezy prostaglandyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przetrwały przewód tętniczy Botalla, przeżywalność płodu, rozszczep podniebienia, toksyczność reprodukcyjna, tworzenie łożyska, zagnieżdżenie jaja - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Encorton 1 mg
Stosowanie prednizonu u kobiet w ciąży wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka, ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz potencjalne zagrożenia dla płodu. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na ryzyko rozszczepów podniebienia, poronień, niewydolności łożyska oraz zahamowania rozwoju płodu. U ludzi obserwuje się możliwe powikłania takie jak niewydolność łożyska, niska masa urodzeniowa noworodka oraz zwiększone ryzyko śmierci płodu. Terapia prednizonem powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne zagrożenia dla płodu, z uwzględnieniem minimalnej skutecznej dawki i jak najkrótszego czasu leczenia oraz koniecznością ścisłego monitorowania stanu płodu.
działanie teratogenne, Encorton, glikokortykosteroid, hormony kory nadnerczy, karmienie piersią, kortykosteroid, kortykosteroidoterapia, korzyść terapeutyczna, mała masa urodzeniowa, niewydolność łożyska, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, poronienie, prednizon, rozszczep podniebienia, zahamowanie rozwoju płodu, zahamowanie wzrostu - Leksykon substancji czynnych
Klobetazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Klobetazol propionian, silny kortykosteroid stosowany miejscowo, wykazuje dobrą tolerancję miejscową, co potwierdzają badania na królikach, gdzie nie zaobserwowano zmian skórnych po aplikacji kremu. W badaniach in vitro nie stwierdzono działania genotoksycznego ani mutagennego. Jednakże, podskórne podawanie klobetazolu w dawkach od 6,25 do 50 μg/kg mc./dobę u szczurów wykazało zmniejszenie płodności przy najwyższej dawce, a doustne podawanie do 50 mg/kg mc./dobę nie wpływało na płodność samców, lecz u samic obserwowano zwiększoną resorpcję embrionów i zmniejszenie liczby żywych płodów. Brak jest danych dotyczących karcinogenności substancji, co wskazuje na potrzebę dalszych badań w tym zakresie.
depresja szpiku kostnego, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcinogenność, klobetazol propionian, kortykosteroid, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi i podniebienia, schorzenie dermatologiczne, stężenie cholesterolu, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa, wchłonięcie embrionu, wpływ na płodność, zmiana zanikowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Krka 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wpływ leku na liczne narządy, w tym przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Działania te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach sunitynibu w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości uznano za związane z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost przysadki, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rozrost mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój postnatalny, śródbłoniak krwionośny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wady rozwojowe szkieletu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon substancji czynnych
Salbutamol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu salbutamolu na płodność u ludzi, natomiast badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję. Stosowanie salbutamolu w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W badaniach na zwierzętach przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawki kliniczne odnotowano wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia, niecałkowite zamknięcie jamy czaszki oraz zaburzenia kończyn. Rzadkie doniesienia kliniczne wskazują na możliwe wady wrodzone u dzieci matek stosujących salbutamol, jednak współistnienie innych leków utrudnia ustalenie jednoznacznego związku przyczynowego. Salbutamol może hamować czynność skurczową macicy, a podanie dużych dawek ogólnoustrojowo pod koniec ciąży może wywołać u płodu tachykardię i hipoglikemię, choć leczenie wziewne w zalecanych dawkach nie powinno powodować takich działań niepożądanych.
bromek ipratropiowy, hamowanie czynności skurczowej macicy, hipoglikemia, niecałkowite zamknięcie jamy czaszki, pierwszy trymestr, receptor beta2-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój kostny, salbutamol, tachykardia, toksyczny wpływ na rozród, wada wrodzona, zaburzenie serca, zniekształcenie kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tibumoca (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tibumoca, zawierającego azelastynę chlorowodorek (137 µg) i flutykazon propionian (50 µg) na dawkę donosową, wykazały, że flutykazon propionian wywołuje efekty typowe dla glikokortykosteroidów związane z nadmierną aktywnością farmakologiczną, jednak ekspozycja ogólnoustrojowa przy zalecanych dawkach donosowych jest minimalna, co ogranicza znaczenie kliniczne tych efektów. Badania genotoksyczności i karcynogenności flutykazonu nie wykazały potencjału genotoksycznego ani zwiększonego ryzyka nowotworów w długoterminowych badaniach na myszach i szczurach. Potencjał teratogenny flutykazonu, obejmujący wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia i zahamowanie rozwoju wewnątrzmacicznego, jest minimalny przy stosowaniu donosowym w zalecanych dawkach ze względu na niską ekspozycję systemową.
aerozol do nosa, azelastyny chlorowodorek, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, rozszczep podniebienia, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa układu kostnego, właściwość uczulająca, zahamowanie rozwoju wewnątrzmacicznego - Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały brak potencjału rakotwórczego przy dawkach 2,5-10 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki terapeutycznej u ludzi. Wystąpiło natomiast częstsze pojawianie się gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę, co nie zostało zaobserwowane u myszy ani u samic szczurów, sugerując specyficzność gatunkową i płciową. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym badania na bakteriach Salmonella typhimurium oraz komórkach mysich i ludzkich, nie wykazały działania mutagennego flukonazolu. Ponadto, flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę doustnie oraz do 75 mg/kg mc. pozajelitowo.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, chłoniak myszy, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, komórki szpiku, kostnienie, kostnienie twarzoczaszki, lek przeciwgrzybiczy, mutacja chromosomalna, płodność, poronienie, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy nerek, zaburzenie rozrodu - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha środkowego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie ucha środkowego (otitis media) to zapalenie przestrzeni za błoną bębenkową, wywołane najczęściej przez bakterie (85% przypadków), głównie Streptococcus pneumoniae (40-80%), Haemophilus influenzae (20-30%) oraz Moraxella catarrhalis. Wirusy odpowiadają za około 15% przypadków, w tym wirusy grypy A i B, adenowirusy, RSV, enterowirusy, koronawirusy, rinowirusy i paragrypy. Kluczową rolę w patogenezie odgrywa dysfunkcja trąbki Eustachiusza, prowadząca do zablokowania drenażu i gromadzenia się płynu w uchu środkowym, co sprzyja infekcji. U dzieci poniżej 2-4 roku życia, ze względu na krótszą, bardziej poziomą i węższą trąbkę Eustachiusza oraz przerost migdałka gardłowego, ryzyko zapalenia jest szczególnie wysokie. Czynniki ryzyka obejmują także obniżoną odporność, ekspozycję na dym tytoniowy, karmienie sztuczne, używanie smoczka, alergie, a także wady rozwojowe i predyspozycje genetyczne.
adenowirus, błona bębenkowa, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, enterowirus, implant ślimakowy, klirens śluzowo-rzęskowy, koronawirus, migdałek gardłowy, moraksella, niedosłuch, ostre zapalenie ucha środkowego, paciorkowiec grupy A, pałeczka hemofilna, perforacja błony bębenkowej, pneumokok, porażenie nerwu twarzowego, przerost migdałka gardłowego, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego, refluks żołądkowo-przełykowy, rinowirus, ropień mózgu, rozszczep podniebienia, RSV, trąbka Eustachiusza, wirus grypy, wirus paragrypy, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wyrostka sutkowatego, zespół Downa, zespół Pierre’a Robina, zespół Treachera-Collinsa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terlipressini acetas EVER Pharma 0,2 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terlipresyny w postaci octanu o stężeniu 0,2 mg/ml wykazały przewidywalny i akceptowalny profil toksyczności. Standardowe testy toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniły zagrożeń dla człowieka przy dawkach terapeutycznych, a obserwowane objawy u zwierząt wynikały z farmakologicznego działania leku. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, co sugeruje niskie ryzyko uszkodzeń DNA. Jednakże brak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego stanowi istotną lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa terlipresyny.
badanie toksykologiczne, ciąża, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, mięśnie gładkie, octan terlipresyny, poronienie, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, roztwór do wstrzykiwań, rozwój płodu, terlipresyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buventol Easyhaler 200 mcg/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salbutamolu, substancji czynnej Buventol Easyhaler, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej, z dawkami LD50 u myszy, szczurów i psów wielokrotnie przekraczającymi dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano typowe dla agonistów receptorów beta2-adrenergicznych efekty, takie jak tachykardia, zwiększenie masy serca oraz przerost włókien mięśniowych. Badania teratogenności wykazały rozszczepienie podniebienia jedynie u myszy, co podkreśla specyficzność gatunkową tego efektu. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, potwierdzając brak ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego.
aberracja chromosomowa, agonista receptora beta2-adrenergicznego, Buventol Easyhaler, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, mięśniak gładkokomórkowy, mutacja genowa, nowotwór mięśni gładkich, pobudzenie receptorów beta, receptor beta2-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, salbutamol, stymulacja beta-adrenergiczna, stymulacja receptorów beta, tachykardia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały, że główne narządy docelowe obejmują przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy czym zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku. Zaobserwowano m.in. wymioty, biegunki, przekrwienie i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz krwotoki z przewodu pokarmowego. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w limfocytach ludzkich in vitro obserwowano poliploidię. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥25 mg/kg mc. (≥7,3-krotna ekspozycja AUC klinicznego) indukowały nowotwory przewodu pokarmowego i rozrosty nadnerczy.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, nadnercze, organogeneza, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa kości, poliplodia, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna grasicy, węzeł chłonny, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego