plamica małopłytkowa
Plamica małopłytkowa to schorzenie hematologiczne charakteryzujące się zmniejszoną liczbą płytek krwi (trombocytopenia), co prowadzi do zwiększonej skłonności do krwawień. Najczęstszą postacią jest immunologiczna plamica małopłytkowa (ITP), w której przeciwciała pacjenta atakują własne płytki krwi, powodując ich przedwczesne niszczenie w śledzionie i wątrobie.
Objawy plamicy małopłytkowej obejmują charakterystyczne wybroczyny na skórze (plamica), krwawienia z dziąseł i nosa, przedłużone krwawienia po drobnych urazach oraz krwawienia z przewodu pokarmowego lub do OUN w cięższych przypadkach. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu izolowanej trombocytopenii w morfologii krwi przy prawidłowym rozmazie i wykluczeniu innych przyczyn małopłytkowości.
Leczenie plamicy małopłytkowej zależy od jej przyczyny, nasilenia objawów i liczby płytek krwi. W ITP stosuje się glikokortykosteroidy, dożylne immunoglobuliny, leki stymulujące produkcję płytek (np. agoniści receptora trombopoetyny) oraz w wybranych przypadkach splenektomię. W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się rytuksymab lub inne leki immunosupresyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Encorton 20 mg
Encorton, zawierający prednizon, jest glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, dostępnym w tabletkach o dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Lek znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń endokrynologicznych (np. choroba Addisona, wrodzona hiperplazja nadnerczy), ciężkich chorób alergicznych opornych na standardowe terapie, kolagenoz (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie skórno-mięśniowe), dermatoz (np. łuszczyca, pęcherzyca), chorób przewodu pokarmowego (zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna), hematologicznych (np. niedokrwistości autoimmunologiczne, plamica małopłytkowa), a także w terapii paliatywnej nowotworów (białaczki, chłoniaki). W neurologii stosowany jest w zaostrzeniach stwardnienia rozsianego, a w okulistyce w ciężkich stanach zapalnych narządu wzroku, takich jak zapalenie tęczówki, naczyniówki czy nerwu wzrokowego. W pulmonologii prednizon jest wskazany m.in. w berylozie, sarkoidozie, astmie oskrzelowej oraz gruźlicy płuc (w połączeniu z leczeniem przeciwgruźliczym).
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Werlhofa, cukrzyca posteroidowa, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hipoplazja układu czerwonokrwinkowego, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, miopatia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Działania niepożądane
Metylofenidat, stosowany głównie w terapii ADHD, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze obejmują ból głowy, bezsenność, nerwowość, zmniejszenie łaknienia oraz nudności i suchość w jamie ustnej. Szczególnie istotne są działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, a także rzadkie, ale poważne incydenty jak zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia i nagła śmierć sercowa. Częstość występowania tych objawów waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadkich, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub czynnikami ryzyka. Ponadto, metylofenidat może indukować nadciśnienie tętnicze, obwodowe marznięcie oraz poważne zaburzenia naczyniowo-mózgowe, takie jak udary, krwotoki i zapalenia tętnic mózgowych.
afazja, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, bradykardia, bruksizm, depresja, drgawka, drżenie, dusznica bolesna, dysfemia, dyskineza, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, lęk, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mania, migrena, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruch choreoatetotyczny, rumień, rumień wielopostaciowy, senność, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, szmer sercowy, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, urojenie, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketoflix 50 mg
Ketoprofen w postaci preparatu Ketoflix wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy i narządy. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, a także poważne powikłania, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego, wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje oraz zaostrzenia chorób zapalnych jelit. U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko tych powikłań jest szczególnie wysokie i może prowadzić do zgonu. W populacji pediatrycznej najczęściej zgłaszano wymioty, biegunkę oraz reakcje nadwrażliwości, a w przypadku przedawkowania – zaburzenia zachowania i niepokój. Długotrwałe stosowanie ketoprofenu, zwłaszcza w dużych dawkach, wiąże się z podwyższonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, dyskineza, hiperkaliemia, hiponatremia, ketoprofen z lizyną, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nadżerkowe zapalenie żołądka, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność oddechowa, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Triamcynolon – Wskazania do stosowania
Triamcynolon jest syntetycznym glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń, w tym endokrynologicznych (np. pierwotna i wtórna niewydolność kory nadnerczy, zespół nadnerczowo-płciowy), reumatycznych (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, reumatoidalne zapalenie stawów), dermatologicznych (ciężkie postacie łuszczycy, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy), alergicznych (ciężkie atopowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa), okulistycznych (zapalenie tęczówki, naczyniówki, alergiczne zapalenie spojówek) oraz pulmonologicznych i hematologicznych. Preparaty dostępne są w formie tabletek (np. Polcortolon 4 mg), aerozolu na skórę (Polcortolon TC zawierający 0,58 mg triamcynolonu acetonidu i 23,12 mg tetracykliny chlorowodorku na 1 g) oraz kremu (Pevisone z 1,1 mg triamcynolonu acetonidu i 10 mg ekonazolu azotanu na 1 g). Triamcynolon jest stosowany także jako element terapii paliatywnej w białaczkach i chłoniakach oraz w leczeniu obrzęków i zespołu nerczycowego.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, Candida, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, ekonazol, erytroblastopenia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, tetracyklina, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon acetonid, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kości i stawów, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Linkomycyna – Działania niepożądane
Linkomycyna, dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji 300 mg/ml oraz kapsułek 500 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Najczęstsze objawy dotyczą układu pokarmowego i obejmują biegunkę, nudności oraz wymioty, z potencjalnie zagrażającym życiu rzekomobłoniastym zapaleniem jelit wywołanym przez Clostridium difficile (częstość nieznana). Linkomycyna może również indukować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak pancytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, leukopenia oraz plamica małopłytkowa (częstość nieznana), wymagające regularnego monitorowania morfologii krwi. Ponadto, obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy i zespół choroby posurowiczej, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.
agranulocytoza, Clostridium difficile, hepatotoksyczność, jałowy ropień, leukopenia, Lincocin, linkomycyna, megacolon toksyczne, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wyniki wątrobowe, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zatrzymanie krążenia, zespół choroby posurowiczej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 20 mg 20 mg
Medikinet CR (chlorowodorek metylofenidatu) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do najczęstszych działań należą ból głowy, bezsenność, nerwowość oraz zmniejszenie łaknienia, co może prowadzić do utraty masy ciała. Często obserwuje się także zaburzenia psychiczne (agresja, labilność emocjonalna, lęk, depresja), objawy neurologiczne (drżenie, senność, zawroty głowy), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze) oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, suchość w jamie ustnej, ból brzucha). Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje anafilaktyczne, stany psychotyczne, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) czy nagła śmierć sercowa.
akatyzja, chlorowodorek metylofenidatu, dusznica bolesna, dysfagia, dyskineza, dyspepsja, ginekomastia, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, tachykardia, wysypka polekowa, zaburzenia erekcji, zapalenie nosogardzieli, zawał mięśnia sercowego, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 50 mg
Predasol to preparat zawierający prednizolonu sodu bursztynian, glikokortykosteroid stosowany pozajelitowo w stanach nagłych wymagających szybkiej interwencji, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg, 250 mg oraz 1000 mg. Wskazania obejmują wstrząs anafilaktyczny (po adrenalinie), obrzęk płuc wywołany toksynami (chlor, izocyjaniany, siarkowodór, fosgen, azot, ozon), zachłyśnięcie sokiem żołądkowym, ciężki napad astmy oporny na bronchodilatatory, obrzęk mózgu o różnej etiologii, pseudokrup, ostre schorzenia hematologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, ostra plamica małopłytkowa), ciężkie choroby skóry (pęcherzyca zwykła, erytrodermia, ostry wyprysk), ostry odrzut przeszczepu nerki, zespół Dresslera oraz ciężkie choroby zakaźne w skojarzeniu z terapią przeciwdrobnoustrojową. Preparat jest również stosowany w ostrym przełomie nadnerczowym. Dawkowanie dostosowuje się do wieku i masy ciała pacjenta, a preparat występuje w formie proszku i rozpuszczalnika do roztworu do wstrzykiwań lub infuzji.
dur brzuszny, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlica, guz mózgu, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, odrzucanie przeszczepu, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, prednizolonu sodu bursztynian, przełom nadnerczowy, pseudokrup, ropień mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół pozawałowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 32 mg
Meprelon, zawierający metyloprednizolon sodu bursztynianu, jest wskazany do szybkiej terapii kortykosteroidowej w stanach nagłych, gdzie doustne podanie jest niemożliwe lub niewystarczające. Preparat dostępny jest w dawkach 16 mg (20,92 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadające 15,78 mg metyloprednizolonu) oraz 32 mg (41,85 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadające 31,57 mg metyloprednizolonu) w formie proszku i rozpuszczalnika do roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Wskazania obejmują ciężki ostry atak astmy, obrzęk mózgu z potwierdzonym wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, ciężkie reakcje alergiczne, a także ciężkie choroby dermatologiczne (pęcherzyca zwykła, erytrodermia), hematologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, ostra plamica małopłytkowa) oraz ostre zapalenie wątroby alkoholowe. Dodatkowo stosowany jest w toksycznym obrzęku płuc i jako alternatywa w przełomie addisonoidalnym.
choroba pęcherzowa, ciśnienie śródczaszkowe, erytrodermia, guz mózgu, hydrokortyzon, immunosupresja, krwinka czerwona, metyloprednizolon, metyloprednizolon sodu bursztynianu, miąższ wątroby, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry atak astmy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, płytka krwi, proszek i rozpuszczalnik, przełom addisonoidalny, przerzuty do mózgu, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, sól sodowa bursztynianu, stan zapalny, terapia kortykosteroidowa, układ odpornościowy, wstrzyknięcie i infuzja, wymioty, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amaryl 4 4 mg
Glimepiryd, lek z grupy pochodnych sulfonylomocznika stosowany w terapii cukrzycy typu 2, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według układów i narządów. Do najpoważniejszych należą rzadkie zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna i pancytopenia, które zwykle ustępują po odstawieniu leku, ale mogą zwiększać ryzyko infekcji i krwawień. Odnotowano także przypadki ciężkiej trombocytopenii z liczbą płytek poniżej 10 000/μl oraz plamicy małopłytkowej (częstość nieznana). Hipoglikemia występuje rzadko, ale może mieć nagły, ciężki i przedłużający się przebieg, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny. Inne działania niepożądane obejmują przemijające zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany w aktywności enzymów wątrobowych, reakcje skórne oraz przyrost masy ciała.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, cukrzyca typu 2, elementy morfotyczne krwi, enzym wątrobowy, erytropenia, glimepiryd, granulocyt, granulocytopenia, hipoglikemia, leukocyt, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meprelon 32 mg
Dawkowanie metyloprednizolonu w preparacie Meprelon jest ściśle uzależnione od nasilenia objawów, stanu klinicznego pacjenta oraz wskazań terapeutycznych. Standardowa dawka u dorosłych w terapii ostrych objawów wynosi 32-64 mg (1-2 ampułki po 32 mg), u dzieci 8-32 mg (½-2 ampułki po 16 mg) lub 1-2 mg/kg masy ciała. W stanach zagrożenia życia dawki są znacznie wyższe: 250-500 mg u dorosłych oraz 4-8 mg/kg u dzieci, a w szczególnie ciężkich przypadkach nawet do 30 mg/kg masy ciała. Wskazane jest stosowanie preparatów o wyższej dawce (Meprelon 250 mg lub 1000 mg) oraz dostosowanie odstępów między wstrzyknięciami od 30 minut do 24 godzin. W leczeniu ciężkich napadów astmy, obrzęku mózgu, reakcji na ukąszenia owadów, obrzęku naczynioruchowego czy przełomu addisonoidalnego stosuje się odpowiednio dostosowane dawki, często rozpoczynając od dawek dożylnych, a następnie przechodząc na leczenie doustne z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki.
alkoholowe zapalenie wątroby, choroba miąższowa wątroby, dysfagia, erytrodermia, infuzja dożylna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, metyloprednizolon, mineralokortykosteroid, napad astmy, napad astmy oskrzelowej, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, przełom addisonoidalny, stan zagrożenia życia, toksyczny obrzęk płuc, ukąszenie owadów, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zespół odstawienia kortykosteroidów, zwężenie górnych dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Glimepiryd – Działania niepożądane
Glimepiryd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych należą hipoglikemia, która występuje rzadko, ale może mieć ciężki przebieg, oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia (w tym ciężka z liczbą płytek poniżej 10 000/μl), leukopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna i pancytopenia. Zaburzenia te zwykle ustępują po odstawieniu leku, jednak wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza na początku leczenia. Ponadto, glimepiryd może powodować przemijające zaburzenia widzenia związane ze zmianami stężenia glukozy, reakcje nadwrażliwości (w tym leukoklastyczne zapalenie naczyń i wstrząs anafilaktyczny), a także rzadkie zaburzenia czynności wątroby, takie jak cholestaza, żółtaczka czy niewydolność wątroby, co wymaga regularnej kontroli enzymów wątrobowych.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, cukrzyca typu 2, dysfagia, enzym wątrobowy, erytropenia, glimepiryd, glukoza we krwi, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hiponatremia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skórna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, przyrost masy ciała, reakcja nadwrażliwości, sód w surowicy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol US Pharmacia 500 mg
Paracetamol US Pharmacia w dawce 500 mg w kapsułkach miękkich może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące różne układy organizmu. W zakresie hematologicznym obserwuje się rzadkie przypadki agranulocytozy, małopłytkowości, plamicy małopłytkowej, leukopenii oraz niedokrwistości hemolitycznej, a bardzo rzadko pancytopenię, stanowiącą poważne powikłanie. Reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny i astma analgetyczna, występują bardzo rzadko, wymagając natychmiastowego przerwania terapii. Hipoglikemia, również bardzo rzadka, wymaga monitorowania szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej. Dodatkowo rzadko zgłaszane są zaburzenia psychiczne (depresja, dezorientacja, halucynacje), neurologiczne (drżenia, bóle głowy, zaburzenia widzenia) oraz sercowo-naczyniowe (obrzęk). W obrębie przewodu pokarmowego mogą wystąpić krwawienia, bóle brzucha, nudności i wymioty.
AGEP, agranulocytoza, astma analgetyczna, ciężka reakcja skórna, dermatoza polekowa, hepatotoksyczność, hipoglikemia, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na aspirynę, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, paracetamol, plamica małopłytkowa, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, sterylny ropomocz, TEN, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie oddychania, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 2 g + 1 g
Lek Ampicilin+Sulbactam AptaPharma, zawierający ampicylinę sodową i sulbaktam sodowy, może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania i układów narządowych. Najczęściej obserwuje się niedokrwistość, ból głowy, biegunkę oraz wysypkę, natomiast rzadziej małopłytkowość, leukopenię, wymioty, ból brzucha i świąd. Do działań niepożądanych o nieznanej częstości należą poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny, zespół Kounisa, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), śródmiąższowe zapalenie nerek, duszność oraz powikłania hepatologiczne (hiperbilirubinemia, cholestaza, żółtaczka). W terapii mogą również wystąpić zaburzenia neurologiczne, w tym konwulsje, oraz zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ampicylina sodowa, cholestaza, cholestaza wątrobowa, Clostridioides difficile, eozynofilia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, konwulsja, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, perforacja jelita, plamica małopłytkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, smołowaty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulbaktam sodowy, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit, zapalenie języka, zapalenie żyły, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symglic 1 mg
Stosowanie glimepirydu, substancji czynnej leku Symglic 1 mg, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania. W zakresie hematologicznym rzadko obserwuje się trombocytopenię, leukopenię, granulocytopenię, agranulocytozę, erytropenię, niedokrwistość hemolityczną oraz pancytopenię, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Ciężka małopłytkowość z liczbą płytek krwi poniżej 10 000/μl oraz plamica małopłytkowa występują z częstością nieznaną i stanowią poważne zagrożenie ze względu na ryzyko krwawień. Hipoglikemia, choć rzadka, może mieć nagły i ciężki przebieg, zależny od indywidualnych czynników takich jak nawyki żywieniowe i dawkowanie. Ponadto, bardzo rzadko występują reakcje alergiczne, w tym alergiczne zapalenie naczyń oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego. Zaburzenia widzenia są przejściowe i pojawiają się głównie na początku terapii, związane ze zmianami stężenia glukozy we krwi.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, ciężka małopłytkowość, enzymy wątrobowe, epizod hipoglikemiczny, erytropenia, fotowrażliwość, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, morfologia krwi, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość skórna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia widzenia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 250 mg
Solu-Medrol (metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu) jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie objawowo, z wyjątkiem substytucyjnego leczenia zaburzeń endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy (często w skojarzeniu z mineralokortykosteroidami), wstrząs nadnerczowy, wrodzony przerost nadnerczy, a także w stanach okołooperacyjnych u pacjentów z niewydolnością kory nadnerczy. Lek znajduje zastosowanie w licznych chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów), układowych chorobach tkanki łącznej (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie mięśnia sercowego), chorobach dermatologicznych (np. pęcherzyca, ciężka łuszczyca), ciężkich chorobach alergicznych (np. astma oskrzelowa, reakcje nadwrażliwości na leki), a także w leczeniu poważnych procesów zapalnych i alergicznych oka. Wskazania obejmują również choroby układu oddechowego (np. sarkoidoza, beryloza, zapalenie płuc wywołane Pneumocystis jiroveci u pacjentów z AIDS), hematologiczne (np. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa), choroby nowotworowe (białaczki, chłoniaki) oraz neurologiczne (obrzęk mózgu, zaostrzenia stwardnienia rozsianego, ostre urazy rdzenia kręgowego). W leczeniu urazów rdzenia kluczowe jest rozpoczęcie terapii w ciągu 8 godzin od urazu, a w przypadku zapalenia płuc Pneumocystis jiroveci – w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia przeciwgrzybiczego.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, metyloprednizolon, nadwrażliwość, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnic, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Ampicylina – Działania niepożądane
Ampicylina, jako antybiotyk beta-laktamowy o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się reakcje skórne (wysypka, świąd – często, ≥1/100 do <1/10) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (często, ≥1/100 do <1/10), nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100). Istotne są również reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy (niezbyt często) i wstrząs anafilaktyczny (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka (rzadko), stanowią zagrożenie życia. Dodatkowo, ampicylina może indukować zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, neutropenia, małopłytkowość – niezbyt często) oraz poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (rzadko), wywołane zakażeniem Clostridioides difficile, które może prowadzić do ciężkich powikłań i wymaga natychmiastowego leczenia metronidazolem lub wankomycyną doustnie.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie nerek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, cholestaza, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, eozynofilia, hiperbilirubinemia, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amaryl 2 2 mg
Produkt leczniczy Amaryl (glimepiryd) stosowany w terapii cukrzycy może wywoływać liczne działania niepożądane, obejmujące zaburzenia hematologiczne takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia, z częstością rzadką (≥1/10 000 do <1/1000). Zgłaszano również ciężką trombocytopenię z liczbą płytek poniżej 10 000/μl oraz plamicę małopłytkową (częstość nieznana). Hipoglikemia, o częstości rzadkiej, może mieć nagły i ciężki przebieg, z ryzykiem przedłużenia okresu hipoglikemii, co stanowi istotne zagrożenie dla życia pacjenta. Inne działania niepożądane to przemijające zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie i niewydolność wątroby), reakcje nadwrażliwości skórnej oraz przyrost masy ciała.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, ciężka trombocytopenia, cukrzyca, enzymy wątrobowe, erytropenia, glimepiryd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukocyty, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, pokrzywka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 1000 mg
Predasol to glikokortykosteroid dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający prednizolonu sodu bursztynian w dawkach 25 mg, 50 mg, 250 mg oraz 1000 mg, co odpowiada odpowiednio 19,6 mg, 39,1 mg, 195,7 mg oraz 782,7 mg prednizolonu. Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych, dzieci i niemowląt w stanach nagłych wymagających szybkiej interwencji glikokortykosteroidowej, takich jak wstrząs anafilaktyczny (po podaniu adrenaliny), obrzęk płuc spowodowany inhalacją toksyn lub zachłyśnięciem, ciężki napad astmy oporny na standardowe leczenie, pseudokrup, obrzęk mózgu o różnej etiologii (guzy, zabiegi neurochirurgiczne, ropień, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także w ostrych chorobach skóry (pęcherzyca zwykła, erytrodermia, ostry wyprysk) oraz hematologicznych (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, ostra plamica małopłytkowa).
choroba pęcherzowa, dur brzuszny, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlica, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, odrzucanie przeszczepu, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, podgłośniowe zapalenie krtani, prednizolon sodu bursztynian, przełom nadnerczowy, przeszczepienie nerki, pseudokrup, ropień mózgu, siarkowodór, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zachłyśnięcie sokiem żołądkowym, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół pozawałowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polcortolon 4 mg
Polcortolon, zawierający 4 mg triamcynolonu w postaci tabletek, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń o podłożu zapalnym, immunologicznym i alergicznym. W endokrynologii stosuje się go m.in. w niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona) jako uzupełnienie mineralokortykosteroidów, w zespole nadnerczowo-płciowym, hiperkalcemii nowotworowej oraz nieropnym zapaleniu tarczycy. W chorobach reumatycznych Polcortolon jest użyteczny w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa, łuszczycowym i reumatoidalnym zapaleniu stawów, gorączce reumatycznej, zapaleniu kaletki maziowej, pourazowym zapaleniu kości i stawów oraz w innych stanach zapalnych opornych na standardowe leczenie. W kolagenozach i chorobach tkanki łącznej lek stosuje się w zapaleniu mięśnia sercowego i toczniu rumieniowatym układowym.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, erytroblastopenia, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kolagenoza, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łokieć tenisisty, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, mineralokortykosteroid, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie brzeżne rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie przedniego odcinka oka, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 10 mg 10 mg
Chlorowodorek metylofenidatu w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu Medikinet CR wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układ nerwowy, psychiczny, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, skórny oraz inne układy. Najczęściej obserwuje się ból głowy (≥1/10), bezsenność i nerwowość (≥1/10), tachykardię, kołatanie serca (≥1/100 do <1/10), nudności i suchość w jamie ustnej (≥1/10). Rzadziej występują poważne objawy, takie jak drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, próby samobójcze, zatrzymanie krążenia czy zawał mięśnia sercowego (<1/10 000). Występują także zaburzenia naczyniowo-mózgowe, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość) oraz zmiany w funkcji wątroby, w tym wzrost aktywności enzymów wątrobowych i rzadkie przypadki śpiączki wątrobowej. Objawy te wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów dorosłych, u których niektóre działania niepożądane występują częściej.
afazja, akatyzja, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, dusznica bolesna, dyskineza, dyspepsja, jadłowstręt, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zapalenie nosogardzieli, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zespół suchego oka, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 50 mg 50 mg
Chlorowodorek metylofenidatu, substancja czynna leku Medikinet CR (kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Najczęściej obserwowane działania dotyczą ośrodkowego układu nerwowego i sfery psychicznej, w tym ból głowy (bardzo często), bezsenność, nerwowość, drżenie, senność, zawroty głowy, a także zaburzenia psychiczne takie jak agresja, lęk, depresja, zmniejszenie libido oraz myśli samobójcze. Rzadziej występują poważne powikłania neurologiczne, np. drgawki, ruchy choreoatetotyczne czy złośliwy zespół neuroleptyczny. W układzie sercowo-naczyniowym często obserwuje się tachykardię, kołatanie serca i nadciśnienie tętnicze, a bardzo rzadko zatrzymanie krążenia i zawał mięśnia sercowego. Działania niepożądane obejmują również objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, suchość w jamie ustnej, ból brzucha, wymioty), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia) oraz zmniejszenie masy ciała i wzrostu u dzieci przy długotrwałym stosowaniu.
ADHD, apatia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból w klatce piersiowej, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, depresja, drgawka, drżenie, dusznica bolesna, dyskineza, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, labilność emocjonalna, lęk, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nastrój depresyjny, nerwowość, niedokrwienne zaburzenie neurologiczne, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, nudność, objaw Raynauda, obwodowe marznięcie, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, priapizm, próba samobójcza, ruch choreoatetotyczny, senność, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, uzależnienie, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zahamowanie wzrostu, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardzieli, zapalenie żołądka i jelit, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół suchego oka, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Accord 500 mg
Paracetamol Accord w dawce 500 mg, stosowany w postaci białych, niepowlekanych tabletek, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów z ryzykiem uszkodzenia wątroby oraz podczas długotrwałej terapii. Dawka toksyczna u dorosłych wynosi ≥6 g, a u dzieci powyżej 140 mg/kg masy ciała, co może prowadzić do nieodwracalnej martwicy wątroby. Do poważnych działań niepożądanych należą ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa), reakcje nadwrażliwości z obrzękiem naczynioruchowym, wstrząsem anafilaktycznym oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, trombocytopenia i pancytopenia. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma poważnymi zdarzeniami o częstości rzadkiej lub bardzo rzadkiej.
agranulocytoza, bezmocz, ciężka reakcja skórna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie komórek macierzystych, zaburzenie płytek krwi, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gentamicin WZF 0,3% 3 mg/ml
Gentamicin WZF 0,3% w postaci kropli do oczu może wywoływać głównie miejscowe działania niepożądane, takie jak łzawienie, zaczerwienienie, ból, uczucie pieczenia oraz światłowstręt, które mają charakter przemijający i utrzymują się kilka minut po aplikacji. Istotnym, choć bardzo rzadkim (częstość <1/10 000) powikłaniem jest zwapnienie rogówki, związane z obecnością fosforanów w preparacie (6,33 mg/ml), szczególnie u pacjentów z uszkodzeniem rogówki. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do poważniejszych komplikacji, takich jak owrzodzenie rogówki o etiologii grzybiczej lub bakteryjnej, wywołanej szczepami opornymi na gentamycynę, a także reakcje nadwrażliwości, w tym alergie, plamicę małopłytkową oraz zaburzenia neuropsychiatryczne (omamy).
ból oka, chlorek benzalkoniowy, etiologia grzybicza, fosforan, konserwant, łzawienie, ocena okulistyczna, omam, owrzodzenie rogówki, plamica małopłytkowa, podrażnienie powierzchni oka, reakcja alergiczna, struktura oka, światłowstręt, szczep oporny, terapia gentamycyną, uszkodzenie rogówki, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie widzenia, zaczerwienienie oka, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amaryl 3 3 mg
Lek Amaryl zawierający glimepiryd może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości występowania, w tym rzadkie, ale potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia. Szczególnie niebezpieczna jest ciężka trombocytopenia z liczbą płytek krwi poniżej 10 000/μl oraz plamica małopłytkowa, które mogą prowadzić do zagrażających życiu krwawień. Hipoglikemia, występująca rzadko, może mieć nagły, ciężki i przedłużający się przebieg, zależny od indywidualnych czynników pacjenta, takich jak dieta i dawka leku. Ponadto, mogą pojawić się przemijające zaburzenia widzenia związane ze zmianami stężenia glukozy we krwi oraz bardzo rzadkie objawy ze strony przewodu pokarmowego i wątroby, w tym zapalenie i niewydolność wątroby.
Reakcje nadwrażliwości, choć rzadkie, mogą mieć ciężki przebieg z dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i wstrząsem anafilaktycznym, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Możliwe są także reakcje skórne, takie jak świąd, wysypka, pokrzywka oraz łysienie. W trakcie terapii obserwuje się również przyrost masy ciała. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, zwłaszcza tych zagrażających życiu, konieczne jest pilne skonsultowanie się z lekarzem. Monitorowanie i zgłaszanie działań niepożądanych po wprowadzeniu leku do obrotu pozostaje kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii glimepirydem.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, ciężka trombocytopenia, duszność, erytropenia, glimepiryd, granulocytopenia, hipoglikemia, leczenie hipoglikemizujące, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, pokrzywka, przyrost masy ciała, stężenie glukozy we krwi, sulfonamid, świąd, trombocytopenia, wstrząs, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, zmniejszenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ampicillin/Sulbactam Bausch Health 2 g + 1 g
Ampicillin/Sulbactam Bausch Health, łączący ampicylinę z sulbaktamem, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość (w tym hemolityczna), małopłytkowość, leukopenia, neutropenia oraz agranulocytoza, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania leczenia. Poważne reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny i zespół Kounisa, stanowią zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji. Neurologiczne objawy obejmują bóle głowy (często), drgawki (rzadko), senność i zawroty głowy. Często obserwuje się zapalenie żył w miejscu infuzji dożylnej oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, wymioty, bóle brzucha i nudności, z możliwością rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy. Zaburzenia czynności wątroby manifestują się hiperbilirubinemią, cholestazą i żółtaczką, a w badaniach biochemicznych notuje się podwyższenie ALT i AST.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ampicylina z sulbaktamem, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, Clostridioides difficile, drgawka, duszność, eozynofilia, hiperbilirubinemia, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, plamica małopłytkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit, zapalenie języka, zapalenie żył, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concerta 18 mg
Metylofenidat chlorowodorek, substancja czynna leku Concerta, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych badaniami klinicznymi oraz zgłoszeniami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i psychiki, w tym bezsenność, nerwowość i ból głowy (≥1/10), a także labilność emocjonalna, agresja, pobudzenie, lęk, depresja, drażliwość i tiki (≥1/100 do <1/10). Metylofenidat może powodować istotne zmiany hemodynamiczne, takie jak wzrost ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca (≥1/10), a w rzadkich przypadkach zgłaszano nagłą śmierć sercową (<1/10 000). U dzieci długotrwałe stosowanie leku może prowadzić do opóźnienia wzrastania i umiarkowanego zmniejszenia przyrostu masy ciała (≥1/10), co wymaga regularnej kontroli antropometrycznej. Ponadto, częstość występowania zaburzeń hematologicznych, takich jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia i plamica małopłytkowa, wynosi ≥1/100 do <1/10, a reakcje nadwrażliwości pojawiają się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
agresja, bezsenność, ból głowy, ból głowy napięciowy, bruksizm, ciśnienie tętnicze krwi, częstomocz, depresja, drażliwość, drgawka, dysfemia, dyskineza, działanie niepożądane, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, jąkanie, krwiomocz, krwotok mózgowy, labilność emocjonalna, lęk, leukopenia, mania, metylofenidat chlorowodorek, myśl samobójcza, nagła śmierć sercowa, nerwowość, niedokrwienne zaburzenie neurologiczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrastania, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pobudzenie, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ruch choreoatetotyczny, stan maniakalny, substancja czynna, tik, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie libido, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie układu krwiotwórczego, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 1000 mg
Solu-Medrol, zawierający metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu, dostępny jest w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg i stosowany jest głównie jako lek objawowy w szerokim spektrum schorzeń. W endokrynologii znajduje zastosowanie w leczeniu pierwotnej i wtórnej niedoczynności kory nadnerczy, ostrym wstrząsie nadnerczowym, wrodzonym przerostem nadnerczy, nieropnym zapaleniu tarczycy oraz hiperkalcemii nowotworowej. W reumatologii jest stosowany w zaostrzeniach chorób takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu ciężkich chorób alergicznych, dermatologicznych, okulistycznych, hematologicznych, onkologicznych oraz w schorzeniach układu nerwowego i oddechowego, w tym w leczeniu zaostrzeń wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna. Warto podkreślić, że dawki 500 mg i 1000 mg zawierają odpowiednio 70,2 mg i 140,4 mg alkoholu benzylowego oraz 58,3 mg i 116,8 mg sodu na fiolkę, co jest istotne przy kwalifikacji pacjenta do terapii.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, epinefryna, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, mineralokortykosteroid, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, pokrzywka, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, terapia substytucyjna, toczeń rumieniowaty układowy, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia endokrynologiczne, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nerek, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie płuc Pneumocystis, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet 10 mg 10 mg
Chlorowodorek metylofenidatu, substancja czynna leku Medikinet 10 mg, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obserwowanych zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych. Najczęściej występujące działania obejmują zmniejszenie łaknienia (bardzo często), bezsenność i nerwowość (bardzo często), ból głowy (bardzo często), nudności i suchość w jamie ustnej (bardzo często), a także tachykardię, kołatanie serca i nadciśnienie tętnicze (często). Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość (bardzo rzadko) oraz pancytopenię (częstość nieznana). Zaburzenia psychiczne, w tym myśli samobójcze i próby samobójcze, występują z różną częstością, od niezbyt często do bardzo rzadko, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
akatyzja, bilirubina, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, dusznica bolesna, dysfemia, dyskineza, dyspepsja, fosfataza zasadowa, ginekomastia, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, stała wysypka polekowa, tachykardia, zapalenie tętnic mózgowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Encorton 10 mg
Encorton, zawierający prednizon, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 1 mg, 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, stosowanym w szerokim spektrum schorzeń endokrynologicznych, alergicznych, reumatologicznych, dermatologicznych, gastroenterologicznych, hematologicznych, onkologicznych, neurologicznych, okulistycznych, pulmonologicznych oraz innych stanach zapalnych układu kostno-stawowego i infekcyjnych. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy, wrodzoną hiperplazję nadnerczy, ciężkie choroby alergiczne, toczeń rumieniowaty układowy, idiopatyczny zespół nerczycowy, stwardnienie rozsiane w okresach zaostrzeń, ciężkie zapalenia oka, astmę oskrzelową, a także leczenie paliatywne w białaczkach i chłoniakach. Preparat zawiera laktozę jednowodną w ilości od 57,4 mg do 165,2 mg w zależności od dawki tabletki.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia nowotworowa, hiperplazja nadnerczy, idiopatyczny zespół nerczycowy, kontaktowe zapalenie skóry, laktoza jednowodna, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, ostra białaczka, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nerczycowy, zespół odstawienia, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 16 mg
Lek Meprelon, zawierający metyloprednizolonu sodu bursztynian, jest wskazany do szybkiego wprowadzenia kortykosteroidoterapii w stanach nagłych, gdy podanie doustne jest niemożliwe (np. wymioty, utrata przytomności). Dostępny jest w dawkach 16 mg (20,92 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadającej 15,78 mg metyloprednizolonu) oraz 32 mg (41,85 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu, odpowiadającej 31,57 mg metyloprednizolonu). Preparat stosuje się w ciężkich ostrych stanach, takich jak atak astmy, obrzęk mózgu z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, ciężkie reakcje alergiczne (np. obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), ostre choroby skóry o podłożu autoimmunologicznym, ostre zaburzenia hematologiczne, ostre zapalenie wątroby oraz toksyczny obrzęk płuc. W przełomie addisonoidalnym preferowany jest hydrokortyzon, jednak Meprelon może być stosowany jako alternatywa w sytuacjach wymagających szybkiego działania.
astma oskrzelowa, choroba miąższu wątroby, choroba skóry, ciśnienie śródczaszkowe, działanie przeciwzapalne, erytrodermia, guz mózgu, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykosteroid, kortykosteroidoterapia, metyloprednizolon, metyloprednizolonu sodu bursztynian, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obturacja oskrzeli, ostry atak astmy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, proces autoimmunologiczny, przełom addisonoidalny, przerzuty do mózgu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tomografia komputerowa, utrata przytomności, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glimepiride Aurovitas 4 mg
Glimepiride Aurovitas, stosowany w terapii cukrzycy typu 2, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które są klasyfikowane według częstości występowania. Do rzadkich zaburzeń hematologicznych należą małopłytkowość, leukopenia, erytrocytopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia, które zwykle ustępują po przerwaniu leczenia. Ciężka trombocytopenia z liczbą płytek poniżej 10 000/μl oraz plamica małopłytkowa występują z nieznaną częstością i mogą prowadzić do poważnych krwawień. Reakcje nadwrażliwości, w tym leukoklastyczne zapalenie naczyń, mogą mieć przebieg ciężki, z dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i wstrząsem. Hipoglikemia, choć rzadka, wymaga szczególnej uwagi ze względu na potencjalnie ciężki przebieg i trudności w wyrównaniu, a jej częstość zależy od indywidualnych czynników, takich jak dawkowanie i nawyki żywieniowe.
agranulocytoza, cholestaza, cukrzyca, enzym wątrobowy, erytrocytopenia, glimepiryd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, lek hipoglikemizujący, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, stężenie glukozy we krwi, stężenie sodu, sulfonamid, trombocytopenia, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Thiotepa Fresenius Kabi 100 mg
Tiotepa jest stosowana w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (HPCT) i charakteryzuje się znacznym profilem toksyczności, obejmującym głównie układ hematologiczny, wątrobę oraz układ oddechowy. W badaniach klinicznych z udziałem 6588 dorosłych i 902 pacjentów pediatrycznych odnotowano częste działania niepożądane, takie jak leukopenia, trombocytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, pancytopenia, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD), zakażenia, zapalenie błon śluzowych, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest leukoencefalopatia, zwłaszcza u pacjentów wcześniej leczonych metotreksatem i radioterapią, z ryzykiem zgonu. Długotrwałe stosowanie wiąże się także z ryzykiem wtórnych nowotworów złośliwych.
ataksja, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zarostowa żył wątrobowych, cytopenia, encefalopatia, erytrodermia łuszczycowa, granulocytopenia, idiopatyczne zapalenie płuc, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krwotok mózgowy, leczenie kondycjonujące, leukoencefalopatia, leukopenia, mielosupresja, neutropenia z gorączką, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedorozwój gonad, niedotlenienie, niedowład, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, obrzęk płuc, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, plamica małopłytkowa, przeszczepienie komórek macierzystych układu krwiotwórczego, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnicze nadciśnienie płucne, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zaburzenia pamięci, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenia pasożytnicze, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie pęcherzyków płucnych, zatrzymanie oddychania, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meprelon 16 mg
Preparat Meprelon, zawierający metyloprednizolon w dawkach 16 mg i 32 mg (odpowiednio 15,78 mg i 31,57 mg metyloprednizolonu w proszku), jest stosowany do leczenia ostrych stanów zapalnych i zagrożeń życia. U dorosłych standardowa dawka wynosi 32-64 mg, a w stanach zagrożenia życia 250-500 mg, z możliwością podania pojedynczej dawki do 30 mg/kg masy ciała przy użyciu preparatów o wyższej zawartości (Meprelon 250 mg lub 1000 mg). Dawkowanie u dzieci wynosi 8-32 mg lub 1-2 mg/kg m.c., a w stanach krytycznych 4-8 mg/kg m.c. Podawanie odbywa się dożylnie lub w infuzji, z odstępami między dawkami od 30 minut do 24 godzin, w zależności od stanu klinicznego. W leczeniu astmy, obrzęku mózgu, obrzęku naczynioruchowego, reakcji po ukąszeniach owadów oraz ciężkich chorób skóry stosuje się odpowiednio dostosowane dawki, często rozpoczynając od dawek 96-500 mg metyloprednizolonu, z dalszym stopniowym zmniejszaniem i przejściem na terapię doustną.
choroba miąższowa wątroby, erytrodermia, infuzja dożylna, kortykosteroid, metyloprednizolon, metyloprednizolonu sodu bursztynian, mineralokortykosteroid, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, przełom addisonoidalny, ukąszenie owada, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie wątroby, zwężenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 250 mg
Predasol, zawierający prednizolonu sodu bursztynian, jest glikokortykosteroidem do podania pozajelitowego, dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg, 250 mg oraz 1000 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do stanu klinicznego pacjenta. Lek znajduje zastosowanie w licznych stanach nagłych i przewlekłych wymagających szybkiego działania przeciwzapalnego i immunosupresyjnego, takich jak wstrząs anafilaktyczny (po wcześniejszym podaniu adrenaliny), obrzęk płuc wywołany ekspozycją na toksyny (chlor, izocyjaniany, siarkowodór, fosgen, azot, ozon), ciężki napad astmy, obrzęk mózgu o różnej etiologii (m.in. guz mózgu, ropień, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także ostre odrzucanie przeszczepu nerki. Ponadto Predasol jest wskazany w leczeniu rozległych, ostrych chorób skóry (pęcherzyca, erytrodermia, ostry wyprysk), autoimmunologicznych chorób hematologicznych (niedokrwistość hemolityczna, ostra plamica małopłytkowa), zespołu Dresslera, ciężkich chorób zakaźnych (w połączeniu z terapią przeciwdrobnoustrojową), ostrej niewydolności kory nadnerczy (przełom nadnerczowy) oraz pseudokrupu u dzieci.
dur brzuszny, erytrodermia, glikokortykosteroid, guz mózgu, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, odrzucanie przeszczepu nerki, ostry napad astmy, pęcherzyca zwykła, plamica małopłytkowa, prednizolon sodu bursztynian, przełom nadnerczowy, pseudokrup, ropień mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk ostry, zachłyśnięcie sokiem żołądkowym, zapalenie krtani, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Dresslera, zespół pozawałowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Predasol 25 mg
Predasol, glikokortykosteroid podawany dożylnie, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od ciężkości choroby i odpowiedzi pacjenta. W stanach nagłych terapia rozpoczyna się od wysokich dawek podawanych pozajelitowo, np. w wstrząsie anafilaktycznym dawka początkowa wynosi 1000 mg i.v. u dorosłych, a u dzieci 250 mg i.v., podawana po wcześniejszym wstrzyknięciu adrenaliny. W obrzęku płuc dawka początkowa to 1000 mg i.v. z powtórzeniami co 6, 12 i 24 godziny, następnie dawki podtrzymujące 150 mg/dobę przez 2 dni i 75 mg/dobę przez kolejne 2 dni. W ciężkich napadach astmy stosuje się 100-500 mg i.v. co około 6 godzin, a u dzieci 2 mg/kg mc. i.v. z możliwością powtarzania co 6 godzin. Wskazania obejmują także obrzęk mózgu (250-1000 mg i.v. początkowo), ostre odrzucanie przeszczepu nerki (1000 mg i.v. przez 3-7 dni), rozległe choroby skóry i hematologiczne (40-250 mg i.v./dobę), zespół pozawałowy (50 mg i.v./dobę), ciężkie choroby zakaźne (100-500 mg i.v./dobę) oraz ostra niewydolność kory nadnerczy (25-50 mg i.v.).
choroba hematologiczna, choroba zakaźna, glikokortykosteroid, infuzja dożylna, mineralokortykosteroid, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, odrzucanie przeszczepu nerki, ostre choroby skóry, plamica małopłytkowa, podanie dożylne, prednizolon, prednizon, przełom nadnerczowy, pseudokrup, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie dożylne, zespół Dresslera, zespół odstawienia, zespół pozawałowy