niewydolność wątroby
Niewydolność wątroby to stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia funkcji wątroby w stopniu uniemożliwiającym prawidłowe spełnianie jej licznych zadań metabolicznych. Może mieć charakter ostry (fulminant hepatic failure) lub przewlekły, rozwijający się powoli w przebiegu długotrwałego uszkodzenia miąższu wątroby.
W ostrym zespole niewydolności wątroby dochodzi do gwałtownego pogorszenia funkcji narządu u osoby bez wcześniejszej choroby wątroby. Charakteryzuje się encefalopatią wątrobową i zaburzeniami krzepnięcia (INR > 1,5) rozwijającymi się w ciągu 26 tygodni od wystąpienia objawów. Najczęstsze przyczyny to toksyczne uszkodzenie wątroby (np. paracetamol), infekcje wirusowe (HAV, HBV) oraz zaburzenia naczyniowe.
Przewlekła niewydolność wątroby rozwija się w przebiegu marskości wątroby i może prowadzić do nadciśnienia wrotnego, wodobrzusza, krwawień z żylaków przełyku, encefalopatii wątrobowej i zespołu wątrobowo-nerkowego. Główne przyczyny to przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby oraz schorzenia autoimmunologiczne.
Diagnostyka obejmuje ocenę parametrów biochemicznych (bilirubina, albuminy, aminotransferazy, wskaźniki krzepnięcia), badania obrazowe (USG, TK, MR) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania niewydolności, a w ciężkich przypadkach jedyną opcją może być przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Loratadyna – Dawkowanie i sposób podawania
Loratadyna jest podawana doustnie w dawce standardowej 10 mg raz na dobę u dorosłych oraz dzieci powyżej 12 lat. U dzieci w wieku 2-12 lat dawkowanie zależy od masy ciała: 10 mg raz na dobę dla masy >30 kg oraz 5 mg raz na dobę dla masy ≤30 kg, przy czym tabletki 10 mg nie są zalecane dla dzieci o masie ≤30 kg, u których preferowany jest syrop. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka początkowa powinna być zmniejszona i podawana co drugi dzień (10 mg dla masy >30 kg, 5 mg dla masy ≤30 kg). Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek ani u osób w podeszłym wieku. Loratadynę można podawać niezależnie od posiłków, a tabletki i kapsułki należy połykać w całości, natomiast syrop dawkować za pomocą miarki.
dawkowanie u dzieci, interakcja lekowa, klirens, loratadyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw kliniczny, pacjent geriatryczny, postać leku, produkt złożony, pseudoefedryna, pseudoefedryna siarczan, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – DicloDuo Combi 75 mg + 20 mg
DicloDuo Combi zawiera diklofenak (75 mg) i omeprazol (20 mg), które wykazują odrębne profile działań niepożądanych. Diklofenak najczęściej powoduje objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha i wzdęcia, a także poważne powikłania takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u osób starszych. Ponadto stosowanie diklofenaku w dawkach dobowych 150 mg i dłużej wiąże się z nieznacznym, ale istotnym wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych naczyń tętniczych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Omeprazol najczęściej wywołuje bóle głowy, bóle brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Obie substancje mogą powodować poważne reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, pancytopenia i niedokrwistość aplastyczna, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kandydoza przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 250 250 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Fromilid 250, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub składniki preparatu, a także u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych stężeń. Przeciwwskazania obejmują także liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami kardiologicznymi (tikagrelor, iwabradyna, ranolazyna), lekami wydłużającymi QT (astemizol, cyzapryd, domperidon, pimozyd, terfenadyna) oraz alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca lub zatrucia.
alkaloidy sporyszu, astemizol, benzodiazepiny, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperydon, ergotamina, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lomitapid, lowastatyna, makrolidy, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na makrolidy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rodzinna gorączka śródziemnomorska, symwastatyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Aceklofenak – Przeciwwskazania stosowania
Aceklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne NLPZ, zwłaszcza jeśli wystąpiły u nich reakcje takie jak astma, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka po zażyciu ibuprofenu, aspiryny lub innych NLPZ. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z czynną lub nawracającą chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego (zwłaszcza przy co najmniej dwóch epizodach potwierdzonych owrzodzeń lub krwawień), a także u pacjentów z przeszłymi krwawieniami lub perforacją przewodu pokarmowego związaną z NLPZ. Aceklofenak jest również przeciwwskazany u chorych z zastoinową niewydolnością serca (klasy II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, chorobą naczyniową mózgu, niewydolnością wątroby i nerek oraz u osób z czynnymi krwawieniami i skazą krwotoczną.
aceklofenak, aspiryna, astma, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, choroba reumatyczna, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, Digavar, ibuprofen, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Exemestan Symphar 25 mg
Exemestan Symphar jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 25 mg eksemestanu, stosowanych doustnie raz na dobę, najlepiej po posiłku, co zwiększa biodostępność i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. W leczeniu wczesnego raka piersi terapia trwa do ukończenia 5-letniej skojarzonej terapii hormonalnej lub do nawrotu choroby, natomiast w zaawansowanym raku piersi kontynuuje się ją do momentu progresji guza, monitorując skuteczność za pomocą badań obrazowych i klinicznych. Dawkowanie u pacjentek z niewydolnością nerek lub wątroby nie wymaga modyfikacji, a lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
badanie obrazowe, biodostępność, działanie niepożądane, eksemestan, exemestan, farmakokinetyka, hormonalna terapia uzupełniająca, menopauza, nawrót guza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja guza, tamoksyfen, terapia hormonalna, wczesny rak piersi, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Palexia retard 250 mg
Palexia retard, zawierająca tapentadol chlorowodorek w dawkach od 25 mg do 250 mg, jest lekiem przeciwbólowym o przedłużonym uwalnianiu, stosowanym doustnie dwa razy na dobę co 12 godzin. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od nasilenia bólu, wcześniejszego stosowania opioidów oraz stanu pacjenta. U dorosłych nieprzyjmujących wcześniej opioidów zaleca się rozpoczęcie terapii od 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni, nie przekraczając dawki dobowej 500 mg. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby dawkę początkową ogranicza się do 25 mg raz na 24 godziny, z maksymalną dawką dobową 50 mg, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby stosowanie leku nie jest zalecane. U osób powyżej 65 roku życia dawkowanie standardowe, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na możliwe upośledzenie funkcji nerek i wątroby.
analgezja, chlorowodorek, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie tapentadolu, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, łagodna niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, lek opioidowy, mechanizm przedłużonego uwalniania, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, pacjent w podeszłym wieku, Palexia retard, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol Biofarm 500 mg
Paracetamol, choć bezpieczny w dawkach terapeutycznych, może wywołać poważne uszkodzenie wątroby przy dawkach toksycznych wynoszących ≥6 g u dorosłych lub ≥140 mg/kg masy ciała u dzieci. Ostra toksyczność nie występuje przy jednorazowym podaniu <125 mg/kg u zdrowych dorosłych. Początkowe objawy zatrucia pojawiają się w ciągu kilku do kilkunastu godzin i obejmują nudności, wymioty, nadmierną potliwość, senność oraz ogólne osłabienie. Po okresie pozornej poprawy, zwykle drugiego dnia, rozwija się niewydolność wątroby manifestująca się rozpieraniem w nadbrzuszu, powrotem nudności oraz żółtaczką, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
dawka toksyczna, dawka toksyczna paracetamolu, metionina, N-acetylocysteina, nadmierna potliwość, niewydolność wątroby, nudności, objawy przedawkowania, oddział intensywnej terapii, odtrutki, ogólne osłabienie, ostra toksyczność, powiększenie wątroby, przedawkowanie paracetamolu, przeszczep narządu, rozpieranie w nadbrzuszu, stężenie paracetamolu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przytomności, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glimepiride Aurovitas 2 mg
Glimepirid Aurovitas, lek z grupy pochodnych sulfonylomocznika stosowany w leczeniu cukrzycy, może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnej częstości występowania. W zakresie układu krwiotwórczego obserwuje się rzadko małopłytkowość, leukopenię, erytrocytopenię, granulocytopenię, agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną oraz pancytopenię, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Hipoglikemia, jako najważniejsze działanie niepożądane związane z mechanizmem działania glimepirydu, występuje rzadko, ale może mieć ciężki przebieg. Ponadto, mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym leukoklastyczne zapalenie naczyń oraz reakcje alergiczne o różnym nasileniu, a także przejściowe zaburzenia widzenia. Ze strony przewodu pokarmowego bardzo rzadko występują nudności, wymioty, biegunka, uczucie pełności i ból brzucha.
agranulocytoza, aktywność enzymów wątrobowych, badanie kliniczne, cholestaza, enzym wątrobowy, erytrocytopenia, fotowrażliwość, glimepirid, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, lek przeciwcukrzycowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość krzyżowa, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, reakcja hipoglikemiczna, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, układ immunologiczny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsudil 0,4 mg
Tamsulosyna w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu 0,4 mg stosowana jest u dorosłych w dawce 1 kapsułki raz na dobę, przyjmowanej bezpośrednio po śniadaniu lub pierwszym posiłku dnia. Lek należy połykać w całości, popijając pełną szklanką wody, w pozycji siedzącej lub stojącej, bez rozgryzania czy żucia kapsułki, aby nie zaburzyć mechanizmu uwalniania substancji czynnej. Regularność podawania o stałej porze jest kluczowa dla optymalnej skuteczności terapeutycznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. Natomiast stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Exbol 37,5 mg + 325 mg
Lek Exbol jest wskazany do leczenia umiarkowanego lub silnego bólu u pacjentów wymagających skojarzonego podania tramadolu i paracetamolu. Zalecana dawka początkowa to 2 tabletki zawierające 75 mg tramadolu chlorowodorku i 650 mg paracetamolu, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 8 tabletek (300 mg tramadolu i 2600 mg paracetamolu). Należy zachować minimum 6-godzinny odstęp między dawkami, nie skracając go nawet przy nasileniu bólu. Dawkowanie powinno być dostosowane do nasilenia bólu oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. U pacjentów powyżej 75 roku życia oraz u osób z niewydolnością nerek i/lub wątroby konieczne jest indywidualne wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat, a u młodzieży powyżej 12 lat stosowanie jest dopuszczalne.
dawka dobowa, dawka początkowa, dolegliwość bólowa, działanie przeciwbólowe, eliminacja tramadolu, faza eliminacji leku, hiperalgezja, leczenie przeciwbólowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, podawanie doustne, progresja choroby podstawowej, strategia leczenia, terapia bólu, tolerancja lekowa, tramadol i paracetamol, tramadolu chlorowodorek, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet
Podczas terapii sunitynibem (produkt Suganet) należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub zwiększać stężenie leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. Należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych, w tym dermatologicznych (odbarwienie skóry, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które mogą wymagać przerwania leczenia. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z nosa (u około 50% pacjentów z guzami litymi), przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym i GIST. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, czynników krzepnięcia oraz badanie fizykalne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
białkomocz, ciężkie nadciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwotok z guza nowotworowego, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja jelita, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Fulvestrant Stada (250 mg/5 ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z palbocyklibem. W monoterapii najczęściej obserwuje się odczyny w miejscu wstrzyknięcia, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). Inne często występujące działania to zakażenia układu moczowego, trombocytopenia, anoreksja, bóle głowy, uderzenia gorąca, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, wymioty, biegunka, wysypka, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz krwawienia z pochwy. W badaniu FALCON 31,2% pacjentek leczonych fulwestrantem zgłaszało bóle stawów i mięśni, jednak bez konieczności modyfikacji dawki czy przerwania terapii. Mediana czasu leczenia fulwestrantem 500 mg wyniosła 6,5 miesiąca.
anastrozol, anoreksja, astenia, badanie PALOMA3, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysgeuzja, enzymy wątrobowe, epifora, fulwestrant, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, kandydoza pochwy, klasyfikacja CTCAE, krwawienie z nosa, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, odczyn w miejscu wstrzyknięcia, palbocyklib, rak piersi HR-dodatni HER2-ujemny, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, trombocytopenia, zaburzenia widzenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna w postaci tabletek powlekanych (5 mg i 7,5 mg) stosowana jest w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 5 mg dwa razy na dobę u pacjentów poniżej 75 lat, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli częstość akcji serca (HR) w spoczynku pozostaje powyżej 60 uderzeń/min i lek jest dobrze tolerowany. U pacjentów ≥ 75 lat dawka początkowa wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania. W przypadku niewydolności serca dawkę modyfikuje się po 2 tygodniach na podstawie HR: zwiększa do 7,5 mg 2×/dobę przy HR > 60/min, utrzymuje przy HR 50-60/min lub zmniejsza do 2,5 mg 2×/dobę przy HR < 50/min lub objawach bradykardii. Monitorowanie HR i EKG jest niezbędne przed i w trakcie terapii, a leczenie należy przerwać, jeśli HR spoczynkowa utrzymuje się poniżej 50 uderzeń/min lub występują objawy bradykardii pomimo zmniejszenia dawki. Ocena skuteczności powinna nastąpić po 3 miesiącach, a brak poprawy lub klinicznie istotnego zmniejszenia HR jest wskazaniem do odstawienia leku.
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, farmakokinetyka leku, iwabradyna, klirens kreatyniny, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy dławicy piersiowej, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazole Genoptim 20 mg
Pantoprazole Genoptim w dawce 20 mg w postaci tabletek dojelitowych jest wskazany w leczeniu objawowej postaci choroby refluksowej przełyku, profilaktyce owrzodzeń żołądka i dwunastnicy indukowanych NLPZ oraz w terapii podtrzymującej refluksowego zapalenia przełyku u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę, przyjmowana na czczo, na godzinę przed posiłkiem. W przypadku niewystarczającej kontroli objawów po 2-4 tygodniach, terapię można wydłużyć o kolejne 4 tygodnie. Leczenie doraźne (na żądanie) w dawce 20 mg jest możliwe po ustąpieniu objawów, a w przypadku nawrotu refluksowego zapalenia przełyku dawkę można zwiększyć do 40 mg na dobę, powracając do 20 mg po ustąpieniu dolegliwości. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u osób z niewydolnością nerek i w podeszłym wieku modyfikacja dawkowania nie jest wymagana.
choroba refluksowa przełyku, leczenie doraźne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, pantoprazol, parametr wątrobowy, podanie doustne, refluksowe zapalenie przełyku, schorzenie układu pokarmowego, tabletka dojelitowa, terapia ciągła, terapia podtrzymująca, układ pokarmowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid 250 mg/5 ml
Stosowanie leku Klacid (klarytromycyna 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności. Klarytromycyna może nasilać arytmie, dlatego konieczne jest unikanie jej u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca.
alkaloid sporyszu, astemizol, bradykardia, cyzapryd, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid, klarytromycyna, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwymiotny, lomitapid, makrolidy, martwica tkanki, midazolam, migotanie komór, neuroleptyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parestezja, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, skurcz naczyń obwodowych, statyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Fluoksetyna w postaci kapsułek twardych (10 mg i 20 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, jej chlorowodorek lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (56,8 mg na kapsułkę), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (np. iproniazyd), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, łączenie fluoksetyny z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca jest przeciwwskazane z powodu potencjalnych interakcji farmakodynamicznych, które mogą obniżyć skuteczność terapii i zwiększyć ryzyko działań niepożądanych.
chlorowodorek fluoksetyny, eliminacja leku, fluoksetyna, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, iproniazyd, kapsułki twarde, laktoza jednowodna, metoprolol, nadwrażliwość na lek, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, substancje pomocnicze, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Terlipressin SUN 0,1 mg/ml
Terlipressin SUN w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 0,1 mg/ml podaje się wyłącznie w powolnym wstrzyknięciu dożylnym, z dawką początkową dostosowaną do masy ciała pacjenta: 1 mg octanu terlipresyny (8,5 ml roztworu, odpowiadające 0,85 mg terlipresyny) dla masy ciała poniżej 50 kg, 1,5 mg (12,75 ml, 1,275 mg terlipresyny) dla 50-70 kg oraz 2 mg (17 ml, 1,7 mg terlipresyny) powyżej 70 kg. Dawkę podtrzymującą można zmniejszyć do 1 mg octanu terlipresyny (8,5 ml) co 4-6 godzin, z maksymalną dawką dobową około 120 µg/kg masy ciała. Leczenie powinno trwać 2-3 dni, stosowane jest głównie w ostrym krwawieniu z żylaków przełyku do czasu leczenia endoskopowego, a następnie jako terapia uzupełniająca hemostazę endoskopową.
dawka podtrzymująca, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, funkcje życiowe, hemostaza endoskopowa, leczenie endoskopowe, niewydolność wątroby, octan terlipresyny, przebieg kliniczny, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do wstrzykiwań, terlipresyna, wstrzyknięcie dożylne, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bromox 6 mg
Przed zastosowaniem bromazepamu (Bromox w dawkach 3 mg i 6 mg) konieczna jest szczegółowa ocena stanu klinicznego pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem bezwzględnych przeciwwskazań. Bromazepam jest przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (128 mg w kapsułce 3 mg, 125 mg w kapsułce 6 mg), czerwień koszenilowa (E 124) oraz żółcień pomarańczowa (E 110, obecna tylko w kapsułkach 3 mg), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową, zespołem bezdechu sennego, ciężką niewydolnością wątroby oraz miastenią gravis, ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatii wątrobowej oraz zaostrzenia osłabienia mięśniowego, co może prowadzić do poważnych powikłań, w tym niewydolności oddechowej.
bezdech senny, bromazepam, czerwień koszenilowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatia wątrobowa, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na lek, nietolerancja laktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, osłabienie mięśniowe, reakcja alergiczna, zaburzenie połykania, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voltaren SR 100 100 mg
Voltaren SR 100, zawierający 100 mg diklofenaku sodowego w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub inne składniki preparatu, a także u osób z astmą indukowaną NLPZ, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką czy ostrym zapaleniem błony śluzowej nosa. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z czynną lub przebytą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami lub perforacją przewodu pokarmowego, a także u osób z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. Przeciwwskazaniem jest również niewydolność wątroby i nerek oraz ostatni trymestr ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i matki.
antykoagulant, astma indukowana NLPZ, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, diklofenak sodowy, hipercholesterolemia, inhibitor selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja lekowa, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na diklofenak, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania przewodu pokarmowego, toczeń rumieniowaty układowy, trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 16 mg
Metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu (Meprelon) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest trudna do precyzyjnego określenia. Do najważniejszych należą zmiany hematologiczne, takie jak leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia oraz trombocytopenia/trombocytoza. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową, zatrzymaniem akcji serca i skurczem oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów z alergiami (np. astma oskrzelowa). Metyloprednizolon osłabia układ immunologiczny, zwiększając ryzyko zakażeń, w tym ciężkich przebiegów chorób wirusowych (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec). Może maskować objawy zakażeń i ujawniać zakażenia utajone. W zakresie endokrynologicznym obserwuje się przełom guza chromochłonnego, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga oraz zaburzenia wydzielania hormonów płciowych. U dzieci możliwe jest zahamowanie wzrostu.
arytmia, atrofia mięśni, bezsenność, choroba wrzodowa, depresja, drgawki, eozynopenia, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, katabolizm białek, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, osteoporoza, padaczka, policytemia, przełom miasteniczny, przełom nerkowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, retinopatia surowicza, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, uszkodzenie wątroby, wrzód rogówki, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, zaburzenia hormonalne, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakrzepica, zanik skóry, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zastój w płucach, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Teva 100 mg
Produkt leczniczy Micafungin Teva (50 mg i 100 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) wykazuje działania niepożądane u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, m.in. hematologiczne (leukopenia, neutropenia, pancytopenia), immunologiczne (reakcje anafilaktyczne), metaboliczne (hipokaliemia, hipomagnezemia), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), sercowe (tachykardia), naczyniowe (zapalenie żył, nadciśnienie), wątrobowe (zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, bilirubiny, niewydolność wątroby) oraz skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona). Ciężkie reakcje alergiczne i uszkodzenia wątroby występują rzadko, ale wymagają monitorowania i natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bradykardia, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mykafungina, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przeszczep komórek krwiotwórczych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Omeprazole Genoptim 40 mg
Omeprazole Genoptim w dawce 40 mg (proszek do sporządzania roztworu do infuzji) zawiera omeprazol sodowy i jest stosowany w terapii różnych schorzeń. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (1-10% pacjentów) obejmują bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i trombocytopenia, a bardzo rzadko agranulocytoza i pancytopenia. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, również zdarzają się rzadko. W zakresie zaburzeń metabolicznych odnotowano hiponatremię (rzadko) oraz hipomagnezemię o nieustalonej częstości, często powiązaną z hipokalcemią i hipokaliemią. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują ból głowy (często), zawroty głowy, parestezje i senność (niezbyt często), a także rzadkie zaburzenia smaku. W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne upośledzenie widzenia u pacjentów w stanie krytycznym, jednak związek przyczynowy z lekiem nie został potwierdzony.
agranulocytoza, encefalopatia, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omeprazol, omeprazol sodowy, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, upośledzenie widzenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril Krka 5 mg
Ramipril Krka, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i innych wskazań. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ramipryl, innymi inhibitorami ACE, obrzękiem naczynioruchowym (w tym dziedzicznym, idiopatycznym lub wywołanym inhibitorami ACE/AIIRA), istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu (uszkodzenie nerek, małowodzie, hipoplazja czaszki). Ponadto, stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane u pacjentów z niedociśnieniem, niestabilnością hemodynamiczną, podczas procedur pozaustrojowych (np. hemodializa z błonami o ujemnym ładunku) oraz w skojarzeniu z aliskirenem u chorych z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek. Tabletki zawierają laktozę (91,65 mg w dawce 5 mg i 183,54 mg w dawce 10 mg), co może stanowić problem u osób z nietolerancją tego cukru.
afereza lipoprotein, agranulocytoza, aliskiren, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoperfuzja narządowa, hipoplazja czaszki, hipotensja ortostatyczna, hipowolemia, inhibitor ACE, lek immunosupresyjny, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefropatia, neutropenia, niedociśnienie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, ostre uszkodzenie nerek, ramipryl, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Jazeta 100 mg
Lek Jazeta, zawierający sytagliptynę w dawce 100 mg w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, u których kontrola glikemii za pomocą diety i aktywności fizycznej jest niewystarczająca. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z przeciwwskazaniami do metforminy (np. eGFR < 30 ml/min/1,73m², ciężka niewydolność wątroby, serca lub oddechowa) lub jej nietolerancją. Ponadto, Jazeta jest zalecana w terapii skojarzonej jako drugi lub trzeci lek, w połączeniu z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika, agonistami receptora PPARγ lub insuliną, gdy monoterapia lub dwulekowa terapia nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii, mimo stosowania optymalnych dawek i modyfikacji stylu życia.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, działania niepożądane przewodu pokarmowego, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, hipoksemia, insulinoterapia skojarzona, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, parametry glikemiczne, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, terapia trójlekowa, tiazolidynedion - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Zentiva 25 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu nowotworów GIST, MRCC oraz pNET, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych obejmujących 7115 pacjentów. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, układu moczowego i mózgu), które mogą prowadzić do zagrożenia życia lub zgonu. Często obserwowane działania niepożądane to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, niestrawność), zmęczenie, nadciśnienie tętnicze, zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, przebarwienia skórne oraz erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa. Ponadto, istotnym powikłaniem metabolicznym jest niedoczynność tarczycy, wymagająca monitorowania funkcji tego gruczołu podczas terapii.
bezsenność, białkomocz, ból głowy, duszność, dysfagia, dysgeuzja, dyspepsja, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, incydent mózgowo-naczyniowy, kardiomiopatia, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwory neuroendokrynne trzustki, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, odwodnienie, pancytopenia, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, pokrzywka, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozpad mięśni prążkowanych, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stomatitis, sunitinib, wysięk opłucnowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie przełyku, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lizy guza, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Strepsils Intensive 8,75 mg
Strepsils Intensive, zawierający 8,75 mg flurbiprofenu w formie tabletek do ssania, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na flurbiprofen, inne NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy) oraz substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią reakcji alergicznych po NLPZ, takich jak pokrzywka, astma oskrzelowa, obrzęk naczynioruchowy, nieżyt błony śluzowej nosa czy skurcz oskrzeli. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u osób z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy (czynną lub w wywiadzie), perforacją lub krwawieniem z przewodu pokarmowego, ciężkim zapaleniem jelita grubego, zaburzeniami krwotocznymi oraz zaburzeniami hematologicznymi związanymi z NLPZ. Flurbiprofen nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, wątroby lub nerek, a także u dzieci poniżej 12 roku życia i kobiet w III trymestrze ciąży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i ryzyko dla płodu.
alergia na gluten, astma oskrzelowa, celiakia, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, flurbiprofen, inhibitor cyklooksygenazy-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja glukozy, nietolerancja sacharozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie wytwarzania krwi, zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Genotropin 5,3 5,3 mg (16 j.m.)
Genotropin, zawierający somatropinę produkowaną metodą rekombinacji DNA w komórkach Escherichia coli, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 80% po podaniu podskórnym, niezależnie od stanu zdrowia pacjenta. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 13–35 ng/ml i osiągane jest po 3–6 godzinach (tmax), co wskazuje na powolne, ale stabilne wchłanianie leku. Okres półtrwania somatropiny po podaniu podskórnym wynosi 2–3 godziny, znacznie dłużej niż po podaniu dożylnym (około 0,4 godziny), co ma istotne znaczenie dla schematu dawkowania i utrzymania aktywności terapeutycznej. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w zależności od płci pacjenta.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zassida 25 mg/ml
Lek Zassida (azacytydyna) w dawce początkowej 75 mg/m² powierzchni ciała podawany jest podskórnie codziennie przez 7 dni w 28-dniowych cyklach, z zaleceniem kontynuacji terapii przez co najmniej 6 cykli lub do progresji choroby. Przed każdym cyklem konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych (pełna morfologia krwi), czynności wątroby, stężenia kreatyniny oraz dwuwęglanów w surowicy. Toksyczność hematologiczna definiowana jest jako nadir z liczbą płytek ≤ 50,0 × 10⁹/l i/lub ANC ≤ 1 × 10⁹/l. W przypadku toksyczności u pacjentów z prawidłowymi wartościami wyjściowymi (WBC ≥ 3,0 × 10⁹/l, ANC ≥ 1,5 × 10⁹/l, płytki ≥ 75,0 × 10⁹/l) opóźnia się kolejny cykl do regeneracji, a jeśli regeneracja nie nastąpi w ciągu 14 dni, dawkę zmniejsza się o 50%. U pacjentów z obniżonymi wartościami wyjściowymi stosuje się bardziej złożone kryteria opóźnień i modyfikacji dawki, uwzględniające komórkowość szpiku kostnego.
azacytydyna, azot mocznikowy, chemioterapeutyk, czynność nerek, dawka początkowa, dwuwęglany w surowicy, działanie niepożądane, komórkowość szpiku, kreatynina w surowicy, lek przeciwwymiotny, morfologia krwi, neutrofile, niewydolność wątroby, nowotwór wątroby, płytki krwi, progresja choroby, regeneracja komórkowa, test czynnościowy wątroby, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coxydyna
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań ze strony układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, nerek oraz wątroby. U pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku, z historią chorób przewodu pokarmowego lub stosujących jednocześnie NLPZ i kwas acetylosalicylowy, obserwowano poważne zdarzenia, takie jak perforacje, owrzodzenia i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu. Ryzyko incydentów zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, wzrasta wraz z dawką i czasem terapii, dlatego zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki i najkrótszego możliwego czasu leczenia. U pacjentów z chorobami nerek, niewydolnością serca lub marskością wątroby konieczne jest monitorowanie czynności nerek i ciśnienia tętniczego, gdyż etorykoksyb może powodować zatrzymanie płynów, obrzęki oraz nadciśnienie tętnicze. W trakcie terapii obserwowano podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) do około trzykrotnie powyżej normy u około 1% pacjentów przy dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg na dobę przez okres do roku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba przewodu pokarmowego, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, działanie przeciwpłytkowe, hiperlipidemia, incydent zakrzepowy, inhibitor cyklooksygenazy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie żołądkowo-jelitowe, prostaglandyna nerkowa, przepływ nerkowy, selektywny inhibitor COX-2, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vastan
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej (CK), przekraczającą 10-krotnie górną granicę normy. Miopatia może przejść w rabdomiolizę z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko to jest dawko-zależne: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę i 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg wzrasta do 1,0%. Genetyczne predyspozycje, takie jak allel C genu SLCO1B1, znacząco zwiększają ryzyko miopatii (do 15% u homozygot). Aktywność CK powinna być oceniana przed leczeniem i w trakcie, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥ 65 lat, płeć żeńska, zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny, pochodzenie azjatyckie). W przypadku CK > 5-krotnej normy lub nasilonych objawów mięśniowych, zaleca się przerwanie terapii.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące aniony organiczne, ból mięśni, dysfagia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, miastenia, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 40 mg
Rozuwastatyna (Crestor) dostępna jest w dawkach 5, 10, 20 i 40 mg w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając stężenie cholesterolu, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz ryzyko działań niepożądanych. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach. Maksymalna dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłą kontrolą specjalisty. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-9 lat) do 5-20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną postacią dawka maksymalna to 20 mg. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkę należy dostosować: u umiarkowanych zaburzeń (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka maksymalna to 20 mg, a u ciężkich zaburzeń stosowanie jest przeciwwskazane. Pacjenci z chorobą wątroby lub punktacją w skali Child-Pugh >9 nie powinni stosować leku.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, tabletka powlekana, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xanax SR
Alprazolam w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Xanax SR) powinien być stosowany krótkoterminowo, zwykle nie dłużej niż 2-4 tygodnie, z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki w celu uniknięcia objawów odstawienia, które mogą obejmować m.in. ból głowy, lęk, dezorientację, a w cięższych przypadkach omamy czy napady padaczkowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z depresją, skłonnościami samobójczymi oraz u osób z historią nadużywania substancji, gdyż ryzyko uzależnienia i działań niepożądanych, takich jak amnezja następcza czy reakcje paradoksalne (np. pobudzenie, agresja), jest znaczne. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością oddechową lub wątrobową zaleca się stosowanie najmniejszych skutecznych dawek, aby ograniczyć ryzyko sedacji, ataksji i depresji oddechowej. Alprazolam nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak potwierdzonego bezpieczeństwa i skuteczności.
alprazolam, amnezja następcza, ataksja, benzodiazepiny, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, hipomania, jaskra zamkniętego kąta, mania, myśli samobójcze, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, przewlekła niewydolność oddechowa, reakcje paradoksalne, sedacja, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenia czynności nerek, zależność emocjonalna, zależność psychiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Agolek
Terapia agomelatyną wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby, w tym przypadki niewydolności wątroby, zapalenia i żółtaczki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, cukrzyca, nadużywanie alkoholu oraz stosowanie leków hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby, a terapia nie powinna być inicjowana, jeśli wartości AlAT i/lub AspAT przekraczają 3-krotność górnej granicy normy. Monitorowanie enzymów wątrobowych powinno odbywać się regularnie: przed terapią, po 3 i 6 tygodniach, a następnie po 12 i 24 tygodniach oraz w razie potrzeby klinicznej. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotności normy lub pojawienia się objawów uszkodzenia wątroby (żółtaczka, ciemny mocz, jasny kał, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, zmęczenie) leczenie należy natychmiast przerwać.
agomelatyna, AlAT, aminotransferazy, AspAT, choroba afektywna dwubiegunowa, ciemny mocz, cukrzyca, czynność wątroby, depresja, enoksacyna, enzymy wątrobowe, inhibitory CYP1A2, mania i hipomania, myśli samobójcze, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, niewydolność wątroby, objawy maniakalne, otępienie, propranolol, przeszczepienie wątroby, remisja objawów, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Agomelatine G.L. Pharma
Agomelatine G.L. Pharma, lek przeciwdepresyjny o złożonym mechanizmie działania, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym poważnego uszkodzenia wątroby, niewydolności, zapalenia i żółtaczki. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać badania czynności wątroby, odraczając leczenie, jeśli wartości AlAT i/lub AspAT przekraczają trzykrotność górnej granicy normy. Monitorowanie enzymów wątrobowych powinno odbywać się systematycznie: przed terapią, po 3, 6, 12 i 24 tygodniach oraz w razie potrzeby klinicznej, a także po zwiększeniu dawki. Leczenie należy natychmiast przerwać przy objawach uszkodzenia wątroby lub wzroście aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy, a badania kontynuować do normalizacji parametrów. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, cukrzyca, nadużywanie alkoholu oraz stosowanie innych leków hepatotoksycznych.
agomelatyna, aminotransferazy, choroba afektywna dwubiegunowa, ciemny mocz, cukrzyca, demencja, enzymy wątrobowe, hepatocyt, hepatotoksyczność, hipomania, inhibitor CYP1A2, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, niewydolność wątroby, objawy maniakalne, otyłość, remisja, uszkodzenie wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Piroxicam Jelfa 10 mg
Piroxicam Jelfa, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działania, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na piroksykam lub substancje pomocnicze, zwłaszcza w przypadku ciężkich reakcji skórnych takich jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną lub przebytą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nowotworami przewodu pokarmowego oraz zapaleniem uchyłków. Piroksykam nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi NLPZ, kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwbólowych oraz lekami przeciwzakrzepowymi ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, czynność skurczowa macicy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kortykosteroid, krwawienie okołoporodowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miażdżyca tętnic obwodowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór przewodu pokarmowego, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, piroksykam, polip nosa, przewód tętniczy płodu, rumień wielopostaciowy, skaza krwotoczna, substancja czynna, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej, zapalenie uchyłków, zawał serca, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomid Egis 15 mg
Leflunomid Egis w dawce 15 mg, stosowany jako lek immunosupresyjny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Do najpoważniejszych, potencjalnie zagrażających życiu powikłań należą ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowe choroby płuc, ciężkie uszkodzenia wątroby (niewydolność i ostra martwica), ciężkie reakcje skórne (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz reakcje anafilaktyczne. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (>2 G/l często, <2 G/l rzadko), niedokrwistość, łagodną trombocytopenię (<100 G/l), a także bardzo rzadko agranulocytozę. Hepatotoksyczność manifestuje się częstym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, gamma-GT, fosfataza zasadowa, bilirubina), rzadziej zapaleniem wątroby i żółtaczką, a w bardzo rzadkich przypadkach ciężkim uszkodzeniem wątroby. Działania niepożądane ze strony skóry, przewodu pokarmowego, układu nerwowego i mięśniowo-szkieletowego również występują z różną częstością i wymagają monitorowania klinicznego.
agranulocytoza, cholestaza, eozynofilia, leflunomid, leukopenia, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, właściwość immunosupresyjna, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rytmonorm 150 150 mg
Rytmonorm 150 zawiera propafenonii chlorowodorek w dawce 150 mg w formie tabletek powlekanych i jest stosowany w leczeniu arytmii u dorosłych. Zalecana dobowa dawka u pacjentów o masie około 70 kg wynosi 450-600 mg, podawana w 2-3 dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 900 mg w wybranych przypadkach. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane, szczególnie u osób z mniejszą masą ciała, pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością lewokomorową (EF <35%), strukturalną chorobą mięśnia sercowego oraz niewydolnością wątroby i/lub nerek. W tych grupach dawkę należy rozpoczynać od niskich wartości i stopniowo zwiększać, z odstępem 3-4 dni u dorosłych oraz 5-8 dni u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Monitorowanie leczenia obejmuje regularną kontrolę EKG, pomiary ciśnienia tętniczego oraz, w przypadku niewydolności narządów, oznaczanie stężenia leku w osoczu.
blok przedsionkowo-komorowy, ciśnienie tętnicze krwi, dawka podzielona, frakcja wyrzutowa lewej komory, kontrola kardiologiczna, kumulacja leku, leczenie podtrzymujące, monitorowanie EKG, niewydolność lewokomorowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, propafenonu chlorowodorek, Rytmonorm, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, strukturalna choroba mięśnia sercowego, tabletka powlekana, zespół QRS, znieczulenie powierzchniowe