limfocyt T
Limfocyt T to kluczowa komórka układu odpornościowego, powstająca w szpiku kostnym, a dojrzewająca w grasicy. Jest jednym z głównych elementów odpowiedzi immunologicznej typu komórkowego, odpowiadając za rozpoznawanie i eliminację patogenów wewnątrzkomórkowych, komórek nowotworowych oraz za regulację innych komórek odpornościowych.
Wyróżnia się kilka podstawowych subpopulacji limfocytów T, w tym: pomocnicze limfocyty T CD4+ (Th1, Th2, Th17, Treg), które koordynują odpowiedź immunologiczną poprzez wydzielanie cytokin, oraz cytotoksyczne limfocyty T CD8+, bezpośrednio niszczące zakażone lub zmienione nowotworowo komórki. Limfocyty T posiadają na swojej powierzchni receptory TCR, umożliwiające im rozpoznawanie antygenów prezentowanych przez komórki prezentujące antygen (APC) w kontekście cząsteczek MHC.
Zaburzenia w funkcjonowaniu limfocytów T mogą prowadzić do rozwoju chorób autoimmunologicznych, niedoborów odporności (jak AIDS wywołany zakażeniem HIV, który atakuje limfocyty T CD4+) czy nieprawidłowości w zwalczaniu nowotworów. Monitorowanie poziomu i funkcji limfocytów T stanowi ważny element diagnostyki i terapii wielu schorzeń immunologicznych, infekcyjnych i onkologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Akvir 500 mg
Inozyny pranobeks, substancja czynna leku Akvir, to syntetyczna pochodna puryny o działaniu przeciwwirusowym i immunostymulującym, stosowana ogólnie (kod ATC: J05AX05). Każda tabletka zawiera 500 mg inozyny pranobeksu, będącego kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molowym 1:3. Mechanizm działania obejmuje stymulację odpowiedzi immunologicznej typu Th1, modulację funkcji limfocytów T (w tym T4, T8), zwiększenie poziomu IgG oraz markerów dopełniacza, a także nasilenie produkcji cytokin prozapalnych (IL-1, IL-2) i interferonu gamma (IFN-γ) przy jednoczesnym obniżeniu IL-4. Ponadto, inozyny pranobeks wzmacnia funkcje komórek żernych, takich jak neutrofile, monocyty, makrofagi oraz komórki NK, co zwiększa skuteczność nieswoistej odpowiedzi immunologicznej.
AKVIR, chemotaksja neutrofili, cytokina prozapalna, działanie immunostymulujące, fagocytoza neutrofili, fosfodiesteraza cGMP, HSV-1, immunoglobulina klasy G, immunomodulacja, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórka NK, kwas nukleinowy, kwas orotowy, lek przeciwwirusowy, limfocyt pomocniczy T4, limfocyt supresorowy T8, limfocyt T, mRNA, odporność komórkowa, odpowiedź typu Th1, opryszczka wargowa, pochodna puryny, przeciwciało anty-HSV-1, układ immunologiczny, wirus opryszczki typu I - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Etiologia i przyczyny
Alergia na orzeszki ziemne jest IgE-zależną reakcją immunologiczną typu I, w której białka orzeszków ziemnych, głównie Ara h 1, Ara h 2, Ara h 3 i Ara h 6, wywołują odpowiedź alergiczną u ponad 50% pacjentów uczulonych. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje aktywację komórek dendrytycznych przez reszty węglowodanowe, indukcję odpowiedzi limfocytów T pomocniczych typu 2 (TH2) oraz produkcję swoistych IgE, które po ponownym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i uwolnienie histaminy. Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w USA wynosi około 1-2%, z wzrostem o 21% w latach 2010-2017. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. geny HLA-DR i -DQ), atopowe zapalenie skóry, astmę, alergię na jajka oraz opóźnione wprowadzenie orzeszków ziemnych do diety, co potwierdzają badania takie jak LEAP. Wczesne wprowadzenie orzeszków ziemnych (4-6 miesiąc życia) u niemowląt z wysokim ryzykiem znacząco redukuje ryzyko rozwoju alergii, co zostało uwzględnione w aktualnych wytycznych NIAID i AAP.
alergen orzeszka ziemnego, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, egzema, epinefryna, epitop, gen HLA-DR, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, interleukina, katar sienny, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy typu 2, mediator zapalny, obrzęk, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna typu I, reakcja Maillarda, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, terapia desensytyzacyjna, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym – Etiologia i przyczyny
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym jest wynikiem alergicznego kontaktowego zapalenia skóry typu IV nadwrażliwości, wywołanego przez urushiol – oleistą, lepka żywicę obecna we wszystkich częściach roślin bluszczu trującego, dębu trującego i sumaka jadowitego. Urushiol łatwo przenika przez skórę, wiążąc się z białkami, co aktywuje limfocyty T i wywołuje reakcję zapalną. Objawy pojawiają się zwykle 12-72 godzin po ekspozycji, a nawet 50 µg urushiolu (mniej niż ziarno soli) może wywołać reakcję u wrażliwych osób. Wrażliwość na urushiol dotyczy 85-90% populacji, a kliniczna reakcja występuje u 50-75% dorosłych. Ekspozycja może być bezpośrednia (kontakt z rośliną), pośrednia (skażone przedmioty, sierść zwierząt) lub przez inhalację dymu z palących się roślin, co może prowadzić do poważnych reakcji układowych, w tym uszkodzenia dróg oddechowych.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, antygen, bluszcz trujący, dąb trujący, dermatoza, ekspozycja wziewna, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyt T, nadwrażliwość opóźniona, nadwrażliwość typu IV, nadwrażliwość typu opóźnionego, niewydolność nerek, odpowiedź immunologiczna, podrażnienie dróg oddechowych, reakcja alergiczna, reakcja systemowa, reakcja zapalna, reaktywność krzyżowa, sensytyzacja, sumak jadowity, układ odpornościowy, urushiol, wtórne zakażenie bakteryjne, wysypka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wstrząsu toksycznego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół wstrząsu toksycznego (ZWT) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba wywołana toksynami bakteryjnymi, głównie przez Staphylococcus aureus (TSST-1) lub Streptococcus pyogenes (egzotoksyny pirogenne). Charakteryzuje się nagłym początkiem, wysoką gorączką (>39°C), hipotensją, rozlaną wysypką przypominającą oparzenie słoneczne oraz niewydolnością wielonarządową. Roczna zachorowalność wynosi 1,5-11/100 000, a śmiertelność w nieleczonych przypadkach sięga 30-70%. Czynniki ryzyka to m.in. stosowanie tamponów o wysokiej absorpcji, zabiegi chirurgiczne, zakażenia ran, oparzenia oraz wcześniejsze epizody ZWT. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii z leukocytozą neutrofilową, posiewach oraz ocenie funkcji narządów. Kluczowa jest rola personelu pielęgniarskiego w monitorowaniu parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego, oraz wczesnym rozpoznaniu objawów.
antybiogram, antybiotykoterapia, dysfunkcja narządów, egzotoksyna pirogenna, gorączka wysoka, gronkowiec złocisty, hipotensja, immunoglobulina dożylna, infekcja skórna, klindamycyna, kortykosteroid, lek wazopresyjny, limfocyt T, linezolid, niewydolność wielonarządowa, ostra niewydolność nerek, paciorkowiec ropotwórczy, płynoterapia dożylna, posiew krwi, profilaktyka odleżyn, przepuszczalność naczyń, resuscytacja płynowa, superantygen, toksyna bakteryjna, toksyna TSST-1, trudność w połykaniu, uszkodzenie śródbłonka, uwalnianie cytokin, wstrząs, zachorowalność, zespół wstrząsu toksycznego, złuszczanie naskórka, złuszczanie skóry - Leksykon substancji czynnych
Bakterie Salmonella typhi – Interakcje
Bakterie Salmonella typhi, stosowane jako inaktywowany antygen w szczepionkach przeciw durowi brzusznemu (Ty-Szczepionka durowa oraz TyT-Szczepionka durowo-tężcowa), mogą być podawane jednocześnie z innymi szczepionkami zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, pod warunkiem stosowania różnych miejsc iniekcji oraz oddzielnych strzykawek i igieł. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów poddawanych terapii immunosupresyjnej (glikokortykosteroidy, leki cytostatyczne, leki biologiczne), u których obserwuje się istotne osłabienie odpowiedzi immunologicznej, co wymaga odroczenia szczepienia do zakończenia leczenia oraz kontrolnego oznaczenia poziomu przeciwciał. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z wrodzonymi lub nabytymi niedoborami odporności, w tym zakażonych HIV, po przeszczepach czy z chorobami nowotworowymi układu krwiotwórczego, gdzie indywidualna ocena korzyści i ryzyka oraz monitoring odpowiedzi immunologicznej są niezbędne.
antagonista receptora IL-1, antygen bakteryjny, choroba nowotworowa układu krwiotwórczego, cytokina, cytostatyk, dur brzuszny, etanol, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid systemowy, immunosenescencja, immunosupresja, inhibitor interleukiny-6, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-α, komórka prezentująca antygen, konkurencja antygenowa, leczenie immunosupresyjne, lek biologiczny, lek cytostatyczny, limfocyt T, niedobór odporności, odpowiedź immunologiczna, pierwotny niedobór odporności, polifarmakoterapia, Program Szczepień Ochronnych, przeszczep narządu, Salmonella typhi, szczepionka durowa, szczepionka durowo-tężcowa, wielochorobowość, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Aldehyd cynamonowy – Interakcje
Aldehyd cynamonowy, obecny w produkcie TRUE Test 36 jako składnik mieszaniny substancji zapachowych (w proporcji 2-4 części), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i fizykochemiczne, które mają kluczowe znaczenie w diagnostyce alergii kontaktowej. Najważniejszymi interakcjami są te z lekami immunosupresyjnymi, zwłaszcza kortykosteroidami miejscowymi i systemowymi (≥20 mg prednizolonu), które mogą hamować reakcję alergiczną i prowadzić do fałszywie ujemnych wyników testów płatkowych. Zaleca się odstawienie kortykosteroidów miejscowych co najmniej 2 tygodnie przed testem oraz systemowych w dawkach ≥20 mg prednizolonu również na minimum 2 tygodnie. Inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus) oraz leki biologiczne modulujące odpowiedź immunologiczną również mogą wpływać na wyniki, co wymaga indywidualnej oceny i konsultacji lekarskiej. Ponadto, alkohol etylowy stosowany miejscowo może zwiększać penetrację aldehydu cynamonowego przez skórę, potencjalnie nasilając reakcje alergiczne u uczulonych pacjentów, co wymaga unikania produktów zawierających alkohol przed testem.
aldehyd cynamonowy, alergia kontaktowa, alkohol etylowy, cyklosporyna, emolient, eugenol, fałszywie ujemny wynik, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-α, izoeugenol, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid systemowy, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, limfocyt T, mieszanina substancji zapachowych, pimekrolimus, prednizolon, promieniowanie UV, reakcja krzyżowa, takrolimus, test płatkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia pokarmowa – Patofizjologia i mechanizm
Alergia pokarmowa (AP) to immunologiczna nadwrażliwość na białka pokarmowe, manifestująca się objawami ze strony układu oddechowego, pokarmowego, skóry i układu sercowo-naczyniowego, o różnym nasileniu. Mechanizmy patogenetyczne dzielą AP na reakcje zależne od IgE, mieszane oraz niezależne od IgE, z kluczową rolą limfocytów Th2, produkcją specyficznych IgE oraz degranulacją komórek tucznych i bazofilów. Tolerancja pokarmowa jest aktywnym procesem immunologicznym, w którym limfocyty T regulatorowe (Treg), cytokiny supresorowe (IL-10) oraz immunoglobuliny IgA i IgG4 hamują reakcje alergiczne. Zaburzenia bariery nabłonkowej, mutacje filagriny, dysbioza jelitowa oraz czynniki środowiskowe (np. niedobór witaminy D, ekspozycja na PAMP) sprzyjają przerwaniu tolerancji i rozwojowi sensytyzacji. Układ dopełniacza (szczególnie C3 i C5) oraz cytokiny takie jak IL-4, IL-5, IL-13, TNF-alfa odgrywają istotną rolę w patogenezie AP, a komórki dendrytyczne i limfocyty T CD4+ modulują odpowiedź immunologiczną w przewodzie pokarmowym.
alergia pokarmowa, anatoksyna, bazofil, degranulacja komórki tucznej, diagnostyka molekularna, eozynofilowe zapalenie przełyku, hipoteza higieniczna, histamina, immunoterapia doustna, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T, limfocyt T regulatorowy, limfocyt Th2, mikrobiom jelitowy, omalizumab, prostaglandyna, przeciwciało klasy IgE, reakcja mieszana, reakcja niezależna od IgE, reakcja zależna od IgE, receptor o wysokim powinowactwie, sensytyzacja, test aktywacji bazofilów, test prowokacyjny, tolerancja pokarmowa - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczna padaczka – Epidemiologia
Padaczka autoimmunologiczna, uznana przez ILAE w 2017 roku jako odrębna etiologia padaczki, charakteryzuje się napadami padaczkowymi wynikającymi z zaburzeń autoimmunologicznych. Epidemiologiczne dane wskazują na częstość występowania około 6,87 na 100 000 populacji oraz wskaźnik zachorowalności 0,33 na 100 000 osobolat. W populacji dorosłych z padaczką o nieznanej etiologii, autoimmunologiczne podłoże może dotyczyć 5-7% przypadków, a wśród nowo rozpoznanych napadów u dzieci – około 10%. Ryzyko padaczki jest istotnie wyższe u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (iloraz szans 3,8), szczególnie u dzieci (iloraz szans 5,2). Wzrost rozpoznawalności padaczki autoimmunologicznej przypisuje się lepszym metodom wykrywania przeciwciał neuronalnych, które stanowią biomarkery choroby i mają znaczenie prognostyczne. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie immunoterapii są kluczowe, gdyż leki przeciwpadaczkowe często nie wystarczają do kontroli napadów.
autoimmunologiczne zapalenie mózgu, autoprzeciwciało, choroba autoimmunologiczna, dekarboksylaza kwasu glutaminowego, epileptolog, immunoterapia, lek przeciwpadaczkowy, limfocyt T, Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa, napad padaczkowy, padaczka autoimmunologiczna, padaczka dziecięca, padaczka lekooporna, padaczka skroniowa, przeciwciała anty-GAD, przeciwciało neuronalne, sepsa, skala APE2, skala RITE, stan padaczkowy, wentylacja mechaniczna, zaburzenie autoimmunologiczne, zapalenie mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby toksyczne – Patofizjologia i mechanizm
Toksyczne zapalenie wątroby jest stanem zapalnym wywołanym przez działanie ksenobiotyków, takich jak alkohol, leki (np. paracetamol, izoniazyd, walproinian), substancje chemiczne i suplementy diety. Patogeneza obejmuje dysfunkcję cytochromu P450 (szczególnie CYP2E1 indukowanego przez etanol), stres oksydacyjny, dysfunkcję mitochondrialną oraz reakcje immunologiczne. Metabolity toksyczne, takie jak N-acetylo-p-benzochinonoimina (NAPQI) powstający z paracetamolu, prowadzą do uszkodzenia hepatocytów poprzez wyczerpanie glutationu, stres oksydacyjny i apoptozę. Uszkodzenie wątroby manifestuje się podwyższeniem enzymów wątrobowych: ALT >3x ULN, ALP >2x ULN oraz bilirubiny >2x ULN, z klasyfikacją uszkodzenia na hepatocytowe (R ≥ 5), cholestatyczne (R ≤ 2) lub mieszane (R 2-5). Toksyczne zapalenie może mieć przebieg ostry lub przewlekły, prowadząc do marskości i niewydolności wątroby, a w ciężkich przypadkach wymaga przeszczepienia narządu.
acetaminofen, alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferaza alaninowa, białko Bcl-2, cholestaza, cytochrom P450, dysfunkcja mitochondrialna, fosfataza alkaliczna, glutation, hepatotoksyczność, izoniazyd, komórka Kupffera, ksenobiotyk, limfocyt T, marskość wątroby, N-acetylocysteina, nekroza, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, peroksydacja lipidów, piorunująca niewydolność wątroby, płytka graniczna, polekowe uszkodzenie wątroby, programowana śmierć komórki, przewód żółciowy, reaktywne formy tlenu, stłuszczenie mikropęcherzykowe, stres oksydacyjny, toksyczne zapalenie wątroby, uszkodzenie DNA mitochondrialnego, walproinian, wiązanie kowalencyjne, zespół Reye’a, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Etiologia i przyczyny
Takayasu arteritis to przewlekła, zapalna choroba naczyń, głównie aorty i jej głównych odgałęzień, o nie do końca poznanej etiologii, z dominującym podłożem autoimmunologicznym. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów T (Th1, Th17) i makrofagów, z kluczową rolą szlaku mTORC1 oraz sygnalizacji Notch-1, a także udział limfocytów B. Genetyczne predyspozycje potwierdzono m.in. dla allelu HLA-B*52 oraz innych alleli HLA (HLA-B39, HLA-DRB11502, HLA-DRB10405, HLA-B*67), a także polimorfizmów w genach IL12B i FCGR2A/3A. W niektórych przypadkach obserwuje się rodzinne występowanie choroby i możliwą autosomalnie recesywną formę. Hipotezy etiologiczne wskazują na rolę zakażeń (Mycobacterium tuberculosis, paciorkowce) jako potencjalnych czynników wyzwalających proces autoimmunologiczny, co potwierdza geograficzna korelacja z gruźlicą.
dysfunkcja śródbłonka, główny kompleks zgodności tkankowej, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Th1, limfocyt Th17, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, odporność humoralna, odporność komórkowa, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powikłanie niedokrwienne, szlak mTOR, Takayasu arteritis, terapia biologiczna, vasa vasorum, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Inuprin 500 mg
Inozyny pranobeks, substancja czynna leku Inuprin (kod ATC: J05AX05), wykazuje podwójny mechanizm działania: immunostymulujący oraz przeciwwirusowy. Lek stymuluje odpowiedź immunologiczną typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Wpływa na funkcjonowanie cytotoksycznych limfocytów T, komórek NK, limfocytów supresorowych T8 oraz pomocniczych T4, a także zwiększa poziom immunoglobulin G (IgG) i ekspresję markerów dopełniacza. Inozyny pranobeks nasila produkcję cytokin prozapalnych IL-1, IL-2 oraz interferonu gamma (IFN-γ), jednocześnie obniżając IL-4, co sprzyja odpowiedzi typu Th1. Ponadto, lek poprawia chemotaksję i aktywność fagocytarną neutrofili, monocytów i makrofagów, wzmacniając nieswoistą odpowiedź immunologiczną.
aktywność fagocytarna, chemotaksja, cytokina, cytotoksyczność limfocytów T, cząsteczka wewnątrzbłonowa, dysfagia, działanie immunofarmakologiczne, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, kaskada dopełniacza, komórka NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, limfocyt pomocniczy T4, limfocyt supresorowy T8, limfocyt T, makrofag, marker dopełniacza, monocyt, neutrofil, odpowiedź humoralna, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź typu Th1, polirybosomy, proces translacji, reakcja limfoproliferacyjna, receptor IL-2, RNA przekaźnikowe, synteza mRNA, synteza wirusowego RNA - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Etiologia i przyczyny
Katar sienny (alergiczny nieżyt nosa) jest chorobą atopową wywołaną nadmierną odpowiedzią immunologiczną na alergeny środowiskowe, takie jak pyłki roślin (drzewa, trawy, chwasty), roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt, zarodniki pleśni oraz odchody karaluchów. Patofizjologia obejmuje produkcję przeciwciał IgE, które wiążą się z mastocytami, a przy ponownej ekspozycji na alergen dochodzi do uwolnienia mediatorów zapalnych, w tym histaminy, leukotrienów i prostaglandyn, co skutkuje objawami takimi jak kichanie, świąd i wodnisty wyciek z nosa. Katar sienny dzieli się na sezonowy (okresowy) i całoroczny (przewlekły), a jego rozwój jest silnie uwarunkowany genetycznie, z dziedzicznością szacowaną na 33-91%. Wykazano związek genetyczny z innymi chorobami atopowymi, takimi jak astma i atopowe zapalenie skóry, oraz wpływ ponad 100 genów na ryzyko rozwoju choroby. Czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie powietrza, dym tytoniowy, higiena życia, zmiany klimatyczne oraz wiek ekspozycji, również odgrywają istotną rolę w patogenezie i nasileniu objawów.
alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, czynnik aktywujący płytki, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia swoista, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt B, limfocyt T, marsz alergiczny, mastocyt, mediator chemiczny, mediator zapalny, prostaglandyna, pyłek rośliny, roztocze kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, swoiste IgE, test skórny, tromboksan, układ immunologiczny, zarodnik pleśni - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Etiologia i przyczyny
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) to rzadkie, ale poważne powikłanie poinfekcyjne związane z zakażeniem SARS-CoV-2, charakteryzujące się nadmierną, opóźnioną odpowiedzią immunologiczną prowadzącą do uogólnionego stanu zapalnego obejmującego serce, płuca, nerki, mózg, skórę, oczy i układ pokarmowy. Klinicznie MIS-C manifestuje się uporczywą gorączką, hipotensją, wstrząsem oraz objawami zapalenia wielonarządowego, często z limfopenią T CD4+ i CD8+ oraz podwyższonymi stężeniami cytokin prozapalnych (IL-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, IFN, TNF). Diagnostycznie istotne jest odróżnienie MIS-C od choroby Kawasakiego i zespołu wstrząsu toksycznego, m.in. na podstawie wieku pacjentów (2-21 lat), profilu cytokinowego oraz związku czasowego z infekcją SARS-CoV-2, która poprzedza rozwój MIS-C o 2-6 tygodni. Epidemiologicznie około 87% dzieci z MIS-C ma dodatnie przeciwciała przeciw SARS-CoV-2, a ryzyko rozwoju zespołu po zakażeniu wynosi około 1 na 3000-4000 przypadków. W patogenezie podejrzewa się m.in. nadmierną aktywację limfocytów T przez superantygen w białku spike wirusa oraz powstawanie autoprzeciwciał przeciw antygenom sercowo-naczyniowym i śródbłonkowym, co prowadzi do uszkodzenia tkanek i zapalenia naczyń (waskulopatii). Czynniki genetyczne, w tym specyficzne typy HLA, oraz pochodzenie etniczne (afrokaraibskie, latynoskie, południowoazjatyckie) zwiększają podatność na MIS-C.
autoprzeciwciało, burza cytokinowa, choroba Kawasakiego, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja mikronaczyniowa, gorączka, hipotensja, interleukina-1, kardiologia dziecięca, kardiomiocyt, kompleks immunologiczny, limfocyt T, limfocyt T CD4+, limfopenia, ludzki antygen leukocytarny, niewydolność wielonarządowa, obrzęk kończyn, pediatryczny wieloukładowy zespół zapalny, reumatologia, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, szczepionka mRNA, test PCR, test serologiczny, tętniak tętnicy wieńcowej, uszkodzenie śródbłonka, wariant Omikron, waskulopatia, wstrząs, wymaz z nosogardła, wysypka, zakażenie COVID-19, zakażenie SARS-CoV-2, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie spojówek, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dermitopic 0,03 %
Dermitopic, zawierający takrolimus w stężeniu 0,03% w postaci maści, jest skutecznym lekiem immunomodulującym stosowanym w terapii atopowego zapalenia skóry (AZS). Mechanizm działania takrolimusu polega na hamowaniu aktywności limfocytów T poprzez wiązanie z immunofiliną FKBP12, co prowadzi do zahamowania syntezy cytokin prozapalnych, takich jak IL-2, IL-3, IL-4, IL-5, GM-CSF, TNF-α oraz IFN-γ. Takrolimus wykazuje również hamujący wpływ na komórki Langerhansa oraz uwalnianie mediatorów zapalenia z komórek tucznych, bazofili i eozynofili. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 18 500 pacjentów wykazano, że maść z takrolimusem (0,03% i 0,1%) jest istotnie skuteczniejsza od miejscowych kortykosteroidów (0,1% maślan hydrokortyzonu i 1% octan hydrokortyzonu) w poprawie objawów AZS, mierzonej m.in. wskaźnikiem mEASI. W badaniu u dorosłych z umiarkowanym do ciężkiego AZS, 0,1% takrolimus stosowany dwa razy na dobę osiągnął 71,6% częstość odpowiedzi (≥60% poprawa mEASI) w porównaniu do 50,8% w grupie leczonej kortykosteroidami (p<0,001). U dzieci w wieku 2-15 lat, zarówno 0,03%, jak i 0,1% maść z takrolimusem wykazały przewagę nad 1% octanem hydrokortyzonu w zakresie redukcji mEASI i poprawy klinicznej.
atopowe zapalenie skóry, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie przeciwzapalne, interferon gamma, interleukina-2, kaskada przenoszenia sygnałów, komórka Langerhansa, komórka tuczna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, limfocyt T, maślan hydrokortyzonu, mediator zapalenia, miejscowy kortykosteroid, modulacja odpowiedzi immunologicznej, octan hydrokortyzonu, odpowiedź immunologiczna, opryszczka zwykła, pieczenie skóry, receptor Fc, synteza kolagenu, takrolimus, Zmodyfikowany Indeks Powierzchni i Zaawansowania Wyprysku - Leksykon substancji czynnych
Parahydroksybenzoesan metylu – Właściwości farmakodynamiczne
Parahydroksybenzoesan metylu (metyloparaben) jest jednym z pięciu parabenów stosowanych w mieszaninie parabenów wchodzącej w skład TRUE Test 36, wykorzystywanym do diagnostyki alergii kontaktowej typu opóźnionego (typ IV). Mieszanina ta, zawierająca parahydroksybenzoesan metylu, etylu, propylu, butylu oraz benzylu w równych proporcjach wagowych, jest aplikowana na płatek testowy w dawce 1000 μg/cm² (810 μg/płatek). Po ekspozycji skóry u osób uczulonych dochodzi do aktywacji komórek Langerhansa i limfocytów T, co prowadzi do uwolnienia limfokin, kaskadowej aktywacji makrofagów oraz rozwoju stanu zapalnego skóry manifestującego się objawami kontaktowego zapalenia skóry, takimi jak rumień, obrzęk z grudkami, pęcherzyki oraz naciek zapalny w miejscu aplikacji testu.
alergia kontaktowa, alergia krzyżowa, komórki Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyt T, limfokiny, makrofag, mediatory zapalne, mieszanina parabenów, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, parahydroksybenzoesan benzylu, parahydroksybenzoesan butylu, parahydroksybenzoesan etylu, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pęcherzyki, płatek testowy, przemysł kosmetyczny, reakcja fałszywie dodatnia, rumień, TRUE Test - Leksykon substancji czynnych
Alergoidy pyłków roślin – Właściwości farmakodynamiczne
Alergoidy pyłków roślin stosowane w preparacie ALLERGOVIT stanowią zmodyfikowane chemicznie wyciągi alergenowe, które zachowują właściwości terapeutyczne przy jednoczesnym znacznym zmniejszeniu zdolności wiązania IgE, co ogranicza aktywację mastocytów i bazofili oraz redukuje ryzyko działań niepożądanych. Immunoterapia alergenowa z ich użyciem indukuje swoistą odpowiedź immunologiczną, w tym aktywację limfocytów T oraz produkcję przeciwciał IgG, zwłaszcza podklasy IgG4, co potwierdzono w badaniach in vitro i klinicznych. W badaniu III fazy u 154 dorosłych pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek wywołanym pyłkiem traw, 2-letnia terapia przedsezonowa ALLERGOVIT Trawy wykazała istotną statystycznie i klinicznie poprawę wskaźnika objawów i zużycia leków (SMS) o 48,4% (p=0,0179) oraz poprawę jakości życia (p=0,0252). Całoroczna terapia u 47 pacjentów skutkowała redukcją objawów nosowych (TNSS) o 38,9% po 9 miesiącach (p<0,0001). Podobne efekty immunologiczne i kliniczne zaobserwowano dla preparatów ALLERGOVIT Brzoza, Bylica i Parietaria, z istotną redukcją objawów i zapotrzebowania na leki oraz poprawą parametrów funkcji nosowej (PNIF, p<0,05).
aktywacja bazofili, alergiczne zapalenie błony śluzowej, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergoid pyłku rośliny, astma oskrzelowa, blokada nosa, choroba alergiczna IgE-zależna, glikokortykosteroid donosowy, histamina, immunoterapia alergenowa, komora pyłkowa, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, lek przeciwhistaminowy, limfocyt T, mastocyt i bazofil, modyfikacja alergenu, nowe uczulenie, przeciwciało IgG, przeciwciało IgG4, receptor IgE, regulatorowy limfocyt T, schemat dawkowania, szczytowy wdechowy przepływ przez nos, wyciąg alergenowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aderolio 0,25 mg
Ewerolimus, klasyfikowany jako selektywny lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AA18), działa poprzez hamowanie proliferacji limfocytów T, co jest kluczowe w zapobieganiu odrzucaniu przeszczepów. Mechanizm jego działania polega na tworzeniu kompleksu z białkiem FKBP-12, który następnie hamuje aktywność białka FRAP/mTOR, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego w fazie G1. W efekcie dochodzi do zahamowania fosforylacji kinazy p70 S6, co ogranicza ekspansję klonalną limfocytów T aktywowanych interleukinami (IL-2, IL-15). Ewerolimus wykazuje także hamujący wpływ na proliferację komórek mięśni gładkich naczyń, co ma znaczenie w profilaktyce przewlekłego odrzucania przeszczepu poprzez ograniczenie tworzenia nowej błony wewnętrznej naczynia. Synergistyczne działanie ewerolimusu w połączeniu z cyklosporyną potwierdzono w modelach allogenicznych, co stanowi podstawę do stosowania terapii skojarzonej w transplantologii.
białko cytoplazmatyczne FKBP-12, biopsja, błona wewnętrzna naczynia, cyklosporyna w mikroemulsji, czynnik wzrostu, inhibitor sygnału proliferacji, interleukina-15, interleukina-2, kinaza p70 S6, komórka krwiotwórcza, komórka mięśni gładkich naczyń, leczenie immunosupresyjne, limfocyt T, mammalian target of rapamycin, mTOR, mykofenolan mofetylu, ostre odrzucanie przeszczepu, proliferacja komórkowa, przeszczepienie nerki, przewlekłe odrzucanie przeszczepu, selektywny lek immunosupresyjny, transplantacja allogeniczna, wewnątrzkomórkowy szlak sygnałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Epidemiologia
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów złośliwych wywodzących się z limfocytów T, stanowiąca 65-75% pierwotnych chłoniaków skóry i około 2-3% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Średnia częstość występowania CTCL na świecie wynosi 6,4-8,55 przypadków na milion osób rocznie, z tendencją wzrostową, szczególnie w USA, gdzie roczna zapadalność wzrosła do 8,55/milion z APC 0,61%. Choroba dotyczy głównie osób w wieku 55-60 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1) i wyższą zapadalnością u osób rasy czarnej. Najczęstszym podtypem jest ziarniniak grzybiasty (MF), stanowiący 62% przypadków CTCL, z zapadalnością około 6,4/milion, natomiast zespół Sézary’ego (SS) stanowi 3% przypadków i dotyczy głównie osób powyżej 60 roku życia. Występują istotne różnice geograficzne i demograficzne w częstości występowania oraz podtypach CTCL, z wyższą zapadalnością w populacjach azjatyckich i wśród osób narażonych zawodowo na czynniki przemysłowe.
Agent Orange, atopowe zapalenie skóry, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skóry, chłoniak T-komórkowy skóry, choroba skóry, dehydrogenaza mleczanowa, diagnoza, ekspresja genetyczna, HIV, limfocyt B, limfocyt T, łuszczyca, narząd pozaskórny, nowotwór złośliwy, patofizjologia, przeszczep, technika immunohistochemiczna, wirus T-limfotropowy, zapadalność, zespół Sézary’ego, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół delecji 22q11.2 (zespół DiGeorge’a) jest najczęstszym zespołem mikrodelecji, występującym u około 1 na 2000-4000 żywych urodzeń, charakteryzującym się szerokim spektrum wad rozwojowych, w tym wadami serca (około 76% pacjentów), hipokalcemią z powodu niedorozwoju przytarczyc oraz niedoborem odporności wynikającym z dysfunkcji grasicy. Diagnostyka powinna obejmować echokardiografię, ocenę immunologiczną (limfocyty T i B), pomiary stężenia wapnia, magnezu, parathormonu i funkcji tarczycy. Leczenie jest objawowe i wielodyscyplinarne, obejmujące korekcję wad serca, suplementację wapnia i witaminy D, unikanie szczepionek żywych u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności oraz w rzadkich przypadkach przeszczep grasicy (Rethymic). Wsparcie rozwojowe i edukacyjne jest niezbędne, z uwzględnieniem terapii mowy, fizjoterapii, terapii zajęciowej oraz indywidualnych programów edukacyjnych.
ADHD, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, delecja 22q11, dysfagia, echokardiogram, endokrynolog, fizjoterapia, gastrostomia, hipokalcemia, immunolog, kardiolog, limfocyt T, logopedia, neurolog, niedobór odporności, niedorozwój przytarczyc, otolaryngolog, parathormon, podejście wielodyscyplinarne, przeszczep grasicy, psychiatra, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszczep podniebienia, schizofrenia, terapia hormonalna zastępcza, terapia zajęciowa, trudność z karmieniem, wada serca, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie nastroju, zaburzenie snu, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół delecji 22q11.2, zespół DiGeorge’a, zespół mikrodelecji, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sandimmun Neoral 50 mg
Sandimmun Neoral zawiera cyklosporynę, inhibitor kalcyneuryny z grupy leków immunosupresyjnych (kod ATC: L04AD01), wykazujący silne działanie hamujące reakcje immunologiczne zależne od limfocytów T. Mechanizm działania polega na blokowaniu produkcji i uwalniania limfokin, zwłaszcza interleukiny 2 (IL-2), co prowadzi do zatrzymania limfocytów T w fazie G0/G1 cyklu komórkowego. Cyklosporyna wykazuje specyficzne i odwracalne działanie, nie wpływając negatywnie na funkcje hematopoetyczne ani aktywność fagocytów, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa w porównaniu do innych immunosupresantów. Wskazania obejmują zapobieganie i leczenie odrzutu przeszczepów narządów, w tym wątroby (zarówno u pacjentów HCV-pozytywnych, jak i HCV-negatywnych), oraz zapobieganie i leczenie choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) po przeszczepach szpiku.
alloprzeszczep, choroba autoimmunologiczna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cykl komórkowy, cyklosporyna, czynnik wzrostu limfocytów T, fagocyt, funkcja hematopoetyczna, GVHD, HCV-pozytywny, inhibitor kalcyneuryny, interleukina-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, limfocyt T, limfokina, nadwrażliwość skórna, odrzucanie przeszczepu, polipeptyd cykliczny, przeszczep przeciw gospodarzowi, przeszczepienie wątroby, Sandimmun Neoral, steroidoterapia, transplantologia, wytwarzanie przeciwciał, zależność od steroidów, zapalenie mózgu i rdzenia, zapalenie stawów, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Sodu glutaminian – Właściwości farmakodynamiczne
Produkt leczniczy Uro-Vaxom, zawierający 6 mg liofilizowanego lizatu Escherichia coli jako substancję czynną, zawiera również 3,03 mg sodu glutaminianu (E 621) jako substancję pomocniczą w jednej kapsułce twardej. Sodu glutaminian pełni rolę wspierającą działanie immunomodulujące preparatu, który należy do grupy leków urologicznych (kod ATC: G04BX). Preparat stymuluje układ odpornościowy poprzez aktywację makrofagów, limfocytów B, immunokompetentnych komórek w kępkach Peyera oraz zwiększenie poziomu wydzielniczej IgA w jelitach, co przekłada się na poprawę lokalnej ochrony dróg moczowych przed patogenami.
endogenny interferon, galusan propylu, immunoglobulina wydzielnicza, komórka immunokompetentna, komórkowa odpowiedź immunologiczna, lek urologiczny, limfocyt B, limfocyt T, liofilizat OM-89, liofilizowany lizat Escherichia coli, mannitol, nawracające zakażenie dróg moczowych, sodu glutaminian, układ odpornościowy, właściwość immunomodulująca, wydzielnicza IgA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Framasnoa 14 mg
Dane przedkliniczne teriflunomidu, substancji czynnej leku Framasnoa, obejmują wielomiesięczne badania toksyczności na myszach, szczurach i psach, wskazując na główne narządy docelowe toksyczności: szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (upośledzenie funkcji immunologicznych), przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązano z hamowaniem proliferacji komórek. Zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a toksyczność pojawiała się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro tłumaczono farmakologicznym hamowaniem DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego teriflunomidu.
antykoncepcja, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja immunologiczna, hematopoeza, krwinka czerwona, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, nasienie, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, parametry hematologiczne, płytka krwi, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, układ immunologiczny, zakażenie wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Patofizjologia i mechanizm
Varicella (ospawietrzna) jest ostrą, wysoce zakaźną chorobą wirusową wywołaną przez Varicella-Zoster Virus (VZV), wirusa DNA z rodziny Herpesviridae. Zakażenie rozpoczyna się w błonie śluzowej nosogardła, po czym następuje pierwotna wiremia (4-6 dni po ekspozycji) z rozprzestrzenianiem wirusa do narządów wewnętrznych i limfocytów T (CD4+ i CD8+), które transportują wirusa, unikając częściowo odpowiedzi immunologicznej poprzez hamowanie ekspresji MHC I i II. Wtórna wiremia (14-16 dni po zakażeniu) prowadzi do rozlanego zakażenia śródbłonka naczyń i naskórka, skutkując charakterystyczną wysypką pęcherzykową. VZV ustanawia latencję w neuronach zwojów rdzeniowych i czaszkowych, a jego reaktywacja powoduje półpaśca, często z neuralgią popółpaścową. Odpowiedź immunologiczna obejmuje produkcję przeciwciał IgG, IgM, IgA oraz kluczową rolę limfocytów T w kontroli zakażenia i zapobieganiu reaktywacji. Okres inkubacji wynosi średnio 14-16 dni, a zakaźność trwa od 24-48 godzin przed wysypką do wyschnięcia pęcherzyków (około 7 dni).
Alphaherpesvirinae, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, dermatom, droga powietrzno-kropelkowa, egzosom, fosforylacja, genom DNA, górne drogi oddechowe, Herpesviridae, komórka satelitarna, limfocyt T, limfocyt T CD8, martwica siatkówki, mielopatia, neuralgia, neuralgia popółpaścowa, otoczka lipidowa, poprzeczne zapalenie rdzenia, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, stan latencji, szlak JAK-STAT, translokacja jądrowa, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus varicella zoster, wtórna wiremia, wysypka pęcherzykowa, zapalenie móżdżku, zapalenie mózgu, zapalenie ośrodkowego układu nerwowego, zoster sine herpete, zwój korzenia grzbietowego, zwój nerwu czaszkowego - Leksykon substancji czynnych
Difenyloguanidyna – Właściwości farmakodynamiczne
Difenyloguanidyna jest składnikiem mieszaniny pochodnych węglowych stosowanej w plastrze do prób prowokacyjnych TRUE Test 36, umieszczonym na płatku nr 15 w panelu nr 2. Całkowita zawartość mieszaniny wynosi 250 µg/cm² (203 µg/płatek), z czego difenyloguanidyna stanowi około 83,3 µg/cm² (~67,7 µg/płatek), zakładając równe proporcje trzech składników. Substancja ta służy do wykrywania nadwrażliwości typu opóźnionego (IV typ wg Gella i Coombsa) poprzez wywołanie reakcji komórkowej, która pojawia się w ciągu 6-96 godzin po ekspozycji. W odpowiedzi immunologicznej uczestniczą komórki Langerhansa oraz limfocyty T, które indukują uwalnianie limfokin, aktywację makrofagów i rozwój stanu zapalnego skóry.
alergia kontaktowa, dibutyloditiokarbaminian cynku, dietyloditiokarbaminian cynku, difenyloguanidyna, klasyfikacja Gella i Coombsa, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyt T, limfokina, makrofag, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, plaster do prób prowokacyjnych, przyspieszacz wulkanizacji, reakcja wątpliwa, rumień, test płatkowy, TRUE Test - Leksykon substancji czynnych
Disiarczek dipentametylenotiuramu – Właściwości farmakodynamiczne
Disiarczek dipentametylenotiuramu jest jednym z czterech składników mieszaniny tiuramów (składnik nr 24) w produkcie TRUE Test 36, stosowanym w diagnostyce alergii kontaktowej. Mieszanina ta zawiera disiarczek dipentametylenotiuramu, disulfiram, disiarczek tetrametylotiuramu oraz siarczek tetrametylotiuramu w równych proporcjach wagowych, a jej łączne stężenie wynosi 27 μg/cm² (22 μg/płatek). Mechanizm działania opiera się na indukcji nadwrażliwości typu opóźnionego (typ IV), gdzie kluczową rolę odgrywają komórki Langerhansa i limfocyty T, prowadząc do uwolnienia limfokin i aktywacji makrofagów, co skutkuje miejscowym stanem zapalnym skóry w miejscu aplikacji testu.
alergia kontaktowa, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyt T, limfokina, makrofag, mieszanina tiuramów, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, obrzęk, pęcherzyk, reakcja typu IV, rumień, siarczek tetrametylotiuramu, środek diagnostyczny, test płatkowy, TRUE Test, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Astma – Patofizjologia i mechanizm
Astma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, charakteryzującą się zmienną obturacją oskrzeli, nadreaktywnością oraz przewlekłym zapaleniem, które jest centralnym elementem jej patofizjologii. Kluczową rolę odgrywa nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna z dominacją limfocytów Th2, które poprzez cytokiny IL-4, IL-5 i IL-13 indukują eozynofilowe zapalenie dróg oddechowych. Fenotyp eozynofilowy stanowi około 50% przypadków astmy łagodnej do umiarkowanej oraz znaczną część astmy ciężkiej. Przebudowa dróg oddechowych, obejmująca przerost mięśni gładkich, zwłóknienie podnabłonkowe i hiperplazję gruczołów śluzowych, prowadzi do nieodwracalnej obturacji i utrzymującej się nadreaktywności. Diagnostyka nadreaktywności dróg oddechowych opiera się na testach prowokacji oskrzelowej, a leczenie ukierunkowane jest na kontrolę zarówno skurczu oskrzeli, jak i zapalenia, z wykorzystaniem m.in. leków przeciwzapalnych, bronchodilatatorów oraz terapii biologicznych, takich jak dupilumab (blokujący IL-4 i IL-13) i benralizumab (redukujący eozynofile).
antagonista receptora leukotrienowego, astma alergiczna, astma eozynofilowa, astma niealergiczna, astma zawodowa, benralizumab, bronchodylator, dupilumab, eozynofil, główne białko zasadowe, immunoglobulina E, interleukina-13, interleukina-4, interleukina-5, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy, limfopoetyna zrębu grasicy, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, neurotoksyna eozynofilowa, obturacja oskrzeli, peroksydaza eozynofilowa, przebudowa dróg oddechowych, przewlekłe zapalenie, skurcz oskrzeli, syncytialny wirus oddechowy, terapia biologiczna, test prowokacji oskrzelowej, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie eozynofilowe, zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych, zwłóknienie podnabłonkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Patofizjologia i mechanizm
Pokrzywka (urticaria) i obrzęk naczynioruchowy (angioedema) to powszechne zaburzenia skórne, których patogeneza opiera się na rozszerzeniu naczyń i zwiększonej przepuszczalności naczyń, prowadzących do obrzęku tkanek. Kluczową rolę odgrywają komórki tuczne, które po aktywacji, zarówno immunologicznej (np. reakcje nadwrażliwości typu I, II, III), jak i nieimmunologicznej (np. leki opioidy, NLPZ, bodźce fizyczne), uwalniają histaminę oraz inne mediatory naczynioaktywne, takie jak leukotrieny, prostaglandyny, PAF, enzymy (tryptaza, chymaza) i cytokiny. Przewlekła pokrzywka spontaniczna (CSU) dzieli się na dwa endotypy: typ I (autoalergiczny) z obecnością przeciwciał IgE przeciwko autoantygenom (np. TPO, TG, ds-DNA, IL-24) oraz typ IIb (autoimmunologiczny) z autoprzeciwciałami IgG/IgM przeciwko IgE i receptorom FcεRI, charakteryzujący się m.in. obniżonym poziomem całkowitego IgE, podwyższonym CRP, bazopenią i eozynopenią. W patogenezie CSU istotne są także aktywacja układu krzepnięcia i dopełniacza, co potwierdzają podwyższone poziomy D-dimerów i obecność nacieków zapalnych w skórze.
białko C-reaktywne, bradykinina, cytokina i chemokina, czynnik aktywujący płytki, czynnik martwicy nowotworów, D-dimer, degranulacja komórki tucznej, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, histamina, immunoglobulina E, inhibitor C1-esterazy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, interleukina-24, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T, nabyty obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość typu I, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, peroksydaza tarczycowa, pokrzywka, pokrzywka naczyniowa, prostaglandyna, przeciwciało przeciwjądrowe, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekła pokrzywka spontaniczna, receptor histaminowy H1, receptor histaminowy H2, tlenek azotu, toczeń rumieniowaty układowy, tyreoglobulina, układ dopełniacza, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neosine 500 mg
Inozyny pranobeks to syntetyczna pochodna puryny z grupy leków przeciwwirusowych (kod ATC: J05AX05), wykazująca podwójny mechanizm działania: immunostymulujący oraz przeciwwirusowy. Lek stymuluje odpowiedź immunologiczną typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Wpływa na różne elementy układu odpornościowego, regulując cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK, funkcjonowanie limfocytów supresorowych T8 i pomocniczych T4 oraz zwiększając poziom IgG i markerów dopełniacza. W badaniach in vitro zaobserwowano wzrost produkcji IL-1, IL-2 oraz ekspresji receptora IL-2, natomiast in vivo lek zwiększa wydzielanie IFN-γ i zmniejsza produkcję IL-4, modulując tym samym profil cytokin prozapalnych i regulatorowych.
chemotaksja i fagocytoza, cytokina, cytotoksyczność limfocytów T, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórka NK, łańcuch poliadenylowy, limfocyt pomocniczy T4, limfocyt supresorowy T8, limfocyt T, makrofag, marker dopełniacza, monocyt, neutrofil, polirybosomy, reakcja limfoproliferacyjna, wirus opryszczki typu I, wirusowy RNA - Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 1 u dzieci – Zapobieganie i profilaktyka
Cukrzyca typu 1 (T1D) jest chorobą autoimmunologiczną charakteryzującą się destrukcją komórek β trzustki przez limfocyty T, prowadzącą do niedoboru insuliny. Wczesne wykrywanie choroby opiera się na monitorowaniu autoprzeciwciał wysp trzustkowych oraz ocenie ryzyka genetycznego, co pozwala na identyfikację osób w stadium przedklinicznym, gdy funkcja komórek β jest nadal zachowana. Programy przesiewowe, takie jak TrialNet, badają około 15 000 krewnych pierwszego lub drugiego stopnia rocznie, umożliwiając wczesną diagnozę i opóźnienie wystąpienia objawów klinicznych. Profilaktyka cukrzycy typu 1 obejmuje trzy poziomy: pierwotną (zapobieganie autoimmunizacji), wtórną (hamowanie niszczenia komórek β po serokonwersji) oraz trzeciorzędową (opóźnianie powikłań klinicznych). Interwencje pierwotne koncentrują się na czynnikach prenatalnych i wczesnodziecięcych, takich jak suplementacja witaminą D (redukcja zachorowalności o 25-30%), unikanie nadwagi u matek oraz modyfikacje diety niemowląt, choć badania takie jak TRIGR nie potwierdziły skuteczności hydrolizowanej kazeiny w zapobieganiu autoimmunizacji.
białko mleka krowiego, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca typu 1, difluorometyloornityna, dysglikemia, globulina antytymocytowa, hiperglikemia, immunoglobulina, komórka beta trzustki, ksenotransplantacja, kwas dokozaheksaenowy, kwas tłuszczowy omega-3, kwasica ketonowa, kwasica ketonowa cukrzycowa, limfocyt T, powikłanie mikronaczyniowe, program przesiewowy, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, serokonwersja, teplizumab, witamina D, zakażenie matki - Leksykon substancji czynnych
Geraniol – Właściwości farmakodynamiczne
Geraniol jest kluczowym składnikiem mieszaniny substancji zapachowych (pozycja 6 w panelu nr 1) w produkcie TRUE Test 36, stosowanym w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (AKZ). Mieszanina ta zawiera geraniol w proporcji 5 części oraz inne alergeny zapachowe, takie jak wyciąg z mchu dębowego, hydroksycytronellal, alkohol cynamonowy, aldehyd cynamonowy, eugenol, izoeugenol i aldehyd amylocynamonowy, o łącznym stężeniu 430 μg/cm² (348 μg/płatek). Geraniol wywołuje reakcję nadwrażliwości typu IV, charakteryzującą się opóźnioną odpowiedzią immunologiczną (6-96 godzin), w której kluczową rolę odgrywają komórki Langerhansa i limfocyty T, prowadząc do rozwoju stanu zapalnego i typowych objawów kontaktowego zapalenia skóry, takich jak rumień, obrzęk, grudki i pęcherzyki.
aldehyd cynamonowy, alergen kontaktowy, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, hapten, hydroksycytronellal, izoeugenol, klasyfikacja Gella i Coombsa, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyt T, makrofag, mieszanina substancji zapachowych, naciek zapalny, nadwrażliwość typu IV, nadwrażliwość typu opóźnionego, próba prowokacyjna, rumień, test płatkowy, wyciąg z mchu dębowego - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko pneumokokom – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionki przeciwko pneumokokom, w tym skoniugowane PCV15, PCV20, PCV21 oraz polisacharydowa PPSV23, stanowią kluczowy element profilaktyki zakażeń wywołanych przez Streptococcus pneumoniae. Szczepionki skoniugowane indukują odpowiedź immunologiczną zależną od limfocytów T, zapewniając trwałą odporność śluzówkową i tworzenie komórek pamięci B, natomiast PPSV23 wywołuje krótkotrwałą odpowiedź humoralną bez odporności śluzówkowej, z ochroną utrzymującą się do 5-6 lat. Schematy szczepień różnią się w zależności od wieku i czynników ryzyka: niemowlęta poniżej 5 lat otrzymują 4 dawki PCV15 lub PCV20 (w 2, 4, 6 oraz 12-15 miesiącu życia), dorośli ≥50 lat jedną dawkę PCV20, PCV21 lub PCV15 (z następną dawką PPSV23 po ≥12 miesiącach w przypadku PCV15), a osoby 19-64 lat z ryzykiem – jedną dawkę PCV15 + PPSV23 lub PCV20/PCV21. Szczepienia należy podawać domięśniowo (PCV) lub domięśniowo/podskórnie (PPSV23), z zachowaniem odpowiednich odstępów (min. 4 tygodnie między dawkami u dzieci <12 m.ż., 8 tygodni między PCV15 a PPSV23 u dorosłych 19-64 lat, ≥12 miesięcy u osób ≥65 lat).
anafilaksja, asplenia, astma, bakteriemia, choroba Alzheimera, choroba płuc, choroba pneumokokowa, choroba serca, choroba sierpowatokrwinkowa, choroba wątroby, cukrzyca, immunoglobulina, implant ślimakowy, inwazyjna choroba pneumokokowa, komórka pamięci B, limfocyt T, marskość wątroby, odporność śluzówkowa, pokrzywka, przeciwciało, reakcja alergiczna, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szczepionka skoniugowana, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Bacillus Calmette-Guérin – Właściwości farmakodynamiczne
Bacillus Calmette-Guérin (BCG) to atenuowany szczep Mycobacterium bovis, wykorzystywany jako lek immunostymulujący (kod ATC: L03AX03), szczególnie w terapii nowotworów pęcherza moczowego. Preparat BCG-medac zawiera szczep RIVM (pochodzący ze szczepu 1173-P2) w dawce od 2 × 10^8 do 3 × 10^9 żywych bakterii po rekonstytucji. Mechanizm działania BCG opiera się na wielopoziomowej stymulacji układu immunologicznego, obejmującej aktywację śledziony, makrofagów, komórek NK oraz indukcję lokalnej odpowiedzi immunologicznej w pęcherzu moczowym po podaniu dopęcherzowym. W efekcie dochodzi do proliferacji granulocytów, monocytów/makrofagów oraz limfocytów T, co sprzyja eliminacji komórek nowotworowych. Kluczowym elementem działania BCG jest indukcja produkcji cytokin prozapalnych i przeciwnowotworowych, takich jak IL-1, IL-2, IL-6 oraz TNFα, które wzmacniają odpowiedź immunologiczną w mikrośrodowisku pęcherza moczowego. Preparat BCG-medac dostępny jest w formie liofilizowanego proszku (biały lub prawie biały, porowaty krążek z żółtymi i szarymi odcieniami) oraz bezbarwnego, klarownego rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do podania dopęcherzowego. Taka forma umożliwia skuteczne i bezpieczne zastosowanie immunoterapii miejscowej w leczeniu nowotworów pęcherza moczowego.
Bacillus Calmette-Guérin, BCG-medac, czynnik martwicy nowotworów alfa, granulocyt, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-6, komórki NK, lek immunostymulujący, limfocyt B, limfocyt T, mikrośrodowisko pęcherza moczowego, monocyt, Mycobacterium bovis, odpowiedź cytokinowa, odpowiedź przeciwnowotworowa, prezentacja antygenów, stymulacja układu immunologicznego, szczep RIVM, wlew dopęcherzowy, zawiesina do pęcherza moczowego - Leksykon substancji czynnych
Tiomersal – Właściwości farmakodynamiczne
Tiomersal, stosowany w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, jest obecny w zestawie TRUE Test 36 w stężeniu 7 mikrogramów/cm², co odpowiada 6 mikrogramom na płatek testowy (płatek nr 23 w panelu 2). Substancja ta wywołuje reakcję nadwrażliwości typu opóźnionego (typ IV), angażując mechanizmy komórkowe z udziałem komórek Langerhansa i limfocytów T. Pozytywna reakcja manifestuje się rumieniem, obrzękiem, grudkami, pęcherzykami oraz naciekiem zapalnym, pojawiającymi się w ciągu 6-96 godzin od ekspozycji. Tiomersal jako hapten wiąże się z białkami skóry, inicjując odpowiedź immunologiczną typową dla alergii kontaktowej.
alergen, alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, chlorek kobaltu, diagnostyka dermatologiczna, dichromian potasu, hapten, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, krople do oczu, limfocyt T, limfokina, makrofag, naciek zapalny, nadwrażliwość typu komórkowego, nadwrażliwość typu opóźnionego, obrzęk, pęcherzyk, rumień, środek konserwujący, test prowokacyjny, tiomersal, związek rtęci organicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Encorton 1 mg
Prednizon, będący prolekiem prednizolonu, wykazuje silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne poprzez hamowanie migracji i aktywności komórek zapalnych, syntezy mediatorów zapalenia oraz modulację odpowiedzi immunologicznej, w tym zmniejszenie liczby limfocytów T i produkcji interleukin. Dawkowanie 5 mg prednizonu jest równoważne 4 mg metyloprednizolonu, 0,75 mg deksametazonu lub 20 mg hydrokortyzonu. Lek wpływa również na gospodarkę wodno-elektrolitową, zwiększając reabsorpcję sodu i wydalanie potasu, co może prowadzić do retencji wody. Prednizon hamuje oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, co może skutkować niewydolnością kory nadnerczy, zwłaszcza przy dawkach ≥20-30 mg przez 5-7 dni lub dłuższym stosowaniu mniejszych dawek.
ACTH, cukrzyca posteroidowa, dopełniacz, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, enzym lizosomalny, fagocytoza, fosfolipaza A2, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, granulocyt kwasochłonny, hormon adrenokortykotropowy, immunoglobulina, interleukina, kompleks immunologiczny, kwas arachidonowy, leukocyt, limfocyt T, lipomodulina, makrofag, mediator zapalenia, monocyt, naczynie włosowate, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka, osteoblast, osteoklast, osteoporoza, osteoporoza posteroidowa, prednizolon, prednizon, zespół cushingoidalny - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Patofizjologia i mechanizm
Alergia na nikiel jest najczęstszą przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (ACD) w krajach uprzemysłowionych i stanowi klasyczny przykład nadwrażliwości typu IV, z kluczową rolą limfocytów T. Proces uczulenia przebiega w dwóch fazach: sensytyzacji, gdzie jony niklu penetrują skórę, indukując produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1, TSLP) i aktywację komórek dendrytycznych, oraz fazy wywołania, w której ponowna ekspozycja na nikiel prowadzi do aktywacji limfocytów T CD4+ i CD8+ i rozwoju objawów klinicznych w ciągu 24-72 godzin. Mechanizmy immunologiczne obejmują prezentację haptenów niklu przez MHC klasy I i II, aktywację receptorów Toll-podobnych (szczególnie TLR4) oraz szlak kinazy p38 MAPK, z kluczową rolą fosforylacji MKK6 w komórkach dendrytycznych. Czynniki genetyczne, takie jak mutacje genu filagryny i polimorfizmy TNF-α (genotyp TNFA308 A/A i GA), zwiększają podatność na alergię. Diagnostyka opiera się na testach płatkowych oraz, w przypadku systemowej alergii kontaktowej na nikiel (SNAS), na testach prowokacji doustnej z 0,6 mg siarczanu niklu po 4-6 tygodniach diety eliminacyjnej.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, autoimmunologiczna choroba tarczycy, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, cytokina prozapalna, dieta niskonieklowa, faza sensytyzacji, faza wywołania, kinaza białkowa aktywowana mitogenami, komórka Langerhansa, kortykosteroid ogólnoustrojowy, limfocyt CD4+, limfocyt CD8, limfocyt T, mikrobiom jelitowy, mutacja filagryny, nadwrażliwość typu IV, objawy żołądkowo-jelitowe, prezentacja antygenu, reaktywność krzyżowa, receptor Toll-podobny 4, semaforyna 3A, systemowa alergia na nikiel, terapia PUVA, test płatkowy, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Groprinosin 500 mg
Groprinosin, zawierający inozynę pranobeks, jest syntetyczną pochodną puryny o działaniu przeciwwirusowym i immunostymulującym, klasyfikowaną w grupie leków przeciwwirusowych ogólnego stosowania (kod ATC: J05AX05). Mechanizm działania obejmuje indukcję odpowiedzi immunologicznej typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia reakcji limfoproliferacyjnych. Substancja aktywna reguluje funkcje limfocytów T8, T4, komórek NK, zwiększa poziom IgG oraz ekspresję markerów dopełniacza. W badaniach in vitro i in vivo wykazano wzrost produkcji cytokin prozapalnych IL-1, IL-2 oraz interferonu gamma (IFN-γ) przy jednoczesnym obniżeniu IL-4, co potwierdza przesunięcie odpowiedzi immunologicznej w kierunku Th1. Ponadto, inozyna pranobeks nasila chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów, wspierając eliminację patogenów.
chemotaksja, cytokina, fagocytoza, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórka fagocytująca, komórki NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, lek przeciwwirusowy, limfocyt T, marker dopełniacza, monocyty i makrofagi, neutrofile, odpowiedź immunologiczna typu Th1, polirybosomy, reakcja limfoproliferacyjna, receptor komórek T, układ immunologiczny, wirus opryszczki typu I, wirusowy RNA - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Curatoderm 4,17 mg/g
Takalcytol jednowodny, substancja czynna Curatoderm w dawce 4,17 µg/g, jest syntetycznym analogiem witaminy D3 o wielokierunkowym działaniu przeciwłuszczycowym. Mechanizm jego działania obejmuje hamowanie hiperproliferacji keratynocytów poprzez wiązanie z receptorami witaminy D (VDR), co reguluje cykl komórkowy i normalizuje różnicowanie komórek naskórka. Dodatkowo takalcytol moduluje proces zapalny, wpływając na aktywność limfocytów T oraz produkcję cytokin prozapalnych, co skutkuje zmniejszeniem rumienia i stanu zapalnego w zmianach łuszczycowych. Postać maści Curatoderm umożliwia efektywne przenikanie substancji czynnej przez warstwę rogową, wspierając jednocześnie nawilżenie i regenerację skóry.
analog witaminy D, cytokina prozapalna, działanie immunomodulujące, ekspresja genów, hiperkeratoza, keratynizacja, komórka Langerhansa, lek przeciwłuszczycowy, limfocyt T, mediatory zapalne, proces zapalny, proliferacja keratynocytów, receptor witaminy D, rogowacenie, takalcytol jednowodny, warstwa rogowa naskórka, witamina D3 - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła autoimmunologiczna enteropatia wywołana reakcją na gluten, prowadząca do zaniku kosmków jelita cienkiego i zaburzeń wchłaniania. Diagnostyka opiera się na obecności genów HLA-DQ2 i/lub HLA-DQ8, które są niezbędne, ale niewystarczające do rozwoju choroby. Profilaktyka pierwotna obejmuje identyfikację osób z grup ryzyka oraz modyfikację czynników środowiskowych, jednak brak jest skutecznych metod całkowitego zapobiegania, zwłaszcza u osób genetycznie predysponowanych. Aktualne wytyczne ESPGHAN dopuszczają wprowadzanie glutenu między 4. a 12. miesiącem życia, bez wpływu na ryzyko rozwoju celiakii. Obiecujące kierunki profilaktyki to wczesne podawanie wysokich dawek glutenu oraz szczepienia przeciwko rotawirusom. Profilaktyka wtórna skupia się na wczesnym wykrywaniu, zwłaszcza u dzieci z wysokiego ryzyka, natomiast profilaktyka trzeciorzędowa polega na ścisłym przestrzeganiu diety bezglutenowej, która zapobiega dalszym uszkodzeniom jelita i powikłaniom, takim jak osteoporoza czy anemia.
anemia, antygen, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba wątroby, dieta bezglutenowa, HLA-DQ8, limfocyt T, mikrobiota jelitowa, neuropatia, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niepłodność, nowotwór, osteoporoza, predyspozycja genetyczna, rotawirus, tolerancja immunologiczna, zaburzenie wchłaniania, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon substancji czynnych
17-maślan hydrokortyzonu – Właściwości farmakodynamiczne
17-maślan hydrokortyzonu (Hydrocortisoni butyras) to syntetyczny kortykosteroid miejscowy o umiarkowanie silnym działaniu (grupa II, kod ATC D07AB02), stosowany w preparatach takich jak Locoid i Locoid Lipocream w stężeniu 1 mg/g oraz w plastrach do testów prowokacyjnych TRUE Test 36 (20 μg/cm² lub 16 μg/płatek). Substancja wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, przede wszystkim przeciwzapalne i obkurczające naczynia krwionośne, co skutecznie łagodzi objawy stanów zapalnych skóry, takie jak świąd, rumień i obrzęk. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu reakcji zapalnych i alergicznych, jednakże 17-maślan hydrokortyzonu działa objawowo, nie wpływając na etiologię choroby podstawowej.
17-maślan hydrokortyzonu, aktywacja makrofagów, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzapalne, komórka Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid o umiarkowanym działaniu, kortykosteroid syntetyczny, limfocyt T, limfokina, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, obkurczenie naczyń krwionośnych, obrzęk z grudkami, pęcherzyk skórny, plaster do prób prowokacyjnych, pochodna hydrokortyzonu, reakcja alergiczna, rumień, stan zapalny skóry, świąd, test płatkowy, test TRUE Test - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Właściwości farmakodynamiczne
Mitoksantron, syntetyczna pochodna antrachinonu z grupy antracyklin (kod ATC: L01DB07), wykazuje silne działanie cytostatyczne i immunomodulujące, co czyni go skutecznym w terapii różnych nowotworów złośliwych oraz wysoce aktywnej postaci stwardnienia rozsianego (SM). Mechanizm działania opiera się na interakcji z DNA, prowadząc do powstawania wiązań krzyżowych i pęknięć nici, oraz hamowaniu topoizomerazy II, co skutkuje blokadą cyklu komórkowego w fazie G2 i indukcją poliploidalności. Immunosupresyjne właściwości mitoksantronu obejmują hamowanie proliferacji limfocytów B, T i makrofagów oraz blokadę uwalniania kluczowych cytokin, takich jak interferon gamma, TNF-α i IL-2, co tłumaczy jego zastosowanie w leczeniu SM. Standardowe dawkowanie w onkologii wynosi 12-14 mg/m² powierzchni ciała w 21-dniowych cyklach, natomiast w SM stosuje się dawkę 12 mg/m² co 3 miesiące, z dawką skumulowaną nieprzekraczającą 72 mg/m² ze względu na ryzyko kardiotoksyczności.
antracyklina, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, czynnik martwicy nowotworu alfa, daunorubicyna, działanie immunomodulujące, grupa farmakoterapeutyczna, interferon gamma, interleukina-2, kardiotoksyczność, kwas dezoksyrybonukleinowy, kwas rybonukleinowy, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, lek cytostatyczny, lek immunomodulujący, limfocyt B, limfocyt T, makrofag, mitoksantron, ostra białaczka szpikowa, poliploidalność, prezentacja antygenów, rak gruczołu krokowego, rak piersi z przerzutami, stwardnienie rozsiane, terapia ostatniego rzutu, topoizomeraza II