karbamazepina

Karbamazepina to lek przeciwpadaczkowy z grupy pochodnych dibenzazepiny, stosowany w leczeniu padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej. Mechanizm działania polega głównie na blokowaniu kanałów sodowych zależnych od napięcia, co stabilizuje błony neuronów i hamuje powtarzające się wyładowania neuronalne.

W leczeniu padaczki karbamazepina jest skuteczna szczególnie w napadach częściowych prostych i złożonych oraz napadach wtórnie uogólnionych. W neuralgii nerwu trójdzielnego zmniejsza ból poprzez hamowanie przewodnictwa w drogach bólowych. Jako lek normotymiczny stabilizuje nastrój u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.

Karbamazepina podlega metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez cytochrom P450 3A4, i wykazuje zdolność do autoindukcji enzymów, co może prowadzić do obniżenia jej stężenia w osoczu podczas długotrwałej terapii. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi substancjami, dlatego wymaga starannego monitorowania podczas terapii skojarzonej.

Do najczęstszych działań niepożądanych należą zawroty głowy, senność, ataksja, nudności oraz reakcje skórne. Poważniejsze powikłania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz zespół Stevensa-Johnsona. Ze względu na potencjalną teratogenność, stosowanie leku u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności i oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co jest klinicznie istotne i przeciwwskazuje ich jednoczesne stosowanie. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 8 dni), obniżają AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest uznawane za efekt o niskim znaczeniu klinicznym. Ponadto, zmiany pH żołądka wywołane antagonistami receptora H2 (famotydyna) i inhibitorami pompy protonowej (omeprazol 40 mg) obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga preferowania leków zobojętniających podawanych z zachowaniem co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego względem dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, astemizol, beprydyl, białko osocza, chinidyna, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dysfagia, efekt hepatotoksyczny, enzym CYP3A4, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, uszkodzenie wątroby, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 5 mg

Olanzapina (Zolaxa Rapid) jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać efekty terapeutyczne i działania niepożądane, wskazując na konieczność redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie obserwuje się istotnych interakcji z fluoksetyną (CYP2D6), lekami zobojętniającymi (Al, Mg), cymetydyną, litem, walproinianem i biperydenem.
agonista dopaminy, biodostępność doustna, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek zobojętniający, lit, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, sedacja, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Leczenie

Zespół Ramsaya Hunta (ZRH) jest drugą co do częstości przyczyną porażenia nerwu twarzowego, wywołaną reaktywacją wirusa varicella-zoster w zwoju kolankowym. Charakteryzuje się triadą: jednostronnym porażeniem nerwu twarzowego, bólem ucha oraz pęcherzykową wysypką w okolicy ucha i przewodu słuchowego. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie terapii, najlepiej w ciągu pierwszych 72 godzin od wystąpienia objawów, jest kluczowe dla poprawy rokowania i zapobiegania trwałym powikłaniom, takim jak trwałe porażenie nerwu twarzowego czy utrata słuchu. Standardowe leczenie obejmuje terapię skojarzoną lekami przeciwwirusowymi (acyklowir 800 mg p.o. 5x/d, walacyklowir 1000 mg 3x/d lub famcyklowir 500 mg 3x/d przez 7-10 dni, z możliwością przedłużenia do 21 dni) oraz kortykosteroidami (prednizon 1 mg/kg/dobę, max. 60 mg, przez 5-7 dni z taperingiem). W cięższych przypadkach stosuje się dożylne acyklowir 10 mg/kg co 8 godzin. Terapia skojarzona wykazuje wyższą skuteczność niż monoterapia kortykosteroidami, z wskaźnikiem wyleczenia sięgającym 93,4% w badaniach klinicznych.
acyklowir, amitryptylina, dekompresja nerwu twarzowego, famcyklowir, gabapentyna, kapsaicyna, karbamazepina, kortykosteroid, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwwirusowy, neuralgia popółpaścowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, prednizon, pregabalina, selektywna neuroliza, skala House-Brackmanna, synkinezja, toksyna botulinowa, walacyklowir, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wstrzyknięcie kortykosteroidów, zawroty głowy, zespół Ramsaya Hunta, zwój kolankowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sorafenib Sandoz 200 mg

Sorafenib, metabolizowany głównie przez enzymy wątrobowe, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z induktorami CYP3A4 i glukuronidacji, które mogą obniżać jego stężenie terapeutyczne (np. ryfampicyna obniża AUC sorafenibu o 37%). Silni inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę sorafenibu. Sorafenib hamuje in vitro CYP2B6, CYP2C8 i CYP2C9, jednak badania kliniczne nie potwierdzają znaczącego wpływu na metabolizm leków takich jak cyklofosfamid, paklitaksel czy warfaryna (bez zmian w PT-INR). Sorafenib nie wpływa istotnie na CYP3A4, CYP2D6 i CYP2C19, a jego hamowanie glukuronidacji przez UGT1A1 i UGT1A9 może mieć potencjalne, choć nie do końca poznane, znaczenie kliniczne. Hamowanie P-gp przez sorafenib może zwiększać stężenia substratów, np. digoksyny, co wymaga monitorowania.
5-fluorouracyl, AUC, cisplatyna, cyklofosfamid, deksametazon, dekstrometorfan, digoksyna, docetaksel, doksorubicyna, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, gemcytabina, glukuronidacja, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, irynotekan, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP, kapecytabina, karbamazepina, karboplatyna, ketokonazol, metabolizm wątrobowy, midazolam, neomycyna, oksaliplatyna, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, PT/INR, ryfampicyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Mercapharm 40 mg

Pantoprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH żołądka oraz metabolizm wątrobowy z udziałem cytochromu P-450, głównie CYP2C19 i CYP3A4. Istotne klinicznie interakcje dotyczą leków, których biodostępność zależy od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz leki antyretrowirusowe (zwłaszcza atazanawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z tymi lekami może prowadzić do znacznego zmniejszenia ich skuteczności, dlatego zaleca się unikanie kojarzenia lub zachowanie odpowiednich odstępów czasowych. Ponadto, u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) wskazane jest monitorowanie INR ze względu na ryzyko zmian wartości protrombinowego, a w przypadku wysokodawkowego metotreksatu należy rozważyć tymczasowe odstawienie pantoprazolu z powodu potencjalnego zwiększenia stężenia i toksyczności metotreksatu.
atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, błona śluzowa żołądka, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, eradykacja Helicobacter pylori, erlotynib, GERD, glibenklamid, induktor CYP, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kwas solny, lek antyretrowirusowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metotreksat, nabłonek żołądka, nifedypina, pH żołądka, pochodna kumaryny, refluks żołądkowy, środek zobojętniający, terapia antyretrowirusowa, terapia HIV, terapia nowotworowa, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Przedawkowanie – Bazdygor 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie leku Bazdygor, zawierającego 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w jednej tabletce, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Toksyczność ibuprofenu objawia się głównie zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, krwawienia), układu nerwowego (oczopląs, zawroty głowy, drgawki, śpiączka) oraz poważnymi powikłaniami, takimi jak kwasica metaboliczna, zaburzenia krzepnięcia (wydłużenie INR), ostre uszkodzenie nerek i wątroby. Dawka toksyczna u dzieci to >400 mg/kg m.c., natomiast u dorosłych zależność dawka-efekt jest mniej wyraźna. Paracetamol w dawce ≥10 g (20 tabletek Bazdygor) u dorosłych, a już ≥5 g (10 tabletek) u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. induktory enzymów wątrobowych, nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu) może prowadzić do ciężkiej hepatotoksyczności, manifestującej się w pierwszych 24 godzinach nudnościami, wymiotami i bólem brzucha, a następnie zaburzeniami funkcji wątroby, kwasicą metaboliczną i encefalopatią wątrobową.
acetylocysteina, astma oskrzelowa, białkomocz, czas protrombinowy, diazepam, drgawki, dziurawiec, encefalopatia wątrobowa, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hipoglikemia, ibuprofen i paracetamol, induktory enzymów wątrobowych, jadłowstręt, karbamazepina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, lorazepam, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, niedobór glutationu, obrzęk mózgu, oczopląs, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, szum w uszach, węgiel aktywny, zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia odżywiania, zaburzenia rytmu serca, zakażenie HIV, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tegretol 20 mg/ml

Karbamazepina, substancja czynna leku Tegretol (zawiesina doustna 20 mg/ml), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich: nadwrażliwość na karbamazepinę lub związki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), alergia na substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, porfiria wątrobowa (w tym porfiria ostra przerywana, mieszana i skórna późna) oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Karbamazepina może indukować enzymy wątrobowe, co w przypadku porfirii prowadzi do zaostrzenia choroby, a jej działanie mielosupresyjne może pogłębiać zaburzenia hematologiczne. Wskazane jest także zachowanie odpowiedniego okresu wymywania przy zmianie terapii z inhibitorów MAO na karbamazepinę.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, morfologia krwi, niewydolność serca, okres wymywania, porfiria mieszana, porfiria ostra przerywana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie przewodnictwa, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Erlis 2,5 mg

Tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie przy dawkach 10 mg i 20 mg. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15%, a 400 mg/dobę – czterokrotnie AUC i o 22% Cmax), rytonawir (dwukrotny wzrost AUC bez wpływu na Cmax) oraz inne inhibitory (erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności i rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nie wpływa na aktywność CYP450 i nie modyfikuje farmakokinetyki warfaryny ani czasu protrombinowego, co pozwala na bezpieczne łączenie tych leków bez konieczności modyfikacji dawek.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko nośnikowe, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tractiva 20 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Tractiva, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga redukcji dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o 50%. Silne induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności modyfikacji dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, co eliminuje konieczność dostosowania dawki u palaczy tytoniu. Współpodawanie z lekami hamującymi wydzielanie kwasu żołądkowego, np. famotydyną, nie wymaga zmiany dawkowania mimo zmniejszenia szybkości wchłaniania.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, diltiazem, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, escytalopram, famotydyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, receptor adrenergiczny alfa 1, ryfampicyna, schizofrenia, SNRI, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Diprosalic (0,64 mg + 30 mg)/g

Diprosalic w postaci maści zawiera 0,64 mg betametazonu dipropionianu oraz 30 mg kwasu salicylowego na gram preparatu. Mimo braku specyficznych badań interakcji, należy uwzględnić potencjalne interakcje wynikające z obecności kortykosteroidu i kwasu salicylowego. Przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym może dojść do znaczącego wchłaniania systemowego betametazonu, co zwiększa ryzyko interakcji z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina – umiarkowany poziom ważności), inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol – umiarkowany poziom ważności) oraz NLPZ (umiarkowany poziom ważności). Kwas salicylowy może zwiększać przenikanie substancji przez skórę, co nasila zarówno działanie terapeutyczne, jak i ryzyko działań niepożądanych, a jego systemowe wchłanianie może prowadzić do interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi (wysoki poziom ważności), metotreksatem (wysoki poziom ważności), lekami moczopędnymi (umiarkowany poziom ważności) oraz doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (umiarkowany poziom ważności).
betametazon dipropionian, doustne leki przeciwcukrzycowe, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, kwas salicylowy, leki moczopędne, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odpowiedź immunologiczna, opatrunek okluzyjny, preparaty keratolityczne, ryfampicyna, szczepionki z żywymi atenuowanymi wirusami, wchłanianie systemowe kortykosteroidu
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap Przeziębienie CAPS 500 mg + 6,1 mg

APAP Przeziębienie CAPS zawiera paracetamol (500 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (6,1 mg), co wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakologiczne. Przede wszystkim należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, aby zapobiec przedawkowaniu i hepatotoksyczności. Fenylefryna nie powinna być łączona z lekami sympatykomimetycznymi ani inhibitorami MAO, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego, OUN oraz wystąpienia stanu pobudzenia i hipertermii. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z zydowudyną (AZT) z powodu ryzyka toksycznego wpływu na szpik kostny. Ponadto, APAP Przeziębienie CAPS może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i przeciwzakrzepowych, co wymaga monitorowania poziomu glukozy i INR.
alkohol, atropina, barbiturat, cholestyramina, CYP2E1, cytochrom P450, enzym mikrosomalny wątroby, farmakokinetyka, fenylefryna, glutation, gruźlica, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor MAO, INR, karbamazepina, kwas glukuronowy, lek cholinolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, martwica wątroby, metoklopramid, NAPQI, neutropenia, niewydolność wątroby, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, toksyczność szpiku kostnego, toksyczny metabolit, warfaryna, zaburzenie hematologiczne, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Theraflu Zatoki 650 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Theraflu Zatoki zawiera 650 mg paracetamolu oraz 10 mg fenylefryny chlorowodorku i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Paracetamol wchodzi w interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do stanów pobudzenia i hipertermii. Regularne stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Induktory enzymów mikrosomalnych wątrobowych, takie jak barbiturany, fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna i izoniazyd, zwiększają ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu. Metoklopramid i domperidon podnoszą maksymalne stężenie paracetamolu w osoczu poprzez zwiększenie jego wchłaniania. Paracetamol wydłuża okres półtrwania chloramfenikolu, co może zwiększać toksyczność tego antybiotyku, a także zmniejsza biodostępność lamotryginy, potencjalnie osłabiając jej działanie przeciwpadaczkowe. Kolestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, jednak efekt ten jest minimalny przy zachowaniu odstępu czasowego około 1 godziny. Zydowudyna w połączeniu z paracetamolem może wywołać neutropenię i uszkodzenie wątroby, a probenecyd wpływa na metabolizm paracetamolu, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki leku. Paracetamol może także zaburzać wyniki oznaczeń kwasu moczowego metodą fosforowolframianów.
barbituran, biodostępność, chloramfenikol, ciśnienie tętnicze, domperidon, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, karbamazepina, kolestyramina, kwas moczowy, lamotrygina, lek prokinetyczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, mikrosomalny enzym wątrobowy, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr wątrobowy, pochodna kumaryny, probenecyd, przedawkowanie, ryfampicyna, substancja hepatotoksyczna, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tresuvi 1 mg/ml

Tresuvi (treprostynil) podawany dożylnie lub podskórnie wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie leki moczopędne, przeciwnadciśnieniowe oraz inne środki rozszerzające naczynia, ze względu na ryzyko systemowego niedociśnienia tętniczego. Treprostynil hamuje funkcję płytek krwi, co w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi (NLPZ, ASA, klopidogrel) oraz przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna) zwiększa ryzyko krwawień. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że treprostynil w dawce 25 mg nie wpływa na farmakodynamikę warfaryny, jednak brak jest danych dotyczących interakcji z donorami tlenku azotu, które mogą nasilać działanie rozszerzające naczynia i ryzyko krwawień. U pacjentów leczonych furosemidem obserwuje się nieznaczne zmniejszenie klirensu treprostynilu, prawdopodobnie z powodu konkurencji metabolicznej (sprzęganie z kwasem glukuronowym).
antagonista kanału wapniowego, beta-bloker, cytochrom P450 CYP2C8, deferazyroks, donor tlenku azotu, doustny antykoagulant, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, hamowanie czynności płytek krwi, hemostaza, heparyna, induktor CYP2C8, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C8, izosorbid, karbamazepina, klopidogrel, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, lek naczyniorozszerzający, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie tętnicze systemowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nitrogliceryna, płytki krwi, roztwór do infuzji, ryfampicyna, syldenafil, treprostynil, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil SUN 10 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (ketokonazol, ritonawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) oraz induktorów (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) tego izoenzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, a dawka 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg i podnosi Cmax o 22%. Ritonawir podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Ryfampicyna redukuje AUC tadalafilu 10 mg o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana; odstęp czasowy po tadalafilu powinien wynosić minimum 48 godzin. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane. Inhibitory PDE5 i riocyguat nie powinny być stosowane łącznie ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia.
alfuzosyna, azotan, białko transportujące, bloker kanałów wapniowych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bloker receptorów angiotensyny II, bloker receptorów beta-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna podjęzykowa, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Migromin 250 mg + 250 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Migromin, zawierający kwas acetylosalicylowy, paracetamol i kofeinę, nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz inhibitorami COX-2 ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, w tym owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Kwas acetylosalicylowy wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, m.in. z kortykosteroidami, doustnymi antykoagulantami, lekami trombolitycznymi, heparyną, SSRI, metotreksatem, lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz lekami hipoglikemizującymi, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów takich jak czas protrombinowy, morfologia krwi, czynność nerek i ciśnienie tętnicze. Paracetamol wchodzi w interakcje z substancjami hepatotoksycznymi (alkohol, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina), chloramfenikolem, zydowudyną oraz probenecydem, co może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności i wymaga kontroli czynności wątroby i morfologii krwi. Kofeina może osłabiać działanie leków nasennych, wpływać na stężenie litu i klozapiny oraz nasilać tachykardię w połączeniu z sympatykomimetykami i lewotyroksyną.
adenozyna, alkoholowy zespół abstynencyjny, alteplaza, antagonista aldosteronu, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, arytmia, barbituran, benzodiazepina, chinolon, chloramfenikol, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, dipirydamol, disulfiram, diuretyk pętlowy, doustny środek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwdrgawkowe, efedryna, enoksacyna, fenobarbital, fenylopropanoloamina, fenytoina, flukloksacylina, fluwoksamina, furosemid, heparyna, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoniazyd, kanrenon, karbamazepina, klozapina, kofeina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas pipemidowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwhistaminowy, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lewotyroksyna, metoklopramid, metotreksat, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikotyna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, padaczka, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonylomocznik, sympatykomimetyk, tachykardia, teofilina, terbinafina, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, walproinian, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Celebrex 200 mg

Celekoksyb, będący inhibitorem COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i konieczność monitorowania INR, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub po zmianie dawki. Celekoksyb może osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, ARB, diuretyki, beta-adrenolityki), co wymaga kontroli ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek. Ponadto, stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania czynności nerek. Współistniejące podawanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego, a celekoksyb nie zastępuje ASA w profilaktyce chorób układu krążenia.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, celekoksyb, cyklosporyna, cytochrom CYP2C9, czas protrombinowy, diuretyk, działanie niepożądane, działanie sedatywne, flukonazol, hamowanie CYP2C19, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Fina 5 mg

Finasteryd, substancja czynna leku Apo-Fina w dawce 5 mg, wykazuje niski potencjał do interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne obejmujące szerokie spektrum leków stosowanych u mężczyzn. Metabolizm finasterydu odbywa się głównie przez układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4, jednak nie wpływa on istotnie na aktywność tego enzymu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Potencjalne interakcje z inhibitorami (np. ketokonazol, itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak ich znaczenie kliniczne jest oceniane jako niskie. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co jest istotne ze względu na częste stosowanie tych substancji w populacji mężczyzn przyjmujących finasteryd.
antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metyloksantyna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Escapelle 1,5 mg

Produkt leczniczy Escapelle zawierający lewonorgestrel 1,5 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, zwłaszcza cytochrom CYP3A4, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia lewonorgestrelu w osoczu (np. efawirenz zmniejsza AUC o około 50%). Do leków o wysokim potencjale indukcji należą barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir, ryfabutyna oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny. W przypadku stosowania tych leków w ciągu ostatnich 4 tygodni u pacjentek wymagających antykoncepcji awaryjnej, zaleca się preferowanie niehormonalnej metody, tj. wkładki wewnątrzmacicznej z miedzią, lub alternatywnie podanie podwójnej dawki lewonorgestrelu (3000 µg) w ciągu 72 godzin po stosunku, choć brak jest dedykowanych badań klinicznych potwierdzających skuteczność tej strategii.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja niehormonalna, barbituran, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, Escapelle, fenytoina, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lewonorgestrel, metabolizm leku, nudności, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, stężenie w osoczu, stosunek niezabezpieczony, toksyczność cyklosporyny, wkładka wewnątrzmaciczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Caspofungin Viatris 50 mg

Kaspofungina, składnik preparatu Caspofungin Mylan, charakteryzuje się minimalnym wpływem na enzymy układu cytochromu P450 (CYP), nie jest substratem glikoproteiny P i wykazuje słabe powinowactwo do CYP, co ogranicza potencjał interakcji farmakokinetycznych. Jednakże kliniczne badania wykazały istotne interakcje z niektórymi lekami immunosupresyjnymi i induktorami enzymów. Cyklosporyna A zwiększa AUC kaspofunginy o około 35%, co wiąże się z przejściowym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) do trzykrotności normy, zalecając monitorowanie funkcji wątroby. Takrolimus wykazuje zmniejszenie minimalnego stężenia o 26%, co wymaga standardowego monitorowania i dostosowania dawki. Nie stwierdzono istotnych interakcji z mykofenolanem mofetylu, itrakonazolem, amfoterycyną B oraz nelfinawirem, co nie wymaga korekty dawkowania.
amfoterycyna B, AUC, cyklosporyna A, cytochrom P450, dawka nasycająca, deksametazon, efawirenz, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, fenytoina, funkcja wątroby, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor enzymu, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kaspofungina, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, mykofenolan mofetylu, nelfinawir, newirapina, parametry farmakokinetyczne, ryfampicyna, takrolimus, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Xiltess 20 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2,0x, Cmax do 1,6x). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia. NLPZ, kwas acetylosalicylowy (500 mg) oraz inhibitory agregacji płytek (klopidogrel 300 mg dawka nasycająca, 75 mg podtrzymująca) zwiększają ryzyko krwawień, choć interakcje farmakokinetyczne są minimalne. SSRI i SNRI również podnoszą ryzyko krwawienia poprzez wpływ na funkcję płytek.
atorwastatyna, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie gastropatyczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, epizod krwawienia, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, parametr koagulologiczny, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko krwawienia, skuteczność terapeutyczna, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neurotop retard 300 300 mg

Karbamazepina, składnik aktywny Neurotop Retard, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę lub leki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), a także u osób z blokiem przedsionkowo-komorowym, zaburzeniami czynności szpiku kostnego, porfirią wątrobową (w tym ostrą porfirią przerywaną, porfirią mieszaną i porfirią skórną późną) oraz przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia (oba dostępne dawki: 300 mg i 600 mg) oraz u dzieci poniżej 6 lat w przypadku dawki 600 mg ze względu na ryzyko przedawkowania i trudności w dostosowaniu dawki. Karbamazepina może nasilać zaburzenia przewodnictwa sercowego, hematologiczne oraz zaostrzać objawy porfirii poprzez indukcję enzymów wątrobowych zaangażowanych w syntezę hemu.
blok przedsionkowo-komorowy, ciężka reakcja skórna, funkcja nerek, funkcja wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, jaskra z wąskim kątem przesączania, karbamazepina, lek hamujący enzymy wątrobowe, lek indukujący enzymy wątrobowe, morfologia krwi, Neurotop Retard, ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja skórna, stężenie leku w surowicy, synteza hemu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Synoptis 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby i wymaga ograniczenia dawki oraz monitorowania funkcji wątroby. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z pochodnymi kumaryny (np. warfaryna) może nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga kontroli INR. Interakcje z chloramfenikolem opóźniają jego wydalanie, zwiększając toksyczność, natomiast probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, co może wymagać redukcji dawki. Ponadto, flukloksacylina może sprzyjać rozwojowi kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, a zydowudyna (AZT) zwiększa ryzyko neutropenii, co wymaga ścisłej kontroli hematologicznej.
chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, domperidon, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność paracetamolu, induktor enzymu wątrobowego, INR, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, luka anionowa, metoklopramid, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, opróżnianie żołądka, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, stres oksydacyjny, supresja szpiku kostnego, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wolny rodnik, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą mieć istotne konsekwencje kliniczne. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi obniża maksymalne stężenie antybiotyku w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego ≥1 godziny przed lub ≥2 godzin po podaniu leku zobojętniającego. Azytromycyna zwiększa stężenie substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania ich poziomów, zwłaszcza digoksyny. Współpodawanie azytromycyny z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Istotne jest także monitorowanie stężenia cyklosporyny, gdyż azytromycyna zwiększa jej Cmax i AUC0-5. W przypadku ryfabutyny obserwowano przypadki neutropenii, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Ponadto azytromycyna może wydłużać odstęp QT, zwłaszcza w połączeniu z lekami takimi jak hydroksychlorochina czy cyzapryd, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych i torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, jednojądrzasta komórka krwi obwodowej, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, pochodna sporyszu, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amizepin 200 mg

Dane przedkliniczne dotyczące karbamazepiny, obejmujące badania toksyczności po podaniu dawek pojedynczych i wielokrotnych, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. W dwuletnim badaniu na szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość guzów z komórek wątrobowych u samic oraz łagodnego guza jąder u samców, jednak brak jest jednoznacznych dowodów na kliniczne znaczenie tych wyników dla terapii u ludzi. Badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach wykazały wzrost śmiertelności zarodkowo-płodowej oraz opóźnienie wzrostu płodu przy dawkach toksycznych dla matki przekraczających 200 mg/kg mc./dobę, natomiast dawki terapeutyczne stosowane u ludzi wykazywały minimalne lub brak działania teratogennego.
badanie rakotwórczości, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz wątroby, hamowanie spermatogenezy, karbamazepina, łagodny guz jąder, margines bezpieczeństwa, opóźnienie wzrostu płodu, organogeneza, rozwój płodu, śmiertelność zarodkowo-płodowa, toksyczność, toksyczność karbamazepiny, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na rozrodczość, zanik jąder
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzaran 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z substancjami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu i karbamazepinę prowadzi do obniżenia stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, objawy pozapiramidowe, odstęp QTc, Olanzaran, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemidum Polpharma 40 mg

Furosemid wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) zmniejszają ryzyko hipokaliemii, natomiast leki takie jak kortykosteroidy, β2-sympatykomimetyki czy amfoterycyna B zwiększają ryzyko hipokaliemii, co wymaga monitorowania elektrolitów. Szczególnie istotne jest unikanie hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Furosemid nasila działanie leków przeciwnadciśnieniowych, a współpodawanie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza na początku terapii lub przy zwiększaniu dawki. Należy rozważyć zmniejszenie dawki furosemidu lub przerwanie jego podawania na 3 dni przed rozpoczęciem terapii tymi lekami.
adrenalina, aliskiren, amfoterycyna B, amiloryd, amina katecholowa, aminoglikozyd, aminoglutetymid, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk cefalosporynowy, cisplatyna, cyklosporyna, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie ototoksyczne, fenytoina, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, karbamazepina, karbenoksolon, kortykosteroid, kortykotropina, kwas acetylosalicylowy, kwas etakrynowy, lek blokujący przewodzenie nerwowo-mięśniowe, lek moczopędny oszczędzający potas, lit, metotreksat, nefropatia pokontrastowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, probenecyd, reboksetyna, rysperydon, salicylan, spironolakton, środek przeczyszczający, sukralfat, teofilina, triamteren, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, β2-sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Miansegen 30 mg

Mianseryna, stosowana jako lek przeciwdepresyjny, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mianseryny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), takimi jak moklobemid, tranylcypromina czy linezolid, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub reakcji hipertensyjnej; zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przy zmianie terapii. W przypadku leków przeciwpadaczkowych indukujących CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina) obserwuje się zmniejszenie stężenia mianseryny w osoczu, co wymaga monitorowania skuteczności i ewentualnej modyfikacji dawki. Mianseryna może również wpływać na metabolizm pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG i unikania łączenia tych leków.
adrenalina, betanidyna, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz komorowy, efedryna, fenytoina, guanetydyna, hydralazyna, induktor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, mianseryna, moklobemid, noradrenalina, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, propranolol, reakcja hipertensyjna, sedacja, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml

Bromek pankuroniowy (PANCURONIUM JELFA) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie zwiotczające mięśnie szkieletowe. Szczególnie istotne jest nasilenie i przedłużenie blokady nerwowo-mięśniowej w obecności wziewnych anestetyków (halotan, izofluran, enfluran, metoksyfluran, cyklopropan), dożylnych leków anestetycznych (tiopenton, etamina, etomidat), opioidów (np. fentanyl) oraz antybiotyków aminoglikozydowych (gentamycyna, streptomycyna, amikacyna) i innych (tetracykliny, polimyksyna B, linkomycyna, klindamycyna, kapreomycyna, kolistyna). Dodatkowo, leki diuretyczne (furosemid, kwas etakrynowy), przeciwarytmiczne (ajmalina, propranolol, prokainamid, chinidyna), sole litu oraz beta-adrenolityki mogą nasilać i wydłużać efekt zwiotczający, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Warto podkreślić, że hipokaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia oraz kwasica oddechowa potęgują działanie pankuronium, natomiast hipotermia osłabia jego efekt.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pankuroniowy, chinidyna, depresja oddechowa, digoksyna, enfluran, fentanyl, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, halotan, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipokaliemia, hipotermia, inhibitor acetylocholinoesterazy, izofluran, karbamazepina, kwasica oddechowa, lek diuretyczny, lek przeciwarytmiczny, linkomycyna, opioidowe leki przeciwbólowe, polimyksyna B, równowaga kwasowo-zasadowa, sole litu, tetracyklina, tiopenton, wziewne leki znieczulające, zaburzenia elektrolitowe, złącze nerwowo-mięśniowe, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg

Fingolimod Aurovitas 0,5 mg wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na mechanizm działania immunosupresyjnego, jednoczesne stosowanie z innymi lekami immunomodulującymi, przeciwnowotworowymi lub immunosupresyjnymi jest niewskazane z powodu ryzyka nadmiernej immunosupresji i zwiększonej podatności na infekcje. Szczególną ostrożność należy zachować przy zmianie terapii z leków takich jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, zapewniając odpowiedni okres wymywania. Fingolimod osłabia odpowiedź immunologiczną na szczepienia, zwłaszcza żywe szczepionki atenuowane, które są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu. Ponadto, lek może powodować addycyjne bradykardyczne efekty w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol – zmniejszenie HR o 15%), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, antagonistami cholinesterazy oraz pilokarpiną, co wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania pacjenta, zwłaszcza po pierwszej dawce.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, cyklosporyna, CYP3A4, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunosupresyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP4F2, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, induktor enzymu, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek modyfikujący przebieg choroby, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, monitorowanie kardiologiczne, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, rzut stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, terapia wielolekowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Tresuvi 5 mg/ml

Treprostynil, będący silnym wazodylatatorem i inhibitorem agregacji płytek krwi, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko systemowego niedociśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi wazodylatatorami, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, kojarzenie treprostynilu z lekami przeciwpłytkowymi (w tym NLPZ) i przeciwzakrzepowymi zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i unikania jednoczesnego stosowania leków przeciwpłytkowych u pacjentów na antykoagulantach. Farmakokinetycznie, treprostynil metabolizowany jest głównie przez CYP2C8, co powoduje istotne interakcje z inhibitorami (np. gemfibrozyl powodujący dwukrotne zwiększenie ekspozycji na lek) oraz induktorami tego enzymu (np. ryfampicyna zmniejszająca ekspozycję o około 20%), co może wymagać dostosowania dawki po okresie stabilizacji terapii.
alkohol etylowy, bozentan, cytochrom P450 CYP2C8, deferazyroks, donor tlenku azotu, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, hamowanie agregacji płytek krwi, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze systemowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametry krzepnięcia, rozszerzanie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, syldenafil, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, trimetoprim, warfaryna, wazodilatator, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Klonafen 2 mg

Klonazepam, substancja czynna produktu Klonafen, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina i barbiturany, mogą zwiększać klirens klonazepamu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 38%. Interakcje z fenytoiną i prymidonem są dwukierunkowe i wymagają monitorowania stężeń tych leków. Inhibitory CYP3A4, np. flukonazol, mogą hamować metabolizm klonazepamu, prowadząc do wzrostu jego stężenia i nasilenia działania. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (sertralina, fluoksetyna) oraz felbamat nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę klonazepamu. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi konieczne jest monitorowanie odpowiedzi pacjenta i dostosowanie dawek w celu minimalizacji działań niepożądanych, takich jak nadmierna sedacja czy depresja oddechowa.
amnezja następcza, azol przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, butyrofenon, CYP3A4, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, hydantoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens klonazepamu, lamotrygina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, opioid, pochodna fenotiazyny, reakcja paradoksalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, środek działający depresyjnie na OUN, stężenie prymidonu, tiapryd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivertaxo 10 mg

Rywaroksaban, substancja czynna preparatu Rivertaxo, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), zwiększają stężenia rywaroksabanu w mniejszym stopniu (1,3-1,5× AUC i Cmax), jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek efekt ten może być nasilony (do 2,0× AUC). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną 40 mg), a jednoczesne stosowanie NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrelu) oraz SSRI/SNRI zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów.
aPTT, atorwastatyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, stężenie w osoczu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Teva, wykazuje stosunkowo niewielki potencjał interakcji lekowych, co jest istotne w kontekście polipragmazji u pacjentów z padaczką. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących lakozamid wraz z karbamazepiną lub lamotryginą. Metabolizm lakozamidu jest katalizowany głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w dawkach klinicznych nie indukuje on ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i innych. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) oraz CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Z kolei silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, mogą obniżać stężenia leku, co również wymaga monitorowania terapii.
digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, padaczka, polipragmazja, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban OLIMP 10 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco nasila jego działanie przeciwzakrzepowe i zwiększa ryzyko krwawień. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków z rywaroksabanem jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) czy flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax w zakresie 1,3-1,8-krotnym, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany z rywaroksabanem ostrożnie lub unikać takiego połączenia.
aktywność czynnika anty-Xa, atorwastatyna, cytochrom CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krwawienia, czas protrombinowy, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hamowanie aktywności czynnika Xa, HepTest, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, stężenie rywaroksabanu w osoczu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że induktory (np. palenie tytoniu, karbamazepina) mogą obniżać jej stężenie w osoczu, zwiększając klirens leku, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, znacząco zwiększają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z fluoksetyną, lekami zobojętniającymi zawierającymi glin i magnez, cymetydyną, litem czy walproinianami.
agonista dopaminy, biodostępność doustna, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450-CYP1A2, depresja oddechowa, diazepam, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, monitorowanie EKG, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, pole pod krzywą stężeń, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod SUN 0,5 mg

Fingolimod SUN wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z innymi lekami immunomodulującymi, immunosupresyjnymi (w tym przeciwnowotworowymi) oraz podczas przejścia z natalizumabu, teriflunomidu czy mitoksantronu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ryzyka zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, natomiast skuteczność szczepień inaktywowanych może być obniżona. Ponadto, fingolimod może nasilać bradykardię w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, zmniejszenie HR o 15%), antagonistami kanału wapniowego, lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz innymi lekami wpływającymi na rytm serca, co wymaga konsultacji kardiologicznej i odpowiedniego monitorowania, zwłaszcza przy niemożności odstawienia tych leków.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, natalizumab, pilokarpina, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, układ immunologiczny, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tresuvi 2,5 mg/ml

Treprostynil wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko systemowego niedociśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych, przeciwnadciśnieniowych oraz innych rozszerzających naczynia, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, ze względu na hamujący wpływ treprostynilu na czynność płytek krwi, kojarzenie go z lekami przeciwpłytkowymi (w tym NLPZ), donorami tlenku azotu oraz lekami przeciwzakrzepowymi zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga szczególnej ostrożności i kontroli parametrów krzepnięcia. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja ekspozycję na doustny treprostynil (Cmax i AUC), natomiast ryfampicyna (induktor CYP2C8) zmniejsza ją o około 20%, co sugeruje konieczność dostosowania dawki po włączeniu lub odstawieniu tych leków. Furosemid może nieznacznie obniżać klirens osoczowy treprostynilu, jednak zazwyczaj nie wymaga to zmiany dawkowania.
bozentan, deferazyroks, donor tlenku azotu, efekt hipotensyjny, fenobarbital, fenytoina, furosemid, gemfibrozyl, hamowanie czynności płytek krwi, induktor CYP2C8, inhibitor CYP2C8, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametry krzepnięcia, ryfampicyna, syldenafil, treprostynil, trimetoprim, warfaryna, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Poltram Retard 200 200 mg

Tramadol, substancja czynna Poltram Retard, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza neurologicznych i sercowo-naczyniowych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania tramadolu z lekami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, bupropion, mirtazapina czy tetrahydrokanabinol, ze względu na zwiększone ryzyko napadów drgawkowych oraz zespołu serotoninowego. Objawy zespołu serotoninowego obejmują spontaniczny i indukowany klonus, drżenie, wzmożone odruchy, napięcie mięśniowe oraz gorączkę >38°C. Ponadto, tramadol metabolizowany jest przez enzymy wątrobowe, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, erytromycyna) mogą spowalniać jego metabolizm, a induktory enzymów (karbamazepina) zmniejszają skuteczność przeciwbólową. Leki o mieszanym potencjale agonistyczno-antagonistycznym (buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) mogą osłabiać działanie tramadolu, a pochodne kumaryny (np. warfaryna) zwiększają ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i wybroczyn.
agonista-antagonista, buprenorfina, bupropion, chinidyna, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, działanie przeciwbólowe, erytromycyna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitory CYP3A4, inhibitory enzymów wątrobowych, inhibitory MAO, karbamazepina, ketokonazol, klonus oczny, klonus spontaniczny, leki hamujące OUN, leki przeciwpsychotyczne, leki serotoninergiczne, metabolizm tramadolu, mirtazapina, nalbufina, napięcie mięśniowe, pentazocyna, pochodne kumaryny, próg drgawkowy, SNRI, SSRI, tetrahydrokanabinol, toksyczność serotoninowa, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bonogren SR 400 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie ekspozycji na kwetiapinę (AUC), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Sok grejpfrutowy, również inhibitor CYP3A4, może podnosić stężenia leku i jest niezalecany. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 13% i o około 450%), co może obniżać skuteczność terapeutyczną i wymaga modyfikacji dawki. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co również może obniżać jej stężenie w osoczu. Brak istotnych zmian farmakokinetycznych odnotowano przy jednoczesnym stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu, cymetydyny, walproinianu sodu i litu.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwcholinergiczne, fałszywie dodatni wynik testu immunologicznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, koordynacja psychoruchowa, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, neutropenia, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, rysperydon, sedacja, senność, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia oddychania, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Rowatinex –

Preparat Rowatinex, zawierający mieszaninę olejków eterycznych (α-pinen, β-pinen, kamfen, cyneol, fenchon, borneol, anetol), może wpływać na aktywność enzymów cytochromu P450, co prowadzi do zmiany metabolizmu wielu leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), lekami przeciwpadaczkowymi (karbamazepina, fenytoina), immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz niektórymi lekami przeciwnowotworowymi. Wysoki poziom istotności interakcji wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych, takich jak INR, oraz ewentualnej korekty dawkowania, aby uniknąć ryzyka krwawień, toksyczności lub utraty skuteczności terapeutycznej.
aktywność antykoagulacyjna, antykoagulant doustny, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, dostosowanie dawki, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, enzym metabolizujący, hepatotoksyczność, inhibicja metabolizmu, INR, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, krwawienie, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy doustny, metabolizm wątrobowy, odrzucenie przeszczepu, parametr kliniczny, stężenie leku we krwi, takrolimus, terapia indywidualna, toksyczność leku, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zakrzepica
Leksykon substancji czynnych
Paliperydon – Interakcje

Paliperydon wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT w EKG, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dyzopyramid) i III (amiodaron, sotalol), niektóre leki przeciwhistaminowe, przeciwpsychotyczne oraz przeciwmalaryczne (np. meflokina). Współstosowanie tych leków wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania EKG ze względu na ryzyko arytmii. Paliperydon może także antagonizować działanie lewodopy i innych agonistów dopaminergicznych, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek obu leków, zwłaszcza w zaawansowanej chorobie Parkinsona. Ponadto, ze względu na ryzyko hipotonii ortostatycznej, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami o podobnym działaniu, np. trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i innymi przeciwpsychotycznymi. Współstosowanie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (fenotiazyny, SSRI, tramadol) również wymaga ostrożności.
agonista dopaminergiczny, amiodaron, anksjolityk, butyrofenon, chinidyna, choroba Parkinsona, depresja oddechowa, diwalproinian sodu, dyzopyramid, działanie niepożądane, działanie uspokajające, farmakokinetyka walproinianu, fenotiazyna, glikoproteina p, hipotonia ortostatyczna, inhibitor enzymu CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P-450, karbamazepina, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lek trójpierścieniowy, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, lewodopa, meflokina, metylofenidat, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paliperydon, paroksetyna, próg drgawkowy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, SSRI, tramadol, zaburzenie koordynacji, zaburzenie motoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Aricogan 10 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne wymagające modyfikacji dawkowania. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga redukcji dawki o połowę. Podobnie, silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o 50%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, obniżają AUC arypiprazolu o 73% i Cmax o 68%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 oraz leki takie jak lit czy walproinian nie wpływają istotnie na stężenia arypiprazolu, nie wymagając korekty dawkowania. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania, jednak bez klinicznego znaczenia.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, diltiazem, efekt sedatywny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas żołądkowy, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, mechanizm działania, monitorowanie elektrokardiograficzne, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, receptor alfa1-adrenergiczny, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, układ sercowo-naczyniowy, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius (25 mg + 4,5 mg)/ml

Produkt leczniczy GLUCOSUM 5% ET NATRIUM CHLORATUM 0,9% 1:1 FRESENIUS wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na działanie wazopresyny. Leki pobudzające uwalnianie wazopresyny (np. chloropropamid, klofibrat, karbamazepina, SSRI) oraz leki nasilające jej działanie (np. NLPZ, cyklofosfamid) mogą prowadzić do zmniejszonego wydalania wody bez elektrolitów, co zwiększa ryzyko hiponatremii. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu analogów wazopresyny (desmopresyna, oksytocyna, terlipresyna), diuretyków (tiazydowych, pętlowych, spironolaktonu) oraz leków przeciwpadaczkowych (okskarbazepina). Po dodaniu innych leków do roztworu infuzyjnego konieczne jest natychmiastowe podanie preparatu, a przed mieszaniem należy zweryfikować zgodność fizykochemiczną. Monitorowanie stężenia elektrolitów w surowicy jest kluczowe, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń wodno-elektrolitowych.
analog wazopresyny, chloropropamid, cyklofosfamid, desmopresyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie wazopresyjne, efekt antydiuretyczny, hiponatremia, ifosfamid, karbamazepina, klofibrat, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm glukozy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, oksytocyna, płyn infuzyjny, roztwór infuzyjny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spironolakton, terlipresyna, uwolnienie wazopresyny, wazopresyna, winkrystyna, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Melatonina Pharma Nord 3 mg

Melatonina jest metabolizowana głównie przez wątrobowe izoenzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Leki hamujące CYP1A2 i CYP2C19, takie jak fluwoksamina, powodują znaczący wzrost stężenia melatoniny (17-krotny wzrost AUC i 12-krotny wzrost Cmax), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Inne substancje, takie jak 5- lub 8-metoksypsoralen, cymetydyna, estrogeny oraz chinolony, również podwyższają poziom melatoniny poprzez hamowanie jej metabolizmu, co wymaga zachowania ostrożności i monitorowania efektów. Z kolei induktory CYP1A2, np. karbamazepina, ryfampicyna oraz palenie papierosów, obniżają stężenie melatoniny, co może wymagać dostosowania dawki. Brak danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży podkreśla konieczność ostrożności w tych grupach wiekowych.
antagonista kanału wapniowego, antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, chinolon, cymetydyna, działanie przeciwzakrzepowe, estrogen, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek niebenzodiazepinowy, lek przeciwnadciśnieniowy, melatonina, metoksypsoralen, midazolam, nadciśnienie tętnicze, nifedypina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, receptor GABA, receptor melatoninowy, ryfampicyna, temazepam, warfaryna, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Linefor 300 mg

Pregabalina wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się głównie wydalaniem w postaci niezmienionej z moczem (>98% dawki), przy minimalnym metabolizmie (<2%). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje enzymów metabolizujących leki, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, fenobarbital, tiagabina, topiramat), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol), lekami przeciwcukrzycowymi (doustne i insulina) oraz diuretykami, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania pregabaliny w tych przypadkach.
benzodiazepina, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantopraz 40 mg 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco obniża wydzielanie kwasu solnego w żołądku, co może prowadzić do zmniejszenia biodostępności leków zależnych od kwaśnego pH, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz leki przeciwwirusowe stosowane w terapii HIV (szczególnie atazanawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnego obniżenia skuteczności terapii. Ponadto, u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (fenprokumon, warfaryna) obserwowano zmiany wartości INR, dlatego zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego i INR po rozpoczęciu, zakończeniu lub podczas nieregularnego stosowania pantoprazolu. Metabolizm pantoprazolu odbywa się głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, jednak badania nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi tymi szlakami, takimi jak karbamazepina, diazepam, glibenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynyloestradiol.
amoksycylina, antagonista wapnia, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, błona śluzowa żołądka, chemioterapeutyk przeciwbakteryjny, choroba wrzodowa żołądka, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, eradykacja Helicobacter pylori, erlotynib, etynyloestradiol, glibenklamid, HIV, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, INR, karbamazepina, klarytromycyna, kwas solny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, metronidazol, nifedypina, pantoprazol, pochodna kumaryny, środek antykoncepcyjny, środek zobojętniający, stan zapalny, warfaryna, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 100 mg/ml

Lewetyracetam, stosowany w postaci roztworu doustnego o stężeniu 100 mg/ml (Vetira), wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. U dzieci przyjmujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg cztery razy na dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na sam lewetyracetam. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu w dawkach dobowych 1000-2000 mg na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny oraz warfaryny, a także na parametry układu endokrynnego i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, toksyczność lekowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertraline Medreg 100 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi (np. selegilina) jak i odwracalnymi (np. moklobemid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się m.in. drżeniem mięśniowym, miokloniami, hipertermią i zaburzeniami świadomości. Również linezolid, będący słabym, odwracalnym inhibitorem MAO, oraz pimozyd (z powodu wzrostu stężenia o około 35% i ryzyka arytmii) są przeciwwskazane w terapii z sertraliną. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (np. opioidy jak fentanyl, tryptany), leków wydłużających odstęp QTc, litu (monitorowanie drżeń), fenytoiny (monitorowanie stężenia), metamizolu (możliwe zmniejszenie stężenia sertraliny) oraz leków wpływających na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień i zaburzeń rytmu serca.
amfetamina, aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, cholinoesteraza, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, NLPZ, odwracalny inhibitor MAO, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Mywy 3 mg + 0,02 mg

Produkt leczniczy MYWY, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, bosentan, preparaty ziołowe jak dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową mechaniczną metodę antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Inhibitory proteazy HIV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą zmieniać stężenia estrogenów i progestagenów, co wymaga indywidualnej oceny i ewentualnego stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej.
aktywność reninowa osocza, aminotransferaza alaninowa, antagonista aldosteronu, antagonista mineralokortykosteroidów, barbiturany, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, felbamat, fenytoina, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir z parytaprewirem, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy produkt antykoncepcyjny, teofilina, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Normeg 1000 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Normeg, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy wątrobowe zaobserwowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20%, co jednak nie wymaga korekty dawkowania. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Lewetyracetam nie modyfikuje farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny (dawka dobową 2000 mg), a także nie wpływa na parametry hormonalne i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie depresyjne na OUN, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens metotreksatu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad drgawkowy, Normeg, osmotyczny środek przeczyszczający, padaczka, parametr farmakokinetyczny, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, stężenie metotreksatu, warfaryna