hepatotoksyczność
Hepatotoksyczność to zjawisko uszkodzenia wątroby wywołane przez substancje chemiczne, leki, suplementy diety lub toksyny. Wątroba, jako główny narząd odpowiedzialny za metabolizm i detoksykację, jest szczególnie narażona na działanie związków szkodliwych, co może prowadzić do różnych form uszkodzenia – od łagodnego podwyższenia enzymów wątrobowych po ciężką niewydolność narządu.
Mechanizmy hepatotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie hepatocytów, reakcje immunologiczne, zaburzenia przepływu żółci czy stres oksydacyjny. Klinicznie może manifestować się jako ostre zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie, stłuszczenie, cholestaza lub nawet marskość. Wśród najczęstszych czynników hepatotoksycznych wymienia się leki (np. paracetamol w dużych dawkach, niektóre antybiotyki, statyny), alkohol, związki przemysłowe oraz niektóre suplementy ziołowe.
Diagnostyka hepatotoksyczności opiera się na ocenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), stężenia bilirubiny, badaniach obrazowych oraz niekiedy biopsji wątroby. Kluczową rolę odgrywa dokładny wywiad dotyczący przyjmowanych substancji. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika toksycznego, wsparciu funkcji wątroby oraz w ciężkich przypadkach – terapii objawowej. W przypadku zatrucia paracetamolem stosuje się specyficzną odtrutkę – N-acetylocysteinę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan, antagonista receptora endoteliny stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęki obwodowe (37%) i ból głowy (28%), nasilającymi się przy dawce 10 mg, zwłaszcza u pacjentów ≥65 lat. Kluczowe powikłania obejmują niedokrwistość (około 10% pacjentów), manifestującą się obniżeniem hemoglobiny średnio o 0,83 g/dl w ciągu pierwszych 4 tygodni leczenia, oraz hepatotoksyczność, z podwyższeniem enzymów wątrobowych u 2% chorych i ryzykiem autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Niedokrwistość może wymagać transfuzji, a jej częstość i nasilenie korelują z wyższą dawką leku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (8-18 lat) jest zbliżony do dorosłych, z dominującymi bólami głowy i przekrwieniem błony śluzowej nosa.
aminotransferazy wątrobowe, antagonista receptora endoteliny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, duszność, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hepatotoksyczność, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migrena, morfologia krwi, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność serca, nieżyt nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przekrwienie błony śluzowej, przetoczenie komórek krwi, szumy uszne, tętnicze nadciśnienie płucne, uszkodzenie wątroby, wymioty, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie płynów, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Przedawkowanie
Mykafungina, lek przeciwgrzybiczy z grupy echinokandyn, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg do infuzji, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. Badania kliniczne potwierdzają dobrą tolerancję dawek do 8 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 896 mg), bez obserwacji toksyczności ograniczającej dawkowanie. Pojedynczy udokumentowany przypadek przedawkowania u noworodka (16 mg/kg mc./dobę) nie wykazał działań niepożądanych, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania nawet przy znacznie przekroczonych dawkach. Potencjalne objawy przedawkowania mogą obejmować nasilenie znanych działań niepożądanych, takich jak hepatotoksyczność (wzrost ALT, AST, ALP, GGTP, bilirubiny), zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia), reakcje nadwrażliwości, nefrotoksyczność oraz reakcje związane z infuzją (gorączka, dreszcze, rumień). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby, nerek, chorobami hematologicznymi oraz u noworodków.
białkomocz, bilirubina, duszność, działanie niepożądane, echinokandyna, eliminacja pozaustrojowa, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, hemodializa, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, koncentrat roztworu do infuzji, leukopenia, małopłytkowość, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, mykafungina, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, przedawkowanie mykafunginy, reakcja nadwrażliwości, reakcja związana z infuzją, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie hematologiczne, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Crestor 40 mg
Preparat Crestor (rozuwastatyna) jest przeciwwskazany we wszystkich dawkach (5, 10, 20, 40 mg) u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze (w tym laktozę: 94,88 mg w 5 mg, 91,3 mg w 10 mg, 182,6 mg w 20 mg, 168,32 mg w 40 mg), czynną chorobą wątroby lub trwale podwyższonymi aminotransferazami >3× GGN, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, jednoczesnym stosowaniem sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru lub cyklosporyny, a także u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hepatotoksyczności i miopatii wynikające z zaburzeń funkcji wątroby i nerek oraz interakcji lekowych.
aminotransferazy, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, działanie teratogenne, fibraty, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, miopatia, miotoksyczność, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, rasa azjatycka, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, statyny, wiek rozrodczy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Azimycin 500 mg
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą mieć kliniczne znaczenie. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina) ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Leki zobojętniające kwas solny mogą obniżać maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między ich podawaniem. Ponadto, azytromycyna zwiększa stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny i obserwacji klinicznej pacjenta. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi ergotaminy jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ergotyzmu. W przypadku cyklosporyny obserwuje się wzrost Cmax i AUC0-5, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki cyklosporyny.
alkaloidy sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, dehydrogenaza aldehydowa, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, ergotamina, ergotyzm, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, jednojądrzaste komórki krwi, karbamazepina, kolchicyna, lek przeciwwirusowy, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, nelfinawir, neutropenia, pochodne kumaryny, rabdomioliza, reakcja disulfiramopodobna, ryfabutyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim z sulfametoksazolem, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP caps 500 mg
Produkt leczniczy APAP caps zawierający paracetamol (500 mg) może wywoływać działania niepożądane, które występują rzadko lub bardzo rzadko przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W zakresie układu krwiotwórczego odnotowano rzadkie przypadki agranulocytozy, trombocytopenii, zakrzepowej plamicy małopłytkowej, leukopenii, anemii hemolitycznej oraz bardzo rzadką pancytopenię. Reakcje alergiczne pojawiają się rzadko, natomiast poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny czy hipotensja, występują bardzo rzadko i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Hipoglikemia, zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, omamy), drżenie, ból głowy, nieprawidłowe widzenie oraz obrzęk są również rzadkimi działaniami niepożądanymi. U pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ może wystąpić bardzo rzadki skurcz oskrzeli (astma aspirynowa).
agranulocytoza, anemia hemolityczna, astma aspirynowa, dermatoza polekowa, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hipotensja, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, sterylny ropomocz, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Simorion 20 mg
Przedawkowanie symwastatyny, substancji czynnej leku Simorion, jest rzadko opisywane w literaturze medycznej, z nielicznymi przypadkami klinicznymi. Najwyższa odnotowana dawka jednorazowa wynosiła 3,6 g, co znacznie przekracza maksymalne dawki terapeutyczne (10-80 mg/dobę). Pomimo tak wysokiego przedawkowania, pacjenci powrócili do zdrowia bez istotnych następstw klinicznych. Nie istnieją specyficzne metody leczenia ani antidotum; postępowanie opiera się na leczeniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe. Monitorowanie powinno obejmować ocenę funkcji wątroby (aminotransferazy, bilirubina), nerek (kreatynina, mocznik, diureza) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) w surowicy.
aktywność kinazy kreatynowej, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, lek hipolipemizujący, mialgia, nudność, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższona aktywność aminotransferaz, rabdomioliza, Simorion, symwastatyna, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Crohnax
Produkt leczniczy Crohnax 250 mg w postaci czopków zawierających mesalazynę wymaga regularnego monitorowania parametrów hematologicznych, czynności wątroby (ALT, AST) oraz funkcji nerek (stężenie kreatyniny). Zalecane są również badania moczu, w tym testy paskowe i osad moczu, celem wczesnego wykrycia potencjalnych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz chorobami płuc, zwłaszcza astmą oskrzelową, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, nefrotoksyczności oraz zaostrzenia objawów układu oddechowego. Pacjenci z nadwrażliwością na sulfasalazynę powinni być pod ścisłym nadzorem lekarskim z uwagi na możliwość reakcji krzyżowej na mesalazynę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, astma oskrzelowa, badanie moczu, choroba płuc, funkcja nerek, gorączka, hepatotoksyczność, kreatynina, mesalazyna, morfologia z rozmazem, nadwrażliwość na sulfasalazynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry ból brzucha, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, silny ból głowy, skurcz mięśniowy, wysypka skórna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofazolin 1 g
Biofazolin, zawierający cefalozynę w postaci soli sodowej, jest antybiotykiem z grupy cefalosporyn pierwszej generacji, który może wywoływać liczne działania niepożądane o nieokreślonej częstości występowania. Do istotnych klinicznie powikłań należą zaburzenia hematologiczne, takie jak eozynofilia, neutropenia (<1500/μl), leukopenia (<4000/μl) oraz małopłytkowość (<150 000/μl), które mogą prowadzić do obniżenia odporności i zwiększonego ryzyka infekcji. Reakcje immunologiczne obejmują gorączkę polekową oraz anafilaksję, wymagające natychmiastowej interwencji. W zakresie układu pokarmowego obserwuje się brak łaknienia, biegunkę, nudności, wymioty oraz potencjalnie ciężkie rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridioides difficile. Cefalozyna może również indukować hepatotoksyczność manifestującą się podwyższeniem enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa) oraz objawami zapalenia wątroby i żółtaczki cholestatycznej. Reakcje skórne, w tym wysypka i zespół Stevensa-Johnsona, stanowią poważne zagrożenie i wymagają przerwania terapii. Nefrotoksyczność objawia się wzrostem stężenia mocznika oraz rzadkimi przypadkami śródmiąższowego zapalenia nerek, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek lub stosujących inne leki nefrotoksyczne.
AlAT, anoreksja, antybiotyk beta-laktamowy, AspAT, biegunka, cefalosporyna, cefalozyna, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gorączka polekowa, grzybica jamy ustnej, hepatotoksyczność, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neutropenia, nudności i wymioty, penicylina, podwyższone stężenie mocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd narządów płciowych, wysypka skórna, zakażenie drożdżakowe, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apo-Napro 500 mg
Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), posiada liczne przeciwwskazania, które należy starannie ocenić przed zastosowaniem preparatu Apo-Napro w dawkach 250 mg lub 500 mg. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na naproksen, naproksen sodowy lub substancje pomocnicze, a także reakcje krzyżowe u pacjentów z nadwrażliwością na inne NLPZ, takie jak ibuprofen czy kwas acetylosalicylowy, które mogą manifestować się astmą oskrzelową, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Ponadto, naproksen jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, przebytym krwotokiem lub perforacją przewodu pokarmowego związanymi ze stosowaniem NLPZ, ze względu na wysokie ryzyko gastrotoksyczności i poważnych powikłań krwotocznych.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, hepatotoksyczność, krwotok z żołądka, kwas acetylosalicylowy, małowodzie, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na naproksen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, retencja płynów, trymestr ciąży, zaburzenie hemostazy, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Interakcje leku – SanoHepatic 70 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibininę
Produkt leczniczy SanoHepatic zawiera 120,07 mg wyciągu suchego z owocu ostropestu plamistego, co odpowiada 70 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibininę). Preparat charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych – dotychczasowe badania kliniczne nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Sylimaryna może teoretycznie wpływać na aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2E1), jednak w dawkach terapeutycznych stosowanych w SanoHepatic nie obserwuje się klinicznie istotnych zmian metabolizmu leków. Zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę) podczas rozpoczynania lub kończenia terapii preparatem, ze względu na potencjalny wpływ sylimaryny na CYP2C9. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować glikemię, gdyż sylimaryna może nieznacznie nasilać działanie leków hipoglikemizujących.
CYP2C9, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, glutation, hepatotoksyczność, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, ostropest plamisty, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, sylibinina, sylimaryna, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, właściwości hepatoprotekcyjne, wrażliwość na insulinę - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml
Przedawkowanie oksaliplatyny (Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml) stanowi stan zagrożenia życia, charakteryzujący się nasileniem typowych działań niepożądanych, w tym ciężką mielosupresją (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, anemia), neurotoksycznością (parestezje, dyzestezje, ataksja, drgawki), zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, nefrotoksycznością (podwyższone stężenia kreatyniny i mocznika), hepatotoksycznością (wzrost transaminaz, bilirubiny, fosfatazy alkalicznej) oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia). Brak specyficznego antidotum wymaga natychmiastowego wdrożenia intensywnego monitoringu hematologicznego, neurologicznego, nerkowego i wątrobowego oraz leczenia objawowego, w tym transfuzji, suplementacji elektrolitów, nawadniania i terapii przeciwwymiotnej.
anemia, antidotum, ataksja, biegunka, bilirubina, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, czynność nerek, czynność wątroby, drgawki, duszność, dyzestezje, fosfataza alkaliczna, funkcja neurologiczna, funkcja oddechowa, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, kortykosteroid, kreatynina, lek cytotoksyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, leukopenia, mielosupresja, monitoring kardiologiczny, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, nudności, obrzęk, oksaliplatyna, parametr hematologiczny, parestezje, płytka krwi, powikłanie infekcyjne, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, suplementacja elektrolitów, transaminazy, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosuvastatin MSN 10 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Rosuvastatin MSN, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. W terapii stosuje się leczenie objawowe i podtrzymujące, gdyż brak jest specyficznego antidotum. Kluczowe jest regularne monitorowanie enzymów wątrobowych (ALT, AST), aktywności kinazy kreatynowej (CK) oraz parametrów nerkowych (kreatynina, GFR, BUN). Hemodializa jest nieskuteczna ze względu na wysokie wiązanie leku z białkami osocza. Przedawkowanie może prowadzić do miopatii, rabdomiolizy, hepatotoksyczności, zaburzeń przewodu pokarmowego i neurologicznych, a także uszkodzenia nerek wtórnego do mioglobiny.
antidotum, białka osocza, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, mioglobina, miopatia, parametry nerkowe, rabdomioliza, rozuwastatyna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie mięśni, uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Zentasta 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Atorwastatyna jest metabolizowana przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, MDR1 i BCRP, co predysponuje do interakcji z inhibitorami i induktorami tych enzymów i transporterów. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet 5,9-9,4-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ograniczenia dawki atorwastatyny do 10 mg/dobę z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, diltiazem) podnoszą stężenia atorwastatyny 1,3-3,4-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) zwiększają AUC atorwastatyny 1,9-krotnie, a glekaprewir/pibrentaswir powodują wzrost AUC o 8,3 razy, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Fibraty (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększają stężenia ezetymibu i atorwastatyny oraz ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich łączna terapia nie jest zalecana. Kwas fusydowy znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, wskazując na konieczność przerwania terapii atorwastatyną podczas stosowania kwasu fusydowego.
białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cholesterol LDL, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor transporterów, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, transporter OATP - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Działania niepożądane
Cytyzyniklina, stosowana w terapii uzależnienia od tytoniu, wykazuje relatywnie dobrą tolerancję kliniczną, z odsetkiem przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynoszącym 6-15,5%, porównywalnym z placebo. Działania niepożądane mają głównie charakter łagodny do umiarkowanego i dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego oraz nerwowego. Najczęściej obserwuje się bardzo często (≥1/10) zmiany apetytu (głównie zwiększenie), przyrost masy ciała, zawroty głowy, rozdrażnienie, zmiany nastroju, lęk, zaburzenia snu (bezsenność, senność, koszmary), bóle głowy, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, suchość w jamie ustnej, biegunkę, nudności, zgagę, zaparcia, wymioty, bóle brzucha, wysypkę, bóle mięśni oraz męczliwość. Często (≥1/100 do <1/10) występują trudności z koncentracją, bradykardia, wzdęcia, pieczenie języka i złe samopoczucie, natomiast niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwuje się obniżenie libido, łzawienie, duszność, nadmierne ślinienie, wzmożoną potliwość, zmniejszenie elastyczności skóry, zmęczenie oraz wzrost aktywności aminotransferaz w surowicy.
aminotransferazy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, choroby psychiczne, cytyzyniklina, depresja, duszność, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, męczliwość, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, obniżenie libido, padaczka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, suchość w jamie ustnej, tachykardia, układ pokarmowy, uzależnienie od tytoniu, wymioty, wysypka, zaburzenia lękowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaparcia, zaprzestanie palenia tytoniu, zawroty głowy, zespół jelita drażliwego, zgaga, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat Broncho-Vaxom dla dzieci zawiera liofilizat OM-85 w dawce 20 mg na saszetkę, w tym 3,5 mg liofilizowanych lizatów bakterii, wśród których znajduje się Streptococcus pneumoniae. Produkt ten, będący mieszaniną lizatu bakteryjnego, może wywoływać reakcje nadwrażliwości, dlatego w przypadku objawów alergicznych leczenie należy przerwać. Nie ma klinicznych dowodów potwierdzających skuteczność Streptococcus pneumoniae zawartego w Broncho-Vaxom w profilaktyce zapalenia płuc, co wyklucza jego rekomendację do tego celu u dzieci. Stosowanie u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia jest ograniczone ze względu na brak wystarczających danych klinicznych. Preparat zawiera mniej niż 23 mg sodu na saszetkę, co jest istotne dla pacjentów wymagających ograniczenia spożycia sodu.
badanie toksyczności, Diplococcus pneumoniae, galusan propylu, Haemophilus influenzae, hepatotoksyczność, Klebsiella pneumoniae, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, Moraxella catarrhalis, nefrotoksyczność, pneumokok, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguinis, substancja aktywna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie płuc - Leksykon leków
Interakcje leku – Etoricoxib Teva 30 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. W terapii z warfaryną (120 mg/dobę etorykoksybu) obserwuje się wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, odwodnionych i osób starszych. Etorykoksyb w dawce 120 mg/dobę nie wpływa na działanie małych dawek ASA (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku cyklosporyny i takrolimusu konieczne jest monitorowanie nefrotoksyczności, a przy litu – kontrola stężenia w osoczu z powodu zmniejszonego wydalania. Metotreksat w dawce 7,5-20 mg/tydzień może wykazywać zwiększone stężenie o 28% i zmniejszony klirens nerkowy o 13% przy 120 mg etorykoksybu, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowo-zatorowy, induktor enzymów, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, sedacja, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Accord
Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do całkowitego wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci pozostają narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. Jako lek wzmacniający farmakokinetykę innych inhibitorów proteazy, wymaga znajomości specyficznych ostrzeżeń dotyczących danego inhibitora. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą biegunką, zespołem złego wchłaniania oraz zaburzeniami czynności nerek, gdyż biegunka i wymioty mogą obniżać skuteczność terapii i pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, a u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności możliwe są reakcje zapalne na oportunistyczne patogeny oraz zaburzenia autoimmunologiczne. Rytonawir jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, a u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C istnieje ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, wymagających monitorowania funkcji wątroby.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, fluwastatyna, hemofilia, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, miopatia, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół Fanconiego, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina do 1,5 x GGN) zalecana dawka to 800 mg/dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN) dawka powinna być ograniczona do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina > 3 x GGN) jest przeciwwskazane. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7. i 9. tygodniu terapii, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo po 4. miesiącu. W przypadku wzrostu aminotransferaz powyżej 8 x GGN konieczne jest przerwanie terapii, a po powrocie do normy można rozważyć wznowienie leczenia w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost aminotransferaz > 3 x GGN z jednoczesnym wzrostem bilirubiny > 2 x GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60 lat oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
białkomocz, ciężkie zakażenie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, incydent krwotoczny, inhibitor VEGF, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności serca, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zwiększona aktywność aminotransferaz, żylne powikłanie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon substancji czynnych
Acetylocysteina – Dawkowanie i sposób podawania
Acetylocysteina jest mukolitykiem stosowanym w leczeniu schorzeń dróg oddechowych, ułatwiającym odkrztuszanie wydzieliny śluzowej. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, wskazań klinicznych oraz postaci farmaceutycznej. U dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat zaleca się dawkę dobową 400-600 mg podzieloną na 2-3 dawki (np. ACC 200 mg tabletki) lub jednorazowo 600 mg (np. tabletki musujące ACC optima). U dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała, np. dzieci 7-14 lat otrzymują 400 mg/dobę w 2 dawkach, a dzieci 3-6 lat 200-300 mg/dobę w 2-3 dawkach. W zatruciach paracetamolem acetylocysteina podawana jest dożylnie według schematu: 150 mg/kg mc. w 200 ml 5% glukozy przez 15 min, następnie 50 mg/kg w 500 ml przez 4 godziny i 100 mg/kg w 1000 ml przez 16 godzin, łącznie 300 mg/kg w ciągu 20 godzin. U dzieci dawkowanie dożylne jest analogiczne, z modyfikacją objętości wlewów zależnie od masy ciała.
ACC classic, ACC optima, Acetylcysteinum Flegamina, acetylocysteina, Fluimucil Forte, Fluimucil Muko, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, lek mukolityczny, mukowiscydoza, niedożywienie, odkrztuszanie wydzieliny, odruch kaszlowy, powolny wlew, roztwór chlorku sodu, roztwór doustny, roztwór glukozy, tabletka musująca, wlew kroplowy, zatrucie paracetamolem, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carmustine Zentiva 100 mg
Lek Carmustine Zentiva (100 mg karmustyny w proszku oraz 3 ml rozpuszczalnika zawierającego 3,1125 g glikolu propylenowego) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na karmustynę, inne nitrozomoczniki lub składniki pomocnicze, w tym glikol propylenowy. Nie należy go stosować u osób z ciężką depresją szpiku kostnego, mielosupresją, ciężkimi schyłkowymi zaburzeniami czynności nerek, a także u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Ponadto lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących, ze względu na ryzyko przenikania substancji czynnej do mleka matki i potencjalne działania toksyczne.
depresja szpiku kostnego, działanie mielosupresyjne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja hematopoetyczna szpiku, hepatotoksyczność, karmienie piersią, karmustyna, mielosupresja, monitorowanie funkcji nerek, nadwrażliwość na składniki preparatu, schyłkowa niewydolność nerek, substancja czynna, toksyczność leku, toksyczność płucna, upośledzenie funkcji szpiku kostnego, upośledzenie funkcji wątroby, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Sandoz 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnego poziomu narażenia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy ekspozycji >67x, jednak nie zaobserwowano ich przy 58x. U psów pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, białe pieniste wymioty) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych przy dawkach >23x, natomiast przy 6x nie stwierdzono wpływu. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy był negatywny u myszy; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby przy ekspozycji >58x, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością, niemającą istotnego znaczenia klinicznego ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19x).
ataksja, działanie kancerogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, indukcja nowotworów, miopatia, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, przenikanie do mleka, przewlekła hepatotoksyczność, rozwój prenatalny i postnatalny, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady rozwojowe płodu, zaburzenia oddychania - Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Przeciwwskazania stosowania
Acytretyna, pochodna retinoidów stosowana w leczeniu ciężkich postaci łuszczycy i zaburzeń rogowacenia naskórka, posiada liczne przeciwwskazania, które muszą być ściśle przestrzegane. Bezwzględnie przeciwwskazana jest u kobiet w ciąży ze względu na silne działanie teratogenne oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji przez 4 tygodnie przed terapią, w trakcie leczenia oraz przez 3 lata po jego zakończeniu. Ponadto, acytretyna nie powinna być stosowana u kobiet karmiących piersią, gdyż przenika do mleka matki i może wywołać działania niepożądane u niemowląt. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz przewlekłą hiperlipidemię, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych, w tym powikłań sercowo-naczyniowych.
acytretyna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, etretynat, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hiperwitaminoza A, laktacja, metotreksat, nadwrażliwość na acytretynę, preparat acytretyny, reumatoidalne zapalenie stawów, rogowacenie naskórka, rzekomy guz mózgu, teratogenność, tetracykliny, zaburzenia lipidowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Isotretinoin Aristo 20 mg
Izotretynoina, stosowana w leczeniu ciężkich postaci trądziku, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatów zawierających witaminę A ze względu na ryzyko hiperwitaminozy A oraz tetracyklin (doksycyklina, minocyklina, tetracyklina) z powodu zwiększonego ryzyka rozwoju łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomego guza mózgu). Ponadto, miejscowe leki keratolityczne (np. kwas salicylowy, kwas glikolowy) oraz produkty złuszczające stosowane w leczeniu trądziku mogą nasilać podrażnienia skóry i działania niepożądane, dlatego ich jednoczesne stosowanie z izotretynoiną należy unikać. Zaleca się również ograniczenie lub całkowite powstrzymanie się od spożywania alkoholu podczas terapii, ze względu na potencjalne zwiększenie hepatotoksyczności oraz zmiany w metabolizmie leku.
antybiotykoterapia, ciężki trądzik, doksycyklina, farmakodynamika, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, hiperwitaminoza A, izotretynoina, kwas salicylowy, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, lek keratolityczny, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie skóry, produkt złuszczający, rzekomy guz mózgu, tetracyklina, witamina A - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Noc 500 mg + 30 mg + 15 mg + 2 mg
Preparat Gripex Noc zawiera paracetamol (500 mg), chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg), bromowodorek dekstrometorfanu (15 mg) oraz maleinian chlorfeniraminy (2 mg). Paracetamol, choć rzadko, może wywoływać poważne działania niepożądane, takie jak niedokrwistość, zahamowanie funkcji szpiku, zapalenie trzustki, niewydolność i martwica wątroby oraz reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Pseudoefedryna może powodować ciężkie reakcje skórne (np. AGEP), niedokrwienne zapalenie jelita grubego, neuropatię nerwu wzrokowego oraz poważne powikłania neurologiczne, takie jak PRES i RCVS. Dekstrometorfan wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, zmęczenia, zawrotów głowy oraz w przypadku nadużywania – uzależnienia i zaburzeń psychicznych. Chlorfeniramina wykazuje działania antycholinergiczne, prowadząc do senności, zaburzeń widzenia, suchości błon śluzowych, zaburzeń hematologicznych oraz rzadkich reakcji anafilaktycznych i hepatotoksyczności.
agranulocytoza, ataksja, chlorfeniramina, cholestaza, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, fotowrażliwość, hepatotoksyczność, kardiotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, N-acetylocysteina, nadwrażliwość krzyżowa, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, parestezja, pokrzywka, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sapanie, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Cataflam 50 50 mg
Diklofenak potasowy, substancja czynna Cataflam 50, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazol), które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia diklofenaku w osoczu. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków takich jak lit, digoksyna, leki moczopędne i przeciwnadciśnieniowe (beta-adrenolityki, inhibitory ACE), cyklosporyna oraz metotreksat, gdzie konieczne jest monitorowanie stężeń leków i funkcji nerek. W przypadku leków moczopędnych i inhibitorów ACE obserwuje się osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego oraz zwiększone ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia tętniczego i czynności nerek, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, diklofenak może zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, cyklosporyny, takrolimusu lub trimetoprimu, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
beta-adrenolityk, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak potasowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, funkcja nerek, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie glukozy, stężenie litu, stężenie potasu, takrolimus, trimetoprym, worykonazol - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Glenmark 50 mg
Przedawkowanie sunitynibu (dostępnego w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg) stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wiążąc się z nasileniem znanych działań niepożądanych leku. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie podjąć działania mające na celu usunięcie niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego, takie jak wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, zwłaszcza jeśli od przyjęcia leku nie upłynął długi czas. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie leczenia podtrzymującego, które obejmuje ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, funkcji układu sercowo-naczyniowego (w tym EKG), gospodarki wodno-elektrolitowej, morfologii krwi oraz funkcji wątroby i nerek. Objawy przedawkowania mogą obejmować nasilenie nudności, wymiotów, biegunki, bólu brzucha, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie lub hipotensję, neutropenię, trombocytopenię, anemię, zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemię lub hiperglikemię, a także hepatotoksyczność i nefrotoksyczność.
arytmia, działanie niepożądane, elektrokardiografia, enzymy wątrobowe, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hepatotoksyczność, kapsułki twarde, kreatynina, leczenie podtrzymujące, morfologia krwi, nefrotoksyczność, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie sunitynibu, równowaga kwasowo-zasadowa, sunitinib, swoista odtrutka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia glikemii, zaburzenia hematologiczne