worykonazol

Worykonazol to lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, który wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko różnym patogenom grzybiczym, w tym Aspergillus spp., Candida spp., Cryptococcus neoformans i innym rzadkim grzybom. Mechanizm działania polega na hamowaniu zależnej od cytochromu P450 14-alfa-demetylazy lanosterolu, kluczowego enzymu w biosyntezie ergosterolu w błonie komórkowej grzybów.

Lek stosowany jest w leczeniu inwazyjnej aspergilozy, kandydemii u pacjentów bez neutropenii, ciężkich zakażeń Candida spp. opornych na flukonazol oraz w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych wywołanych przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Worykonazol dostępny jest w formie dożylnej oraz doustnej, co umożliwia sekwencyjną terapię.

Podczas leczenia worykonazolem należy monitorować parametry wątrobowe ze względu na potencjalną hepatotoksyczność. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi preparatami. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia widzenia, wysypkę, fotosensytyzację oraz zaburzenia czynności wątroby.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Dr. Max 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, oraz z kwasem acetylosalicylowym, zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, a ibuprofen może hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek ASA. Ibuprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), co zwiększa ryzyko krwawień, oraz osłabia działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co może prowadzić do ostrej, przemijającej niewydolności nerek. Monitorowanie funkcji nerek i stężenia potasu jest zalecane przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas. Ponadto, połączenie ibuprofenu z kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi lub SSRI zwiększa ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, bisfosfonian, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie toksyczne, fenytoina, flukonazol, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax 1 mg

Alprazolam, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami hamującymi CYP3A4, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol), nefazodon, fluwoksamina, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, troleandomycyna), diltiazem, fluoksetyna, sertralina oraz doustne środki antykoncepcyjne, które mogą zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu i nasilać jego działanie. W przypadku inhibitorów CYP3A4 zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i rozważenie zmniejszenia dawki alprazolamu. Z kolei induktory enzymu, takie jak ryfampicyna i izoniazyd, mogą obniżać stężenie alprazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Ponadto alprazolam wykazuje addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z opioidami, lekami przeciwpsychotycznymi, nasennymi, przeciwlękowymi, przeciwhistaminowymi oraz narkotycznymi lekami przeciwbólowymi, co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej i uzależnienia.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoniazyd, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, narkotyczny lek przeciwbólowy, nefazodon, neuroleptyki, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, worykonazol, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie pamięci, zaburzenie świadomości, zależność psychiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycodone Polpharma 10 mg/ml

Oksykodon chlorowodorek (10 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, leki nasenne, przeciwdepresyjne czy neuroleptyki, które mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki lub zgonu. Również leki o działaniu antycholinergicznym (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki antyhistaminowe, środki zwiotczające mięśnie) mogą potęgować działania niepożądane oksykodonu, takie jak zaparcia, zatrzymanie moczu czy zaburzenia poznawcze. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki oksykodonu i ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, inhibitory monoaminooksydazy (MAO) oraz alkohol znacząco zwiększają ryzyko poważnych powikłań, w tym przełomu nadciśnieniowego, depresji oddechowej i śpiączki, co wymaga bezwzględnego unikania ich łącznego stosowania z oksykodonem.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenotiazyna, fenytoina, hiperrefleksja, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek antyhistaminowy, lek antypsychotyczny, lek hipotensyjny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek trankwilizujący, lek uspokajający, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, monoaminooksydaza, neuroleptyk, oksykodon chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pozakonazol, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, SNRI, SSRI, sztywność mięśniowa, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worykonazol, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Skład i postać leku – Voriconazol Polpharma 200 mg

Voriconazol Polpharma w postaci tabletek powlekanych zawiera 200 mg worykonazolu jako substancji czynnej w każdej tabletce. Lek należy do grupy przeciwgrzybiczych triazoli i jest dostępny w formie białych lub prawie białych tabletek o podłużnym kształcie i obustronnie wypukłej powierzchni. Formulacja zawiera substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna (288 mg na tabletkę), skrobia żelowana kukurydziana, kroskarmeloza sodowa, powidon K-25 oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków wiążących i dezintegrujących. Otoczka tabletek składa się z alkoholu poliwinylowego, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 3350 oraz talku, co zapewnia ochronę substancji czynnej, maskuje smak i ułatwia połykanie.
alkohol poliwinylowy, blister PVC, dezintegrant, dwutlenek tytanu, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny triazolowy, makrogol, nietolerancja laktozy, powidon, skrobia żelowana kukurydziana, środek poślizgowy, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, superdezintegrant, tabletka powlekana, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Express Caps 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. Kombinacja z kwasem acetylosalicylowym (ASA) może osłabiać kardioprotekcyjne działanie ASA, zwłaszcza przy regularnym stosowaniu. Ibuprofen może również nasilać niewydolność serca i zmniejszać filtrację kłębuszkową, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z glikozydami nasercowymi (np. digoksyną), lekami przeciwnadciśnieniowymi (ACEI, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II) oraz moczopędnymi. Monitorowanie funkcji nerek i parametrów biochemicznych, takich jak stężenie potasu i glikozydów, jest wskazane zwłaszcza przy długotrwałym leczeniu.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, działanie depresyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, krwawienie do stawów, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Voriconazole Fresenius Kabi 200 mg

Voriconazole Fresenius Kabi to triazolowy lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 200 mg worykonazolu na fiolkę. Po rozpuszczeniu stężenie wynosi 10 mg/ml, a roztwór wymaga dalszego rozcieńczenia przed podaniem dożylnym. Lek jest wskazany u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat, głównie w leczeniu inwazyjnej aspergilozy, kandydemii bez neutropenii, ciężkich zakażeń Candida opornych na flukonazol (w tym Candida krusei), a także zakażeń wywołanych przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Ponadto, stosowany jest profilaktycznie u pacjentów po allogenicznym przeszczepieniu macierzystych komórek krwiotwórczych (HSCT) z wysokim ryzykiem inwazyjnych zakażeń grzybiczych. Każda fiolka zawiera do 69 mg sodu (w postaci sodu wodorotlenku) oraz 2660 mg cyklodekstryny, co należy uwzględnić u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub na diecie niskosodowej.
allogeniczne przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych, Aspergillus, Candida, Candida krusei, cyklodekstryna, diagnostyka mykologiczna, flukonazol, Fusarium, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie Candida, kandydemia, lek przeciwgrzybiczny, liofilizacja, macierzyste komórki krwiotwórcze, neutrofil, neutropenia, oporność na flukonazol, roztwór do infuzji, triazole, worykonazol, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopidogrel Ranbaxy 75 mg

Klopidogrel, jako inhibitor agregacji płytek krwi, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na ryzyko krwawień oraz skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz inhibitorami glikoprotein IIb/IIIa znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Interakcje z kwasem acetylosalicylowym (ASA) i heparyną mogą nasilać działanie przeciwpłytkowe, co wymaga monitorowania pacjentów. NLPZ, w tym inhibitory COX-2, oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) również zwiększają ryzyko krwawień, zwłaszcza z przewodu pokarmowego. W przypadku leków trombolitycznych ryzyko krwawienia jest porównywalne do stosowania ich z ASA. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na izoenzym CYP2C19, gdyż klopidogrel jest metabolizowany do aktywnego metabolitu przez ten enzym. Silne inhibitory CYP2C19 (np. omeprazol, esomeprazol) zmniejszają ekspozycję na metabolit o 40-45% i hamowanie agregacji płytek o 21-39%, co może obniżać skuteczność klopidogrelu i jest przeciwwskazane. Z kolei silne induktory CYP2C19 (np. ryfampicyna) zwiększają stężenie metabolitu i ryzyko krwawień. Pantoprazol i lanzoprazol wykazują mniejszy wpływ (zmniejszenie ekspozycji o 14-20%, hamowania agregacji o 11-15%) i mogą być stosowane jednocześnie.
aktywacja płytek krwi, bloker receptorów H2, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, efawirenz, esomeprazol, fenytoina, flukonazol, hemostaza, heparyna, incydent zakrzepowy, induktor CYP2C19, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP2C19, inhibitor glikoprotein IIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, kobicystat, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek trombolityczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, paklitaksel, pantoprazol, powikłanie krwotoczne, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, teofilina, terapia przeciwretrowirusowa, tiklopidyna, tolbutamid, utajona utrata krwi, warfaryna, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Drospirenon – Interakcje

Drospirenon, progestagen o właściwościach antagonistycznych wobec aldosteronu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Indukcja enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza cytochromu P-450 (CYP3A4), przez leki przeciwdrgawkowe (np. karbamazepina, fenytoina), antybiotyki (ryfampicyna), leki stosowane w HIV/AIDS (rytonawir, efawirenz) oraz zioła (dziurawiec zwyczajny) prowadzi do zwiększonego klirensu drospirenonu i obniżenia jego stężenia w osoczu, co skutkuje krwawieniami śródcyklicznymi i zmniejszoną skutecznością antykoncepcyjną. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu lub rozważenie zmiany na niehormonalną metodę antykoncepcji. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, flukonazol, klarytromycyna, werapamil) mogą zwiększać stężenie drospirenonu nawet do 2,7-krotności, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir), które mogą powodować ponad 5-krotne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT), wskazujące na ryzyko uszkodzenia wątroby. W takich sytuacjach konieczna jest zmiana metody antykoncepcji na alternatywną przed rozpoczęciem terapii przeciwwirusowej oraz powrót do drospirenonu dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista aldosteronu, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturany, bloker kanału wapniowego, bozentan, cukrzyca, cytochrom P-450, dazabuwir, diltiazem, drospirenon, działanie przeciwmineralokortykosteroidowe, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, erytromycyna, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hiperkaliemia, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm węglowodanów, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, steroidowy środek antykoncepcyjny, topiramat, welpataswir, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, worykonazol, wskaźnik krzepnięcia
Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Działania niepożądane

Profil bezpieczeństwa worykonazolu opiera się na danych z ponad 2000 pacjentów, w tym 1603 dorosłych i 270 w profilaktyce, obejmujących różne grupy kliniczne, m.in. pacjentów z nowotworami hematologicznymi, zakażonych HIV oraz zdrowych ochotników. Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia widzenia (występujące bardzo często, ≥1/10), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby. Zaburzenia widzenia, takie jak chromatopsja, światłowstręt czy zmniejszenie ostrości widzenia, są przemijające, odwracalne i zwykle ustępują w ciągu 60 minut, jednak mogą być związane z wysokimi stężeniami leku w osoczu. Worykonazol może powodować ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Ponadto obserwowano hepatotoksyczność, w tym wzrost aminotransferaz >3× ULN u 18% dorosłych i 25,8% dzieci, a także przypadki niewydolności wątroby prowadzącej do zgonu.
agranulocytoza, aminotransferazy, aspergiloza, badania czynności wątroby, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Bowena, chromatopsja, ciężkie skórne reakcje niepożądane, elektroretinogram, encefalopatia, eozynofilia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, kandydemia, kandydoza przełyku, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica cewek nerkowych, męty w ciele szklistym, migotanie komór, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nieostre widzenie, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, oczopląs, oporne zakażenia grzybicze, ostry zespół niewydolności oddechowej, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja anafilaktoidalna, reakcja polekowa z eozynofilią, rogowacenie słoneczne, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, siatkówka, ślepota nocna, światłowstręt, tachykardia komorowa, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, ubytek pola widzenia, widzenie z poświatą, wirus HIV, worykonazol, zaburzenia widzenia, zapalenie nerek, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Finlepsin 400 retard 400 mg

Finlepsin 400 retard zawiera 400 mg karbamazepiny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany głównie w terapii padaczki. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na karbamazepinę i leki o podobnej strukturze chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), aktywne zaburzenia czynności szpiku kostnego lub historię supresji szpiku, blok przedsionkowo-komorowy oraz ostrą porfirię przerywaną. Ponadto, karbamazepina nie powinna być stosowana jednocześnie z inhibitorami MAO (z zachowaniem co najmniej 14-dniowego odstępu po ich zakończeniu) oraz worykonazolem ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, które mogą prowadzić do niestabilności terapeutycznej i nasilenia działań niepożądanych.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba wątroby, działanie teratogenne, elektrokardiografia, funkcja nerek, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na karbamazepinę, napad padaczkowy, ostra porfiria przerywana, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja alergiczna, supresja szpiku kostnego, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ krwiotwórczy, worykonazol, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Voriconazole Sandoz 200 mg

Worykonazol, lek z grupy triazoli o kodzie ATC J02AC03, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego, hamując biosyntezę ergosteroli poprzez selektywne blokowanie demetylacji 14-alfa-lanosterolu zależnej od cytochromu P450 u grzybów. Mediana średnich stężeń worykonazolu w osoczu wynosiła 2425 ng/ml (IQR 1193-4380 ng/ml), a mediana maksymalnych stężeń 3742 ng/ml (IQR 2027-6302 ng/ml). Nie stwierdzono korelacji między stężeniami leku a skutecznością, natomiast wyższe stężenia wiązały się z hepatotoksycznością i zaburzeniami widzenia. Worykonazol wykazuje silne działanie przeciwko gatunkom Candida (w tym opornym na flukonazol C. krusei, C. glabrata, C. albicans), Aspergillus oraz patogenom o ograniczonej wrażliwości na inne leki, takim jak Scedosporium i Fusarium. Minimalne stężenia hamujące (MIC) dla większości szczepów Candida są zwykle <1 mg/l, jednak w przypadku C. glabrata oporność na flukonazol koreluje z wyższymi wartościami MIC dla worykonazolu.
Aspergillus, badanie laboratoryjne, biosynteza ergosterolu, błona komórkowa grzyba, Candida, Cryptococcus neoformans, cytochrom P450, demetylacja 14 alfa-lanosterolu, działanie grzybobójcze, EUCAST, Fusarium, Histoplasma capsulatum, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny, minimalne stężenie hamujące, patogen grzybiczny, posiew, Scedosporium, stężenie graniczne, terapia empiryczna, test wrażliwości, triazol, wartość graniczna epidemiologiczna, worykonazol, wrażliwość na lek przeciwgrzybiczny, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Interakcje leku – Alpragen 0,25 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. W przypadku inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna czy rytonawir, obserwuje się znaczące zwiększenie stężenia alprazolamu i wydłużenie jego działania, co wymaga redukcji dawki nawet o 50-75%. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, diltiazem, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie alprazolamu, wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o 30-50% i monitorowania pacjenta. Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina i ryfampicyna, obniżają stężenie alprazolamu, co może wymagać zwiększenia dawki lub zmiany terapii.
alkohol etylowy, alprazolam, antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, imipramina, inhibitory proteazy HIV, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, nadciśnienie tętnicze, nefazodon, neuroleptyki, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pozakonazol, propoksyfen, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, SSRI, telitromycyna, troleandomycyna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Kardatuxan 2,5 mg

Rywaroksaban, substancja czynna Kardatuxanu, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki. Silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cₘₐₓ 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cₘₐₓ o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (do 2-krotnego wzrostu AUC). Flukonazol (400 mg/dobę) zwiększa AUC o 1,4-krotnie i Cₘₐₓ o 1,3-krotnie. Dronedaron należy unikać ze względu na brak danych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI.
atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Przedawkowanie

Przedawkowanie worykonazolu, choć rzadkie, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, u których odnotowano maksymalnie pięciokrotne przekroczenie zalecanej dawki dożylnej. Najczęściej obserwowanym objawem jest światłowstręt, trwający około 10 minut, będący wskaźnikiem nadwrażliwości na światło. Inne potencjalne objawy przedawkowania obejmują zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, zmiany percepcji kolorów, diplopia), zaburzenia czynności wątroby (podwyższenie enzymów wątrobowych, żółtaczka), zaburzenia nerek, arytmie serca (wydłużenie odstępu QT), reakcje skórne oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, halucynacje, encefalopatia). Worykonazol nie posiada specyficznego antidotum, co wymaga stosowania leczenia objawowego i podtrzymującego oraz monitorowania funkcji wątroby, nerek i układu sercowo-naczyniowego.
AlAT, arytmia, AspAT, bilirubina, EKG, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, fotosensytywność, GFR, hemodializa, hydroksypropylobetadeks, klirens, kreatynina, leczenie objawowe, lek przeciwgrzybiczy, monitorowanie funkcji życiowych, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, sulfobutylobetadeks, światłowstręt, worykonazol, wydłużenie QT, zaburzenia neurologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam SUN 1 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, klarytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać stężenie midazolamu w osoczu nawet 3-6-krotnie oraz wydłużać jego okres półtrwania, co wymaga często redukcji dawki o 50-75%. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, karbamazepina czy ziele dziurawca, obniżają stężenie midazolamu nawet o 60%, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje te są bardziej wyraźne przy podaniu doustnym niż dożylnym, ze względu na obecność CYP3A4 w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie midazolamu z inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do przedłużonej sedacji i depresji oddechowej, szczególnie w warunkach intensywnej terapii.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diltiazem, dyspnea, dziurawiec zwyczajny, enzalutamid, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, niewydolność oddechowa, pochodna opioidowa, pozakonazol, propofol, ryfampicyna, środek znieczulający, substancja psychoaktywna, telitromycyna, werapamil, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Losec 20 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej i umiarkowany inhibitor CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Zmiana pH żołądka wpływa na biodostępność leków takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol i erlotynib, prowadząc do zmniejszenia ich skuteczności. Omeprazol znacząco zmniejsza ekspozycję na niektóre leki przeciwwirusowe stosowane w terapii HIV, np. nelfinawir (o 40% i metabolit M8 o 75-90%) oraz atazanawir (o 30-75%), co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niezalecanym. Ponadto, omeprazol wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak klopidogrel (zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%), fenytoina, R-warfaryna, takrolimus i diazepam, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawkowania. W przypadku metotreksatu obserwuje się możliwe zwiększenie stężenia, co przy wysokich dawkach wymaga rozważenia czasowego odstawienia omeprazolu.
antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, cytostatyk, diazepam, digoksyna, erlotynib, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH soku żołądkowego, pozakonazol, R-warfaryna, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Sandoz 60 mg

Cynakalcet, substancja czynna produktu Cinacalcet Sandoz, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z etelkalcetydem oraz innymi lekami obniżającymi stężenie wapnia, ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii. Metabolizm cynakalcetu odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2; inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) mogą podwoić stężenie cynakalcetu, natomiast induktory (np. ryfampicyna) obniżają jego poziom, co wymaga dostosowania dawki. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Brak danych dotyczących wpływu inhibitorów CYP1A2 na cynakalcet sugeruje konieczność ostrożności i monitorowania w przypadku ich stosowania.
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metabolizm CYP2D6, metoprolol, midazolam, nortryptylina, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Axyven 37,5 mg

Wenlafaksyna (produkt leczniczy Axyven) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – ryzyko to jest wysokie przy stosowaniu nieodwracalnych, nieselektywnych IMAO (przerwa ≥14 dni między terapiami jest obowiązkowa), odwracalnych selektywnych IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy, ziele dziurawca), co również zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz ryzyko pogorszenia zaburzeń psychicznych. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, co stanowi przeciwwskazanie lub wymaga szczególnej ostrożności.
antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, demetylodiazepam, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efekt sedacyjny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, rysperydon, suplement tryptofanu, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, układ serotoninergiczny, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Majamil PPH 50 mg

Diklofenak sodowy (Majamil PPH) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężeń digoksyny i litu w surowicy ze względu na ryzyko ich toksyczności. Diklofenak może osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia tętniczego oraz funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych. Współstosowanie z lekami oszczędzającymi potas wymaga monitorowania poziomu potasu. Ponadto, diklofenak może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i toksyczność metotreksatu, dlatego należy unikać podawania NLPZ w okresie 24 godzin przed i po terapii metotreksatem. W przypadku leków przeciwzakrzepowych i SSRI istnieje zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga uważnej kontroli pacjentów.
chinolon przeciwbakteryjny, digoksyna, diklofenak sodowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie sedatywne, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek β-adrenolityczny, lit w farmakoterapii, metabolizm leku, nefrotoksyczność cyklosporyny, NLPZ, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, SSRI, stężenie digoksyny, stężenie fenytoiny, stężenie litu, toksyczność metotreksatu, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Clindamycin Noridem 150 mg/ml

Klindamycyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol, fluindion) mogą powodować podwyższenie PT/INR i zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga częstej kontroli parametrów krzepnięcia. Erytromycyna antagonizuje działanie klindamycyny na poziomie rybosomu bakteryjnego, co obniża skuteczność terapii, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Linkomycyna wykazuje oporność krzyżową z klindamycyną, co należy uwzględnić przy planowaniu leczenia. Klindamycyna może nasilać działanie leków zwiotczających mięśnie poprzez hamowanie przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, co zwiększa ryzyko powikłań podczas zabiegów chirurgicznych i wymaga monitorowania pacjenta.
acenokumarol, antagonista witaminy K, cefalosporyna, CYP3A4, CYP3A5, dysfagia, dziurawiec, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluindion, fosforan klindamycyny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klirens klindamycyny, kobicystat, lek zwiotczający mięśnie, linkomycyna, metronidazol, N-dimetyloklindamycyna, oporność krzyżowa, parametr krzepnięcia krwi, płytka nerwowo-mięśniowa, powikłanie krwotoczne, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, PT/INR, reakcja disulfiramopodobna, ryfampicyna, rytonawir, sulfotlenek klindamycyny, telitromycyna, warfaryna, worykonazol, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Pharmaclan 600 mg

Ibuprofen (Ibuprofen Pharmaclan, 600 mg), jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii i bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne jest zmniejszenie działania leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, ARB, beta-blokery) oraz ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i odwodnionych. Ibuprofen zwiększa także ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi, cyklosporyną i takrolimusem. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy również leków takich jak digoksyna, fenytoina, lit (wymagane monitorowanie stężeń w surowicy), metotreksat (zwiększenie toksyczności przy podaniu w ciągu 24 godzin), a także leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna) i kortykosteroidów, co zwiększa ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ibuprofen może osłabiać działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co jest istotne w kontekście profilaktyki kardiologicznej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, bisfosfonian, cholestyramina, cyklooksygenaza-2, cyklosporyna, digoksyna, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, ototoksyczność, owrzodzenie, owrzodzenie żołądka, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, sulfonylomocznik, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Esopol 40 mg

Esomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej i inhibitor enzymu CYP2C19, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez zmianę pH żołądka oraz hamowanie metabolizmu leków zależnych od CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteaz, takimi jak atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o około 75% przy dawce omeprazolu 40 mg) oraz nelfinawir (zmniejszenie ekspozycji o 36-39% i metabolitu M8 o 75-92%), co skutkuje przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania esomeprazolu z nelfinawirem i niewskazaniem z atazanawirem. Inne leki, takie jak metotreksat (zwiększenie stężenia), takrolimus (zwiększenie stężenia i konieczność monitorowania), digoksyna (wzrost biodostępności o 10-30%), ketokonazol, itrakonazol i erlotynib (zmniejszenie wchłaniania) również wymagają uwagi klinicznej. W przypadku leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%), fenytoina (wzrost stężenia o 13%), worykonazol (wzrost Cmax o 15% i AUC o 41%), cylostazol i cyzapryd, konieczne jest monitorowanie i ewentualna modyfikacja dawkowania. Interakcje z warfaryną mogą prowadzić do wzrostu INR, co wymaga kontroli tego parametru.
amoksycylina, amprenawir, atazanawir i nelfinawir, chinidyna, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, darunawir, diazepam, digoksyna, erlotynib, esomeprazol, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenytoina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, INR, klarytromycyna, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy, lopinawir, metotreksat, naproksen, niewydolność wątroby, pochodna kumaryny, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tulip 80 mg

Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Tulip 80 mg) konieczne jest wykonanie i okresowe monitorowanie prób czynnościowych wątroby, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby lub zwiększoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku utrzymującej się aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotność górnej granicy normy (GGN) zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wątroby, spożywających alkohol oraz u osób po przebytym udarze krwotocznym lub lakunarnym, ze względu na zwiększone ryzyko udaru krwotocznego przy dawce 80 mg/dobę. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest wskazane przed i w trakcie leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka rabdomiolizy, takimi jak niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, wcześniejsze działania niepożądane na statyny, wiek >70 lat oraz stosowanie leków zwiększających stężenie atorwastatyny w osoczu. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli aktywność CK przekracza 5 x GGN.
aminotransferaza, atazanawir, atorwastatyna, boceprewir, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna, darunawir, delawirdyna, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, hiperglikemia, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kwas fusydowy, letermowir, lopinawir, martwicza miopatia immunologiczna, miastenia, mioglobinuria, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, pozakonazol, próby czynnościowe wątroby, przemijający napad niedokrwienia, rabdomioliza, rytonawir, styrypentol, telaprewir, telitromycyna, udar krwotoczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol, zaburzenia czynności wątroby, zawał lakunarny
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivanoptim 10 mg

Rywaroksaban, jako inhibitor czynnika Xa, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co predysponuje go do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg 1×/dobę), zwiększają AUC i Cmax rywaroksabanu o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. erytromycyna powoduje wzrost AUC do 2,0x). Dronedaron jest potencjalnie ryzykowny ze względu na brak danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (enoksaparyna, warfaryna), co wymaga ostrożności, zwłaszcza podczas zmiany terapii, gdy INR może wzrosnąć do 12. NLPZ, inhibitory agregacji płytek (klopidogrel) oraz SSRI/SNRI zwiększają ryzyko krwawień, mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybiczne, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, żylaki przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Coxitex 90 mg

Etorykoksyb, stosowany w dawce 120 mg/dobę, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, obserwuje się wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. Etorykoksyb może osłabiać działanie leków moczopędnych oraz inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, odwodnionych lub w podeszłym wieku. Współstosowanie z kwasem acetylosalicylowym w dawce profilaktycznej (81 mg/dobę) jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenia etynyloestradiolu (o 37% przy dawce 60 mg i do 60% przy 120 mg) oraz estrogenów w HTZ (estron o 41%, ekwilina o 76%, 17-β-estradiol o 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych hormonalnych terapii. W przypadku leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna i takrolimus, zaleca się monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, monitorowanie czynności nerek, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Polpharma 10 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wysokim ryzykiem krwawienia. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają stężenie rywaroksabanu o około 50%, obniżając jego skuteczność przeciwzakrzepową, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub wymaga ścisłego monitorowania.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, badanie układu krzepnięcia, cytochrom CYP3A4, czynnik anty-Xa, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, midazolam, NLPZ, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Dicloberl 75 mg/3 ml 75 mg/3 ml

Diklofenak sodowy, składnik Dicloberl 75 mg/3 ml, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, kortykosteroidami, SSRI, lekami przeciwzakrzepowymi, inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, lekami moczopędnymi, digoksyną, litem, fenytoiną, metotreksatem, cyklosporyną, lekami przeciwcukrzycowymi, lekami oszczędzającymi potas, silnymi inhibitorami CYP2C9, tenofowirem, deferazyroksem, mifepristonem oraz pemetreksedem wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania odpowiednich parametrów (np. stężenia leków w surowicy, ciśnienia tętniczego, czynności nerek, stężenia potasu, glikemii). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania diklofenaku z innymi NLPZ i kortykosteroidami ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu i pemetreksedu konieczne jest zachowanie odpowiednich odstępów czasowych i ograniczenie stosowania diklofenaku, aby uniknąć zwiększonej toksyczności i pogorszenia funkcji nerek.
antagonista angiotensyny II, azot mocznikowy, chinolon, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak, dojrzewanie szyjki macicy, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, klirens kreatyniny, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kurczliwość macicy, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, tenofowir, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Omeprazol – Interakcje

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej (IPP), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Zmiana pH żołądka podczas terapii omeprazolem wpływa na wchłanianie leków takich jak pozakonazol, erlotynib, ketokonazol i itrakonazol, powodując istotne zmniejszenie ich biodostępności. W przypadku leków przeciwwirusowych stosowanych w terapii HIV, omeprazol (40 mg) znacząco obniża ekspozycję na nelfinawir (o 40%) i jego metabolit M8 (o 75-90%), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Podobnie, ekspozycja na atazanawir zmniejsza się o 75%, a zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensuje tego efektu. Omeprazol zwiększa biodostępność digoksyny o około 10%, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny u osób starszych lub przy stosowaniu dużych dawek IPP. Interakcje z klopidogrelem (80 mg omeprazolu zmniejsza ekspozycję na aktywny metabolit klopidogrelu o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%) wskazują na konieczność unikania jednoczesnego stosowania ze względu na potencjalne ryzyko sercowo-naczyniowe.
antagonista witaminy K, atazanawir, chromogranina A, Clostridium difficile, cylostazol, diazepam, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenytoina, guz neuroendokrynny, hamowanie agregacji płytek, hamowanie enzymów, Helicobacter pylori, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwaśność treści żołądkowej, metabolizm substancji leczniczych, metotreksat, nelfinawir, parametr krzepnięcia, pH treści żołądkowej, pozakonazol, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, wchłanianie zależne od pH, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Rupoclar 10 mg

Rupatadyna w dawce 10 mg, stosowana u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami izoenzymu CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, pozakonazol, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna oraz nefazodon, powodują znaczne zwiększenie ekspozycji na rupatadynę (np. ketokonazol – 10-krotne zwiększenie), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, flukonazol, diltiazem) zwiększają ekspozycję 2-3-krotnie i wymagają ostrożności oraz rozważenia korzyści i ryzyka terapii. Spożycie soku grejpfrutowego powoduje 3,5-krotne zwiększenie ekspozycji na rupatadynę, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano wpływu na odstęp QT ani wzrostu działań niepożądanych pomimo wzrostu stężenia leku.
diltiazem, działanie sedatywne, erytromycyna, flukonazol, fosfokinaza kreatynowa, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja metaboliczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwhistaminowy, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, rupatadyna, sok grejpfrutowy, sprawność psychoruchowa, statyna, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, zaburzenie psychoruchowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 10 mg

Oksykodon, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol (200 mg/d przez 5 dni, zwiększenie AUC 2,4-krotnie), worykonazol (200 mg 2x/d przez 4 dni, AUC x3,6), telitromycyna (800 mg/d przez 4 dni, AUC x1,8) oraz sok grejpfrutowy (200 ml 3x/d przez 5 dni, AUC x1,7), znacząco podnoszą stężenie oksykodonu w osoczu, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/d przez 7 dni, zmniejszenie AUC o 86%), karbamazepina, fenytoina oraz ziele dziurawca (300 mg 3x/d przez 15 dni, zmniejszenie AUC o 50%), przyspieszają metabolizm oksykodonu, obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko zespołu odstawienia. Inhibitory CYP2D6, np. paroksetyna i chinidyna, również mogą zwiększać stężenie oksykodonu, nasilając działania niepożądane.
antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, chinidyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie serotoninergiczne, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory MAO, inhibitory proteazy HIV, INR, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwwymiotne, leki uspokajające, leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie, neuroleptyki, oksykodon, paroksetyna, pochodne kumaryny, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tachykardia, telitromycyna, worykonazol, zaburzenia mikcji, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Interakcje

Darunawir, stosowany w terapii HIV wyłącznie w połączeniu z wzmacniaczem farmakokinetycznym – rytonawirem lub kobicystatem – wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję i indukcję izoenzymów CYP3A, CYP2D6 oraz transportera P-gp. Rytonawir i darunawir hamują CYP3A, CYP2D6 i P-gp, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, propafenonu, metoprololu, a także do zmniejszenia stężeń aktywnych metabolitów leków metabolizowanych przez CYP3A. Kobicystat, w przeciwieństwie do rytonawiru, nie indukuje CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani UGT1A1, ale darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej podatny na indukcję CYP3A. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, są przeciwwskazane z darunawirem wzmocnionym rytonawirem lub kobicystatem. W terapii należy uwzględnić ryzyko zmiany ekspozycji leków o wąskim indeksie terapeutycznym, w tym leków przeciwarytmicznych, przeciwzakrzepowych, statyn, leków przeciwpsychotycznych i przeciwpadaczkowych, z licznymi przeciwwskazaniami i koniecznością monitorowania klinicznego oraz dostosowania dawek.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, apiksaban, atorwastatyna, awanafil, beklometazon, beta-adrenolityk, białko transportowe, bozentan, buspiron, chinidyna, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, dasatynib, diazepam, digoksyna, diltiazem, dolutegrawir, dronedaron, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, edoksaban, efawirenz, elbaswir, eteksylat dabigatranu, etrawiryna, etynyloestradiol, ewerolimus, felodypina, fenobarbital, fenytoina, flekainid, glekaprewir, glikoproteina p, grazoprewir, induktor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor integrazy, inhibitor izoenzymu CYP3A, inhibitor proteazy HIV, irynotekan, itrakonazol, karbamazepina, karwedilol, klorazepat, kobicystat, kortykosteroid, kwetiapina, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, lidokaina, lowastatyna, lurazydon, meksyletyna, metadon, metoprolol, midazolam, miopatia, nadciśnienie płucne, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nifedypina, nikardypina, nilotynib, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP1B1, paklitaksel, paroksetyna, perfenazyna, pibrentaswir, pimozyd, prawastatyna, propafenon, raltegrawir, ranolazyna, rozuwastatyna, ryfabutyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, rywaroksaban, sertindol, sertralina, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tenofowir, tikagrelor, tiorydazyna, triazolam, tymolol, wardenafil, warfaryna, werapamil, winblastyna, winkrystyna, worykonazol, wzmacniacz farmakokinetyczny, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Atractin 20 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, amiodaron) również podnoszą ekspozycję na lek, co wskazuje na konieczność stosowania niższych dawek i obserwacji klinicznej. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, zwłaszcza ryfampicyna, która dodatkowo hamuje OATP1B1, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Inhibitory transporterów białkowych (cyklosporyna, letermovir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie z letermovirem jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, ekspozycja ustrojowa, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera białkowego, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, letermovir, miopatia, noretysteron i etynyloestradiol, pochodne kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, profil lipidowy, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Glenmark 800 mg

Profil interakcji darunawiru jest ściśle zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze wpływają na metabolizm darunawiru głównie przez izoenzym CYP3A, jednak darunawir wzmocniony kobicystatem wykazuje większą wrażliwość na indukcję CYP3A, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów (np. ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina). Rytonawir i darunawir są inhibitorami CYP3A, CYP2D6 oraz glikoproteiny P (P-gp), co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, metoprololu, czy warfaryny. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A (lowastatyna, symwastatyna, triazolam, midazolam doustny, pimozyd, kwetiapina) jednoczesne stosowanie z darunawirem wzmocnionym rytonawirem jest przeciwwskazane. Ponadto, rytonawir hamuje transportery OATP1B1 i OATP1B3, co może zwiększać stężenia substratów takich jak digoksyna czy bozentan. Zaleca się monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza przy zmianie wzmacniacza farmakokinetycznego.
amlodypina, atorwastatyna, awanafil, beklometazon, benzodiazepina, betametazon, białko transportowe, bozentan, budezonid, buprenorfina, buspiron, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, deksametazon, diazepam, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, elbaswir, estazolam, eteksylat dabigatranu, ewerolimus, felodypina, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, flutikazon, glekaprewir, glikoproteina p, grazoprewir, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor integrazy, inhibitor proteazy, itrakonazol, izawukonazol, karbamazepina, karwedilol, klorazepat, klotrymazol, kobicystat, kolchicyna, kwetiapina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lowastatyna, lurazydon, metadon, metformina, metoprolol, midazolam, nalokson, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nifedypina, nikardypina, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP1B1, OATP1B3, perfenazyna, pibrentaswir, pimozyd, pozakonazol, prawastatyna, propafenon, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, sertindol, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tętnicze nadciśnienie płucne, tiorydazyna, triazolam, tymolol, UGT1A1, wardenafil, warfaryna, werapamil, worykonazol, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zespół Cushinga, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Atostat 40 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 i transportowana przez OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również zwiększają stężenie leku, choć w mniejszym stopniu, co sugeruje konieczność dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność, dlatego zaleca się monitorowanie efektu terapeutycznego, zwłaszcza przy ryfampicynie, którą należy podawać jednocześnie z atorwastatyną. Inhibitory transporterów, takie jak cyklosporyna, zwiększają biodostępność atorwastatyny, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania pacjenta.
amiodaron, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibraty, flukonazol, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, INR, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, leki przeciwgrzybicze, miopatia, pochodne kwasu fibrynowego, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, transporter OATP1B1, warfaryna, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Voriconazole Fosun Pharma 200 mg

Voriconazole Fosun Pharma, 200 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, jest triazolowym lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, wskazanym do leczenia ciężkich, zagrażających życiu infekcji grzybiczych u dorosłych oraz dzieci od 2 roku życia. Główne wskazania obejmują inwazyjną aspergilozę, kandydemię u pacjentów bez neutropenii, ciężkie zakażenia inwazyjne wywołane przez Candida spp. oporne na flukonazol (w tym Candida krusei), a także zakażenia wywołane przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Ponadto lek jest stosowany profilaktycznie u biorców allogenicznego przeszczepu krwiotwórczych komórek macierzystych wysokiego ryzyka (HSCT). Preparat podaje się dożylnie po rozpuszczeniu proszku, gdzie każdy ml roztworu zawiera 10 mg worykonazolu, a fiolka zawiera 217,6 mg sodu oraz 3,2 g betadeksu sulfobutylowego eteru sodowego, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi lub chorobami nerek.
betadeks sulfobutylowy eter sodowy, Candida, Candida krusei, dieta niskosodowa, Fusarium, HSCT, immunosupresja, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydemia, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, oporność na flukonazol, patogen grzybiczny, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, roztwór do infuzji, Scedosporium, triazole, worykonazol, zakażenie oporne na flukonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aristo 90 mg

Cynakalcet, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) podwajają stężenie cynakalcetu w osoczu, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają jego stężenie, potencjalnie zmniejszając skuteczność leku. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również może wymagać dostosowania dawkowania. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina (3,6-krotny wzrost ekspozycji) czy dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), co wymaga szczególnej ostrożności i modyfikacji dawek tych leków. Jednoczesne stosowanie cynakalcetu z innymi lekami obniżającymi poziom wapnia, zwłaszcza etelkalcetydu, jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii.
alkohol etylowy, cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, enzym CYP2D6, etelkalcetyd, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hepatotoksyczność, hipokalcemia, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, metoprolol, midazolam, nortryptylina, palenie tytoniu, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Day Zero 100 mg

Mykafungina wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A, co przekłada się na niewielkie ryzyko klinicznie istotnych interakcji. Badania u osób zdrowych potwierdziły brak konieczności dostosowania dawki mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami takimi jak mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, flukonazol, rytonawir, ryfampicyna czy worykonazol. Niemniej jednak, odnotowano umiarkowany wzrost biodostępności (AUC) itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem objawów toksyczności i ewentualnej korekty dawkowania tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dezoksycholanem amfoterycyny B, gdzie jednoczesne podawanie powoduje 30% wzrost ekspozycji na amfoterycynę B, co może zwiększać ryzyko toksyczności i wymaga ograniczenia stosowania oraz ścisłego monitorowania pacjentów.
biodostępność itrakonazolu, choroba wątroby, cyklosporyna, dezoksycholan amfoterycyny B, działanie hipotensyjne, działanie immunosupresyjne, flukonazol, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, toksyczność amfoterycyny B, układ odpornościowy, worykonazol, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie grzybicze
Leksykon substancji czynnych
Gestoden – Interakcje

Gestadon, jako składnik złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do obniżenia stężenia gestodenu i ryzyka krwawień śródcyklicznych oraz nieskuteczności antykoncepcji. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowych mechanicznych metod antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, a w przypadku długotrwałego leczenia – rozważenie alternatywnych metod niehormonalnych. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, klarytromycyna, werapamil) mogą zwiększać stężenia gestodenu i estrogenów, choć zwykle nie wymagają modyfikacji dawkowania. Warto również zwrócić uwagę na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV i HCV, które mogą powodować zmienne zmiany stężeń hormonów płciowych oraz istotne zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT), co wymaga zmiany metody antykoncepcji na niehormonalną przed rozpoczęciem terapii i powrotu do gestadonu dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, barbituran, bosentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dazabuwir, deksametazon, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenylbutazon, fenytoina, flukonazol, fosfataza zasadowa, gestadon, glekaprewir, glikokortykosteroid, globulina wiążąca tyroksynę, gryzeofulwina, indukcja enzymów, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, melatonina, metabolizm hormonów steroidowych, metabolizm węglowodanów, modafinil, newirapina, niehormonalna metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, pochodna azolowa, prymidon, rybawiryna, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, siarczan dehydroepiandrosteronu, sofosbuwir, stężenie folianów, teofilina, tizanidyna, topiramat, walproinian, welpataswir, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, worykonazol, złożony doustny środek antykoncepcyjny, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Interakcje leku – Atractin 40 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV, cyklosporyna) mogą znacząco zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, choć w mniejszym stopniu, wymagając rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, osłabiając jej efekt terapeutyczny; szczególnie istotne jest jednoczesne podawanie ryfampicyny i atorwastatyny, które powinny być podawane równocześnie, aby uniknąć znacznego spadku stężenia statyny. Hamowanie transporterów OATP przez cyklosporynę i letermowir zwiększa ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania skuteczności terapii.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 1, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, indynawir, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, lopinawir, miopatia, noretysteron, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazol Polpharma 200 mg

Profil bezpieczeństwa worykonazolu opiera się na danych z ponad 2000 pacjentów dorosłych, w tym 1603 leczonych oraz 270 w profilaktyce, obejmujących pacjentów z nowotworami hematologicznymi, zakażeniami HIV, kandydemią i aspergilozą. Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia widzenia (bardzo często), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby (bardzo często). Zaburzenia widzenia obejmują m.in. nieostre widzenie, chromatopsję i światłowstręt, zwykle przemijające i odwracalne w ciągu 60 minut. Worykonazol może powodować także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (niezbyt często) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (rzadko). W badaniach klinicznych u 18% dorosłych i 25,8% dzieci zaobserwowano wzrost aminotransferaz >3x górnej granicy normy, co może wymagać modyfikacji dawki lub odstawienia leku.
agranulocytoza, arytmia nadkomorowa, aspergiloza, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, choroba Bowena, chromatopsja, encefalopatia, eozynofilia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, kandydemia, kandydoza przełyku, krwotok do siatkówki, leukopenia, limfadenopatia, łuszczyca, małopłytkowość, martwica cewek nerkowych, migotanie komór, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nieostre widzenie, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oporne zakażenia grzybicze, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, światłowstręt, tachykardia, tachykardia komorowa, tarcza zastoinowa, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zapalenie okrężnicy rzekomobłoniaste, zapalenie skóry fototoksyczne, zapalenie trzustki, zapalenie twardówki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zespół DRESS, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Prograf 1 mg

Takrolimus, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i jelitach, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu oraz profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia takrolimusu i ryzyko nefrotoksyczności, neurotoksyczności oraz wydłużenia odstępu QT. Również produkty spożywcze, takie jak grejpfrut i sok grejpfrutowy, silnie hamują CYP3A4 w jelicie, co prowadzi do podwyższenia stężenia takrolimusu i zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadku stosowania leków o umiarkowanym lub słabym działaniu hamującym CYP3A4 (np. flukonazol, diltiazem, azytromycyna) konieczne jest monitorowanie stężenia takrolimusu i dostosowanie dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie takrolimusu z cyklosporyną jest przeciwwskazane ze względu na addytywną nefrotoksyczność i ryzyko poważnych działań niepożądanych.
amfoterycyna B, amiloryd, aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, czynność nerek, diltiazem, everolimus, fenytoina, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitory mTOR, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, kotrimoksazol, kwas mykofenolowy, lek przeciwgrzybiczny, mikroangiopatia zakrzepowa, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, posakonazol, sirolimus, sok grejpfrutowy, spironolakton, takrolimus, transplantolog, triamteren, trimetoprym, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Esomeprazole Zentiva 40 mg

Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez zmianę pH żołądkowego oraz hamowanie enzymu CYP2C19. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV, gdzie jednoczesne stosowanie z atazanawirem powoduje około 75% spadek ekspozycji (AUC, Cmax, Cmin), a z nelfinawirem zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o 36–39% oraz metabolitu M8 o 75–92%, co czyni takie połączenia przeciwwskazanymi. Ezomeprazol zmniejsza wchłanianie leków takich jak ketokonazol, itrakonazol i erlotynib, a zwiększa biodostępność digoksyny o 10–30%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania u osób starszych. Hamowanie CYP2C19 przez ezomeprazol może podnosić stężenia leków takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%), worykonazol (wzrost Cmax o 15% i AUC o 41%), cylostazol (wzrost Cmax o 18% i AUC o 26%) oraz cyzapryd (wzrost AUC o 32% i wydłużenie t1/2 o 31%), co może wymagać modyfikacji dawkowania i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza ryzyka zaburzeń rytmu serca przy cyzaprydzie.
agregacja płytek krwi, atazanawir, choroba refluksowa przełyku, cylostazol, CYP2C19, cytochrom P450, cyzapryd, czas krzepnięcia, diazepam, digoksyna, enzym CYP2C19, erlotynib, ezomeprazol, farmakokinetyka leku, fenytoina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, klopidogrel, leczenie HIV, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy leku, metotreksat, nelfinawir, odstęp QTc, pH żołądkowe, pochodna kumaryny, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, wartość INR, worykonazol, wrzód trawienny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Stada 400 mg

Bosutynib jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, zwiększają Cmax bosutynibu 5,2-krotnie oraz AUC 8,6-krotnie, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania z bosutynibem. Inhibitory o średniej sile działania, np. aprepitant, podnoszą Cmax bosutynibu 1,5-krotnie i AUC 2-krotnie, również wskazując na konieczność unikania kojarzenia lub dostosowania dawki. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję na bosutynib do 6-14% wartości wyjściowej, co znacząco zmniejsza skuteczność terapii i również jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (np. lanzoprazol) redukują Cmax i AUC bosutynibu odpowiednio do 54% i 74%, co wymaga rozważenia stosowania alternatywnych środków zobojętniających lub rozdzielenia czasowego podania leków.
amiodaron, aprepitant, białko oporności raka piersi, bosutynib, bozentan, chinidyna, chlorochina, cyprofloksacyna, diltiazem, domperidon, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etrawiryna, fenytoina, flukonazol, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, imatynib, induktor CYP3A, induktor CYP3A o średniej sile działania, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A o średniej sile działania, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kryzotynib, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, metadon, modafinil, moksyfloksacyna, nefazodon, nośnik anionów organicznych, nośnik kationów organicznych, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, prokainamid, ryfampicyna, silny induktor CYP3A, silny inhibitor CYP3A, sotalol, telitromycyna, uszkodzenie wątroby, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Soloxelam 2,5 mg

Midazolam, składnik aktywny Soloxelamu, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje, że inhibitory i induktory tego enzymu znacząco wpływają na farmakokinetykę leku. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (zwiększenie stężenia midazolamu 5-krotnie i wydłużenie t1/2 3-krotnie), worykonazol (3-krotne zwiększenie stężenia i t1/2), itrakonazol, flukonazol, klarytromycyna, erytromycyna oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir+lopinawir, 5,4-krotne zwiększenie stężenia) powodują istotne zwiększenie ekspozycji na midazolam i wydłużenie jego działania. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia o 60% i skrócenie t1/2 o 50-60%) oraz dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie midazolamu, co może wymagać dostosowania dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (opioidy, alkohol, barbiturany, inne benzodiazepiny, leki przeciwpadaczkowe) nasilają sedację i ryzyko depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
atorwastatyna, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, ksantyna, lek anestetyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, lopinawir, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nabilon, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propofol, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, teofilina, werapamil, worykonazol, wziewny anestetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Xancodal 40 mg

Oksykodon, główny składnik produktu leczniczego Xancodal, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, neuroleptyki, leki nasenne), co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Alkohol nasila depresyjne działanie na OUN, zwiększając ryzyko przedawkowania. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) mogą wywołać zespół serotoninowy, objawiający się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Produkty o działaniu przeciwcholinergicznym nasilają działania niepożądane oksykodonu, takie jak zaparcia i suchość w jamie ustnej. Konieczna jest ostrożność u pacjentów stosujących inhibitory MAO ze względu na ryzyko nasilenia działania opioidów i depresji oddechowej.
antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenotiazyna, fenytoina, hiperrefleksja, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek nasenny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, lek zwiotczający mięśnie, moklobemid, neuroleptyk, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pozakonazol, ryfampicyna, selegilina, SNRI, śpiączka, SSRI, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, worykonazol, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oriven 150 mg

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie krytyczne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi (wymagana przerwa 14 dni przed i 7 dni po terapii wenlafaksyną), jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnymi nieselektywnymi (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy takie jak tramadol, fentanyl, metadon), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjentów. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane z powodu nasilenia depresyjnego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i ryzyka pogorszenia objawów psychicznych oraz działań niepożądanych.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, antybiotyk chinolon, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, posakonazol, powolny metabolizm, rysperydon, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Voriconazol Polpharma 200 mg

Worykonazol w postaci tabletek powlekanych (Voriconazol Polpharma 200 mg) jest przeciwwskazany w okresie ciąży, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są niewystarczające, a badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczne działanie na procesy reprodukcyjne, co sugeruje potencjalne ryzyko teratogenne. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji przez cały okres terapii, a decyzja o leczeniu w ciąży wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.
antykoncepcja, ekspozycja na lek, laktacja, lek przeciwgrzybiczy, płodność, proces reprodukcyjny, przeciwwskazania, przeciwwskazania w ciąży, przenikanie leku do mleka, ryzyko teratogenne, toksyczność worykonazolu, wiek rozrodczy, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Catalent 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę), co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych oraz SSRI, zwiększając ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. NLPZ mogą osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (ACEI, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjentów. Interakcje z innymi lekami, takimi jak metotreksat, cyklosporyna, takrolimus, czy inhibitory CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności lub toksyczności ibuprofenu, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i ewentualnej korekty dawki.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie niepożądane, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, SSRI, sulfinpyrazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Faxigen XL 150 mg 150 mg

Faxigen XL 150 mg (wenlafaksyna) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi, gdzie jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając co najmniej 14-dniowej przerwy przed rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną oraz 7-dniowej po jego zakończeniu. Odwracalne, selektywne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalne, nieselektywne IMAO (np. linezolid) również stanowią wysokie ryzyko zespołu serotoninowego i są przeciwwskazane w skojarzeniu z wenlafaksyną. Ponadto, wenlafaksyna może indukować zespół serotoninowy w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, tramadol, ziele dziurawca, fentanyl i analogi), co wymaga uważnej obserwacji pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i po zwiększeniu dawki. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz ryzyko nasilenia zaburzeń psychicznych i działań niepożądanych.
antybiotyk chinolon, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, badanie farmakokinetyczne, błękit metylenowy, cytochrom P450, dekstrometorfan, diazepam, drgawki, dziurawiec zwyczajny, fentanyl, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metabolit aktywny, metadon, metoprolol, moklobemid, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, skurcz miokloniczny, tapentadol, telitromycyna, torsade de pointes, tramadol, tryptofan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax 500 mcg

Alprazolam, jako benzodiazepina metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem oraz opioidami, ze względu na addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i ryzyko depresji oddechowej. Inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol), nefazodon i fluwoksamina, mogą znacząco zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu, nawet dwukrotnie (AUC), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Podobne działanie wykazują makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), blokery kanałów wapniowych (diltiazem), SSRI (fluoksetyna, sertralina) oraz doustne środki antykoncepcyjne, które hamują metabolizm alprazolamu i mogą nasilać jego efekty sedatywne.
alprazolam, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, bloker receptora H2, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, glikozyd nasercowy, imipramina, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoniazyd, ketokonazol, klarytromycyna, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloksantyna, nefazodon, opioid, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, sertralina, środek znieczulający, teofilina, toksyczność digoksyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol, Xanax