worykonazol
Worykonazol to lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, który wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko różnym patogenom grzybiczym, w tym Aspergillus spp., Candida spp., Cryptococcus neoformans i innym rzadkim grzybom. Mechanizm działania polega na hamowaniu zależnej od cytochromu P450 14-alfa-demetylazy lanosterolu, kluczowego enzymu w biosyntezie ergosterolu w błonie komórkowej grzybów.
Lek stosowany jest w leczeniu inwazyjnej aspergilozy, kandydemii u pacjentów bez neutropenii, ciężkich zakażeń Candida spp. opornych na flukonazol oraz w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych wywołanych przez Scedosporium spp. i Fusarium spp. Worykonazol dostępny jest w formie dożylnej oraz doustnej, co umożliwia sekwencyjną terapię.
Podczas leczenia worykonazolem należy monitorować parametry wątrobowe ze względu na potencjalną hepatotoksyczność. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi preparatami. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia widzenia, wysypkę, fotosensytyzację oraz zaburzenia czynności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Stomezul 20 mg
Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez zmianę pH soku żołądkowego oraz hamowanie enzymu CYP2C19. Klinicznie istotne interakcje obejmują m.in. zmniejszenie ekspozycji na inhibitory proteaz HIV, takie jak atazanawir (redukcja AUC, Cmax i Cmin o około 75%) oraz nelfinawir (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o 36-39%, a metabolitu M8 o 75-92%), co skutkuje przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Ezomeprazol zmniejsza także aktywację klopidogrelu, redukując ekspozycję na jego aktywny metabolit o 40% i maksymalne zahamowanie agregacji płytek o 14%, co może osłabiać działanie przeciwpłytkowe. Ponadto, ezomeprazol zwiększa biodostępność digoksyny o około 10% (do 30% u niektórych pacjentów), co wymaga monitorowania stężenia szczególnie u osób starszych. Wpływ na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%), fenytoina (wzrost minimalnych stężeń o 13%) czy warfaryna (możliwe zwiększenie INR), podkreśla konieczność kontroli terapeutycznej podczas terapii.
agregacja płytek krwi, amoksycylina, atazanawir, biodostępność digoksyny, chinidyna, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, darunawir, działanie przeciwpłytkowe, ezomeprazol, fenytoina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, klarytromycyna, klirens diazepamu, klirens kreatyniny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lopinawir, metotreksat, naproksen, nelfinawir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odstęp QTc, omeprazol, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, wartość INR, worykonazol, zapalenie błony śluzowej żołądka, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Esogasec 40 mg
Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej metabolizowany głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Zwiększa pH soku żołądkowego, co wpływa na wchłanianie leków takich jak ketokonazol, itrakonazol, erlotynib (zmniejszenie wchłaniania) oraz digoksyna (zwiększenie biodostępności o 10-30%). Hamuje CYP2C19, co prowadzi do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, np. diazepamu (zmniejszenie klirensu o 45%), fenytoiny (wzrost minimalnego stężenia o 13%), worykonazolu, cylostazolu, cyzaprydu (wzrost AUC o 32%) oraz leków przeciwdepresyjnych (citalopram, imipramina, klomipramina). Jednoczesne stosowanie z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) jest przeciwwskazane lub niezalecane ze względu na istotne zmniejszenie ich stężeń w surowicy, natomiast sakwinawir wykazuje wzrost stężenia o 80-100%. W przypadku metotreksatu i takrolimusu obserwuje się wzrost ich stężeń, co wymaga monitorowania i ewentualnego dostosowania terapii.
amoksycylina, atazanawir, biodostępność digoksyny, chinidyna, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność wątroby, cylostazol, cyzapryd, diazepam, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, leki przeciwdepresyjne, metotreksat, naproksen, nelfinawir, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, układ enzymatyczny CYP2C19, warfaryna, worykonazol, współczynnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Egidon 30 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Wśród najważniejszych interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących warfarynę (dawka etorykoksybu 120 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ponadto, interakcje z cyklosporyną i takrolimusem mogą nasilać nefrotoksyczność, a NLPZ zmniejszają wydalanie litu, co wymaga monitorowania stężenia litu w osoczu.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, CYP3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowy, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nadciśnienie tętnicze, niesprzężony estrogen, niewydolność nerek, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol doustny, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, upośledzenie czynności nerek, uszkodzenie błony śluzowej, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Axoprofen 200 mg
Ibuprofen, substancja czynna leku Axoprofen 200 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, co zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować przeciwpłytkowe działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego, potencjalnie ograniczając jego efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. Istotne są także interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy i nerkowy, takimi jak inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne, które mogą prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. W przypadku terapii skojarzonej zaleca się monitorowanie parametrów nerkowych oraz unikanie odwodnienia pacjentów, zwłaszcza osób w podeszłym wieku.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, fenytoina, flukonazol, hemotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksypetyfilina, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Atozet 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Atozet, będący skojarzeniem ezetymibu i atorwastatyny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) oraz transportem przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenia atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub stosowanie zmniejszonych dawek (np. nie przekraczających 10 mg + 20 mg na dobę w przypadku inhibitorów BCRP elbaswiru i grazoprewiru). Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) również zwiększają stężenia atorwastatyny, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenia atorwastatyny, co wymaga uważnego monitorowania skuteczności terapii. Równoczesne stosowanie fibratów (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenia ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i podnosi ryzyko zdarzeń mięśniowych, dlatego nie zaleca się takiego połączenia. Ponadto, kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, co może osłabić efekt obniżania LDL-C.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450 3A4, daptomycyna, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, efawirenz, elbaswir, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kolestyramina, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy 1B1, polipeptydy 1B3, pozakonazol, produkt leczniczy, produkt ziołowy, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca zwyczajnego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvacard 20 20 mg
Ocena przeciwwskazań do stosowania symwastatyny (Simvacard) jest niezbędna przed rozpoczęciem lub kontynuacją terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, czynną chorobę wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione podwyższenie aminotransferaz, a także ciążę i okres karmienia piersią. Simvacard zawiera laktozę w dawkach odpowiednio 74,5 mg (10 mg), 149 mg (20 mg) i 298 mg (40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ponadto, stosowanie symwastatyny jest przeciwwskazane w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, nelfinawir), gemfibrozylem, cyklosporyną oraz danazolem ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną stosujących lomitapid dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg/dobę.
aminotransferaza, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, boceprewir, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, diltiazem, erytromycyna, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipokaliemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kobicystat, kwas nikotynowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia, nadwrażliwość na symwastatynę, nefazodon, nelfinawir, niewydolność oddechowa, pozakonazol, rabdomioliza, telaprewir, telitromycyna, toksyczność wątrobowa, warfaryna, werapamil, worykonazol, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvastatin Genoptim
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach ≥40 mg/dobę, z częstością miopatii wynoszącą 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę. U pacjentów po zawale serca stosujących 80 mg/dobę przez średnio 6,7 roku ryzyko wzrasta do około 1,0%. Szczególnie narażeni są pacjenci pochodzenia azjatyckiego oraz osoby z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, zwłaszcza z genotypem CC, u których ryzyko miopatii przy dawce 80 mg wynosi około 15% rocznie. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny/fibraty). W przypadku CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawów mięśniowych należy rozważyć przerwanie terapii. Symwastatyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, gemfibrozylem, cyklosporyną, danazolem oraz kwasem fusydowym ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, amiodaron, amlodypina, białko transportowe OATP, boceprewir, cukrzyca, cyklosporyna, danazol, diltiazem, erytromycyna, gemfibrozyl, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kobicystat, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, mioglobinuria, miopatia, miotoksyczność, nefazodon, nelfinawir, niacyna, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pozakonazol, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Zomiren 0,5 mg
Alprazolam, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol), nefazodon i fluwoksamina, mogą dwukrotnie zwiększać AUC alprazolamu, co wymaga ostrożności i często redukcji dawki. Inhibitory o umiarkowanym działaniu (fluoksetyna, sertralina, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, cymetydyna) również podnoszą stężenie alprazolamu, co może nasilać jego działanie sedatywne. Z kolei induktory CYP3A4, w tym rytonawir stosowany w terapii HIV, mogą zmieniać klirens alprazolamu w sposób zależny od czasu leczenia, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. Dodatkowo, alprazolam zwiększa stężenie digoksyny, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65. roku życia, co wymaga ścisłego monitorowania pod kątem toksyczności.
alprazolam, amnezja następcza, antybiotyki makrolidowe, azolowe leki przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, disulfiram, doustne środki antykoncepcyjne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, leki neuroleptyczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, nefazodon, niewydolność oddechowa, opioidowe leki przeciwbólowe, opioidy, pozakonazol, propoksyfen, propranolol, rytonawir, sertralina, środki znieczulające, teofilina, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Etuxor 60 mg
Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. U pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe, np. warfarynę, dawka 120 mg/dobę etorykoksybu zwiększa INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u osób z zaburzoną czynnością nerek (szczególnie odwodnionych lub w podeszłym wieku) może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu, dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększyć stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszyć jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37% przy dawce 60 mg i o 50-60% przy dawce 120 mg, co należy uwzględnić przy stosowaniu doustnych leków antykoncepcyjnych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak incydenty zakrzepowe.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Coxydyna 120 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxydyna, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W dawce 120 mg/dobę powoduje zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u osób z zaburzeniami nerkowymi. Etorykoksyb nie wpływa na działanie przeciwpłytkowe małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak skojarzenie to zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu w dawce 120 mg etorykoksybu obserwuje się wzrost stężenia metotreksatu o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenie etynyloestradiolu w doustnych lekach antykoncepcyjnych o 37-60%, a w terapii hormonalnej zastępczej podnosi poziomy estronu (41%), ekwiliny (76%) i 17-β-estradiolu (22%), co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametr farmakokinetyczny, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Cardura 4 mg
Doksazosyna, stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów, inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil), które mogą nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko objawowego niedociśnienia. Silne inhibitory CYP3A4 (takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą podnosić stężenie doksazosyny w osoczu, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania ciśnienia. Z kolei NLPZ, estrogeny i sympatykomimetyki mogą osłabiać efekt hipotensyjny doksazosyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna zwiększa AUC doksazosyny o 10%, jednak zmiana ta mieści się w granicach naturalnej zmienności i zwykle nie wymaga modyfikacji dawkowania.
aktywność reninowa osocza, alfa-adrenolityk, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, azotan, beta-adrenolityk, Cardura, cymetydyna, CYP 3A4, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, działanie hipotensyjne, epinefryna, estrogen, furosemid, guz chromochłonny, indynawir, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, rytonawir, sakwinawir, spadek ciśnienia tętniczego, substrat cytochromu P450, sympatykomimetyk, tachykardia odruchowa, telitromycyna, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen dla dzieci Junior 100 mg
Ibuprofen, substancja czynna Nurofen dla dzieci Junior, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, oraz kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego i osłabienie działania kardioprotekcyjnego ASA. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także osłabiać efektywność leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi. Dodatkowo, interakcje z kortykosteroidami, SSRI, glikozydami nasercowymi (digoksyna), lit, metotreksatem, cyklosporyną, takrolimusem, zydowudyną, antybiotykami chinolonowymi, doustnymi lekami hipoglikemicznymi oraz inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazol, flukonazol) wymagają szczególnej ostrożności, monitorowania i czasem modyfikacji dawkowania.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, czarny stolec, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, drgawki, duszność, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, substrat CYP2C9, sulfinpirazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, worykonazol, wysypka skórna, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Quetiapine Orion 25 mg
Kwetiapina (Quetiapine Orion) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w preparacie wynosi od 4,9 mg (dawka 25 mg) do 59 mg (dawka 300 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, worykonazol), makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon. Interakcje te prowadzą do znacznego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym nadmiernej sedacji i kardiotoksyczności, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do łączenia tych leków.
antybiotyk makrolidowy, choroba naczyniowa mózgu, działanie kardiotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, hipotensja, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, Quetiapine Orion, reakcja nadwrażliwości, sedacja, worykonazol, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zakażenie grzybicze - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodowy – Interakcje
Diklofenak sodowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które wymagają ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Istotne jest osłabienie działania leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II), co może prowadzić do obniżenia skuteczności leczenia nadciśnienia. Współistniejące stosowanie diklofenaku z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas niesie ryzyko hiperkaliemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Diklofenak może również zwiększać stężenie digoksyny i glikozydów nasercowych, nasilając objawy niewydolności serca, a także zmniejszać wydalanie litu, co wymaga kontroli jego poziomu w osoczu. Ponadto, interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna) zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR i ostrożności, zwłaszcza u osób starszych. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania diklofenaku z kwasem acetylosalicylowym ze względu na zmniejszenie stężenia diklofenaku w osoczu oraz z innymi NLPZ i kortykosteroidami z powodu zwiększonego ryzyka owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak sodowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, drgawki, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, insulina, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mifepryston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, stężenie potasu w surowicy, sulfinpirazon, synteza prostaglandyn nerkowych, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC(0-24) pazopanibu o 66% i Cmax o 45%, co wymaga zmniejszenia dawki pazopanibu do 400 mg/dobę. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu lapatynibu (1500 mg), który podnosi AUC i Cmax pazopanibu o 50-60%. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, dlatego zaleca się unikanie ich stosowania. Pazopanib hamuje także CYP1A2, CYP3A4, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 oraz transportery OATP1B1 i UGT1A1, co może zwiększać ekspozycję na leki takie jak paklitaksel (AUC +26%, Cmax +31%) i SN-38 (metabolit irynotekanu, ekspozycja +20%). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu statyn, zwłaszcza symwastatyny, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów). Pazopanib należy przyjmować na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, gdyż jedzenie podwaja AUC i Cmax leku.
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cetuksymab, dekstrometorfan, działanie niepożądane, esomeprazol, farmakokinetyka, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, nelfinawir, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, statyna, symwastatyna, telitromycyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivaroxaban Aurovitas
Podczas terapii rywaroksabanem (Rivaroxaban Aurovitas) konieczny jest ścisły nadzór kliniczny, ze szczególnym uwzględnieniem objawów krwawienia i niedokrwistości. W porównaniu do antagonistów witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych (np. z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego) oraz niedokrwistość. Zaleca się monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrywania utajonych krwawień. U pacjentów z niewyjaśnionym spadkiem hemoglobiny lub obniżeniem ciśnienia tętniczego należy poszukiwać źródła krwawienia. Pomiar stężenia rywaroksabanu za pomocą testu anty-Xa może być pomocny w wyjątkowych sytuacjach, takich jak przedawkowanie lub pilny zabieg chirurgiczny.
antagonista witaminy K, antykoagulant tocznia, azolowe leki przeciwgrzybicze, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, ciężkie zaburzenie czynności nerek, doustny lek przeciwzakrzepowy, glikoproteina p, hematokryt, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, krwawienie, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pozakonazol, przeciwciało anty-beta 2-glikoproteina I, przeciwciało antykardiolipinowe, przesączanie kłębuszkowe, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzeli, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakrzepica żył mózgowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketipinor 300 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii kwetiapiną (Ketipinor) kluczowe jest uwzględnienie przeciwwskazań, które dzielą się na dwie główne kategorie: nadwrażliwość oraz interakcje lekowe. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną – kwetiapinę lub jej formę chemiczną, fumaran kwetiapiny, a także na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w tabletkach wynosi odpowiednio 19,7 mg (100 mg tabletka), 39,3 mg (200 mg tabletka) oraz 59 mg (300 mg tabletka). Należy szczególnie zwrócić uwagę na pacjentów z nietolerancją laktozy, gdyż może to stanowić istotne ograniczenie w stosowaniu preparatu.
antybiotyki makrolidowe, atazanawir, azolowe leki przeciwgrzybicze, cytochrom P450 3A4, darunawir, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lopinawir, nadwrażliwość, nefazodon, rytonawir, worykonazol, zakażenie HIV - Leksykon leków
Interakcje leku – Helicid Forte 40 mg
Omeprazol, składnik Helicid Forte, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz hamowanie izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4. Znaczące klinicznie są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, gdzie omeprazol w dawce 40 mg/dobę zmniejsza ekspozycję na nelfinawir o 40% i jego aktywny metabolit M8 o 75-90%, a także redukuje stężenia atazanawiru o 75%, co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym lub niezalecanym. Omeprazol obniża biodostępność leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz przeciwnowotworowych (erlotynib), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. Ponadto, wpływa na metabolizm i stężenia leków kardiologicznych, takich jak klopidogrel (zmniejszenie aktywnego metabolitu o 46% i hamowania agregacji płytek o 16%), digoksyna (wzrost biodostępności o 10%) oraz cylostazol (wzrost Cmax o 18% i AUC o 26%).
antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, diazepam, digoksyna, erlotynib, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, lek immunosupresyjny, lek onkologiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sercowo-naczyniowy, metotreksat, nelfinawir, niewydolność wątroby, omeprazol, pH żołądkowe, pozakonazol, R-warfaryna, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Naklofen Duo 75 mg
Diklofenak wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z litem i digoksyną może prowadzić do wzrostu ich stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania poziomów tych leków. Diklofenak może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe leków moczopędnych, β-blokerów oraz inhibitorów ACE, dlatego konieczne jest regularne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Istotne jest także monitorowanie stężenia potasu w surowicy podczas terapii lekami oszczędzającymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Współstosowanie diklofenaku z innymi NLPZ lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, a z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi – ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego. Ponadto, jednoczesne podawanie diklofenaku z SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, a z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi może powodować zmiany w kontroli glikemii, co wymaga monitorowania stężenia glukozy we krwi.
antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak, drgawki, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenytoina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit w osoczu, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potas w surowicy, probenecyd, takrolimus, trimetoprym, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Anidulafungin Sandoz 100 mg
Anidulafungin wykazuje bardzo korzystny profil interakcji lekowych, co jest istotną zaletą w terapii przeciwgrzybiczej, zwłaszcza u pacjentów poddanych terapii wielolekowej. Lek nie jest klinicznie istotnym substratem, induktorem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 3A), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania kliniczne potwierdziły brak konieczności modyfikacji dawkowania anidulafunginy podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, worykonazolem, takrolimusem, amfoterycyną B oraz ryfampicyną. Pomimo braku dedykowanych badań dotyczących interakcji z alkoholem etylowym, mechanizm działania i farmakokinetyka anidulafunginy nie wskazują na bezpośrednie interakcje, jednak zaleca się unikanie alkoholu ze względu na potencjalne osłabienie odpowiedzi immunologicznej i ryzyko hepatotoksyczności.
alkohol etylowy, amfoterycyna B, anidulafungin, antybiotyk, cyklosporyna, cytochrom P450, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, lek immunosupresyjny, profil farmakokinetyczny, ryfampicyna, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Atozet 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Atozet, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez enzym CYP3A4 oraz transportem przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu nawet 4,4-9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się ograniczenie dawki Atozet do 10 mg atorwastatyny i 10 mg ezetymibu na dobę oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, diltiazem) zwiększają stężenie atorwastatyny 1,5-3,3-krotnie, co również wymaga dostosowania dawki i monitorowania klinicznego. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) podnoszą stężenie atorwastatyny 1,9-krotnie, a ich stosowanie wymaga ograniczenia dawki do 10 mg + 20 mg na dobę. Ponadto, równoczesne podawanie fibratów (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i podnosi ryzyko miopatii, dlatego ich łączna terapia jest niezalecana.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, daptomycyna, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor białka transportowego, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestyramina, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, polipeptydy 1B1, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, transportery wątrobowe, warfaryna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Xaleba 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna preparatu XALEBA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym znaczeniu klinicznym. W dawce 120 mg/dobę zwiększa INR o około 13% u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu większych dawek ASA lub innych NLPZ. W przypadku cyklosporyny i takrolimusu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności. Etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu, a dawka 120 mg zwiększa stężenie metotreksatu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja doustna, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, estrogen skoniugowany, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, profilaktyka chorób układu krążenia, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żel doustny - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Viatris 100 mg
Mykafungina, substancja czynna produktu Micafungin Viatris, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A, co przekłada się na stosunkowo niewielkie ryzyko klinicznie istotnych interakcji w porównaniu z innymi lekami przeciwgrzybiczymi. Badania u osób zdrowych wykazały brak konieczności dostosowania dawki mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, syrolimus), przeciwnadciśnieniowymi (nifedypina), przeciwgrzybiczymi (flukonazol, itrakonazol, worykonazol, amfoterycyna B), przeciwwirusowymi (rytonawir) oraz przeciwprątkowymi (ryfampicyna). Niemniej jednak, mykafungina zwiększa biodostępność itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnej toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków.
amfoterycyna B, biodostępność, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, dezoksycholan amfoterycyny B, farmakokinetyka mykafunginy, flukonazol, infekcja grzybicza, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym CYP3A, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, Micafungin Viatris, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, odpowiedź immunologiczna, pole pod krzywą stężenia, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, terapia skojarzona, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Calipra 80 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i wymaga unikania łączenia lub stosowania niższych dawek z monitorowaniem. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenia leku, zalecając redukcję dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabić efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy opóźnionym podaniu ryfampicyny. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję ogólnoustrojową, a ich łączne stosowanie z atorwastatyną wymaga obniżenia dawki i monitorowania, przy czym połączenie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, HCV, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, noretyndron, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, polipeptydy OATP1B, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Etoricoxib Teva 60 mg
Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych zwraca uwagę zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących warfarynę w dawce 120 mg etorykoksybu na dobę, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z dysfunkcją nerek. Jednoczesne stosowanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę) jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Nefrotoksyczność może być nasilona przy kojarzeniu z cyklosporyną lub takrolimusem, a etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co wymaga monitorowania jego stężenia w surowicy. Ponadto, dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszać jego klirens nerkowy o 13%, co podnosi ryzyko toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja nerek, działanie hipotensyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność metotreksatu, warfaryna, worykonazol - Leksykon substancji czynnych
Worykonazol – Przeciwwskazania stosowania
Worykonazol jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak hydroksypropylobetadeks (około 2600 mg/fiolka 200 mg) oraz laktoza jednowodna (256,40 mg w tabletkach Voriconazole Mylan 200 mg i 288 mg w Voriconazol Polpharma 200 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania dotyczące interakcji lekowych, zwłaszcza z substratami CYP3A4, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca (wydłużenie QTc, torsades de pointes), np. terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, iwabradyna. Ponadto, worykonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z induktorami enzymów wątrobowych (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca), które obniżają jego stężenie w osoczu, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Również jednoczesne stosowanie z efawirenzem (≥400 mg/dobę), rytonawirem (≥400 mg 2x/dobę), alkaloidami sporyszu, syrolimusem, naloksegolem, tolwaptanem, lurazydonem oraz wenetoklaksem (na początku leczenia i w fazie dostosowania dawki) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i toksyczności wynikającej ze zmienionych stężeń tych leków w osoczu.
alkaloid sporyszu, efawirenz, hydroksypropylobetadeks, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwgrzybicze, lek immunosupresyjny, lurazydon, nadmierna diureza, nadwrażliwość na substancję czynną, naloksegol, objawy pozapiramidowe, ostra niewydolność nerek, rytonawir, substrat CYP3A4, syrolimus, tolwaptan, torsades de pointes, wenetoklaks, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół odstawienia opioidów, zespół rozpadu guza, zespół wydłużonego QT, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Doloxib 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród najważniejszych interakcji należy wymienić zwiększenie INR o około 13% u pacjentów stosujących warfarynę (dawka etorykoksybu 120 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) oraz litu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i stężenia litu w osoczu ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i wzrostu stężenia litu. Metotreksat w dawce 120 mg może wykazywać wzrost stężenia o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesprzężony estrogen, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zdarzenie sercowo-naczyniowe, żylny incydent zakrzepowo-zatorowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 600 mg
Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają starannego monitorowania oraz dostosowania terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może hamować jego działanie przeciwpłytkowe, co może osłabiać kardioprotekcję, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, dlatego takie połączenia należy bezwzględnie unikać. Ibuprofen może również nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, szczególnie w dużych dawkach, ibuprofen może zmniejszać jego klirens i zwiększać toksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania oraz regularnej kontroli czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, co wymaga monitorowania tych leków.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, efekt urykozuryczny, fenytoina, flukonazol, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek krwi, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Accord 100 mg
Mykafungina, substancja czynna leku Micafungin Accord, wykazuje niski potencjał do interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzym CYP3A, co potwierdzają badania kliniczne u osób zdrowych. Nie zaobserwowano istotnych zmian farmakokinetycznych podczas jednoczesnego stosowania mykafunginy z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną, worykonazolem oraz amfoterycyną B, co eliminuje konieczność dostosowania dawki mykafunginy. Jednakże mykafungina może zwiększać biodostępność (AUC) itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności i ewentualnej korekty dawkowania tych leków.
amfoterycyna B, cyklosporyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, dezoksycholan amfoterycyny B, enzym CYP3A, flukonazol, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, Micafungin Accord, mykafungina, mykofenolan mofetylu, nifedypina, pole pod krzywą, prednizolon, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza, worykonazol, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Voriconazole Sandoz 200 mg
Voriconazole Sandoz (worykonazol) to triazolowy lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji (200 mg). Wskazany jest w leczeniu ciężkich inwazyjnych zakażeń grzybiczych, takich jak inwazyjna aspergiloza, kandydemia u pacjentów bez neutropenii, oporne na flukonazol zakażenia Candida (w tym Candida krusei) oraz zakażenia wywołane przez rzadziej spotykane patogeny jak Scedosporium spp. i Fusarium spp. Ponadto, preparat stosuje się profilaktycznie u pacjentów wysokiego ryzyka po allogenicznym przeszczepieniu komórek macierzystych krwiotwórczych (HSCT). Każda fiolka zawiera 200 mg worykonazolu, a po rekonstytucji stężenie wynosi 10 mg/ml; istotne jest odpowiednie rozcieńczenie roztworu przed podaniem. Preparat zawiera do 228,7 mg sodu i 3,4 g betacyklodekstryny sulfobutylowego eteru sodowego na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu.
allogeniczne przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych, betacyklodekstryna, Candida krusei, flukonazol, Fusarium, HSCT, immunosupresja, intensywna terapia, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydemia, lek przeciwgrzybiczny, liofilizowany proszek, onkohematologia, rekonstytucja, Scedosporium, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Ultramax 600 mg
Ibuprofen, substancja czynna Ibuprom Ultramax 600 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu ważności klinicznej. Należy bezwzględnie unikać jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może zwiększać stężenie digoksyny, fenytoiny, litu oraz metotreksatu (w przypadku podania w ciągu 24 godzin), co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy. Ponadto, lek może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE, beta-adrenolityków, antagonistów angiotensyny II oraz diuretyków oszczędzających potas, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerek, odwodnionych i osób starszych. W przypadku stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), przeciwpłytkowymi, SSRI oraz pochodnymi tienopirydyn (np. klopidogrel) obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania.
Ibuprofen wchodzi również w interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), zwiększając ryzyko nefrotoksyczności, oraz z antybiotykami chinolonowymi i aminoglikozydami, podnosząc ryzyko drgawek i zmniejszając wydalanie aminoglikozydów. Inhibitory CYP2C9, takie jak worykonazol i flukonazol, mogą zwiększać stężenie ibuprofenu w osoczu o 80-100%, co może wymagać redukcji dawki. Stosowanie ibuprofenu z preparatami ziołowymi (Miłorząb japoński, Wiązówka błotna) oraz alkoholem zwiększa ryzyko krwawień i działań niepożądanych ze strony OUN i przewodu pokarmowego. Nie zaleca się stosowania ibuprofenu w okresie 8-12 dni po podaniu mifeprystonu ze względu na osłabienie jego działania. W praktyce klinicznej konieczne jest indywidualne podejście do terapii, uwzględniające potencjalne interakcje, monitorowanie parametrów biochemicznych oraz unikanie niebezpiecznych kojarzeń lekowych.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk z grupy chinolonów, baklofen, biodostępność, bisfosfonian, cholestyramina, cyklooksygenaza-2, cyklosporyna, dezipramina, diuretyk oszczędzający potas, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, lit, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ofloksacyna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, pochodna tienopirydyny, probenecyd, przęśl chińska, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązówka błotna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – IBUM dla dzieci 60 mg
Podczas terapii ibuprofenem (IBUM 60 mg czopki) u dzieci należy uwzględnić liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Ibuprofen nie powinien być stosowany jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ oraz glikokortykosteroidami ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz potencjalne hamowanie działania przeciwpłytkowego ASA. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie ibuprofenu z lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne), gdyż może dochodzić do osłabienia ich działania i ryzyka pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych i w podeszłym wieku. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie. Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia glikozydów naparstnicy, fenytoiny i litu, a także hamować wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co jest szczególnie istotne przy dużych dawkach metotreksatu, gdzie stosowanie ibuprofenu jest niewskazane.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, działanie sedatywne, flukonazol, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kontrola glikemii, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, polipragmazja, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvasterol 80 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, zalecając zmniejszenie maksymalnej dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną, gdzie rekomendowane jest podawanie leków równocześnie i monitorowanie efektu terapeutycznego.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, miopatia, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voriconazole Fresenius Kabi 200 mg
Badania przedkliniczne worykonazolu wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności jest wątroba, z hepatotoksycznością obserwowaną przy ekspozycji w osoczu porównywalnej do dawek terapeutycznych u ludzi. Dodatkowo, minimalne zmiany w nadnerczach stwierdzono u zwierząt (szczury, myszy, psy) przy podobnym poziomie narażenia. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a badania genotoksyczności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani kancerogennego worykonazolu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, estradiol, hepatotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, narażenie układowe, toksyczność narządowa, wada rozwojowa płodu, worykonazol, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie procesu rozrodczego, zmiany w nadnerczach