biodostępność
Biodostępność to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci. Wyraża się ją jako odsetek (%) i stanowi kluczowy wskaźnik skuteczności terapeutycznej substancji leczniczej.
Biodostępność bezwzględna porównuje ilość leku dostępnego po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do ilości dostępnej po podaniu dożylnym (przyjmowanym jako 100%). Biodostępność względna natomiast porównuje biodostępność różnych form lub preparatów tej samej substancji leczniczej.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność, lipofilność, stabilność), parametry fizjologiczne pacjenta (pH przewodu pokarmowego, aktywność enzymów, transporterów błonowych), a także interakcje z pokarmem czy innymi lekami. Niska biodostępność może wynikać z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę lub niskiej absorpcji z przewodu pokarmowego.
Znajomość biodostępności ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej przy ustalaniu dawkowania leków oraz projektowaniu nowych postaci farmaceutycznych, które mogą poprawić ten parametr poprzez zastosowanie odpowiednich systemów dostarczania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sulovas 250 LSU
Sulodeksyd w postaci kapsułek miękkich Sulovas (250 LSU) wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych. W leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej oraz profilaktyce wtórnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zaleca się dawkę 2 kapsułek (500 LSU) 2 razy na dobę, przyjmowanych między posiłkami. W terapii twardych wysięków w retinopatii cukrzycowej stosuje się 1 kapsułkę (250 LSU) 2 razy na dobę. W przypadku owrzodzeń żylnych podudzi oraz przewlekłej obturacyjnej choroby tętnic kończyn dolnych (stopień II Fontaine’a) terapia rozpoczyna się fazą parenteralną (600 LSU domięśniowo raz na dobę przez 20 dni), po czym kontynuuje się doustnie 2 kapsułkami (500 LSU) 2 razy na dobę przez odpowiednio 30-70 dni lub 6 miesięcy. Sulovas dostępny jest wyłącznie w formie doustnej, dlatego w fazie parenteralnej należy zastosować inny preparat zawierający sulodeksyd.
biodostępność, kapsułka miękka, klasyfikacja Fontaine’a, niewydolność żylna, owrzodzenie żylne podudzi, podanie doustne, podanie parenteralne, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przewlekła niewydolność żylna, przewlekła obturacyjna choroba tętnic, retinopatia cukrzycowa, sulodeksyd, Sulovas, twarde wysięki, wskazanie terapeutyczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polopiryna Complex 500 mg + 15,58 mg + 2 mg
Polopiryna Complex zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), fenylefrynę wodorowinian (15,58 mg, odpowiadające 8,21 mg fenylefryny) oraz chlorofenaminę maleinian (2 mg), których farmakokinetyka determinuje profil działania leku. Kwas acetylosalicylowy charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (80-100%) i szybkim początkiem działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego (maksimum 1-3 godziny, efekt utrzymuje się 3-6 godzin), z okresem półtrwania 2-3 godziny; metabolizowany jest do kwasu salicylowego o okresie półtrwania około 6 godzin. Fenylefryna wykazuje nieregularne, szybkie wchłanianie, biodostępność 38% i okres półtrwania 2-3 godziny, podlega intensywnemu metabolizmowi monoaminooksydazą. Chlorofenamina maleinian ma biodostępność 25-45%, osiąga maksymalne stężenie po 2-6 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 14-25 godzin, co wskazuje na długotrwałe działanie i dystrybucję do OUN, w tym płynu mózgowo-rdzeniowego.
białko osocza, biodostępność, chlorofenamina maleinian, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, efekt pierwszego przejścia, fenylefryna wodorowinian, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, monoaminooksydaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie osoczowe, wchłanianie jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ramipryl szybko się wchłania (tmax 1 godzina), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), a ramiprylat 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina ma biodostępność 64-80%, tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, wiązanie z białkami 40-70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (60-80% w ciągu 72 godzin).
amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja leku, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, erytrocyt, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole powierzchni pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Urofolitropina – Właściwości farmakokinetyczne
Urofolitropina (FSH) charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu domięśniowym lub podskórnym, co zapewnia skuteczne wchłanianie do krwiobiegu. Po podaniu dawki 150 j.m. obserwuje się maksymalne stężenie (Cmax) wynoszące 8,9 ± 2,5 mj.m./ml osiągane w czasie 7,7 ± 2,1 godziny (Tmax), a pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC) wynosi 258,6 ± 47,9 mj.m./ml × godzinę. Okres półtrwania urofolitropiny wynosi 30-40 godzin, co umożliwia utrzymanie terapeutycznego stężenia hormonu przy odpowiednio dobranym schemacie dawkowania. Po 72 godzinach od podania stężenie FSH pozostaje istotnie podwyższone względem wartości podstawowej, co potwierdza długotrwałe działanie preparatu, np. Fostimonu.
biodostępność, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, Fostimon, hormon folikulotropowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe i podskórne, pole pod krzywą stężenia leku, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, schemat dawkowania, stężenie hormonu w osoczu, urofolitropina, zaburzenie czynności nerek i wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Normoton 500 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Normoton, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką absorpcji po podaniu doustnym, z Tmax około 2,5 godziny i biodostępnością wynoszącą 50-60% przy dawce 500 mg. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta. Stężenie metforminy w osoczu w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 μg/ml przy standardowych dawkach, a maksymalne stężenie nie przekracza 5 μg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Obecność pokarmu istotnie zmniejsza i opóźnia absorpcję leku, redukując Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejednoznaczne.
absorpcja leku, AUC, biodostępność, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Argadopin 300 mg
Allopurynol, substancja czynna Argadopinu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (67-90%) i szybkim wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po około 1,5 godziny. Jego metabolit, oksypurynol, osiąga szczytowe stężenia po 3-5 godzinach i wykazuje znacznie dłuższy okres półtrwania (13-30 godzin), co umożliwia skuteczne hamowanie oksydazy ksantynowej przez 24 godziny po podaniu dawki dobowej. Allopurynol wiąże się nieznacznie z białkami osocza, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 1,6 l/kg, wskazując na szeroką dystrybucję do tkanek, zwłaszcza wątroby i błony śluzowej jelit. Eliminacja allopurynolu odbywa się głównie przez metabolizm do oksypurynolu (>90%), z mniej niż 10% wydalanym w postaci niezmienionej z moczem oraz około 20% z kałem.
allopurynol, biodostępność, błona śluzowa jelit, długotrwałe leczenie, faza eliminacji, górny odcinek przewodu pokarmowego, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, stan stacjonarny stężenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie, wchłanianie zwrotne w kanalikach nerkowych, wychwyt tkankowy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kabiven –
Produkt leczniczy Kabiven, będący trójkomorową emulsją do infuzji, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako całość. Ocena bezpieczeństwa opiera się na badaniach poszczególnych składników: Intralipid 20% (olej sojowy 40-100 g w zależności od objętości worka), roztworów aminokwasów z elektrolitami (34-85 g aminokwasów) oraz roztworów glukozy 19% (100-250 g glukozy bezwodnej). Każdy z tych komponentów wykazał dobrą tolerancję biologiczną i odpowiedni profil bezpieczeństwa w modelach przedklinicznych, co stanowi podstawę do stosowania Kabiven w żywieniu pozajelitowym.
aminokwasy egzogenne, aminokwasy niezbędne, aminokwasy rozgałęzione, biodostępność, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, glukoza bezwodna, Intralipid, Kabiven, olej sojowy oczyszczony, profil bezpieczeństwa, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór glukozy, tolerancja biologiczna, trójkomorowy worek, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm jest dostępny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierających 150 mg bupropionu chlorowodorku, co odpowiada 130,20 mg substancji czynnej bupropionu. Tabletki mają charakterystyczny, biało-żółty, okrągły i obustronnie wypukły kształt. Formuła farmaceutyczna opiera się na wielowarstwowym systemie powlekania, który kontroluje uwalnianie substancji czynnej, zapewniając optymalny profil farmakokinetyczny i umożliwiając rzadsze dawkowanie. Rdzeń zawiera powidon K 90 i sodu stearylofumaran, natomiast powłoki składają się z etylocelulozy, hydroksypropylocelulozy, kopolimeru kwasu metakrylowego i etylu akrylanu, krzemionki koloidalnej bezwodnej oraz plastyfikatorów takich jak makrogol i trietylu cytrynian. Takie rozwiązanie farmaceutyczne gwarantuje stabilność i kontrolę uwalniania bupropionu.
biodostępność, bupropion, bupropion chlorowodorek, Bupropion Neuraxpharm, etyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, powidon, profil farmakokinetyczny, sodu stearylofumaran, system powlekania, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trietylu cytrynian, właściwości farmakokinetyczne, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon substancji czynnych
Liść babki lancetowatej – Właściwości farmakokinetyczne
Liść babki lancetowatej (Plantago lanceolata L.) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak Liść Babki Lancetowatej (1g/g, zioła do zaparzania) oraz złożony syrop Echinasal, gdzie występuje jako część wyciągu złożonego (3 części na całość wyciągu) przygotowywanego z użyciem 50% etanolu (V/V). Pomimo szerokiego zastosowania, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dla tej substancji, co jest zgodne z regulacjami europejskimi (art. 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC) dotyczącymi tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Brak danych wynika z złożonego składu fitochemicznego babki lancetowatej, trudności metodologicznych w śledzeniu wielu substancji czynnych jednocześnie oraz charakteru produktów złożonych, gdzie interakcje między składnikami utrudniają interpretację wyników farmakokinetycznych.
biodostępność, ekstrahent, etanol 50%, interakcje składników, liść babki lancetowatej, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, Plantago lanceolata, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, skład fitochemiczny, składnik lipofilny, stężenie maksymalne, substancja biologicznie czynna, substancja czynna, substancja roślinna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg złożony, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rytmonorm 300 300 mg
Rytmonorm 300 to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający chlorowodorek propafenonu w dawce 300 mg na tabletkę. Substancje pomocnicze rdzenia obejmują celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, skrobię żelowaną, hypromelozę, magnezu stearynian oraz wodę oczyszczoną, które wpływają na właściwości fizykochemiczne, stabilność i biodostępność leku. Otoczka tabletek składa się z makrogolu 400 i 6000, hypromelozy oraz tytanu dwutlenku (E171), nadających im biały kolor i odpowiednią strukturę. Tabletki mają charakterystyczny biały, obustronnie wypukły kształt z wytłoczonym napisem „300” ułatwiającym identyfikację. Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających 20 lub 50 tabletek, pakowanych w blistry PVC/Aluminium umieszczone w tekturowym pudełku.
biodostępność, blister PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek propafenonu, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, Rytmonorm, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, woda oczyszczona - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sanosvit Calcium 114 mg Ca2+/5 ml
Lek Sanosvit Calcium w formie syropu dostarcza 114 mg jonów wapnia (Ca) na 5 ml, w postaci glukonolaktobionianu (1442,5 mg/5 ml) oraz laktobionianu wapnia (313,6 mg/5 ml), które cechują się dobrą rozpuszczalnością i umiarkowaną biodostępnością (20-33% dawki doustnej). Wchłanianie wapnia zachodzi głównie w jelicie cienkim i jest modulowane przez pH środowiska jelitowego, obecność witaminy D, a także czynniki dietetyczne takie jak fityniany i błonnik. Istotne jest również, że absorpcja wapnia wzrasta w stanach niedoboru wapnia w organizmie, co stanowi mechanizm kompensacyjny. Po wchłonięciu około 45% wapnia wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami, natomiast pozostała frakcja występuje w formie zjonizowanej lub kompleksów z anionami, co determinuje jego dystrybucję i funkcje fizjologiczne w tkankach docelowych.
białka osocza, biodostępność, efektywność terapeutyczna, funkcja nerek, glukonolaktobionian wapnia, jony wapnia, kalcytonina, laktobionian wapnia, niedobór wapnia, parathormon, pH osocza, regulacja hormonalna, status wapniowy, wapń zjonizowany, wchłanianie wapnia, witamina D, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Etadron 25 mg
Etadron, zawierający 25 mg eksemestanu w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu raka piersi. Standardowa dawka wynosi 25 mg raz na dobę, zalecane jest przyjmowanie leku po posiłku w celu zwiększenia wchłaniania. W terapii wczesnego raka piersi, całkowity czas hormonalnej terapii skojarzonej (tamoksyfen + eksemestan) powinien wynosić do 5 lat, natomiast w zaawansowanym raku piersi leczenie kontynuuje się do momentu progresji guza. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentek z niewydolnością wątroby lub nerek. Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży.
biodostępność, eksemestan, Etadron, nawrót guza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, populacja pediatryczna, progresja guza, rak piersi, schemat terapeutyczny, tabletki powlekane, tamoksyfen, terapia eksemestanem, wczesny rak piersi, wywiad medyczny, zaawansowany rak piersi, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sorafenib Stada 200 mg
Terapia produktem Sorafenib Stada wymaga ścisłego nadzoru specjalisty onkologa, ze względu na konieczność precyzyjnego dawkowania i monitorowania działań niepożądanych. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 400 mg dwa razy na dobę (łącznie 800 mg/dobę). W przypadku wystąpienia toksyczności zaleca się redukcję dawki, różnicowaną w zależności od typu nowotworu: dla HCC i RCC do 400 mg/dobę, a dla DTC do 600 mg/dobę, z możliwością dalszego zmniejszenia do 400 mg lub 200 mg/dobę. Po ustąpieniu działań niepożądanych (z wyjątkiem hematologicznych) możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów poniżej 18 roku życia. U osób powyżej 65 lat oraz z niewydolnością nerek (łagodną do ciężkiej) stosuje się standardowe dawkowanie, z zaleceniem monitorowania bilansu płynów i elektrolitów. Brak danych dotyczących pacjentów dializowanych oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh).
bilans płynów i elektrolitów, biodostępność, dializa, działanie niepożądane, klasyfikacja Childa-Pugha, korzyść kliniczna, leczenie przeciwnowotworowe, nieakceptowalna toksyczność, niewydolność nerek, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib, toksyczność, zaburzenie czynności wątroby, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Prazol 40 mg
Omeprazol w dawce 40 mg (preparat Prazol) może być stosowany u kobiet w ciąży, jeśli istnieją wyraźne wskazania kliniczne. Dane z trzech prospektywnych badań epidemiologicznych obejmujących ponad 1000 przypadków nie wykazały negatywnego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój płodu ani stan noworodków. Mimo to, jak w przypadku wszystkich leków stosowanych w ciąży, należy stosować najniższe skuteczne dawki przez możliwie najkrótszy czas, uwzględniając indywidualny stosunek korzyści do ryzyka. Podczas karmienia piersią omeprazol przenika do mleka kobiecego, jednak przy dawkach terapeutycznych 40 mg ryzyko dla dziecka jest minimalne ze względu na niskie stężenie leku w mleku oraz ograniczoną biodostępność u niemowląt. W większości przypadków można kontynuować terapię omeprazolem u kobiet karmiących, o ile jest to klinicznie uzasadnione. W przypadku długotrwałego stosowania zaleca się monitorowanie stanu klinicznego dziecka. Lekarz powinien przekazać pacjentkom informacje o konieczności konsultacji przed zastosowaniem leku w okresie ciąży i laktacji oraz omówić potencjalne korzyści i ryzyko terapii.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Levebon 500 mg
Levebon to lek przeciwpadaczkowy zawierający substancję czynną lewetyracetam w dawkach 500 mg oraz 1000 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych. Tabletki różnią się kolorem i wymiarami: dawka 500 mg to żółte tabletki o wymiarach 16,3 x 7,6 mm, natomiast dawka 1000 mg to białe tabletki o wymiarach 19,1 x 10,2 mm. Obie formy posiadają linię podziału umożliwiającą precyzyjne dzielenie dawki, co jest istotne w dostosowywaniu terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Skład rdzenia tabletek jest identyczny i obejmuje skrobię kukurydzianą, powidon K30, magnezu stearynian oraz krzemionkę koloidalną bezwodną, natomiast różnice w składzie otoczki dotyczą obecności żelaza tlenku żółtego (E 172) w dawce 500 mg, nadającego jej żółty kolor.
alkohol poliwinylowy, biodostępność, blister PVC/Aluminium, blister PVC/PVDC/Aluminium, butelka HDPE, dwutlenek tytanu, krzemionka koloidalna, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, linia podziału, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, padaczka, powidon, skrobia kukurydziana, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza, właściwość reologiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Physiotens 0,4 0,4 mg
Moksonidyna, substancja czynna leku Physiotens 0,4 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 88% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (tmax około 1 godziny). Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (7,2%), co zwiększa dostępność farmakologiczną substancji czynnej. Metabolizm moksonidyny prowadzi do powstania aktywnego metabolitu – odwodornionej moksonidyny, o aktywności stanowiącej około 10% aktywności leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z wydalaniem 78% dawki w postaci niezmienionej oraz 13% jako metabolit, a okres półtrwania wynosi około 2,5 godziny dla moksonidyny i 5 godzin dla metabolitu. Parametry farmakokinetyczne nie ulegają istotnym zmianom u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz u osób starszych, co nie wymaga modyfikacji dawkowania w tych grupach.
biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hemodializa, klirens kreatyniny, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, populacja pediatryczna, równowaga dynamiczna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie leku w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Silicea – Właściwości farmakokinetyczne
Silicea, będąca składnikiem homeopatycznego preparatu Homeoptic w potencji 5 CH (piąte centezymalne rozcieńczenie), nie posiada udokumentowanych właściwości farmakokinetycznych. W produkcie, w którym silicea stanowi 0,25 g na 100 g roztworu, brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania po podaniu miejscowym do worka spojówkowego. Ze względu na wysokie rozcieńczenie substancji czynnej oraz formę podania (krople do oczu), standardowe metody analityczne nie pozwalają na określenie parametrów farmakokinetycznych, co jest typowe dla preparatów homeopatycznych stosowanych miejscowo na powierzchnię oka.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, farmakokientyka, krople do oczu, metoda analityczna, parametry farmakokinetyczne, podanie miejscowe, potencja homeopatyczna, preparat homeopatyczny, procesy farmakokinetyczne, rozcieńczenie homeopatyczne, Silicea, substancja aktywna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Zahron Combi to preparat złożony zawierający rozuwastatynę i amlodypinę, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w osoczu po około 5 godzinach, biodostępnością około 20%, dużą objętością dystrybucji (~134 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) i w mniejszym stopniu z moczem (~5% niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, objętość dystrybucji około 21 l/kg oraz silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%). Metabolizm amlodypiny jest znaczny, wątrobowy, a eliminacja odbywa się głównie z moczem (10% niezmienionej substancji, 60% metabolitów). Okres półtrwania amlodypiny wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina, biodostępność, cholesterol LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dysfagia, hemodializa, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, transporter OATP-C, wchłanianie, Zahron Combi, zastoinowa niewydolność serca