Właściwości farmakokinetyczne
Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Sumilar HCT

Sumilar HCT jest produktem leczniczym zawierającym trzy substancje czynne: ramipryl, amlodypinę (w postaci amlodypiny bezylanu) oraz hydrochlorotiazyd. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych każdej z tych substancji czynnych, uwzględniający procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania.¹

Właściwości farmakokinetyczne ramiprylu

Wchłanianie ramiprylu

Ramipryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu jednej godziny od podania. Wchłanianie ramiprylu, określone na podstawie wykrywania w moczu, wynosi co najmniej 56% i nie ulega istotnym zmianom pod wpływem spożytego pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu – ramiprylatu – po podaniu doustnym 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%.²

Ramiprylat, będący jedynym czynnym metabolitem ramiprylu, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach od podania ramiprylu. W przypadku standardowego dawkowania ramiprylu raz na dobę, stan równowagi dynamicznej stężenia ramiprylatu w osoczu zostaje osiągnięty po około czterech dniach leczenia.³

Dystrybucja ramiprylu

Ramipryl wykazuje stosunkowo wysokie wiązanie z białkami surowicy, wynoszące około 73%. W przypadku ramiprylatu poziom wiązania z białkami jest niższy i wynosi około 56%.⁴

Metabolizm ramiprylu

Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi. Głównym produktem tego procesu jest ramiprylat. Ponadto, ramipryl jest metabolizowany do estru diketopiperazynowego, kwasu diketopiperazynowego oraz glukuronidów zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu.⁵

Wydalanie ramiprylu

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie przez nerki. Stężenie ramiprylatu w osoczu zmniejsza się w sposób wielofazowy. Charakterystyczną cechą ramiprylatu jest przedłużona faza końcowej eliminacji, wynikająca z silnego, wysycalnego wiązania z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolnej dysocjacji połączenia z tym enzymem. W tej fazie występują bardzo małe stężenia ramiprylatu w osoczu.⁶

Po wielokrotnym podawaniu ramiprylu raz na dobę efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi od 13 do 17 godzin dla dawek 5-10 mg i jest dłuższy dla mniejszych dawek, wynoszących 1,25-2,5 mg. Różnica ta jest spowodowana wysycalnym wiązaniem ramiprylatu z enzymem. Po podaniu pojedynczej doustnej dawki 10 mg ramiprylu nie stwierdza się jego obecności w mleku kobiecym, jednak wpływ wielokrotnego podawania na zawartość leku w mleku nie został określony.⁷

Farmakokinetyka ramiprylu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wydalanie ramiprylatu przez nerki jest zmniejszone, a klirens nerkowy ramiprylatu wykazuje proporcjonalność do klirensu kreatyniny. Prowadzi to do zwiększenia stężenia ramiprylatu w osoczu, które zmniejsza się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest opóźniony wskutek zmniejszonej aktywności esteraz wątrobowych. U tych pacjentów stężenie ramiprylu w osoczu jest zwiększone, natomiast stężenia maksymalne ramiprylatu nie różnią się od stężeń obserwowanych u osób z prawidłową czynnością wątroby.⁹

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie amlodypiny

Amlodypina podana doustnie w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenia we krwi są osiągane w ciągu 6 do 12 godzin od podania. Całkowitą biodostępność amlodypiny szacuje się na poziomie 64-80%. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.¹⁰

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi 21 l/kg masy ciała. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza.¹¹

Metabolizm i wydalanie amlodypiny

Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji amlodypiny wynosi około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przekształcając się w nieczynne metabolity. Około 10% związku macierzystego oraz 60% metabolitów jest wydalane z moczem.¹²

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Istnieje ograniczona ilość danych dotyczących stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U tych pacjentów stwierdza się zmniejszony klirens amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości AUC (pole powierzchni pod krzywą) o około 40-60%.¹³

Pacjenci w podeszłym wieku: Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u pacjentów w podeszłym wieku i u osób młodszych. U osób w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszenie klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Podobne zmiany występują u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.¹⁴

Właściwości farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu

Wchłanianie hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd po podaniu doustnym wchłania się szybko, osiągając maksymalne stężenie (tmax) po około 2 godzinach. Zwiększenie średniej wartości AUC przebiega liniowo i jest proporcjonalne do dawek w zakresie terapeutycznym. Obecność pokarmu w niewielkim stopniu wpływa na wchłanianie hydrochlorotiazydu. Całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi 70%.¹⁵

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone. Długotrwałe podawanie leku nie powoduje zmian w jego metabolizmie. Po 3 miesiącach leczenia dawką dobową wynoszącą 50 mg procesy wchłaniania, eliminacji i wydalania są podobne do obserwowanych podczas krótkotrwałego leczenia.¹⁶

Dystrybucja hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd wykazuje tendencję do kumulacji w erytrocytach, osiągając maksymalne stężenie po 4 godzinach od podania doustnego. Po 10 godzinach stężenie leku w erytrocytach jest trzykrotnie wyższe niż stężenie w osoczu. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w około 40-70%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi od 4 do 8 l/kg.¹⁷

Metabolizm hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd podlega nieznacznym procesom metabolicznym. Nie wykazano, aby indukował lub hamował aktywność enzymów cytochromu P450.¹⁸

Eliminacja hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest wydalany z osocza głównie w postaci niezmienionej. Końcowy okres półtrwania wynosi około 6 do 15 godzin. W ciągu 72 godzin od podania pojedynczej dawki doustnej 60-80% leku jest wydalane z moczem, z czego 95% w postaci niezmienionej, a 4% jako hydrolizat 2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamidu (ABCS). Około 24% dawki doustnej wykrywa się w kale, a niewielkie ilości są wydalane z żółcią.¹⁹

Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek i serca: U pacjentów z niewydolnością nerek i serca klirens nerkowy hydrochlorotiazydu jest zmniejszony, a okres półtrwania w fazie dystrybucji wydłużony.²⁰

Pacjenci w podeszłym wieku: U tych pacjentów okres półtrwania jest taki sam jak u młodszych osób, z dalszym zwiększeniem maksymalnego stężenia w osoczu.²¹

Pacjenci z niewydolnością krążenia: U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca klirens hydrochlorotiazydu może być zmniejszony.²²

Pacjenci z niewydolnością wątroby: U pacjentów z marskością wątroby nie stwierdza się znaczących zmian w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w przypadku śpiączki wątrobowej lub stanu przedśpiączkowego, a u pacjentów z postępującą chorobą wątroby można go stosować tylko z zachowaniem ostrożności.²³

Parametry farmakokinetyczne składników Sumilar HCT