Właściwości farmakokinetyczne
Argadopin 300 mg

Właściwości farmakokinetyczne allopurynolu

Przedstawione poniżej dane dotyczą właściwości farmakokinetycznych allopurynolu, substancji czynnej produktu leczniczego Argadopin, dostępnego w dawkach 100 mg oraz 300 mg w postaci tabletek. Charakterystyka farmakokinetyczna obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, a także specyficzne uwarunkowania związane z zaburzeniami czynności nerek i wiekiem pacjentów.¹

Wchłanianie

Allopurynol wykazuje wysoką aktywność po podaniu doustnym, a jego wchłanianie zachodzi szybko w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Obecność substancji we krwi można wykryć już po 30-60 minutach od momentu podania. Biodostępność tego związku szacuje się na poziomie 67-90%. Stężenie maksymalne allopurynolu w osoczu występuje zwykle po około 1,5 godziny od doustnego podania, następnie ulega szybkiemu obniżeniu, osiągając wartości prawie niewykrywalne po upływie 6 godzin. Natomiast maksymalne stężenie oksypurynolu, głównego metabolitu, jest osiągane po 3-5 godzinach od doustnej aplikacji allopurynolu i charakteryzuje się znacznie większą stabilnością.²

Dystrybucja

Allopurynol w nieznacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, co sprawia, że ewentualne zmiany w procesie wiązania z białkami nie wywierają istotnego wpływu na jego klirens. Pozorna objętość dystrybucji allopurynolu wynosi około 1,6 l/kg, co wskazuje na relatywnie rozległy wychwyt przez tkanki. Chociaż brakuje dokładnych danych dotyczących stężeń allopurynolu w tkankach ludzkich, przyjmuje się, że zarówno allopurynol, jak i oksypurynol występują w najwyższych stężeniach w wątrobie oraz błonie śluzowej jelit, gdzie aktywność oksydazy ksantynowej jest znacząca.³

Metabolizm

Około 20% doustnie podanego allopurynolu jest wydalane z kałem. Eliminacja allopurynolu odbywa się głównie poprzez przekształcenie metaboliczne do oksypurynolu, przy udziale enzymów: oksydazy ksantynowej oraz oksydazy aldehydowej. Mniej niż 10% niezmienionego allopurynolu jest wydalane w moczu. Okres półtrwania allopurynolu w osoczu wynosi około 1-2 godzin.⁴

Oksypurynol, chociaż jest słabszym inhibitorem oksydazy ksantynowej niż allopurynol, charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania w osoczu. Szacowane wartości u ludzi mieszczą się w zakresie od 13 do 30 godzin. Dzięki temu skuteczne hamowanie aktywności oksydazy ksantynowej utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu allopurynolu w jednej dawce dobowej. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek obserwuje się stopniową kumulację oksypurynolu, aż do osiągnięcia stanu stacjonarnego stężenia w osoczu. U takich pacjentów, przyjmujących 300 mg allopurynolu na dobę, stężenie oksypurynolu w osoczu wynosi zwykle 5-10 mg/l.⁵

Wydalanie

Oksypurynol jest wydalany w postaci niezmienionej w moczu, jednak wykazuje długi okres półtrwania w fazie eliminacji ze względu na proces wchłaniania zwrotnego w kanalikach nerkowych. Opisywane wartości okresu półtrwania w fazie eliminacji wynoszą od 13,6 do 29 godzin. Znaczna rozbieżność w podawanych wartościach może być skutkiem różnic w konstrukcji badań oraz indywidualnych różnic w klirensie kreatyniny u pacjentów.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się znaczne zmniejszenie klirensu zarówno allopurynolu, jak i oksypurynolu, co prowadzi do zwiększenia stężenia obu związków w osoczu podczas długotrwałego leczenia. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, charakteryzującymi się klirensem kreatyniny między 10 a 20 ml/min, którzy otrzymują długotrwale allopurynol w dawce 300 mg na dobę, stężenie oksypurynolu w osoczu wynosi około 30 mg/l. Jest to wartość zbliżona do stężenia osiąganego u pacjentów z prawidłową czynnością nerek przy dawkach allopurynolu wynoszących 600 mg na dobę. Z tego względu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest zmniejszenie dawki allopurynolu.⁷

Pacjenci w podeszłym wieku

Kinetyka allopurynolu prawdopodobnie nie ulega zmianie pod wpływem czynników innych niż pogorszenie czynności nerek, które często towarzyszy procesowi starzenia. U pacjentów w podeszłym wieku należy zatem uwzględnić potencjalne zaburzenia czynności nerek przy ustalaniu dawkowania, analogicznie jak w przypadku innych pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.⁸