zawał mięśnia sercowego
Zawał mięśnia sercowego to stan nagłego zagrożenia życia, spowodowany martwicą komórek mięśnia sercowego na skutek przedłużonego niedokrwienia. Główną przyczyną jest najczęściej zakrzep powstający na pękniętej blaszce miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do całkowitego zamknięcia jej światła i zatrzymania przepływu krwi do określonego obszaru serca.
Typowe objawy zawału to silny, dławiący ból w klatce piersiowej, często promieniujący do lewego ramienia, żuchwy, pleców czy nadbrzusza. Towarzyszyć mu mogą duszność, poty, nudności, wymioty oraz uczucie lęku. U osób starszych, kobiet i chorych na cukrzycę objawy mogą być nietypowe, co opóźnia rozpoznanie.
Diagnostyka zawału opiera się na oznaczeniu markerów sercowych (troponina T, troponina I), badaniu EKG oraz obrazowaniu serca. Leczenie wymaga natychmiastowej interwencji – najskuteczniejszą metodą jest pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI), wykonana w ciągu 90-120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Alternatywnie stosuje się leczenie fibrynolityczne.
Pacjenci po zawale wymagają długotrwałej farmakoterapii obejmującej leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, statyny oraz inhibitory ACE. Rehabilitacja kardiologiczna i modyfikacja czynników ryzyka (zaprzestanie palenia, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie cukrzycy, odpowiednia dieta i aktywność fizyczna) są kluczowe dla zapobiegania kolejnym incydentom wieńcowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Zavedos 5 mg
Lek Zavedos (chlorowodorek idarubicyny), należący do grupy antracyklin, wykazuje istotne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania. Najpoważniejszymi powikłaniami są mielosupresja manifestująca się ciężką leukopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, a także rzadko pancytopenią. Kardiotoksyczność, zależna od dawki kumulacyjnej, może prowadzić do zagrażającej życiu zastoinowej niewydolności serca, a także do zaburzeń rytmu (bradykardia, tachykardia zatokowa, tachyarytmia), uszkodzenia mięśnia sercowego (zawał, zapalenie mięśnia i osierdzia), bloków przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa) oraz kardiomiopatii. Często obserwuje się również powikłania żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie błony śluzowej, owrzodzenia jamy ustnej i żołądka, wymioty, biegunka z ryzykiem odwodnienia oraz zapalenie okrężnicy z możliwością perforacji. Miejscowe działania niepożądane obejmują zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył oraz martwicę tkanek w przypadku wycieku leku poza naczynie.
alkalizacja moczu, anafilaksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek idarubicyny, cytostatyk antracyklinowy, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, hematotoksyczność, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiomiopatia antracyklinowa, kardiotoksyczność, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetoczenie krwi, terminologia MedDRA, wtórna białaczka, wynaczynienie, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Synoptis 600 mg
Darunavir Synoptis, zawierający darunawir w skojarzeniu z rytonawirem, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, z dawkowaniem 600/100 mg dwa razy na dobę u pacjentów wcześniej leczonych oraz 800/100 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych. W badaniu obejmującym 2613 pacjentów, 51,3% zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane podczas średniego czasu terapii wynoszącego 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (≥ 1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (wiek 3-17 lat) jest zbliżony do dorosłych. U pacjentów z współistniejącym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C obserwowano częstsze podwyższenie aminotransferaz wątrobowych.
aftowe zapalenie jamy ustnej, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir z rytonawirem, dna moczanowa, hemofilia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor proteazy, insulinooporność, kamica nerkowa, lek przeciwretrowirusowy, leukopenia, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, terapia przeciwretrowirusowa, wirus opryszczki, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ristidic
Rywastygmina w formie kapsułek twardych (Ristidic) wymaga ostrożnego dawkowania i monitorowania ze względu na zależność między dawką a częstością działań niepożądanych, takich jak nudności, wymioty, biegunka, które są szczególnie nasilone na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. W przypadku przerwania leczenia na kilka dni, wznowienie terapii powinno odbywać się od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Należy zwrócić szczególną uwagę na reakcje nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii na plastry z rywastygminą, gdzie konieczne jest wykonanie testu alergicznego przed zmianą formy podania. Rywastygmina może powodować bradykardię, co zwiększa ryzyko torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, bradyarytmiami, zaburzeniami elektrolitowymi lub stosujących leki wydłużające QT. Ponadto, lek może nasilać objawy pozapiramidowe u chorych z otępieniem w chorobie Parkinsona oraz powodować zmniejszenie masy ciała u pacjentów z chorobą Alzheimera, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i masy ciała.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dyskineza, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor cholinoesterazy, kontaktowe zapalenie skóry, lek cholinomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, odwodnienie, omamy, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, reakcja nadwrażliwości, rywastygmina, skórna reakcja nadwrażliwości, spowolnienie ruchowe, torsade de pointes, zaburzenia trawienne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie chodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – PoltechMIBI 1 mg MIBI
PoltechMIBI to radiofarmaceutyk do podawania dożylnego po znakowaniu nadtechnecjanem (99mTc) sodu, z maksymalną aktywnością znakowania do 11 GBq w 1-5 ml roztworu. Przed podaniem należy potwierdzić czystość radiochemiczną preparatu. Dawkowanie zależy od wskazań diagnostycznych i protokołu badania: w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca stosuje się protokół dwudniowy (600-900 MBq na badanie) lub jednodniowy (400-500 MBq pierwsze wstrzyknięcie, 2,5-3 razy większa aktywność drugie, z odstępem min. 2 godziny). W diagnostyce zawału mięśnia sercowego zalecane jest pojedyncze wstrzyknięcie 400-900 MBq w warunkach spoczynkowych. Dawkowanie do oceny frakcji wyrzutowej i kurczliwości wynosi 600-800 MBq podane w bolusie, a do obrazowania guzów sutka 740-1100 MBq. W obrazowaniu przytarczyc stosuje się dawki 185-925 MBq (typowo 740 MBq) w różnych protokołach, często łączonych z 123I lub 99mTc.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olmita
Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z hipowolemią, niedoborem sodu oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U pacjentów z hipowolemią i/lub niedoborem sodu istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce, co może być spowodowane m.in. stosowaniem dużych dawek leków moczopędnych, biegunką lub wymiotami. U osób z ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek lub zwężeniem tętnicy nerkowej leczenie olmesartanem może prowadzić do ostrego niedociśnienia, azotemii, skąpomoczu, a nawet ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 20 ml/min stosowanie Olmity jest przeciwwskazane, a u osób z zaburzeniami czynności nerek zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Ponadto, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego nie jest zalecana bez ścisłego nadzoru specjalistycznego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atrofia kosmków, azotemia, enteropatia typu celiakii, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, nietolerancja galaktozy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, oliguria, olmesartan medoksomil, pierwotny hiperaldosteronizm, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 20 20 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku LisiHEXAL 20, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, co wymaga starannego monitorowania pacjentów podczas terapii. Do często występujących działań należą zawroty głowy, bóle głowy, suchy kaszel oraz działanie ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne, które szczególnie u osób starszych może prowadzić do poważnych powikłań. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko ciężkie stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Reakcje anafilaktyczne o nieznanej częstości mogą mieć gwałtowny przebieg i stanowić zagrożenie życia. Ponadto, rzadko występuje zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) oraz hipoglikemia, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub stosujących leki hipoglikemizujące.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, działanie niepożądane leku, działanie ortostatyczne, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, lek hipoglikemizujący, leukopenia, limfadenopatia, lizynopryl, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, przeciwciało przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cylostazol (Cilostazol LEK-AM) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤25 ml/min) oraz umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i zmienioną farmakokinetykę. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z chorobami kardiologicznymi, takimi jak zastoinowa niewydolność serca (wszystkie klasy wg NYHA), zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków, wieloogniskowa ekstrasystolia komorowa, wydłużony odstęp QTc), ciężka tachyarytmia oraz w okresie 6 miesięcy po ostrych zespołach wieńcowych lub interwencjach wewnątrznaczyniowych w tętnicach wieńcowych.
acenokumarol, antagonista witaminy K, apiksaban, cylostazol, częstoskurcz komorowy, dabigatran, doustny antykoagulant, działanie przeciwpłytkowe, ekstrasystolia komorowa, hemostaza, heparyna, interwencja wewnątrznaczyniowa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dusznica bolesna, proliferacyjna retinopatia cukrzycowa, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachyarytmia, udar krwotoczny, warfaryna, wrzód trawienny, wydłużony odstęp QTc, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etoricoxib Teva
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego, w tym perforacji, owrzodzeń i krwawień (PUBs), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy oraz z historią chorób przewodu pokarmowego. Terapia wymaga ostrożności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego, gdyż zwiększa to ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, etorykoksyb zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, co jest związane z dawką i czasem leczenia. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres oraz regularną ocenę potrzeby kontynuacji terapii, szczególnie u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Etorykoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwpłytkowej i nie należy przerywać leczenia przeciwpłytkowego u pacjentów rozpoczynających terapię tym lekiem.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor cyklooksygenazy, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie krwawienie, perforacja owrzodzenie krwawienie, powikłanie żołądkowo-jelitowe, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor COX-2, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności lewej komory serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axocar
Stosowanie leku Axocar, zawierającego ezetymib i symwastatynę, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań mięśniowych, takich jak miopatia i rabdomioliza. Miopatia charakteryzuje się bólami mięśniowymi, osłabieniem oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy (GGN). Rabdomioliza, będąca ciężkim uszkodzeniem mięśni szkieletowych, może prowadzić do ostrej niewydolności nerek z powodu mioglobinurii. Ryzyko tych powikłań wzrasta wraz z dawką symwastatyny: częstość miopatii wynosiła około 0,03% dla 20 mg, 0,08% dla 40 mg oraz 0,61% dla 80 mg na dobę. Szczególnie wysokie ryzyko obserwuje się w pierwszym roku terapii oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na metabolizm symwastatyny. U pacjentów po zawale serca leczonych dawką 80 mg symwastatyny przez średnio 6,7 roku, częstość miopatii wyniosła około 1,0% w porównaniu do 0,02% przy dawce 20 mg.
Axocar, ból mięśniowy, cholesterol LDL, ezetymib, hipercholesterolemia, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, osłabienie mięśni, ostra niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, symwastatyna, tkliwość mięśni, uszkodzenie mięśni szkieletowych, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ibenal Forte 400 mg
Ibuprofen w dawce 400 mg (Ibenal Forte) stosowany zgodnie z zaleceniami nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Jednakże, lekarz powinien uwzględnić potencjalne działania niepożądane, które mogą zaburzać sprawność psychomotoryczną, takie jak bóle głowy (≥ 1/1000 do < 1/100), zawroty głowy (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bezsenność, pobudzenie, uczucie zmęczenia, depresja, reakcje psychotyczne oraz szumy uszne. Rzadkie objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, jak kołatanie serca (< 1/10 000) czy niewydolność serca, również mogą wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuacje przedawkowania, długotrwałego stosowania (zwłaszcza dawki do 2400 mg/dobę), astmę oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów.
astma, bezsenność, ból głowy, depresja, duszność, funkcje poznawcze, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, kołatanie serca, niewydolność serca, obrzęk języka, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie i drażliwość, przedawkowanie leku, reakcje nadwrażliwości, reakcje psychotyczne, szumy uszne, tachykardia, uczucie zmęczenia, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kostarox 90 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Kostarox, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 9295 pacjentów, w tym 6757 z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Długoterminowe stosowanie (≥1 rok) u około 600 pacjentów z ChZS i RZS wykazało spójny profil działań niepożądanych, podobny do obserwowanego w krótkotrwałych badaniach. W badaniu ostrego zapalenia stawów w przebiegu dny moczanowej stosowano dawkę 120 mg/dobę przez 8 dni, bez istotnego odchylenia w zakresie bezpieczeństwa. Program bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego, obejmujący 17 412 pacjentów przyjmujących 60 mg lub 90 mg etorykoksybu przez średnio 18 miesięcy, potwierdził profil działań niepożądanych zgodny z wcześniejszymi obserwacjami. Działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmują m.in. zapalenia, obrzęki, bóle głowy, kołatania serca, nadciśnienie tętnicze, skurcze oskrzeli, bóle brzucha oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano poważne reakcje skórne, niewydolność wątroby, incydenty sercowo-naczyniowe oraz powikłania nerkowe.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, choroba zwyrodnieniowa stawów, etorykoksyb, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie stawów w dnie moczanowej, perforacja przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen B. Braun
Stosowanie dożylnego ibuprofenu wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym krwawień z przewodu pokarmowego, owrzodzeń i perforacji, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi schorzeniami przewodu pokarmowego lub stosujących jednocześnie ASA w niskich dawkach oraz inne leki zwiększające ryzyko krwawień (np. glikokortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, SSRI). Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Wysokie dawki ibuprofenu (do 2400 mg/dobę) mogą zwiększać ryzyko tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, niewydolnością serca (NYHA II–III), chorobą niedokrwienną serca oraz chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie czynności nerek, wątroby oraz parametrów krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek, wątroby, stosujących leki moczopędne lub inhibitory ACE, a także u osób odwodnionych. Ibuprofen może powodować ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które zwykle pojawiają się w pierwszym miesiącu terapii i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agregacja trombocytów, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma analgetyczna, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, glikokortykosteroid, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie trawienne, porfiria ostra przerywana, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba sercowo-naczyniowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroby sercowo-naczyniowe (CVD) pozostają główną przyczyną zgonów globalnie, co podkreśla potrzebę precyzyjnego i wczesnego przewidywania ryzyka. Tradycyjne modele, takie jak skale Framingham, MESA czy AHA/ASCVD, opierają się na ograniczonym zestawie predyktorów (wiek, palenie, ciśnienie krwi, cholesterol) i wykazują ograniczenia w indywidualnej predykcji oraz słabą walidację zewnętrzną. Nowoczesne metody oparte na uczeniu maszynowym (ML) i głębokim uczeniu (DL), takie jak Random Forest (AUROC 0,830 w 3-letniej prognozie u pacjentów z cukrzycą), DeepSurv, perceptron wielowarstwowy (dokładność 82,47%) oraz SVM (dokładność 82,5%), przewyższają tradycyjne narzędzia pod względem dokładności i zdolności prognostycznych. Kluczowe znaczenie ma integracja danych subklinicznych (obrazowanie, EKG, biochemia) oraz uwzględnienie społecznych determinant zdrowia (SDoH) i różnic płciowych, które są często pomijane, mimo ich wpływu na przebieg i rokowanie CVD. Innowacyjne podejścia, takie jak model SEER oparty na spoczynkowym EKG (AUC 0,78–0,83) oraz głęboki model uczenia z fotopletyzmografii (DLS) do przewidywania 10-letniego ryzyka MACE, oferują obiecujące narzędzia diagnostyczne, szczególnie w warunkach ograniczonych zasobów.
cholesterol, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, cukrzyca, elektrokardiogram, fotopletyzmografia, głębokie uczenie, interleukina-6, krzywa ROC, migotanie przedsionków, niewydolność serca, palenie tytoniu, perceptron wielowarstwowy, płytkopochodny czynnik wzrostu, propeptyd natriuretyczny typu B, rokowanie, sieć neuronowa konwolucyjna, skala SOFA, społeczne determinanty zdrowia, support vector machine, troponina I, uczenie maszynowe, udar, wyjaśnialna sztuczna inteligencja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig 50 mg
Lek Frimig zawierający sumatryptan w dawkach 50 mg i 100 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do często występujących należą zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak dzwonienie w uszach, zawroty głowy, senność oraz parestezje i niedoczulica. Z nieznaną częstością obserwuje się poważniejsze objawy neurologiczne, w tym drgawki, oczopląs, mroczki, drżenia i dystonię. Zaburzenia widzenia, w tym migotanie, podwójne widzenie oraz ograniczenie pola widzenia, a także przypadki utraty wzroku, również występują z częstością nieznaną. Ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano rzadkie, ale poważne zdarzenia, takie jak bradykardia, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, przejściowe zmiany niedokrwienne w EKG, skurcz naczyń wieńcowych, dławica piersiowa oraz zawał mięśnia sercowego. Często obserwuje się przejściowe podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz nagłe zaczerwienienie skóry, a z nieznaną częstością niedociśnienie i zespół Raynauda. Duszność, nudności i wymioty są również często zgłaszane, choć ich etiologia może być związana z samą migreną.
artralgia, arytmia, biegunka, bradykardia, diplopia, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dystonia, kołatanie serca, lęk, mialgia, migotanie przedsionków, mroczki, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie jelita, nudności i wymioty, oczopląs, parestezja, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, sztywność karku, szumy uszne, tachykardia, uczucie ciężkości, utrata wzroku, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pemetrexed Eugia 100 mg
Pemetrexed Eugia, dostępny w dawkach 100 mg i 500 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, wykazuje istotne działania niepożądane, głównie w zakresie hematologicznym i gastroenterologicznym. Najczęściej obserwuje się mielosupresję manifestującą się neutropenią, leukopenią, niedokrwistością oraz trombocytopenią, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. W układzie pokarmowym dominują objawy takie jak zapalenie jamy ustnej, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zapalenie przełyku i jelit. Rzadziej występują poważne powikłania, w tym krwotoki i perforacje jelit. Ponadto, częstość występowania nefrotoksyczności jest wysoka, objawiająca się zmniejszeniem klirensu kreatyniny i wzrostem jej stężenia we krwi, a także niewydolnością nerek. Reakcje skórne, takie jak wysypka, złuszczanie, łysienie oraz rzadkie, ale ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka, również stanowią istotne zagrożenie.
aminotransferaza, arytmia nadkomorowa, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka neutropeniczna, hiperpigmentacja, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, krwotok śródczaszkowy, leukopenia, łysienie, martwica kanalików nerkowych, martwica rozpływna naskórka, mielosupresja, nefrogenna moczówka prosta, neuropatia czuciowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, pancytopenia, pemetreksed, perforacja jelita, pokrzywka, rumień, rumień wielopostaciowy, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, suche zapalenie rogówki i spojówki, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit, zapalenie skóry pęcherzowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – RABADA 10 mg + 10 mg
Preparat RABADA to lek złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol fumaranu (selektywny beta-adrenolityk), dostępny w sześciu dawkach: 2,5 mg + 1,25 mg, 2,5 mg + 2,5 mg, 5 mg + 2,5 mg, 5 mg + 5 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze (z wyjątkiem najmniejszej dawki 2,5 mg + 1,25 mg, która nie jest zalecana w monoterapii nadciśnienia), przewlekły zespół wieńcowy u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub rewaskularyzacji oraz przewlekłą niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory. Lek RABADA jest przeznaczony wyłącznie jako terapia substytucyjna u dorosłych pacjentów, którzy już stosują ramipryl i bisoprolol w oddzielnych preparatach i osiągnęli stabilną kontrolę choroby na odpowiednich dawkach zgodnych z preparatem złożonym.
beta-adrenolityk, bisoprolol, dysfunkcja skurczowa lewej komory, działanie przeciwdławicowe, efekt naczynioprotekcyjny, efekt synergistyczny, inhibitor ACE, komplementarny mechanizm działania, miareczkowanie dawki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obciążenie następcze, przewlekły zespół wieńcowy, ramipryl, remodeling serca, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, selektywny beta-adrenolityk, terapia substytucyjna, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ibum Zatoki 200 mg + 30 mg
Preparat Ibum Zatoki, zawierający 200 mg ibuprofenu i 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie ibuprofenu w dawkach do 1200 mg/dobę nie wiąże się ze znaczącym wzrostem ryzyka incydentów zatorowo-zakrzepowych, jednak dawki wysokie (2400 mg/dobę) mogą zwiększać ryzyko zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca (NYHA II-III), chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych, a także u osób z czynnikami ryzyka takimi jak nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca i palenie tytoniu. Należy monitorować ciśnienie tętnicze oraz objawy sercowo-naczyniowe, a w przypadku ich wystąpienia zaleca się zaprzestanie prowadzenia pojazdów.
ból dławicowy, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, destabilizacja hemodynamiczna, duszność, działanie niepożądane, hiperlipidemia, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, pseudoefedryna, reakcja alergiczna, udar mózgu, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zwężenie tętnic wieńcowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Etiologia i przyczyny
Zespół Dresslera, będący późnym zespołem pozawałowym, to rzadkie, autoimmunologiczne zapalenie osierdzia rozwijające się zwykle od 2 do 10 tygodni po uszkodzeniu mięśnia sercowego, najczęściej po zawale mięśnia sercowego, operacjach kardiochirurgicznych lub urazach klatki piersiowej. Patogeneza opiera się na uwolnieniu antygenów sercowych, indukującym produkcję autoprzeciwciał i formowanie kompleksów immunologicznych, które wywołują stan zapalny w osierdziu, opłucnej i płucach. Czynniki ryzyka obejmują rozległość zawału, wcześniejsze zapalenie osierdzia, młodszy wiek, grupę krwi B ujemną oraz infekcje wirusowe (Coxsackie B, adenowirus, CMV). Obecnie częstość występowania zespołu wynosi poniżej 1%, co wiąże się z postępem w szybkiej rewaskularyzacji i nowoczesnych technikach leczenia zawału mięśnia sercowego.
adenowirus, antygen sercowy, choroba autoimmunologiczna, cytomegalowirus, implantacja rozrusznika serca, infekcja wirusowa, izolacja żył płucnych, kolchicyna, kompleks immunologiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, operacja kardiochirurgiczna, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja immunologiczna, tamponada serca, uraz klatki piersiowej, uszkodzenie mięśnia sercowego, wirus Coxsackie B, wymiana zastawki aortalnej, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zamknięcie uszka lewego przedsionka, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Dresslera, zespół po perikardiotomii - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramlolan 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologicznych właściwości obu substancji czynnych oraz ich synergistycznego działania hipotensyjnego. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na ramipryl, amlodypinę lub inne inhibitory ACE i dihydropirydyny, a także na substancje pomocnicze. Ramipryl jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących aliskiren przy współistniejącej cukrzycy lub GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń nerkowych i elektrolitowych. Ponadto, konieczne jest zachowanie co najmniej 36-godzinnego odstępu przy przejściu z sakubitrylu z walsartanem, aby uniknąć obrzęku naczynioruchowego. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz podczas zabiegów pozaustrojowych z kontaktu krwi z powierzchniami o ładunku ujemnym (np. dializa).
aliskiren, amlodypina, antagonista wapnia, działanie inotropowe ujemne, filtracja kłębuszkowa, hiperkalemia, hipoperfuzja tkankowa, hipoplazja płuc, inhibitor konwertazy angiotensyny, małowodzie, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, wstrząs kardiogenny, zabieg pozaustrojowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carboplatin Accord
Karboplatyna powinna być podawana wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa, z zapewnieniem dostępu do odpowiedniego sprzętu diagnostycznego i terapeutycznego. Monitorowanie obejmuje regularne badania morfologii krwi (przed terapią i co tydzień), a także ocenę funkcji nerek i wątroby. Leczenie nie powinno być powtarzane częściej niż co 4 tygodnie, aby umożliwić regenerację układu krwiotwórczego. Główne działania niepożądane to mielosupresja (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), której nadir występuje średnio po 21 dniach w monoterapii i 15 dniach w terapii skojarzonej. W przypadku leukocytów <2000/mm³ lub płytek <100 000/mm³ zaleca się odroczenie leczenia do poprawy parametrów, zwykle po 5-6 tygodniach, z możliwością konieczności transfuzji i redukcji dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszym leczeniem cisplatyną, obniżoną sprawnością, w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek, gdzie ryzyko toksyczności jest zwiększone.
chemioterapia, choroba zarostowa żył wątrobowych, klirens nerkowy, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, morfologia krwi obwodowej, nadir hematologiczny, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obwodowa toksyczność neurologiczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, ototoksyczność, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, trombocytopenia, zaburzenie słuchu, zahamowanie szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zespół niedrożności zatokowej wątroby, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carvetrend 25 mg
Carvetrend, zawierający 25 mg karwedylolu, jest lekiem o szerokim spektrum działania w kardiologii, stosowanym przede wszystkim w przewlekłej niewydolności serca w stadium stabilnym, nadciśnieniu tętniczym oraz stabilnej chorobie wieńcowej. W terapii niewydolności serca karwedylol powinien być włączony jako uzupełnienie standardowego leczenia obejmującego inhibitory ACE, leki moczopędne oraz digoksynę, po uprzednim wyrównaniu objętości wewnątrznaczyniowej pacjenta. Wskazaniem do terapii są także zaburzenia czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego z frakcją wyrzutową (LVEF) ≤ 40%, gdzie lek wykazuje działanie kardioprotekcyjne, zapobiegając remodelingowi mięśnia sercowego. Karwedylol wykazuje korzystny profil w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, a także zmniejsza częstość i nasilenie epizodów dławicy piersiowej dzięki efektowi β-adrenolitycznemu i wazodylatacyjnemu.
bradykardia, digoksyna, dławica piersiowa, działanie β-adrenolityczne, efekt wazodylatacyjny, elektrolit, frakcja wyrzutowa, funkcja nerek, funkcja skurczowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, leczenie poinfarktowe, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, objętość wewnątrznaczyniowa, obrzęk obwodowy, przewlekła niewydolność serca, receptor β-adrenergiczny, remodeling mięśnia sercowego, stabilna choroba wieńcowa, stabilność hemodynamiczna, terapia hipotensyjna, trudne do kontroli nadciśnienie, zaburzenie czynności lewej komory, zastój w krążeniu płucnym, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dipper-Mono 160 mg
Dipper-Mono (walsartan) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji narządów. W nadciśnieniu początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 320 mg. Po zawale serca leczenie rozpoczyna się od 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększając do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, maksymalnie do 320 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) modyfikacja dawki nie jest konieczna, jednak stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane przy GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz u pacjentów z cukrzycą. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami dawka nie powinna przekraczać 80 mg.
aliskiren, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dializa, dysfagia, działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby żółciowa, marskość żółciowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, statyna, stężenie potasu, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wilate 1000 1000 j.m. + 1000 j.m.
Wilate 1000 to preparat zawierający ludzki czynnik von Willebranda (VWF) oraz czynnik VIII (FVIII), stosowany w leczeniu chorych z chorobą von Willebranda oraz hemofilią A. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje przede wszystkim rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym potencjalnie ciężkie reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji i leczenia przeciwwstrząsowego. U pacjentów z VWD typu 3 istnieje ryzyko rozwoju przeciwciał neutralizujących VWF, co manifestuje się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną i jest ściśle powiązane z reakcjami anafilaktycznymi. W przypadku hemofilii A możliwe jest powstawanie inhibitorów czynnika VIII, co również skutkuje obniżoną skutecznością terapii. Zaleca się badania w kierunku obecności inhibitorów oraz konsultacje w ośrodkach specjalistycznych. Produkt zawiera 11,7 mg sodu na ml roztworu (117,3 mg na fiolkę), co może mieć znaczenie u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu w diecie.
choroba von Willebranda, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik von Willebranda, duszność, hemofilia A, hipotensja, inhibitor, koncentrat czynników krzepnięcia, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powikłanie zakrzepowe, powikłanie zatorowo-zakrzepowe, przeciwciała neutralizujące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, tachykardia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Perlinganit 1 mg/ml
Perlinganit (glicerolu triazotan) w roztworze do infuzji 1 mg/ml wymaga indywidualnego dostosowania dawki, uwzględniając reakcję pacjenta oraz parametry kliniczne i hemodynamiczne. Lek podaje się wyłącznie w warunkach szpitalnych, stosując ciągły wlew dożylny w postaci rozcieńczonej (z automatycznym regulatorem szybkości) lub nierozcieńczonej (za pomocą pompy strzykawkowej). Terapia rozpoczyna się dawką 0,75–1,0 mg/godz., którą stopniowo zwiększa się co 3–5 minut o 5–10 μg/min do maksymalnie 8 mg/godz., a w wyjątkowych przypadkach do 10 mg/godz. Monitorowanie parametrów sercowo-naczyniowych, w tym inwazyjne pomiary hemodynamiczne, jest niezbędne. Dawkowanie różni się w zależności od wskazań klinicznych: np. w nasilonych objawach dławicy piersiowej, ostrej niewydolności lewokomorowej czy świeżym zawale mięśnia sercowego stosuje się dawki 2–8 mg/godz. (33–133 μg/min), a w przełomie nadciśnieniowym średnio 5 mg/godz.
akcja serca, ból wieńcowy, ciśnienie tętnicze, diureza, dławica piersiowa, glicerolu triazotan, niewydolność lewokomorowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obniżanie ciśnienia, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, płyn infuzyjny, pomiar hemodynamiczny, pompa infuzyjna, przełom nadciśnieniowy, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sól fizjologiczna, wlew dożylny, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Petydyna – Działania niepożądane
Petydyna, dostępna w preparacie Dolcontral 50 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań, jest opioidowym lekiem przeciwbólowym o znaczącym profilu działań niepożądanych, obejmujących układ oddechowy, krążenia oraz ośrodkowy układ nerwowy. W równoważnych dawkach wywołuje depresję oddechową porównywalną z morfiną, co może prowadzić do wzrostu stężenia CO₂ i podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, stanowiąc szczególne zagrożenie u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i zespół Kounisa z towarzyszącym zawałem mięśnia sercowego, są potencjalnie zagrażające życiu. Działania niepożądane neurologiczne obejmują splątanie, zmiany nastroju, omamy, urojenia, a także ryzyko napadów drgawek, zwłaszcza przy dużych dawkach i u pacjentów z niewydolnością nerek. Miejscowe reakcje po podaniu dożylnym i domięśniowym, takie jak ból, zaczerwienienie, martwica mięśni i uszkodzenie nerwów, wymagają zachowania ostrożności w technice iniekcji.
anafilaksja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, majaczenie, martwica mięśni, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, piloerekcja, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, skurcz dróg żółciowych, skurcz oskrzeli, stan pobudzenia, tachyfilaksja, tachykardia, uszkodzenie nerwu, uzależnienie od opioidów, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia psychiczne, zaburzenia termoregulacji, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół odstawienny, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Synthon
Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji skórnych (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów CYP3A4 ze względu na wpływ na stężenie leku w osoczu. Należy regularnie kontrolować morfologię krwi, parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynność tarczycy co 3 miesiące oraz ciśnienie tętnicze, zwracając szczególną uwagę na ryzyko nadciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe 110 mmHg) i kardiomiopatii, w tym zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). W przypadku ciężkiego nadciśnienia lub spadku LVEF o ≥20% należy rozważyć przerwanie lub zmniejszenie dawki sunitynibu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z guza, krwotok z nosa, lipaza i amylaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril 2 mg
Perindopril, jako inhibitor ACE, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z grupą leków tej klasy, z częstością działań niepożądanych sklasyfikowaną od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęstsze objawy obejmują zawroty głowy, ból głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia elektrolitowe (hipoglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia), zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, rzadko małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza), a także zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia nastroju i snu). Rzadko występuje zespół SIADH, a bardzo rzadko poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego czy udar, często wtórne do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów wysokiego ryzyka.
astenia, ból głowy, depresja, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kaszel, kurcze mięśni, łuszczyca, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, palpitacje, parestezja, pemfigoid, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, senność, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia nastroju, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół SIADH - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Abirateron, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego, może indukować nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię oraz zastój płynów, co jest konsekwencją zwiększenia stężeń mineralokortykosteroidów w wyniku hamowania enzymu CYP17. W celu ograniczenia tych działań niepożądanych zaleca się jednoczesne podawanie kortykosteroidów, takich jak prednizon lub prednizolon, które hamują wydzielanie ACTH. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, w tym z niewydolnością serca, arytmiami komorowymi, ciężką lub niestabilną dławicą piersiową oraz u osób stosujących glikozydy nasercowe ze względu na ryzyko hipokaliemii i wydłużenia odstępu QT. Monitorowanie ciśnienia tętniczego, stężenia potasu w osoczu oraz objawów zastoinowej niewydolności serca powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc.
abirateron, aminotransferazy, arytmia komorowa, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, echokardiografia, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, kortykosteroid, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, rabdomioliza, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bloxazoc 23,75 mg
Metoprolol bursztynianu, substancja aktywna leku Bloxazoc, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o działaniu ujemnym inotropowym i chronotropowym, co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca, rzutu serca oraz ciśnienia tętniczego. Jego selektywność wobec receptorów beta1 jest dawkozależna i wyraźnie większa przy stosowaniu postaci o przedłużonym uwalnianiu, co minimalizuje wpływ na receptory beta2 w oskrzelach i naczyniach obwodowych. Metoprolol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa u pacjentów z astmą oskrzelową oraz cukrzycą, ze względu na mniejsze działanie zwężające oskrzela i mniejszy wpływ na metabolizm węglowodanów oraz reakcję układu sercowo-naczyniowego podczas hipoglikemii. W terapii nadciśnienia tętniczego lek obniża ciśnienie krwi przez ponad 24 godziny, zmniejszając opór naczyniowy bez zaburzeń równowagi elektrolitowej, co potwierdzają badania kliniczne, w tym u dzieci (dawki 0,2-2,0 mg/kg, maksymalna dawka 200 mg/dobę) z istotnym obniżeniem ciśnienia skurczowego i rozkurczowego.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk selektywny, cukrzyca, działanie chronotropowe, działanie inotropowe ujemne, frakcja wyrzutowa, hipoglikemia, katecholamina, komórka rozrusznikowa, metoprolol bursztynianu, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość końcoworozkurczowa, objętość końcowoskurczowa, obturacyjna choroba płuc, opór naczyń obwodowych, pojemność minutowa serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń, tachyarytmia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ticatrom 60 mg
Tikagrelor, będący antagonistą receptora P2Y12 z grupy cyklopentylotriazolopirymidyn, jest doustnym, odwracalnym inhibitorem agregacji płytek krwi, stosowanym w ostrych zespołach wieńcowych (OZW). Mechanizm działania polega na blokowaniu transdukcji sygnału po przyłączeniu ADP do receptora P2Y12, co zapobiega aktywacji i agregacji płytek. Tikagrelor dodatkowo zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie ENT-1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i innych efektów zależnych od adenozyny. Po podaniu dawki nasycającej 180 mg u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, zahamowanie agregacji płytek (IPA) wynosi około 41% po 30 minutach, osiągając maksymalny efekt 89% po 2-4 godzinach, utrzymujący się przez 2-8 godzin. W kontekście zabiegów kardiochirurgicznych, tikagrelor powinien być odstawiony co najmniej 96 godzin przed CABG ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.
adenozynodifosforan, antagonista receptora P2Y12, bezwzględna redukcja ryzyka, choroba wieńcowa, cyklopentylotriazolopirymidyna, duszność, hamowanie agregacji płytek krwi, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, kwas acetylosalicylowy, niestabilna dusznica, ostry zespół wieńcowy, płytka krwi, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, przezskórna interwencja wieńcowa, równowagowy transporter nukleozydów-1, tikagrelor, udar mózgu, względna redukcja ryzyka, zahamowanie agregacji płytek, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vardenafil Aristo
Przed rozpoczęciem terapii wardenafilem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz badania fizykalnego w celu prawidłowej diagnostyki zaburzeń erekcji i identyfikacji przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na ocenę układu sercowo-naczyniowego, gdyż wardenafil, jako inhibitor fosfodiesterazy typu 5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego. U pacjentów z anatomicznymi zniekształceniami prącia (np. choroba Peyroniego) oraz schorzeniami predysponującymi do priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi, białaczka) konieczna jest szczególna ostrożność. U osób powyżej 65. roku życia tolerancja na maksymalną dawkę 20 mg może być zmniejszona, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Wardenafil nie powinien być stosowany jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol) ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku w osoczu, a także z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne wymaga ostrożności i odpowiedniego odstępu czasowego między podaniami, aby uniknąć objawowego spadku ciśnienia tętniczego.
amiodaron, białaczka, chinidyna, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, działanie przeciwagregacyjne, erytromycyna, gatyfloksacyna, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, prokainamid, przemijający napad niedokrwienny, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, skrzywienie prącia, sotalol, szpiczak mnogi, tachyarytmia komorowa, tartrazyna, wardenafil, właściwość wazodylatacyjna, wrodzony zespół wydłużonego QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
HYZAAR to preparat zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty charakterystyczne dla losartanu, jak i hydrochlorotiazydu. W badaniach klinicznych jedynym działaniem niepożądanym występującym częściej niż w grupie placebo u ≥1% pacjentów były zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki zapalenia wątroby, hiperkaliemii oraz wzrostu aktywności AlAT, specyficzne dla kombinacji składników.
agranulocytoza, aktywność AlAT, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jadłowstręt, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, wybroczyny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie krtani, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie ślinianki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Servenon 10 mg
Przed rozpoczęciem terapii escytalopramem, zawartym w preparacie Servenon, kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), w tym nieselektywnych, nieodwracalnych IMAO, odwracalnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidu, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym lub wrodzonym wydłużeniem odstępu QT w EKG, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, niewyrównaną niewydolnością serca, świeżo przebytym zawałem mięśnia sercowego oraz u osób z nieskorygowanymi zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia, które zwiększają ryzyko arytmii.
antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, elektrokardiografia, escytalopram, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, mania, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność serca, skłonność do krwawień, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zafrilla 2 mg
Dienogest w dawce 2 mg (Zafrilla) jest progestagenem o ściśle określonych przeciwwskazaniach, których znajomość jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywna żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentek z chorobami tętnic i układu sercowo-naczyniowego, takimi jak przebyty lub ostry zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny lub krwotoczny oraz choroba niedokrwienna serca. Przeciwwskazaniem jest także cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi (mikro- i makroangiopatia), ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, guzy wątroby (zarówno łagodne, np. gruczolak, jak i złośliwe, np. rak wątrobowokomórkowy), a także nowotwory hormonozależne, w tym niektóre raki piersi i narządów płciowych. Niediagnostykowane krwawienia z pochwy oraz nadwrażliwość na dienogest lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (62,80 mg/tabletkę), stanowią kolejne przeciwwskazania.
angiopatia cukrzycowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, dienogest, gruczolak wątrobowokomórkowy, guz wątroby, krwawienie z pochwy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, nowotwór hormonozależny, progestagen, rak piersi, rak wątrobowokomórkowy, udar naczyniowy mózgu, zaburzenie lipidowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 20 mg
Nitrendypina EGIS, dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek, wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (częstość 1/100 do 1/10) obejmują ból głowy (4,7%), kołatanie serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), obrzęki (6,2%), wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Większość z nich jest związana z mechanizmem działania leku i ma charakter przemijający, szczególnie na początku terapii. Do działań niepożądanych o niższej częstości (≥ 1/1000 do < 1/100) należą niedociśnienie tętnicze, dusznica bolesna, reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko (< 1/10 000) obserwowano poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i agranulocytoza.
agranulocytoza, ból głowy, dusznica bolesna, ginekomastia, kołatanie serca, krwotok miesiączkowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja lękowa, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lercan 20 mg
Lek Lercan, zawierający lerkanidypiny chlorowodorek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (tabletki 10 mg zawierają 30 mg laktozy jednowodnej, a 20 mg – 60 mg). Przeciwwskazania obejmują schorzenia kardiologiczne takie jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dusznica bolesna oraz zawał mięśnia serca w ciągu ostatniego miesiąca. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek (GFR <30 ml/min) oraz u osób poddawanych dializoterapii, ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych.
antagonista wapnia, biodostępność leku, cyklosporyna, dializoterapia, filtracja kłębuszkowa, furokumaryna, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, lerkanidypiny chlorowodorek, nadwrażliwość na lerkanidypinę, niedobór laktazy, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, nietolerancja galaktozy, sok grejpfrutowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Objawy
Zespół Churga-Straussa (EGPA) to eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, charakteryzująca się zapaleniem małych i średnich naczyń krwionośnych, najczęściej u dorosłych w wieku 35-50 lat. Choroba przebiega w trzech fazach: alergicznej (astma o późnym początku u 96-100% pacjentów, alergiczny nieżyt nosa, polipy), eozynofilowej (eozynofilia, nacieki eozynofilowe w płucach i przewodzie pokarmowym, gorączka, poty nocne) oraz zapalnej naczyń (objawy ogólnoustrojowe, neuropatia obwodowa, zmiany skórne, zajęcie serca i przewodu pokarmowego). Diagnostyka opiera się na eozynofilii >10%, obecności MPO-ANCA, obrazach radiologicznych oraz badaniu histopatologicznym. Kryteria ACR wymagają 4 z 6 cech: astma, eozynofilia >10%, zapalenie zatok, nacieki płucne, zapalenie naczyń w biopsji oraz neuropatia.
alergiczny nieżyt nosa, artralgia, astma o późnym początku, azatiopryna, badanie histopatologiczne, ból neuropatyczny, cyklofosfamid, eozynofilia, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie żołądka, immunoglobulina dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, krwioplucie, lek immunosupresyjny, livedo reticularis, mepolizumab, metotreksat, mialgia, mieloperoksydaza, mononeuritis multiplex, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, ograniczony przepływ krwi, plamica dotykalna, plazmafereza, polipy nosa, prednizon, przeciwciała ANCA, udar mózgu, wybroczyny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie osierdzia, zapalenie zatok przynosowych, zawał mięśnia sercowego, zespół Churga-Straussa