teratogenność
Teratogenność to zdolność czynnika (substancji chemicznej, leku, czynnika fizycznego lub biologicznego) do wywoływania wad rozwojowych u płodu podczas ciąży. Substancje teratogenne mogą zakłócać prawidłowy rozwój embrionalny, prowadząc do anomalii strukturalnych, funkcjonalnych lub metabolicznych.
Wrażliwość płodu na działanie czynników teratogennych jest najwyższa w pierwszym trymestrze ciąży, szczególnie między 3. a 8. tygodniem, gdy zachodzą kluczowe procesy organogenezy. Efekt teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz indywidualnej podatności genetycznej.
Do znanych czynników teratogennych należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, promieniowanie jonizujące oraz infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Ocena potencjału teratogennego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych nowych leków i podstawą klasyfikacji bezpieczeństwa farmakoterapii w ciąży.
W praktyce klinicznej znajomość potencjału teratogennego substancji ma fundamentalne znaczenie przy planowaniu farmakoterapii u kobiet w wieku rozrodczym oraz podczas ciąży. Wymaga to starannego wyważenia korzyści terapeutycznych dla matki względem potencjalnego ryzyka dla rozwijającego się płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Depakine Chrono, dostępny w dawkach 300 mg (200 mg sodu walproinianu + 87 mg kwasu walproinowego) oraz 500 mg (333 mg sodu walproinianu + 145 mg kwasu walproinowego), jest lekiem o przedłużonym uwalnianiu stosowanym głównie w terapii padaczki. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwpadaczkowego, obejmując leczenie napadów uogólnionych (mioklonicznych, toniczno-klonicznych, atonicznych, nieświadomości) oraz napadów częściowych (prosty, złożony, wtórnie uogólniony). Ponadto, jest wskazany w leczeniu zespołu Lennoxa-Gastauta, ciężkiej encefalopatii padaczkowej wieku dziecięcego. Stabilne stężenie substancji czynnej w osoczu, uzyskiwane dzięki formie o przedłużonym uwalnianiu, sprzyja lepszej kontroli napadów i redukcji działań niepożądanych związanych z wysokimi szczytowymi stężeniami leku.
choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, encefalopatia padaczkowa, epizod maniakalny, kwas walproinowy, napad atoniczny, napad częściowy, napad miokloniczny, napad nieświadomości, napad prosty, napad toniczno-kloniczny, napad uogólniony, napad wtórnie uogólniony, napad złożony, padaczka, przedłużone uwalnianie, sodu walproinian, terapia litem, teratogenność, walproinian, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Selgres 5 mg
Selegilina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Selgres, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały potencjału rakotwórczego ani mutagennego. Testy mutagenności potwierdziły brak wpływu na materiał genetyczny, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym szczurach i królikach, nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w kontekście rozwoju płodu.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, karcynogenność, laktoza jednowodna, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, mutagenność, nietolerancja laktozy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, selegilina chlorowodorek, Selgres, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zentel 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa albendazolu wykazały jego działanie teratogenne i embriotoksyczne u zwierząt laboratoryjnych, w tym szczurów i królików, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla płodu podczas ekspozycji na lek. W badaniach mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzonych zarówno in vitro, jak i in vivo, nie zaobserwowano szkodliwego wpływu albendazolu na materiał genetyczny, co wyklucza jego potencjał mutagenny. Długoterminowe badania kancerogenności na szczurach i myszach, którym podawano dawki albendazolu do 60-krotnie przekraczające dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, nie wykazały indukcji rozrostów nowotworowych.
albendazol, badania przedkliniczne, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, materiał genetyczny, model zwierzęcy, mutacja genetyczna, mutagenność, profil bezpieczeństwa leku, rozrost nowotworowy, substancja czynna, teratogenność, test in vitro, test in vivo - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symformin XR 1000 mg
Przedkliniczne badania metforminy chlorowodorku, substancji czynnej Symformin XR (500 mg, 750 mg, 1000 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały toksyczności narządowej przy dawkach terapeutycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne pozostawały w normie. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) nie potwierdziły potencjału mutagennego ani genotoksycznego metforminy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, lek przeciwcukrzycowy, metformina chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, Symformin XR, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myfortic 180 mg
Mykofenolan sodu (MPA) wykazuje specyficzny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych, głównie dotyczący układu krwiotwórczego i limfatycznego. U gryzoni obserwowano regeneratywną niedokrwistość aplastyczną z istotnym zmniejszeniem liczby erytroblastów i normoblastów w szpiku kostnym oraz powiększenie śledziony i hematopoezę pozaszpikową. Objawy te pojawiały się przy ekspozycji na poziomie równym lub niższym niż kliniczna dawka 1,44 g/dobę stosowana u pacjentów po przeszczepieniu nerki. U psów dominowały objawy ze strony układu pokarmowego przy podobnych poziomach ekspozycji. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych zarówno in vitro (komórki chłoniaka myszy, mikrojądrowy test na komórkach V79) jak i in vivo (mikrojądrowy test na komórkach szpiku myszy), co wiąże się z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów. Jednakże inne testy in vitro nie potwierdziły genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie fototoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, farmakodynamika leku, genotoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, kwas mykofenolowy, mykofenolan sodu, niedokrwistość aplastyczna, płodność, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój prenatalny i postnatalny, synteza nukleotydów, szpik kostny, teratogenność, test in vitro, test mikrojądrowy, toksyczność powtarzanych dawek, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Badania przedkliniczne wykazały, że wildagliptyna w dużych dawkach może mieć szkodliwy wpływ na reprodukcję, natomiast metformina nie wykazała negatywnego wpływu na procesy reprodukcyjne, choć przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, co może stwarzać ryzyko hipoglikemii u noworodka. Jednoczesne stosowanie obu substancji nie wykazało działania teratogennego, jednak dawki toksyczne dla matki mogą być toksyczne również dla płodu, co wymaga ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
chlorowodorek, cukrzyca, działanie niepożądane, Gliptivil Combo, hipoglikemia noworodkowa, kobieta w wieku rozrodczym, kontrola glikemii, laktacja, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, terapia przeciwcukrzycowa, teratogenność, toksyczność płodowa, wildagliptyna i metformina, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clabilla Gem 20 mg
Bilastyna w dawce 20 mg, zawarta w produkcie Clabilla Gem, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania bilastyny w ciąży są ograniczone, jednak badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na rozród, przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy. Mimo braku dowodów na teratogenność, zaleca się unikanie stosowania leku w ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych. W przypadku karmienia piersią brak jest badań oceniających przenikanie bilastyny do mleka kobiecego, choć dane farmakokinetyczne ze zwierząt potwierdzają jej wydzielanie do mleka, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przez lekarza.
badanie przedkliniczne, bilastyna, ciąża, Clabilla Gem, dane farmakokinetyczne, dawka 20 mg, funkcja rozrodcza, karmienie piersią, kobieta w okresie rozrodczym, korzyść terapeutyczna, leczenie bilastyną, płodność, przenikanie do mleka kobiecego, teratogenność, toksyczny wpływ na rozród, wydzielanie do mleka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Luivac –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Luivac, zawierającego lizat bakteryjny, wykazały brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu doustnym w dawce do 1500 mg/kg m.c. u myszy i szczurów, co znacznie przekracza dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi. W badaniach podostrych i przewlekłych, prowadzonych na szczurach i małpach przez odpowiednio 28 dni i ponad 6 miesięcy, podawano dawki do 972- i 900-krotnie wyższe niż terapeutyczne, nie obserwując żadnych nieprawidłowości klinicznych, hematologicznych, morfologicznych ani histopatologicznych. Kompleksowa ocena wpływu na rozrodczość u szczurów i królików nie wykazała toksyczności embrionalnej, teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, z wyjątkiem niewielkiego spadku liczebności miotu przy dawce 600-krotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania w warunkach klinicznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceurolex SR 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu (Ceurolex SR) wykazały, że lek wpływa na płodność u samic szczurów poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne u ludzi. W toksyczności rozwojowej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów przy dawce 60 mg/kg/dobę (~2× MRHD AUC), zwiększoną śmiertelność płodów przy 90 mg/kg/dobę (~3× MRHD AUC) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (~5× MRHD AUC). U królików nie stwierdzono wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (60× MRHD Cmax), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg, 30× MRHD Cmax) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców. Działania toksyczne obejmują zmiany zachowania, hiperprolaktynemię, hipotensję, bradykardię, ptozę oraz ślinienie się, wynikające z farmakologicznego mechanizmu działania na receptory dopaminergiczne i układ autonomiczny.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo kardiologiczne, bradykardia, Cmax, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak jądra, hiperprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, maksymalna zalecana dawka dla człowieka, obumieranie płodów, organogeneza, ptoza, rakotwórczość, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, stężenie prolaktyny, teratogenność, wady wrodzone, wartość IC50 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dessette 20 mcg + 150 mcg
Produkt leczniczy Dessette, zawierający 20 µg etynyloestradiolu i 150 µg dezogestrelu, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych niekorzystnych efektów, potwierdzając brak ryzyka przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Analizy biochemiczne, hematologiczne oraz badania histopatologiczne narządów nie wskazały na toksyczność. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych. Długoterminowe badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowaniu dawki zawartej w Dessette. Ponadto, badania teratogenności oraz wpływu na płodność i rozwój embrionalny nie wykazały działań niepożądanych.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, dezogestrel, działanie rakotwórcze, etynyloestradiol, genotoksyczność, hormon płciowy, kancerogeneza, mutacja genetyczna, mutacja genowa, nowotwór hormonozależny, parametry biochemiczne i hematologiczne, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, ryzyko genotoksyczne, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie chromosomów, wada rozwojowa, wpływ na płodność, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Devisol-25 150 mcg/ml
Lek DEVISOL-25 zawiera kalcyfediol w stężeniu 150 µg/ml (5 µg w jednej kropli) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dawkach 6-12 razy wyższych niż terapeutyczne u ludzi, wskazując na potencjalne ryzyko teratogenności. Głównym mechanizmem zagrożenia dla płodu jest hiperkalcemia u matki, dlatego stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. Kalcyfediol przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach, co również wymaga uwagi podczas leczenia kobiet karmiących piersią.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 25 mg
Przedkliniczne badania prednizonu obejmowały szeroką ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na rozrodczość, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach określono LD50 dla prednizolonu na poziomie 240 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Długotrwałe podawanie prednizolonu w dawkach od 0,5 do 33 mg/kg m.c. w różnych modelach zwierzęcych wywoływało zmiany histopatologiczne, takie jak uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa (33 mg/kg m.c. dootrzewnowo u szczurów przez 7-14 dni), uszkodzenia wątroby (2-3 mg/kg m.c. u królików przez 2-4 tygodnie) oraz martwicę mięśni (0,5-5 mg/kg m.c. u świnek morskich i 4 mg/kg m.c. u psów przez kilka tygodni). Badania genotoksyczności nie wykazały istotnych właściwości mutagennych ani karcynogennych prednizonu.
dysfagia, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, mutagenność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wada twarzoczaszki, wyspy Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwabradyny, przeprowadzone zgodnie z wymogami oceny nowych substancji leczniczych, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani genotoksycznego przy stosowaniu leku Ivabradine Genoptim. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów obu płci. Jednakże, podczas ekspozycji ciężarnych szczurów i królików na dawki porównywalne z terapeutycznymi u ludzi, zaobserwowano zwiększoną częstość wad serca u płodów szczurów oraz sporadyczne przypadki agenezji palców u królików, co wskazuje na potencjalne działanie teratogenne iwabradyny. W badaniach długoterminowych na psach (dawki 2, 7 i 24 mg/kg m.c./dobę przez 1 rok) odnotowano przemijające zmiany w siatkówce, korelujące z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku na prądy Ih, bez trwałego uszkodzenia struktur oka.
bezpieczeństwo farmakologiczne, choroby układu sercowo-naczyniowego, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, iwabradyna, kancerogenność, organogeneza, prądy Ih, rozrodczość, rozwój płodu, ryzyko środowiskowe, teratogenność, toksyczność, toksyczność iwabradyny, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wady serca płodu, wiek reprodukcyjny, wrodzony brak palców, zdolności reprodukcyjne, zmiany siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Kalceks 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna przeszła szerokie badania przedkliniczne oceniające jej bezpieczeństwo, w tym testy farmakologiczne, toksyczności jednorazowej i wielokrotnej oraz genotoksyczności, które nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność samców i samic. Podawanie dożylne królikom w dawce do 96 mcg/kg/dobę, mieszczącej się w klinicznym zakresie narażenia, nie wywołało istotnych efektów toksycznych na rozwój zarodków i płodów, co potwierdza niski potencjał teratogenny deksmedetomidyny w warunkach klinicznych.
- Leksykon substancji czynnych
Wapń glubionian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wapń glubionian, obecny w preparatach Calcium Polfarmex oraz Calcium Polfarmex o smaku truskawkowym, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jego bezpieczeństwo farmakologiczne. Testy obejmowały wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, nie wykazując istotnych działań niepożądanych przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności przewlekłej na zwierzętach, obejmujące parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologię narządów, nie wykazały istotnych nieprawidłowości. Ponadto, testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, aberracje chromosomowe, test mikrojądrowy) oraz badania karcinogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego wapnia glubionianu.
aberracja chromosomowa, aktywność genotoksyczna, badanie histopatologiczne, badanie karcinogenności, dawka terapeutyczna, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, mutagenność, niedobór wapnia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ organizmu, układ sercowo-naczyniowy, wapń glubionian, wapń laktobionian - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bioxetin 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fluoksetyny, substancji czynnej Bioxetinu, wskazują na brak działania rakotwórczego i mutagennego w badaniach in vitro oraz na modelach zwierzęcych. Szczegółowe analizy toksykologiczne na młodych szczurach wykazały, że podawanie chlorowodorku fluoksetyny w dawce 30 mg/kg/dobę od 21 do 90 dnia życia powodowało nieodwracalne zmiany w układzie rozrodczym, takie jak zwyrodnienie i martwica jąder, wakuolizacja nabłonka najądrzy, zahamowanie rozwoju żeńskich narządów rozrodczych oraz zmniejszenie płodności. Opóźnienie dojrzewania płciowego obserwowano u samców już przy dawce 10 mg/kg/dobę, natomiast u samic tylko przy dawce 30 mg/kg/dobę. Dodatkowo, najwyższa dawka (30 mg/kg) indukowała zmiany w układzie kostno-mięśniowym, w tym skrócenie kości udowej oraz zwyrodnienie i martwicę mięśni szkieletowych. Stężenia fluoksetyny i jej metabolitu norfluoksetyny w osoczu zwierząt były porównywalne lub wyższe niż u dzieci, co ma istotne znaczenie dla oceny bezpieczeństwa pediatrycznego.
badanie in vitro, badanie karcynogenności, badanie toksykologiczne, chlorowodorek fluoksetyny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fluoksetyna, hipospermatogeneza, maksymalna dawka tolerowana, martwica jąder, norfluoksetyna, opóźnione dojrzewanie płciowe, potencjał rakotwórczy, przyrost masy kostnej, spermatogeneza, stężenie osoczowe, teratogenność, toksyczność, transporter serotoniny, wakuolizacja nabłonka najądrzy, zmniejszona płodność, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Przeciwwskazania stosowania
Walproinian magnezu, substancja czynna preparatu Dipromal, jest stosowany w terapii padaczki oraz choroby afektywnej dwubiegunowej, jednak jego podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, obecność porfirii, a także choroby wątroby (zarówno aktualne, jak i przebyte), ciężkie zaburzenia czynności wątroby i trzustki oraz choroby wątroby w wywiadzie rodzinnym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów, których rodzeństwo zmarło z powodu niewydolności wątroby podczas terapii walproinianem. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami mitochondrialnymi związanymi z mutacjami genu POLG, w tym u dzieci poniżej 2. roku życia z podejrzeniem tych zaburzeń, oraz u kobiet w ciąży lub w wieku rozrodczym bez spełnienia warunków programu zapobiegania ciąży ze względu na wysokie ryzyko teratogenne.
choroba afektywna dwubiegunowa, choroba wątroby, Dipromal, hepatotoksyczność, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, padaczka, polimeraza gamma, porfiria, Program Zapobiegania Ciąży, substancja czynna, teratogenność, walproinian magnezu, zaburzenie czynności trzustki, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie mitochondrialne, zespół Alpersa-Huttenlochera - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glurenorm 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa glikwidonu wykazały bardzo niski potencjał toksyczny substancji. W badaniach toksyczności ostrej doustnej LD50 przekraczała 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów, królików i psów, natomiast dożylna LD50 u szczurów wynosiła 144-180 mg/kg. Długoterminowe podawanie doustne w dawkach do 200 mg/kg/dobę (18 miesięcy) oraz do 1000 mg/kg/dobę (6 miesięcy) u szczurów, a także do 20 mg/kg/dobę u psów przez 18 miesięcy, nie wykazało istotnych działań niepożądanych. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test mikrojądrowy, test aberracji chromosomowych) nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności glikwidonu. Dodatkowo, badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworotwórczego substancji.
aberracja chromosomowa, chomik chiński, dawka letalna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, glikwidon, hipoglikemia, karcynogenność, LD50, obrót kostny, sonda żołądkowa, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność subchroniczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simlerid 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały istotny margines bezpieczeństwa w odniesieniu do ekspozycji klinicznej u ludzi. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność pojawiły się u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano działań toksycznych. U szczurów nieprawidłowości w budowie siekaczy wystąpiły przy 67-krotnym narażeniu, ale nie przy 58-krotnym. U psów objawy neurotoksyczności (m.in. otwarte oddychanie, ślinienie, ataksja, drżenie) oraz miotoksyczność pojawiły się przy 23-krotnym narażeniu, natomiast przy 6-krotnym nie stwierdzono wpływu. Sytagliptyna nie wykazała potencjału genotoksycznego, a działanie rakotwórcze ograniczało się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy 58-krotnym narażeniu, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, drżenie, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, dysfunkcja neurologiczna, działanie hepatotoksyczne, farmakokinetyka sytagliptyny, hepatokarcynogenność, hepatotoksyczność, LOAEL, margines bezpieczeństwa, miotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, NOAEL, ośrodek wymiotny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na płodność, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Loperamid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Loperamid, stosowany w leczeniu biegunek ostrej i przewlekłej, nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność w badaniach na zwierzętach przy dawkach terapeutycznych, jednak dane kliniczne u ludzi są ograniczone. W ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, zaleca się unikanie stosowania loperamidu ze względu na możliwe umiarkowane zwiększenie ryzyka spodziectwa, choć nie stwierdzono wzrostu ryzyka poważnych wad rozwojowych. W badaniach na szczurach wysokie dawki leku wiązały się ze zwiększoną śmiertelnością płodów. W II i III trymestrze stosowanie leku jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
badanie epidemiologiczne, biegunka ostra, biegunka przewlekła, drugi i trzeci trymestr ciąży, embriotoksyczność, karmienie piersią, loperamid, loperamid chlorowodorek, mleko kobiece, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie leku do mleka matki, śmiertelność płodu, spodziectwo, teratogenność, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvachol 20 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa symwastatyny, substancji czynnej produktu Simvachol, obejmowała szeroki zakres badań farmakodynamicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych na modelach zwierzęcych. Badania farmakodynamiczne potwierdziły, że ryzyko dla pacjentów wynika wyłącznie z podstawowego mechanizmu działania leku, bez dodatkowych efektów farmakologicznych. W testach toksyczności po wielokrotnym podaniu nie zaobserwowano efektów toksycznych wykraczających poza przewidywane działania farmakologiczne. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe i aberracje chromosomowe, nie wykazały zdolności symwastatyny do uszkodzeń materiału genetycznego, a badania rakotwórczości nie potwierdziły indukcji nowotworów, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
aberracja chromosomowa, badanie farmakodynamiczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo przedkliniczne, efekt farmakologiczny, efekt teratogenny, ekspozycja na lek, indukowanie nowotworów, mechanizm działania, mutacja genowa, ocena bezpieczeństwa przedklinicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, symwastatyna, teratogenność, zaburzenie rozwojowe płodu, zagrożenie toksykologiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vanatex 160 mg
Walsartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) i substancją czynną leku Vanatex (dostępnego w dawkach 80 mg i 160 mg), jest przeciwwskazany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu. Ekspozycja na walsartan w tych okresach może prowadzić do pogorszenia czynności nerek płodu, małowodzia oraz opóźnienia kostnienia czaszki, a u noworodków do niewydolności nerek, hipotensji i hiperkaliemii. W pierwszym trymestrze stosowanie AIIRA nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia podczas terapii Vanatex, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wprowadzenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. Monitorowanie ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki płodu jest wskazane przy ekspozycji na lek od drugiego trymestru.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek płodu, drugi i trzeci trymestr ciąży, funkcja nerek, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, tabletka powlekana, teratogenność, toksyczność płodowa, wada wrodzona, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Metoklopramid, substancja o działaniu przeciwwymiotnym i prokinetycznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na modelach zwierzęcych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych nieprawidłowości ani toksyczności przy podawaniu wielokrotnych dawek porównywalnych z dawkami terapeutycznymi stosowanymi u ludzi. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe, aberracje chromosomowe oraz uszkodzenia DNA, nie potwierdziły działania genotoksycznego metoklopramidu. Ponadto, badania rakotwórczości nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a długoterminowe obserwacje zwierząt nie wskazały na potencjał rakotwórczy substancji.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie prokinetyczne, działanie przeciwwymiotne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, metoklopramid, mutacja genowa, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pirolam Lakier 80 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania cyklopiroksu, substancji czynnej preparatu Pirolam Lakier (80 mg/g). Długoterminowe testy na samicach myszy, z aplikacją 1% i 5% roztworu cyklopiroksu przez 50 tygodni, nie wykazały działania rakotwórczego. U pacjentów stosujących codziennie około 340 mg lakieru z 8% cyklopiroksu, maksymalne stężenie w osoczu po 2 miesiącach wynosiło 28-31 ng/ml, co jest odpowiednio 159- i 115-krotnie niższe niż dawki toksyczne ustalone w badaniach na szczurach i psach (7,7 mg/kg mc./dobę i 23,1 mg/kg mc./dobę). Tak szeroki margines bezpieczeństwa potwierdza niskie ryzyko toksyczności systemowej w warunkach klinicznych.
badanie przedkliniczne, cyklopiroks, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, grzybica płytki paznokciowej, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, teratogenność, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksykologia, wpływ mutagenny, zniekształcenie płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lavistina 24 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa betahistyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku Lavistina, obejmowały długoterminowe testy toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów (6 miesięcy) i szczurów albinosów (18 miesięcy) w dawkach od 2,5 do 120 mg/kg masy ciała. W trakcie tych badań nie zaobserwowano klinicznie istotnych uszkodzeń tkanek ani narządów, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa nawet przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne. Dodatkowo, badania genotoksyczności wykazały brak właściwości mutagennych, a testy rakotwórczości u szczurów nie potwierdziły potencjału karcynogennego betahistyny dichlorowodorku.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksyczności, betahistyna dichlorowodorek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja mutacji genetycznych, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wady rozwojowe, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg
Lek Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód i noworodka, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki u płodu oraz niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia u noworodka. Stosowanie kandesartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka wad rozwojowych. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie maciczno-łożyskowego przepływu krwi, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość, dlatego nie powinien być stosowany w stanach typowych dla ciąży, takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe czy stan przedrzucawkowy. W przypadku ekspozycji płodu na AIIRA od drugiego trymestru zaleca się ultrasonografię czaszki i czynności nerek płodu oraz ścisłą obserwację noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, diuretyk tiazydowy, diureza, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek moczopędny tiazydowy, maciczno-łożyskowy przepływ krwi, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja łożyska, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, teratogenność, toksyczne działanie na płód, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego Neosine Plus, zawierającego inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, wskazują na niski profil toksyczności obu składników. Inozyna pranobeks wykazała szeroki margines bezpieczeństwa, z LD50 wynoszącą 1500 mg/kg mc./dobę, co jest 50-krotnie wyższe od maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) nie wykazały właściwości karcynogennych ani mutagennych, potwierdzając brak genotoksyczności inozyny pranobeksu. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotności zalecanej u ludzi, nie wykazały toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń czynności reprodukcyjnych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, cynk glukonian, dawka śmiertelna, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność inozyny pranobeksu, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flukonazolu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. W długoterminowych badaniach na myszach i szczurach, przy dawkach 2,5, 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę (około 2-7-krotność dawki ludzkiej), nie stwierdzono potencjału rakotwórczego, choć u samców szczurów poddanych dawkom 5 i 10 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc./dobę. W badaniach toksyczności rozwojowej dawki 5-10 mg/kg mc. nie wykazywały działania teratogennego, natomiast dawki ≥25 mg/kg mc. wiązały się z anatomicznymi zmianami u płodów, takimi jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego i opóźnienie kostnienia.
dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, efekt teratogenny, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodków, stężenie estrogenów, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, zmiana hormonalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxytocin Grindeks 16,7 mcg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa oksytocyny obejmuje standardowe badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz testy genotoksyczności i mutagenności, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. Profil farmakodynamiczny potwierdza znane działanie oksytocyny na macicę i gruczoły sutkowe bez ujawnienia dodatkowych efektów niepożądanych. Wyniki badań toksyczności wielokrotnego podania oraz brak mutagennego i genotoksycznego potencjału potwierdzają akceptowalny profil bezpieczeństwa preparatu Oxytocin Grindeks przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie farmakodynamiczne, działanie kancerogenne, działanie na macicę, genotoksyczność, gruczoł sutkowy, mutacja genowa, mutagenność, oksytocyna, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroGo 13,7 g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego AuroGo, zawierającego makrogol 3350, wykazała korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnego toksycznego działania ogólnoustrojowego. Badania obejmowały farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczność. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności nawet przy dawkach 66-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi z przewlekłymi zaparciami oraz 25-krotnie wyższych niż w przypadku zaklinowania stolca. W badaniach na królikach zaobserwowano pośrednie efekty na zarodek i płód, takie jak zmniejszenie masy płodu i łożyska, obniżenie przeżycia płodu, nadmierne zgięcie kończyn oraz poronienia, jednak przy dawkach toksycznych dla matki, przekraczających 3,3-krotnie i 1,3-krotnie odpowiednio maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Króliki, jako gatunek szczególnie wrażliwy na działanie w przewodzie pokarmowym, wykazały te efekty prawdopodobnie w wyniku pogorszenia stanu ogólnego matki, bez bezpośredniego działania teratogennego makrogolu.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, makrogol 3350, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przewlekłe zaparcie, przeżycie płodu, teratogenność, toksyczność dla matki, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaklinowanie stolca, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące azacytydyny wskazują na istotne działanie genotoksyczne, potwierdzone mutacjami genowymi i aberracjami chromosomowymi w modelach in vitro, zarówno w komórkach bakteryjnych, jak i ssaczych. Badania rakotwórczości u myszy i szczurów wykazały zwiększoną częstość nowotworów układu krwiotwórczego, chłonno-siateczkowego, płuc, sutków, skóry oraz jąder, przy podawaniu dootrzewnowym przez okres do 52 tygodni. Warto podkreślić, że u myszy samic obserwowano indukcję nowotworów hematopoetycznych po 3-krotnym tygodniowo podaniu azacytydyny przez rok, a u szczurów wzrost nowotworów jąder.
aberracja chromosomowa, azacytydyna, działanie rakotwórcze, egzencefalia, embriotoksyczność, genotoksyczność, małoocze, mikrognacja, mikromelia, mutacja genowa, nieprawidłowość ośrodkowego układu nerwowego, nieprawidłowość żeber, nowotwór jądra, nowotwór układu krwiotwórczego, oligodaktylia, oligospermia, organogeneza, podniebienie twarde, przepuklina mózgowa, przepuklina oponowo-mózgowa, resorpcja, stopa zdeformowana, syndaktylia, teratogenność, układ chłonno-siateczkowy, wewnątrzmaciczne obumarcie zarodka, wytrzewienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Calsiosol 95,5 mg/ml
Produkt leczniczy Calsiosol, zawierający 95,5 mg/ml wapnia glukonianu w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania te objęły farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych, a toksyczność obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki kliniczne. Ponadto, nie stwierdzono negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, karcinogeneza, maksymalna ekspozycja, objaw toksyczny, ośrodkowy układ nerwowy, proces nowotworowy, proliferacja komórek, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, teratogenność, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wapnia glukonian - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gyno-Pevaryl 50 50 mg
Azotan ekonazolu wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa oraz minimalny potencjał toksyczny w warunkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni wartości LD50 przekraczały 160-430 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Przy przewlekłym stosowaniu dawek 50 mg/kg/dobę zaobserwowano minimalne efekty hepatotoksyczne, które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Ocena tolerancji miejscowej nie wykazała istotnej toksyczności, fototoksyczności ani reakcji uczuleniowych, jedynie nieznaczne podrażnienie oczu przy bezpośrednim kontakcie z kremem. Brak jest danych dotyczących kancerogenności, jednak ze względu na krótki czas terapii i brak właściwości genotoksycznych, ryzyko to jest uznawane za niskie.
aberracja chromosomowa, azotan ekonazolu, dawka śmiertelna, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kancerogenność, płodność, podrażnienie skóry, reakcja uczuleniowa, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zastosowanie terapeutyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Silandyl 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa syldenafilu, substancji czynnej produktu Silandyl dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg oraz 100 mg w formie lamelek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, została przeprowadzona zgodnie z wymogami rejestracyjnymi. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Analizy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały patologicznych zmian w narządach zwierząt doświadczalnych, co sugeruje bezpieczeństwo przewlekłego stosowania leku. Ponadto, badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego syldenafilu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, lamelki ulegające rozpadowi, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, syldenafil, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ fizjologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na rozród, zmiany patologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TFX 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa czynnika grasiczego X (Thymostimulinum, Thymus Factor X, TFX) wykazały brak negatywnego wpływu na płodność samców szczurów po wielokrotnym podaniu domięśniowym w dawkach 5, 10 oraz 20 mg/kg mc. Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji reprodukcyjnych ani uszkodzeń układu rozrodczego. Natomiast badania teratogenności przeprowadzone na myszach, szczurach i chomikach złocistych wykazały działanie teratogenne TFX przy podaniu podskórnym w dawkach od 6 do 300 mg/kg mc. oraz domięśniowym w dawkach 5, 10 i 40 mg/kg mc. w okresie organogenezy, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla rozwoju płodu podczas ekspozycji na TFX w tym krytycznym okresie.
aberracje chromosomowe, czynnik grasiczy X, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, komórki szpiku kostnego, organogeneza, płodność, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie podskórne, potencjał teratogenny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, thymostimulinum, Thymus Factor X, układ rozrodczy, właściwości mutagenne, wymiana chromatyd siostrzanych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alugastrin 340 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Alugastrin, zawierającego węglan dihydroksyglinowo-sodowy, wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu dożołądkowym u gryzoni. Myszom podawano dawki do 9,6 g/kg masy ciała, a szczurzym do 4,8 g/kg masy ciała, bez obserwacji efektów toksycznych. Długoterminowe badania na szczurach nie wykazały kumulacji glinu w kościach ani surowicy po 6 miesiącach ekspozycji, co świadczy o braku akumulacji tego pierwiastka w organizmie przy przewlekłym stosowaniu substancji czynnej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabax 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny obejmowały różne gatunki zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) i wykazały, że dawka letalna (LD50) jest większa niż 5 g/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. W badaniach podostrych i przewlekłych nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u naczelnych, 75 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 50 mg/kg mc./dobę u psów. Psy były bardziej wrażliwe, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez objawów niepożądanych. Toksyczne dawki wywoływały objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie oraz uszkodzenia wątroby, manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa). Wysokie dawki (400 mg/kg mc./dobę) u małp prowadziły do śmiertelności (2/10 osobników) oraz żółtego zabarwienia kału.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cykl rujowy, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, LD50, mutagenność, obrzęk rogówki, odwodnienie, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wrodzona wada układu krążenia, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Axocar 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Axocar, zawierający ezetymib (10 mg) oraz symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg, jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania kombinacji ezetymibu i symwastatyny u kobiet ciężarnych, a badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na procesy reprodukcyjne. Symwastatyna, ze względu na mechanizm działania polegający na hamowaniu reduktazy HMG-CoA, może obniżać u płodu stężenie mewalonianu – prekursora biosyntezy cholesterolu, co stanowi teoretyczne ryzyko teratogenności. Analiza około 200 ciąż z ekspozycją na inhibitory HMG-CoA w pierwszym trymestrze nie wykazała istotnego wzrostu częstości wad wrodzonych, jednak ze względu na brak jednoznacznych dowodów i potencjalne ryzyko, leczenie Axocarem należy przerwać w przypadku ciąży lub planowania ciąży. Ezetymib jest wydzielany do mleka u szczurów, a brak danych klinicznych u ludzi powoduje, że lek jest przeciwwskazany podczas laktacji.
- Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Butylohydroksyanizol (E 320) występuje w produkcie leczniczym Voltaren Forte 140 mg w ilości 2,90 mg na plaster. Przedkliniczne badania diklofenaku sodowego, substancji czynnej, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka poza znanymi działaniami niepożądanymi. W badaniach toksyczności przewlekłej u zwierząt obserwowano głównie zmiany i owrzodzenia układu pokarmowego oraz dawkozależne zwiększenie częstości zakrzepów w naczyniach wieńcowych. Badania reprodukcyjne wykazały zahamowanie owulacji u królików, nieprawidłowości implantacji i rozwoju zarodka u szczurów oraz wydłużenie ciąży i porodu. Diklofenak nie wykazał działania teratogennego przy dawkach poniżej progu toksyczności dla matki. Tolerancja miejscowa diklofenaku była dobra, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania plastra leczniczego.
bezpieczeństwo farmakologiczne, butylohydroksyanizol, diklofenak sodowy, dysfagia, genotoksyczność, hamowanie owulacji, plastry lecznicze, przeciwutleniacz syntetyczny, przenikanie przezskórne, rakotwórczość, ryzyko środowiskowe, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, Voltaren Forte, zakrzepica naczyń wieńcowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reparil Gel N (10 mg + 50 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu REPARIL GEL N, zawierającego beta-escynę (10 mg/g) oraz salicylan dietyloaminy (50 mg/g), wykazały dobrą tolerancję miejscową na skórze u szczurów, królików i świń. W badaniach aplikowano dawki od 200 mg do 500 mg na skórę grzbietową szczurów i królików przez 4 tygodnie oraz dawki 300, 1500 i 4000 mg/kg u świń przez 12 tygodni, nie obserwując makroskopowych ani histologicznych uszkodzeń skóry. Natomiast aplikacja 100 mg żelu do worka spojówkowego królików wywołała odwracalne stany zapalne spojówki, które uległy znacznemu złagodzeniu po 2-minutowym przepłukaniu oczu, co wskazuje na konieczność unikania kontaktu preparatu z błonami śluzowymi i ranami u ludzi.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji 60 mg/ml
Produkt leczniczy Tetraspan 60 mg/ml roztwór do infuzji, zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) o stężeniu 60,0 g/1000 ml, stopniu podstawienia 0,42 i średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania HES w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały potencjalne działania teratogenne, embriotoksyczne oraz ryzyko krwawień z pochwy. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o ryzyku reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych, które mogą negatywnie wpływać na płód. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko, szczególnie z uwzględnieniem pierwszego trymestru, gdy płód jest najbardziej podatny na uszkodzenia.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gabacol 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące gabapentyny (Gabacol) wskazują na brak jednoznacznych dowodów na działanie rakotwórcze u myszy i szczurów, mimo że u samców szczurów poddanych najwyższej dawce 2000 mg/kg/dobę (około 10-krotnie wyższej niż maksymalne stężenia u ludzi przy dawce 3600 mg/dobę) zaobserwowano wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność czy przerzuty. Gabapentyna nie wykazała działania mutagennego w standardowych testach in vitro i in vivo, nie indukowała aberracji chromosomowych ani mikrojąderek w szpiku kostnym. W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg (około 5-krotnie przekraczających dawkę ludzką w przeliczeniu na mg/m²).
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gabapentyna, genotoksyczność, mikrojąderko w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał rakotwórczy, teratogenność, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, zaburzenie płodności