teratogenność
Teratogenność to zdolność czynnika (substancji chemicznej, leku, czynnika fizycznego lub biologicznego) do wywoływania wad rozwojowych u płodu podczas ciąży. Substancje teratogenne mogą zakłócać prawidłowy rozwój embrionalny, prowadząc do anomalii strukturalnych, funkcjonalnych lub metabolicznych.
Wrażliwość płodu na działanie czynników teratogennych jest najwyższa w pierwszym trymestrze ciąży, szczególnie między 3. a 8. tygodniem, gdy zachodzą kluczowe procesy organogenezy. Efekt teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz indywidualnej podatności genetycznej.
Do znanych czynników teratogennych należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, promieniowanie jonizujące oraz infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Ocena potencjału teratogennego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych nowych leków i podstawą klasyfikacji bezpieczeństwa farmakoterapii w ciąży.
W praktyce klinicznej znajomość potencjału teratogennego substancji ma fundamentalne znaczenie przy planowaniu farmakoterapii u kobiet w wieku rozrodczym oraz podczas ciąży. Wymaga to starannego wyważenia korzyści terapeutycznych dla matki względem potencjalnego ryzyka dla rozwijającego się płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvastatin Bluefish 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny w dawce 20 mg wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych działań niepożądanych wykraczających poza znany mechanizm farmakologiczny inhibitora reduktazy HMG-CoA. Badania farmakodynamiczne na modelach zwierzęcych potwierdziły przewidywane efekty hipolipemizujące, a toksykologiczne analizy po podaniu wielokrotnych dawek nie wykazały dodatkowych efektów toksycznych. Testy genotoksyczności i rakotwórczości nie potwierdziły mutagennego ani onkogennego potencjału symwastatyny, co wskazuje na brak zwiększonego ryzyka nowotworowego związanego z terapią tym lekiem.
badanie farmakodynamiczne, dawka wielokrotna, działanie hipolipemizujące, działanie mutagenne, efekt toksyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, ryzyko onkogenne, Simvastatin Bluefish, statyna, symwastatyna, teratogenność, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenie funkcji rozrodczych, zaburzenie płodności, zaburzenie rozwoju noworodków - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg kapsułki twarde 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mykofenolanu mofetylu (Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg) wykazały brak działania rakotwórczego w modelach zwierzęcych przy narażeniu ogólnoustrojowym 1,3-3 razy wyższym niż u pacjentów stosujących dawki kliniczne (2 g/dobę po przeszczepieniu nerki, 3 g/dobę po przeszczepieniu serca). Testy genotoksyczności ujawniły zdolność do wywoływania aberracji chromosomalnych in vitro i in vivo, co wiąże się z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów, jednak mutageneza genowa nie została potwierdzona. Wpływ na płodność był zróżnicowany: u samców szczurów dawki do 20 mg/kg mc./dobę (2-3-krotne narażenie kliniczne) nie wpływały na płodność, natomiast u samic dawki 4,5 mg/kg mc./dobę (około 0,3-0,5-krotne narażenie kliniczne) indukowały wady wrodzone potomstwa, bez toksyczności u matek. Badania teratogenności na szczurach i królikach potwierdziły ryzyko resorpcji płodów i wad rozwojowych przy narażeniu około 0,3-0,5-krotnym w stosunku do narażenia klinicznego.
aberracja chromosomalna, anoftalmia, dawka kliniczna, ektopia nerki, ektopia serca, genotoksyczność, mechanizm farmakodynamiczny, mykofenolan mofetylu, potencjał teratogenny, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, resorpcja płodu, synteza nukleotydów, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność leku, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, wada sercowo-naczyniowa, wodogłowie - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Mitoksantron, zawarty w preparacie Mitoxantron Sandoz (2 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazuje działanie genotoksyczne i potencjalnie teratogenne, co wymaga szczególnej ostrożności w kontekście płodności, ciąży i laktacji. U mężczyzn zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii oraz przez co najmniej 6 miesięcy po jej zakończeniu, natomiast u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest unikanie ciąży, potwierdzane ujemnym testem ciążowym przed każdą dawką oraz stosowanie antykoncepcji przez cały okres leczenia i minimum 4 miesiące po zakończeniu terapii. Stosowanie mitoksantronu w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jest bezwzględnie przeciwwskazane, a w przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia należy zapewnić pacjentce odpowiednią poradę genetyczną.
czynnik teratogenny, działanie niepożądane, ekspozycja lekowa, genotoksyczność, korzyść terapeutyczna, krioprezerwacja komórek jajowych, laktacja, mitoksantron, oligospermia, porada genetyczna, przenikanie do mleka, roztwór do infuzji, stwardnienie rozsiane, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, zanik kanalików nasiennych, zanik krwawień miesiączkowych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Silcontrol FC 100 mg
Produkt leczniczy Silcontrol FC, zawierający 100 mg cytrynianu sildenafilu, nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet, w tym kobiet w ciąży i karmiących piersią, ze względu na brak odpowiednich, kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo w tych grupach. W badaniach przedklinicznych na szczurach i królikach nie zaobserwowano negatywnego wpływu na rozrodczość, jednak wyniki te nie mogą być bezpośrednio przeniesione na populację ludzką. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć ciążę i laktację przed rozważeniem ewentualnego zastosowania leku, co jednak jest zdecydowanie niezalecane. Brak jest także danych dotyczących przenikania sildenafilu do mleka matki.
badania przedkliniczne, cytrynian sildenafilu, działanie niepożądane, karmienie piersią, laktacja, model zwierzęcy, morfologia plemników, parametry nasienia, parametry plemników, płodność mężczyzny, potencjał rozrodczy, przenikanie do mleka matki, rozrodczość, syldenafil, teratogenność, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Indygokarmin SERB 40 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa indygotyny wykazały, że mediana śmiertelnej dawki pojedynczej (LD50) różni się w zależności od gatunku i drogi podania: u szczurów LD50 wynosi 93 mg/kg mc. przy podaniu dożylnym, natomiast u myszy 405 mg/kg mc. przy podaniu podskórnym. Długoterminowe badania kancerogenności nie wykazały działania rakotwórczego przy podaniu doustnym u szczurów oraz podskórnym u myszy. Badania teratogenności przeprowadzone na szczurach i królikach przy dawkach do 250 mg/kg mc./dobę podawanych doustnie nie wykazały efektów teratogennych, jednak niska biodostępność indygotyny po podaniu doustnym (~3%) ogranicza interpretację tych wyników.
badania kancerogenności, badania teratogenności, badania toksykologiczne, biodostępność, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, indygotyna, LD50, podanie dożylne, podanie parenteralne, podanie podskórne, potencjał kancerogenny, produkt leczniczy, rozwój płodu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Oleomint 182 mg
Olejek eteryczny z mięty pieprzowej (Mentha x piperita L., aetheroleum) nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających jego bezpieczeństwo. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak brak jest danych dotyczących przenikania składników olejku do mleka kobiecego oraz ich wpływu na płód i noworodka. Zalecana dawka, której stosowanie nie jest rekomendowane, wynosi 182 mg. Pacjentkom należy przekazać jednoznaczną informację o braku rekomendacji stosowania preparatów zawierających olejek miętowy w całym okresie ciąży i laktacji.
alternatywne metody terapeutyczne, antykoncepcja, badania przedkliniczne, dokumentacja kliniczna, funkcje rozrodcze, korzyść terapeutyczna, olejek eteryczny z mięty pieprzowej, olejek miętowy, olejek z mięty pieprzowej, profil bezpieczeństwa, stężenie substancji, substancja czynna, teratogenność, wady rozwojowe płodu, zdolność prokreacyjna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Convival Chrono 300 mg
Convival Chrono, zawierający 300 mg sodu walproinianu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ostrym lub przewlekłym zapaleniem wątroby, w tym z wywiadem ciężkiego zapalenia wątroby, szczególnie polekowego. Przeciwwskazania obejmują także choroby metaboliczne, takie jak wszystkie typy porfirii oraz zaburzenia cyklu mocznikowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami mitochondrialnymi związanymi z mutacjami genu POLG, w tym dzieci poniżej 2 roku życia z podejrzeniem tych zaburzeń oraz osoby z zespołem Alpersa-Huttenlochera. Jednoczesne stosowanie meflochiny jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakologicznych. Każda tabletka zawiera 42 mg sodu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
ataksja móżdżkowa, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie zapalenie wątroby, dieta niskosodowa, encefalopatia, hepatotoksyczność, hiponatremia, malaria, meflochina, miopatia, mutacje genu jądrowego, nadwrażliwość, neuropatia czuciowo-ruchowa, oftalmoplegia, opóźnienie rozwoju, ostre zapalenie wątroby, padaczka, padaczka lekooporna, polimeraza γ, porfiria, profilaktyka przeciwmalaryjna, przewlekłe zapalenie wątroby, regresja rozwojowa, teratogenność, walproinian sodu, zaburzenia cyklu mocznikowego, zaburzenia mitochondrialne, zespół Alpersa-Huttenlochera - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gemcitabine Kabi 38 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku gemcytabiny wykazały istotne działania toksyczne, głównie mielosupresję, obserwowaną u myszy i psów po podaniu wielokrotnym przez okres do 6 miesięcy. Efekt ten był przemijający, zależny od dawki i schematu leczenia, co koreluje z kliniczną mielosupresją u pacjentów. Gemcytabina wykazała również genotoksyczność w testach in vitro (mutacje genów) oraz in vivo (mikrojądra w szpiku kostnym). Brak jest jednak długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy leku. W zakresie wpływu na rozrodczość, u samców myszy stwierdzono przemijającą hipospermatogenezę, natomiast u samic nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek gemcytabiny, działanie genotoksyczne, funkcja krwiotwórcza, glikol propylenowy, hematopoeza, hipospermatogeneza, mielosupresja, mikrojądra szpiku kostnego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, teratogenność, zaburzenia ciąży - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methofill
Metotreksat jest lekiem o wysokim ryzyku toksyczności, wymagającym ścisłego przestrzegania dawkowania – podawany wyłącznie raz w tygodniu, z dawkami nieprzekraczającymi 20 mg/tydzień ze względu na ryzyko mielosupresji. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań: morfologii krwi z rozmazem i liczbą płytek, enzymów wątrobowych, bilirubiny, albuminy, RTG klatki piersiowej oraz oceny czynności nerek, a także wykluczenie gruźlicy i wirusowego zapalenia wątroby B i C w razie wskazań. Monitorowanie pacjenta obejmuje cotygodniowe badania przez pierwsze 2 tygodnie, następnie co 2 tygodnie przez miesiąc, a później co najmniej raz w miesiącu przez 6 miesięcy i co 3 miesiące dalej, z częstszym nadzorem przy zwiększaniu dawki lub u osób starszych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, chorobą wątroby (zwłaszcza alkoholową), po radioterapii oraz u dzieci i osób w podeszłym wieku. Metotreksat jest teratogenny, powoduje upośledzenie płodności, a u kobiet w wieku rozrodczym wymaga potwierdzenia braku ciąży i stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu terapii.
alkalizacja moczu, badanie jamy ustnej, bilirubina, działanie niepożądane, embriotoksyczność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, folinian wapnia, hepatotoksyczność, lek hepatotoksyczny, liczba płytek krwi, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, merkaptopuryna, mielosupresja, morfologia krwi, niedobór laktazy, niepłodność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, oligospermia, pancytopenia, płytki krwi, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność leku, układ krwiotwórczy, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zahamowanie szpiku kostnego, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zapalenie skóry, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sód glicerofosforan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sodu glicerofosforanu, substancji czynnej produktu Glycophos (216 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazały brak istotnych działań niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt, nie stwierdzono kumulacji substancji ani toksyczności narządowej przy dawkach odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi. Profil farmakologiczny sodu glicerofosforanu charakteryzuje się dobrą tolerancją i brakiem zaburzeń elektrofizjologicznych oraz hemodynamicznych.
działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, Glycophos, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, ocena toksykologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, potencjał kancerogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, sód glicerofosforan, teratogenność, test aberracji chromosomowej, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, test mutacji genowej, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ fizjologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada wrodzona, zaburzenie elektrofizjologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etform 500 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące metforminy chlorowodorku, substancji czynnej leku Etform 500, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Analizy farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały patologicznych zmian w narządach docelowych, co świadczy o bezpieczeństwie długotrwałego stosowania metforminy w dawkach terapeutycznych.
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt uboczny, karcynogenność, metformina, metformina chlorowodorek, narząd docelowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Badania przedkliniczne bendamustyny chlorowodorku wykazały istotne działania niepożądane, które mogą mieć znaczenie kliniczne, mimo że nie zaobserwowano ich w badaniach klinicznych. U psów stwierdzono makroskopowe zmiany w przewodzie pokarmowym, takie jak przekrwienie błony śluzowej i krwotoki, wskazujące na toksyczność miejscową. Mikroskopowo zaobserwowano rozległe uszkodzenia tkanki limfatycznej, potwierdzające silne działanie immunosupresyjne leku, co może zwiększać ryzyko infekcji. Dodatkowo, zmiany cewkowe w nerkach sugerują nefrotoksyczność, a zmiany zanikowe i martwicze w nabłonku gruczołu krokowego oraz uszkodzenia jąder wskazują na potencjalny negatywny wpływ na męski układ rozrodczy. Bendamustyna wykazuje także działanie embriotoksyczne i teratogenne, co jest kluczowe w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
aberracja chromosomalna, alkilacja DNA, bendamustyna chlorowodorek, błona śluzowa, cewka nerkowa, cytotoksyczność, działanie niepożądane, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczoł krokowy, immunosupresja, kancerogenność, krwotok, męski układ rozrodczy, mutagen, nabłonek, nefrotoksyczność, przewód pokarmowy, teratogenność, tkanka limfatyczna, układ immunologiczny, układ moczowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bespres 160 mg
Walsartan, zawarty w leku Bespres w dawce 160 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) i jego stosowanie w okresie ciąży podlega istotnym ograniczeniom. Lek nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne, a jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze z powodu udokumentowanego działania fetotoksycznego. Do powikłań u płodu należą zaburzenia czynności nerek, małowodzie oraz zaburzenia kostnienia czaszki, które mogą prowadzić do nieprawidłowości rozwojowych. U noworodków obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego oraz hiperkaliemii. W przypadku rozpoznania ciąży u pacjentki stosującej Bespres, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wprowadzenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. Zaleca się również monitorowanie ultrasonograficzne płodu, w tym ocenę funkcji nerek i objętości płynu owodniowego.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, czynność nerek płodu, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie fetotoksyczne, funkcja nerek płodu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, płyn owodniowy, poziom elektrolitów, teratogenność, ultrasonografia czaszki płodu, walsartan, wcześniak - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Doxium 500 500 mg
W trakcie konsultacji z kobietą w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiącą piersią, lekarz powinien szczegółowo omówić potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem wapnia dobesylanu (substancji czynnej leku DOXIUM 500). Dostępne dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego preparatu w ciąży są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na reprodukcję, jednak brak jednoznacznych dowodów u ludzi wymaga zachowania ostrożności i zalecenia unikania leku w okresie ciąży. Lekarz powinien również poinformować o przenikaniu wapnia dobesylanu do mleka matki, gdzie po trzykrotnym podaniu dawki 500 mg stężenie substancji wynosi 0,4 µg/ml, co stanowi podstawę do niewskazywania stosowania DOXIUM 500 podczas laktacji.
alternatywy terapeutyczne, badania na modelach zwierzęcych, decyzja terapeutyczna, karmienie piersią, laktacja, ograniczone dane kliniczne, okres ciąży, proces reprodukcyjny, przenikanie leku do mleka matki, przerwanie leczenia, stężenie substancji, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna leku, teratogenność, wapnia dobesylan, zachowanie ostrożności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azimycin 100 mg/5 ml
Przedkliniczne badania azytromycyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu dawkach terapeutycznych. W modelach zwierzęcych, nawet przy dawkach 40-krotnie przekraczających kliniczne, obserwowano przemijającą fosfolipidozę bez istotnych objawów toksyczności. Nie stwierdzono działania mutagennego ani teratogennego w standardowych testach in vitro i in vivo. Badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie wykazały wad rozwojowych, choć przy dawkach 100-200 mg/kg mc./dobę u szczurów odnotowano niewielkie opóźnienie kostnienia płodowego oraz zaburzenia przyrostu masy ciała u samic ciężarnych, a przy 50 mg/kg mc./dobę opóźnienie kostnienia w okresie okołoporodowym. Efekty te miały charakter przemijający i występowały przy dawkach znacznie przekraczających zalecane u ludzi.
aberracja chromosomowa, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, kostnienie płodowe, model zwierzęcy, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, schemat terapeutyczny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hirudoid 0,3 g/100 g
Dane przedkliniczne dotyczące mukopolisacharydowego polisiarczanu, substancji czynnej Hirudoid 0,3 g/100 g maść, wskazują na niskie ryzyko toksyczności przy miejscowym stosowaniu. Ostra toksyczność występuje jedynie po podaniu układowym bardzo dużych dawek (doustnie, podskórnie, dootrzewnowo, dożylnie) i nie ma praktycznego znaczenia klinicznego dla aplikacji miejscowej. W badaniach podostrych (13 tygodni) na psach i szczurach zaobserwowano zmiany zależne od dawki, takie jak podrażnienie w miejscu iniekcji, wzrost masy wątroby i nerek od dawki 10 mg/kg m.c. oraz powiększenie węzłów chłonnych od 15 mg/kg m.c. Nie stwierdzono natomiast zmian nowotworowych po długotrwałym stosowaniu. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego mukopolisacharydowego polisiarczanu, choć brak jest systematycznych danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości.
badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, mukopolisacharydowy polisiarczan, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę. Badania ostrej toksyczności wskazały na dawkę letalną doustną powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym (75–300 mg/kg mc./dobę) prowadziło do odwracalnego zwiększenia mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, oligodaktylia, parametry hematologiczne, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu krwiotwórczego, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawki LD50 u młodych myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 1230-1330 mg/kg mc., co jest niższe niż u dorosłych zwierząt (2700-3000 mg/kg mc.). Objawy toksyczności obejmowały zmniejszenie masy ciała, osłabienie odruchu ssania oraz zmiany w płucach i jelitach, prowadzące do wyniszczenia i krwawień. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach dawki nietoksyczne ustalono na poziomie 50-55 mg/kg mc./dobę, natomiast dawki wywołujące pierwsze objawy toksyczności to 150 mg/kg mc./dobę. U psów rasy beagle dawka toksyczna wynosiła powyżej 300 mg/kg mc./dobę, z obserwowanymi zmianami histopatologicznymi w wątrobie. Badania nad płodnością i rozrodczością nie wykazały negatywnego wpływu klarytromycyny w dawce 150-160 mg/kg mc./dobę na cykl rujowy, płodność ani przebieg porodu.
antybiotyki penicylinowe, badanie histopatologiczne, badanie sekcyjne, cefalosporyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemoglobina, hepatocyty, klarytromycyna, LD50, makrolidy, mikroskop elektronowy, mikroskop świetlny, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wady układu krążenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TADALAFIL MAXON 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne tadalafilu wykazały brak istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz farmakologii bezpieczeństwa nie stwierdzono istotnych efektów ubocznych. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ na rozród i rozwój potomstwa – u szczurów i myszy podawano tadalafil w dawkach do 1000 mg/kg/dobę bez wykrycia teratogenności, embriotoksyczności czy fetotoksyczności. W badaniach rozwoju przedurodzeniowego i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie powodowała zauważalnych efektów ubocznych, a AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg.
AUC, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, farmakologia bezpieczeństwa, fetotoksyczność, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia, rozwój potomstwa, spermatogeneza, tadalafil, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Olmita, zawierającego olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazały brak nasilenia toksyczności przy skojarzeniu tych substancji, co wynika z ich odmiennych narządów docelowych (nerki dla olmesartanu, serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe, jelitowe oraz przerost przewodów mlecznych, jednak bez synergii toksycznej. Przewlekłe badania na szczurach i psach potwierdziły typowe dla antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca i parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które mogą być łagodzone przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności in vitro wykazano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie stwierdzono istotnych efektów genotoksycznych.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, badanie rozrodczości, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, karcynogenność, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, lek przeciwnadciśnieniowy, mutagenność, olmesartan medoksomil i amlodypina, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, pogrubienie błony podstawnej, poszerzenie miedniczek nerkowych, renina w osoczu, rozszerzenie kanalików, teratogenność, testosteron w osoczu, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cytosar 100 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności cytarabiny wykazały, że głównym działaniem toksycznym leku jest mielosupresja, manifestująca się megaloblastozą, retikulocytopenią, leukopenią oraz trombocytopenią, co wskazuje na istotne zahamowanie hematopoezy. Dodatkowo, cytarabina wykazuje toksyczność wobec wątroby (hepatotoksyczność), nerek (nefrotoksyczność) oraz mózgu (neurotoksyczność). Lek wykazuje także znaczący potencjał genotoksyczny, powodując uszkodzenia chromosomów, w tym pęknięcia chromatyd, co może przyczyniać się do działania kancerogennego. Badania na komórkach gryzoni potwierdziły zdolność cytarabiny do wywoływania transformacji złośliwej komórek, podkreślając ryzyko kancerogenności.
cytarabina, embriotoksyczność, genotoksyczność, hematopoeza, hepatotoksyczność, kancerogenność, leukopenia, megaloblastoza, mielosupresja, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości plemników, pęknięcie chromatydy, retikulocytopenia, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność postnatalna, toksyczność prenatalna, transformacja złośliwa, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Polpharma 2,5 mg
Produkt leczniczy Tadalafil Polpharma przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Badania obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. W testach na szczurach i myszach, podawanie tadalafilu w dawkach do 1000 mg/kg/dobę nie wykazało działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, co stanowi dawkę znacznie przekraczającą stosowane u ludzi (20 mg). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę została określona jako NOAEL, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, NOAEL, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, tadalafil, Tadalafil Polpharma, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molowym 1:3, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawki stosowane w badaniach sięgały do 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału genotoksycznego substancji.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, badania mutagenności, badania toksykologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, funkcja reprodukcyjna, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przebieg ciąży, rozwój płodu, rozwój zarodka, teratogenność, testy in vitro, testy in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wada wrodzona, właściwość mutagenna, właściwości karcynogenne, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 5 mg
Lenalidomid wykazuje wyraźny potencjał teratogenny, co potwierdzają badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. zgięte, skrócone, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy czy wadliwie rozwinięta przepona. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, z minimalnym wpływem na liczbę leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, hematopoeza, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabion UNO 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny wykazały, że jej toksyczność jest ściśle zależna od dawki oraz czasu ekspozycji, z wątrobą jako głównym narządem docelowym uszkodzeń, szczególnie u psów i małp po 14 dniach terapii. Dawki wywołujące toksyczność były znacząco wyższe niż klinicznie stosowane, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Badania na szczurach nie potwierdziły negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze, co sugeruje brak istotnych zaburzeń w tym zakresie.
antybiotyk makrolidowy, badanie toksykologiczne, ekspozycja na lek, in vitro, in vivo, klarytromycyna, makak jawajski, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, płodność, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, szczur Sprague-Dawley, szczur Wistar, teratogenność, test mutagenności, toksyczność matczyna, układ krążenia, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Spironol 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa spironolaktonu wykazały, że długotrwałe podawanie dużych dawek tego leku u szczurów może prowadzić do rozwoju nowotworów, choć kliniczne znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. W modelach zwierzęcych spironolakton wpływa na funkcje rozrodcze, m.in. u myszy hamuje owulację i implantację zarodka, co skutkuje zmniejszoną płodnością, a u szczurów wydłuża cykl rujowy. Badania na królikach wykazały toksyczność na zarodek i płód, co jest istotne przy ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
ciąża, cykl estralny, cykl rujowy, działanie antyandrogenne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, implantacja zarodka, owulacja, płodność, receptor androgenowy, rozwój narządów płciowych, spironolakton, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa i płodowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxydolor 80 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa chlorowodorku oksykodonu, substancji czynnej preparatu Oxydolor, dostarcza ograniczonych, lecz istotnych informacji dotyczących jego wpływu na organizm. Badania teratogenności przeprowadzone na szczurach i królikach wykazały brak działania teratogennego przy dawkach 1,5 do 2,5 razy wyższych niż terapeutyczna dawka u ludzi (160 mg/dobę w przeliczeniu na mg/kg masy ciała). Niemniej jednak, istnieje istotny deficyt danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność u obu płci, oraz brak informacji o potencjalnych działaniach pourodzeniowych po ekspozycji w okresie ciąży.
chlorowodorek oksykodonu, dawka terapeutyczna, działanie pourodzeniowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja na oksykodon, model zwierzęcy, Oxydolor, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, substancja czynna, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – inVirum 200 mg
Podczas konsultacji z pacjentkami w ciąży lub karmiącymi piersią, stosowanie acyklowiru (inVirum, 200 mg) wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Dane z rejestrów po wprowadzeniu leku nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych u dzieci matek leczonych acyklowirem, a badania przedkliniczne na królikach i szczurach nie potwierdziły działania teratogennego przy standardowych dawkach. W przypadku karmienia piersią, acyklowir przenika do mleka matki w stężeniach od 60% do 410% stężenia w osoczu, co może skutkować dawką dobową u niemowlęcia do 0,3 mg/kg masy ciała. Z tego względu zaleca się ostrożność i rozważenie przerwania karmienia podczas terapii, zwłaszcza przy wyższych dawkach lub dłuższym czasie leczenia.
acyklowir, badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, dawka leku, embriotoksyczność, karmienie piersią, liczba plemników, morfologia plemników, parametr nasienia, płodność męska, płodność żeńska, podanie doustne, podanie podskórne, ruchliwość plemników, stężenie leku, stężenie w osoczu, teratogenność, wada wrodzona, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biorphen 0,1 mg/ml
Produkt leczniczy Biorphen, zawierający fenylefryny chlorowodorek w stężeniu 0,1 mg/ml, charakteryzuje się ograniczonymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa. Brakuje szczegółowych informacji na temat genotoksyczności, kancerogenności, toksyczności pojedynczej i wielokrotnej dawki oraz teratogenności fenylefryny. W szczególności nie dysponujemy danymi dotyczącymi wpływu fenylefryny na płodność i funkcje rozrodcze, co stanowi istotny aspekt bezpieczeństwa przedklinicznego. W związku z tym, ocena ryzyka powinna opierać się przede wszystkim na danych klinicznych zawartych w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL) oraz na doświadczeniu klinicznym z wieloletniego stosowania fenylefryny.
Biorphen, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek fenylefryny, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, fenylefryna, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, kancerogenność, potencjał kancerogenny, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, teratogenność, toksyczność dawki, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xorimax 500 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa aksetylu cefuroksymu, substancji czynnej leku Xorimax 500, obejmująca badania farmakologiczne i toksykologiczne, nie wykazała istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania wielokrotnego podawania w modelach zwierzęcych, nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, nie ujawniły toksyczności ani efektów teratogennych, mutagennych czy negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa. Testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału mutagennego, a brak specyficznych badań rakotwórczości rekompensują dane kliniczne i przedkliniczne wskazujące na brak działania kancerogennego.
aksetyl cefuroksymu, antybiotyk cefalosporynowy, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, cefalosporyna, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, farmakologiczne badanie bezpieczeństwa, gamma-glutamylotransferaza, interpretacja wyników badań laboratoryjnych, organogeneza, parametr enzymatyczny, potencjał mutagenny, reprodukcja, składnik aktywny, teratogenność, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na płodność, Xorimax - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eloprine Forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine Forte, wykazuje bardzo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawka LD50 była 50-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę), sięgając 1500 mg/kg mc./dobę. Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości genotoksycznych substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, karcynogeneza, limfocyty krwi obwodowej, mutagenność, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hascovir 200 mg/5 ml
Przedkliniczne badania acyklowiru, substancji czynnej leku Hascovir (200 mg/5 ml, zawiesina doustna), wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy in vitro i in vivo jednoznacznie potwierdziły bezpieczeństwo genetyczne leku, co jest szczególnie istotne w kontekście stosowania u dzieci i młodzieży. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały właściwości kancerogennych, co wspiera stosowanie acyklowiru w terapii przewlekłej. Ocena toksyczności rozwojowej i teratogenności w modelach zwierzęcych (króliki, myszy, szczury) nie wykazała działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowym podaniu, natomiast w badaniach niestandardowych wady płodów pojawiły się jedynie po podaniu toksycznych dla matek dawek podskórnych, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.
acyklowir, badanie na gryzoniach, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, in vitro, in vivo, model zwierzęcy, objaw toksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, spermatogeneza, substancja czynna, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada płodu, właściwość mutagenna, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie spermatogenezy, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Witamina B1 – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Witamina B1 (tiamina) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, embriotoksyczności, teratogenności oraz potencjalnego działania kancerogennego. Preparaty zawierające tiaminę, takie jak Vitaminum B compositum (3 mg witaminy B1 w postaci azotanu tiaminy) oraz Elevit PRONATAL (1,6 mg tiaminy chlorowodorku), nie wykazują istotnego ryzyka toksykologicznego przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Brak jest danych wskazujących na działanie teratogenne witaminy B1 w tych dawkach, co potwierdza jej bezpieczeństwo w okresie ciąży. Tiamina, jako niezbędny składnik odżywczy, jest powszechnie stosowana w preparatach wielowitaminowych i mineralno-witaminowych, takich jak Multi-Sanostol (2 mg tiaminy chlorowodorku/10 ml) czy Sylimarol Vita (2 mg lub 10 mg tiaminy chlorowodorku w kapsułce), bez istotnego zagrożenia toksykologicznego.
azotan tiaminy, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek tiaminy, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, embriotoksyczność i teratogenność, preparat mineralno-witaminowy, preparat wielowitaminowy, teratogenność, tiamina, witamina z grupy B, zagrożenie toksykologiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Reverantza 20 mg + 5 mg
Lek Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a jego stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane. Olmesartan medoksomil może wywoływać toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także skutki u noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W przypadku ekspozycji od drugiego trymestru zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodków pod kątem niedociśnienia. Amlodypina, choć nie wykazuje jednoznacznych szkodliwych efektów na płód, wiąże się z ryzykiem przedłużenia porodu. W związku z tym stosowanie Reverantzy w ciąży jest ograniczone i wymaga ostrożności, a w przypadku potwierdzenia ciąży konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
AIIRA, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, ciąża, hiperkaliemia, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, pierwszy trymestr ciąży, plemniki, płodność, profil bezpieczeństwa leku, teratogenność, toksyczność, trzeci trymestr ciąży - Leksykon substancji czynnych
Fenytoina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne fenytoiny wykazały toksyczność jedynie przy ekspozycji przekraczającej 3-4-krotnie maksymalne dawki stosowane u ludzi, co sugeruje akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Dane wskazują na potencjalne działanie genotoksyczne, w tym mutagenne i indukujące mutacje chromosomalne, jednak ze względu na ograniczoną jakość badań nie można jednoznacznie ocenić ryzyka genotoksycznego u pacjentów. W długoterminowych badaniach na modelach mysich zaobserwowano rozwój łagodnych i złośliwych zmian rozrostowych w układzie chłonnym, choć ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Indix Combi 2,5 mg + 0,625 mg
Produkt leczniczy Indix Combi, zawierający 2,5 mg peryndoprylu (inhibitor ACE) oraz 0,625 mg indapamidu (lek tiazydopodobny), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie peryndoprylu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogenności. Indapamid, mimo ograniczonych danych (poniżej 300 udokumentowanych ciąż), może powodować zmniejszenie objętości osocza, niedokrwienie łożyska i opóźnienie wzrostu płodu przy długotrwałej ekspozycji w trzecim trymestrze. Zaleca się unikanie stosowania Indix Combi w okresie ciąży oraz natychmiastowe przerwanie terapii po jej potwierdzeniu, z wdrożeniem alternatywnego leczenia o ustalonym profilu bezpieczeństwa. W przypadku ekspozycji od drugiego trymestru wskazane jest monitorowanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu oraz obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia.
hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek tiazydowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, opóźnienie wzrostu płodu, peryndopryl, przepływ maciczno-łożyskowy, sulfonamid, terapia hipotensyjna, teratogenność, tiazydowy lek moczopędny, ultrasonografia nerek, uszkodzenie płodu, zaburzenie czynności nerek, zmniejszenie objętości osocza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Absenor 500 mg
Walproinian sodu (Absenor) jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznego programu zapobiegania ciąży. W leczeniu padaczki dopuszcza się jego stosowanie w ciąży jedynie w braku alternatyw, przy czym zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki, podział dawki na kilka mniejszych oraz preferowanie postaci o przedłużonym uwalnianiu. Ekspozycja płodu na walproinian wiąże się z wysokim ryzykiem wad wrodzonych (około 11% w monoterapii u kobiet z padaczką vs. 2-3% w populacji ogólnej), w tym wad cewy nerwowej, dysmorfizmu twarzy, rozszczepu wargi i podniebienia, wad serca, nerek, układu moczowo-płciowego oraz kończyn. Ponadto, narażenie prenatalne zwiększa ryzyko zaburzeń neurorozwojowych, takich jak opóźnienia rozwojowe (30-40% dzieci przedszkolnych), obniżony IQ o 7-10 punktów w wieku szkolnym, autyzm (3-5-krotnie wyższe ryzyko) oraz ADHD (1,5-krotnie wyższe ryzyko). Konieczne jest specjalistyczne monitorowanie prenatalne, w tym badania w kierunku wad cewy nerwowej, oraz regularne oznaczanie stężenia walproinianu w surowicy, które może ulegać znacznym wahaniom w ciąży (np. trzykrotny wzrost w III trymestrze).
ADHD, afibrynogenemia, amenorrhea, aplazja kości promieniowej, autyzm dziecięcy, choroba afektywna dwubiegunowa, coloboma, głuchota, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, klirens walproinianu, kraniostenoza, mikroftalmia, niedoczynność tarczycy, padaczka, Program Zapobiegania Ciąży, rozszczep wargi i podniebienia, stan padaczkowy, suplementacja kwasu foliowego, teratogenność, trombocytopenia, wada cewy nerwowej, walproinian, walproinian sodu, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół krwotoczny, zespół odstawienny, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relenza 5 mg/dawkę
Przedkliniczne badania toksykologiczne zanamiwiru, substancji czynnej leku Relenza, wykazały brak istotnej toksyczności oraz negatywny wynik testów genotoksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania tego leku w terapii przeciwwirusowej. Długoterminowe badania na modelach szczurzych i mysich nie wykazały działania rakotwórczego. W modelach zwierzęcych ciąży, przy dożylnym podaniu dawki do 90 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono wad rozwojowych, embriotoksyczności ani toksyczności matczynej. Podskórne podanie wysokiej dawki 240 mg/kg mc./dobę u szczurów spowodowało wzrost częstości drobnych zmian szkieletowych i narządowych, jednak w granicach obserwowanych w populacji referencyjnej. Analiza farmakokinetyczna wykazała, że ekspozycja przy tej dawce jest około 1000-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce klinicznej wziewnej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
analiza farmakokinetyczna, AUC, badania toksykologiczne, dawka wziewna, działanie kancerogenne, embriotoksyczność, funkcje reprodukcyjne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, terapia przeciwwirusowa, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, zanamiwir, zdolności rozrodcze, zmiany szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Banavin 15 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności ogólnej na myszach, szczurach i psach zaobserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic oraz epizody drgawek (u psów). Dawka bezobjawowa dla drgawek u psów miała margines bezpieczeństwa 5 względem maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej 20 mg/dobę. Zmiany narządowe dotyczyły nerek (zapalenie kłębuszków, niedrożność kanalików, obecność kryształków u szczurów) oraz wątroby (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, obecność kryształków u myszy i szczurów), jednak występowały przy ekspozycji 2-10-krotnie wyższej niż u ludzi. Wortioksetyna nie wykazała działania genotoksycznego ani potencjału rakotwórczego w standardowych testach in vitro i 2-letnich badaniach na myszach i szczurach. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność i teratogenności, choć przy ekspozycji przekraczającej 10-krotną dawkę terapeutyczną obserwowano zmniejszenie masy płodu i opóźnione kostnienie, a u królików nawet przy subterapeutycznej ekspozycji. W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów stwierdzono zwiększoną śmiertelność młodych, mniejszy przyrost masy ciała i opóźniony rozwój przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
badania in vitro, badania in vivo, drgawki, działanie genotoksyczne, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki w kanalikach nerkowych, kryształki w przewodach żółciowych, martwica hepatocytów, masa płodu, narządy rozrodcze, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, rozszerzenie źrenic, ruchliwość nasienia, śmiertelność młodych, teratogenność, wortioksetyna, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linefor 225 mg
Pregabalina, substancja czynna produktu Linefor, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów i małp zaobserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takie jak zmniejszenie aktywności, nadmierna aktywność oraz ataksja, jednak występowały one przy dawkach przekraczających dawki stosowane klinicznie. U starszych szczurów albinotycznych zanotowano zanik siatkówki przy ekspozycji ≥5-krotnie wyższej niż u ludzi po maksymalnej dawce 600 mg/dobę. Badania reprodukcyjne wykazały brak teratogenności u myszy, szczurów i królików oraz toksyczność płodową jedynie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. Wpływ na płodność i narządy rozrodcze u szczurów był przemijający i obserwowany przy ekspozycji znacznie wyższej niż u ludzi, co wskazuje na minimalne znaczenie kliniczne. Pregabalina nie wykazuje genotoksyczności w testach in vitro i in vivo, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania.
ataksja, bruksizm, cykl rozrodczy, działania niepożądane, farmakologiczne badania bezpieczeństwa, in vitro, in vivo, karcynogenność, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, narządy rozrodcze męskie, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płodność, płytki krwi, pregabalina, proces zwyrodnieniowy, profil bezpieczeństwa leku, proliferacja komórek śródbłonka, teratogenność, toksyczność płodowa, toksyczność prenatalna, toksyczność reprodukcyjna, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asmag 20 mg
Produkt leczniczy Asmag, zawierający 20 mg jonów magnezu w postaci 300 mg magnezu wodoroasparaginianu czterowodnego, nie posiada specyficznych danych przedklinicznych, jednak szeroka literatura dotycząca chelatowych połączeń magnezu wskazuje na ich niską toksyczność. Badania toksykologiczne na zwierzętach wykazały brak działań niepożądanych przy dawkach do 0,1 g magnezu/kg masy ciała, zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej (do 6 miesięcy), co znacznie przekracza stosowane u ludzi dawki terapeutyczne. Ponadto, testy mutagenności nie wykazały potencjału genotoksycznego przy dawkach 10-100 razy wyższych niż terapeutyczne, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania tych związków.
badanie toksykologiczne, chelatowe połączenia magnezu, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, jony magnezu, magnez wodoroasparaginian czterowodny, mutagenność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, preparaty magnezu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna