niedokrwistość
Niedokrwistość (anemia) to stan chorobowy charakteryzujący się zmniejszeniem liczby erytrocytów lub obniżeniem stężenia hemoglobiny we krwi, co prowadzi do upośledzenia transportu tlenu do tkanek. Jest to jedna z najczęściej występujących patologii hematologicznych, która może być objawem wielu różnych chorób.
Klinicznie niedokrwistość objawia się bladością skóry i błon śluzowych, osłabieniem, zmęczeniem, zawrotami głowy, tachykardią, dusznością wysiłkową, a w ciężkich przypadkach niewydolnością serca. Diagnostyka obejmuje przede wszystkim morfologię krwi z rozmazem, wskaźniki czerwonokrwinkowe (MCV, MCH, MCHC), ocenę retikulocytów oraz dalsze badania ukierunkowane na ustalenie etiologii.
Niedokrwistości można klasyfikować na podstawie mechanizmu powstawania (niedokrwistości z niedoboru, hemolityczne, pokrwotoczne), morfologii erytrocytów (mikrocytowe, normocytowe, makrocytowe) lub etiologii. Najczęstsze typy to niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedokrwistość megaloblastyczna (z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego), niedokrwistość chorób przewlekłych oraz niedokrwistości hemolityczne.
Leczenie niedokrwistości zależy od jej przyczyny i może obejmować suplementację (żelazo, witamina B12, kwas foliowy), leczenie choroby podstawowej, przetoczenia krwi, erytropoetynę lub w wybranych przypadkach leczenie immunosupresyjne czy splenektomię. Odpowiednio wczesne rozpoznanie i wdrożenie właściwego leczenia pozwala na skuteczne opanowanie objawów i zapobieganie powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 140 mg
Temozolomid jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie, drgawki oraz wysypka. Objawy żołądkowo-jelitowe zwykle mają nasilenie 1-2 (0-5 epizodów wymiotów/24h) i ustępują po leczeniu przeciwwymiotnym. Kluczowym działaniem niepożądanym jest mielosupresja, szczególnie neutropenia i trombocytopenia stopnia 3 i 4, występujące u 8-19% i 14-19% pacjentów odpowiednio, co może prowadzić do hospitalizacji i przerwania terapii. Mielosupresja osiąga szczyt między 21 a 28 dniem cyklu i ustępuje w ciągu 1-2 tygodni, bez tendencji do kumulacji. U kobiet obserwuje się wyższą częstość ciężkich zaburzeń hematologicznych (neutropenia ANC <0,5 x 10^9/l: 12% vs 5%; trombocytopenia <20 x 10^9/l: 9% vs 3% w porównaniu do mężczyzn). Dane dotyczące dzieci (3-18 lat) wskazują na podobną tolerancję jak u dorosłych, jednak bezpieczeństwo u dzieci poniżej 3 lat nie jest określone.
białaczka szpikowa, cholestaza, dysfazja, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, krwotok mózgowy, leczenie przeciwwymiotne, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, moczówka prosta, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia poznawcze, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daroxomb 150 mg
Dabigatran eteksylan w postaci kapsułek twardych Daroxomb (150 mg) jest wskazany dla dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania: w prewencji udarów u pacjentów z NVAF zalecana dawka standardowa to 300 mg (150 mg dwa razy dziennie), z możliwością zmniejszenia do 220 mg u osób ≥80 lat, przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu lub u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień. W leczeniu i prewencji nawrotów ZŻG i ZP dawka standardowa to również 300 mg po co najmniej 5-dniowej terapii pozajelitowej, z możliwością indywidualnego zmniejszenia do 220 mg. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena czynności nerek (CrCL), szczególnie u osób >75 lat, z zaleceniem monitorowania co najmniej raz w roku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami nerek (CrCL 30-50 mL/min). Dabigatran jest przeciwwskazany u pacjentów z CrCL <30 mL/min. Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest dostosowane do masy ciała i wieku, z dawkami od 150 mg do 600 mg na dobę, a stosowanie wymaga wcześniejszej terapii pozajelitowej i oceny eGFR (przeciwwskazanie przy eGFR <50 mL/min/1,73 m²).
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylat, hemostaza, implantacja stentu, inhibitor P-glikoproteiny, INR, kapsułka twarda, kardiowersja, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość, NVAF, powikłania zakrzepowo-zatorowe, prewencja nawrotów ZŻG, prewencja udaru, przesączanie kłębuszkowe, przezskórna interwencja wieńcowa, refluks żołądkowo-przełykowy, werapamil, wzór Cockcrofta-Gaulta, wzór Schwartza, zaburzenia czynności nerek, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie żołądka, zatorowość systemowa, ŻChZZ, ZŻG i ZP - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban APC 10 mg
Rywaroksaban, będący bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, został oceniony w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Szczególnie narażone na powikłania krwotoczne są grupy pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym, stosujące leki wpływające na hemostazę oraz kobiety w wieku rozrodczym, u których obserwuje się nasilone krwawienia menstruacyjne. Objawy sugerujące krwawienie to m.in. osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność oraz wstrząs, a w ciężkich przypadkach niedokrwienia mięśnia sercowego.
antagonista witaminy K, dławica piersiowa, inhibitor czynnika Xa, krwawienie domięśniowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Mięśnie i Stawy Forte 400 mg
Ibuprofen stosowany w dawkach dostępnych bez recepty, do maksymalnie 1200 mg na dobę i przez krótki czas, może powodować działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego jest zależne od dawki i czasu stosowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból brzucha, nudności, niestrawność, a rzadziej biegunka, wzdęcia, zaparcia, wymioty oraz zapalenie błony śluzowej żołądka. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak wrzody trawienne, perforacja, krwawienia (w tym krwawe wymioty i smoliste stolce), a także zaostrzenie chorób zapalnych jelit. Inne rzadkie działania obejmują zaburzenia hematopoezy (np. niedokrwistość, leukopenia), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, świąd, anafilaksja), zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia psychotyczne), a także aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i ciężkie reakcje skórne (SCAR, zespół Stevensa-Johnsona).
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężkie skórne działanie niepożądane, hipernatremia, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadreaktywność dróg oddechowych, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia hematopoezy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxar 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Doxar dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, kołatanie serca, tachykardię oraz zawroty głowy, które mogą zwiększać ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Rzadziej występują poważne powikłania, w tym leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, a także zaburzenia wątroby, takie jak zastój żółci, zapalenie wątroby i żółtaczka. Szczególną uwagę należy zwrócić na śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, istotny podczas operacji zaćmy u pacjentów stosujących doksazosynę. Ponadto, częstość działań niepożądanych obejmuje infekcje dróg oddechowych i moczowych, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, depresja), objawy ze strony układu nerwowego (senność, bóle głowy), a także objawy ze strony układu pokarmowego i skóry.
alfa-bloker, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, działanie niepożądane, farmakoterapia, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nieżyt nosa, obrzęk krtani, omdlenie, parestezja, priapizm, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, światłowstręt, tachykardia, udar mózgu, układ chłonny, wsteczna ejakulacja, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mózgowo-naczyniowe, zaćma, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ortostatyczne, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flumycon 100 mg
Flukonazol, substancja czynna preparatu Flumycon (kapsułki 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy alkalicznej), co wskazuje na potencjalne uszkodzenie hepatocytów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół DRESS (częstość nieznana), który stanowi poważne zagrożenie życia. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym krwi (niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia), układu immunologicznego (reakcje anafilaktyczne), nerwowego (drgawki, parestezje, zawroty głowy), sercowego (wydłużenie QT, torsade de pointes), a także skóry (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona) i mięśniowo-szkieletowego (ból mięśni).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cholestaza, drgawki, drżenie, dysfagia, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa, parestezja, płytki krwi, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie hepatocytów, wydłużenie odstępu QT, wysypka, wzdęcia, zaburzenia smaku, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine STADA
Azacitidine STADA wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie nasilonych w pierwszych dwóch cyklach terapii. Zaleca się wykonywanie pełnej morfologii krwi przed każdym cyklem oraz w razie potrzeby klinicznej, z możliwością modyfikacji dawkowania na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z niskim stężeniem albuminy (<30 g/l), istnieje ryzyko postępującej śpiączki wątrobowej i zgonów, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u osób z zaawansowanymi nowotworami wątroby. Ponadto, u pacjentów leczonych dożylnie w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami odnotowano zaburzenia czynności nerek, w tym nerkową kwasicę cewkową charakteryzującą się stężeniem dwuwęglanów <20 mmol/l i hipokaliemią (<3 mmol/l). W przypadku niewyjaśnionych zmian w badaniach laboratoryjnych (kreatynina, BUN, dwuwęglany) zaleca się redukcję dawki lub opóźnienie podania leku.
azacytydyna, azot mocznikowy, bezmocz, choroba płuc, hipokaliemia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nacieki płucne, nadir, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niestabilna choroba serca, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, odpowiedź hematologiczna, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Quetiapine Aurovitas 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Quetiapine Aurovitas, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) obejmują zaburzenia układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL, obniżenie HDL, przyrost masy ciała), hematologiczne (zmniejszenie hemoglobiny) oraz objawy odstawienia po przerwaniu terapii. Profil bezpieczeństwa uwzględnia klasyfikację CIOMS III, wskazując na ryzyko poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak agranulocytoza, oraz kardiologicznych, w tym rzadkie, ale istotne wydłużenie odstępu QT, które może prowadzić do zagrażających życiu arytmii torsades de pointes. Monitorowanie parametrów hematologicznych, enzymów wątrobowych, profilu lipidowego, glikemii, funkcji tarczycy oraz EKG jest zalecane, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego i metabolicznego.
agranulocytoza, ból głowy, bradykardia, cholesterol, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cukrzyca, duszność, dysfagia, dyskinezy późne, dyzartria, eozynofilia, fumaran kwetiapiny, ginekomastia, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, mlekotok, myśli samobójcze, nadwrażliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, priapizm, reakcja alergiczna skórna, senność, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsades de pointes, triglicerydy, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mycosyst 200 mg
Profil bezpieczeństwa flukonazolu jest dobrze scharakteryzowany, a monitorowanie działań niepożądanych jest kluczowe w praktyce klinicznej ze względu na szerokie spektrum możliwych powikłań. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypkę. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak zespół DRESS (reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi), toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona oraz poważne zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość (≥1/1 000 do <1/100) oraz agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia (≥1/10 000 do <1/1 000), wymagają szczególnego monitorowania, zwłaszcza podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, AlAT, anafilaksja, AspAT, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipokaliemia, kandydoza, martwica wątroby, morfologia krwi, Mycosyst, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, osutka krostowa, parestezja, pokrzywka, świąd, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Działania niepożądane
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany, a działania niepożądane występują z różną częstością i nasileniem w zależności od wskazania, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie, bóle mięśni, kurcze mięśni, wysypka oraz obrzęki powierzchniowe, zwłaszcza okołooczodołowe i kończyn dolnych. Mielosupresja, szczególnie neutropenia (ANC < 1,0 x 10⁹/l) i trombocytopenia (< 50 x 10⁹/l), jest częstsza u pacjentów z CML, zwłaszcza w fazie akceleracji i przełomie blastycznym (59-64% neutropenii i 44-63% trombocytopenii), niż u pacjentów z GIST. Przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych odnotowano u 2,4-5% pacjentów z CML i około 4% z GIST.
choroba śródmiąższowa płuc, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie wewnątrz guza, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok płucny, martwica jałowa, martwica wątroby, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, obrzęk mózgu, obrzęk okołooczodołowy, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostra niewydolność oddechowa, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zakrzepica, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Viatris 40 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu, oceniany na podstawie badań klinicznych oraz danych po wprowadzeniu do obrotu, wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo (41,4% vs 43,9%) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. W długoterminowych badaniach (n=21 642, do 6 lat obserwacji) profil bezpieczeństwa pozostawał spójny także u pacjentów leczonych w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Do ciężkich działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą być śmiertelne, oraz ostra niewydolność nerek. Zwraca się uwagę na podwyższone ryzyko posocznicy, szczególnie w badaniu PRoFESS, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny. Hipotonia była częstym działaniem u pacjentów stosujących telmisartan w profilaktyce sercowo-naczyniowej, a u diabetyków obserwowano rzadkie przypadki hipoglikemii. Pacjenci japońskiego pochodzenia wykazywali większą podatność na zaburzenia czynności wątroby.
bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, choroba śródmiąższowa płuc, choroba wątroby, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, tachykardia, toksyczny wykwit skórny, wysypka polekowa, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anagrelide Accord 1 mg
Profil bezpieczeństwa anagrelidu (Anagrelide Accord) został oceniony w czterech otwartych badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 4,600 pacjentów, z dawką średnią około 2 mg/dobę i okresem leczenia sięgającym do 5 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (ok. 14%), kołatanie serca (ok. 9%), retencja płynów i nudności (ok. 6%) oraz biegunka (ok. 5%). Działania te są zgodne z farmakologicznym mechanizmem leku, polegającym na inhibicji fosfodiesterazy III. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, w tym częstoskurcz, migotanie przedsionków, zastoinową niewydolność serca oraz rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego. Ponadto, częstość występowania działań niepożądanych obejmuje także zaburzenia neurologiczne (np. zawroty głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.
arytmia, biegunka, ból głowy, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diplopia, dławica piersiowa, dyzartria, fosfodiesteraza III, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie płucne, niedokrwistość, nudności, pancytopenia, parestezje, retencja płynów, śródmiąższowa choroba płuc, torsade de pointes, zaburzenia widzenia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatinib Sandoz 100 mg
Imatynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazania. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił od 2,4% u pacjentów z nowo rozpoznaną CML do 5% w fazie przełomu blastycznego. U pacjentów z GIST przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych dotyczyło 4% przypadków. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypka. Charakterystyczne dla CML jest częstsze występowanie mielosupresji, natomiast u pacjentów z GIST częstsze są krwawienia z przewodu pokarmowego, w tym krwawienia stopnia 3. lub 4. wg CTC u 5% pacjentów, co może prowadzić do poważnych powikłań, włącznie ze zgonem.
dysfagia, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, imatynib, jaskra, krwawienie mózgowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości, martwica wątroby, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk powierzchowny, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, pancytopenia, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaćma, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie nerwu wzrokowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków działania na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak sedacja, drżenia, drgawki kloniczne oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Mediana dawki śmiertelnej wynosiła około 210 mg/kg mc. u myszy i 175 mg/kg mc. u szczurów, natomiast psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg mc. bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonarne. W badaniach długoterminowych (do 1 roku) u myszy, szczurów i psów stwierdzono hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Zwiększone stężenie prolaktyny u szczurów wiązało się z przemijającymi zmianami w narządach rozrodczych i nabłonku pochwy.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg
Teriflunomide G.L. Pharma w dawce 14 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (68,40 mg laktozy jednowodnej w tabletce). Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko kumulacji i hepatotoksyczności. Przeciwwskazania obejmują także kobiety w ciąży i karmiące piersią, a także kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji podczas terapii i do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. Teriflunomid jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności (np. AIDS), znaczącymi cytopeniami (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), aktywnymi ciężkimi zakażeniami oraz u dializowanych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i u osób z ciężką hipoproteinemią (np. zespół nerczycowy).
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytopenia, czynne zakażenie, dializa, działanie immunomodulujące, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, infekcja oportunistyczna, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, metody antykoncepcji, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedobór laktazy, niedobór odporności, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, skala Child-Pugh, teriflunomid, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia szpiku kostnego, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prestozek Combi
Produkt leczniczy Prestozek Combi, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wiąże się z ryzykiem wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, który może dotyczyć twarzy, kończyn, błon śluzowych, języka, głośni i krtani, a w przypadku zajęcia dróg oddechowych stanowi zagrożenie życia. Obrzęk może pojawić się w trakcie całej terapii i wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz monitorowania pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszym obrzękiem naczynioruchowym oraz przy jednoczesnym stosowaniu sakubitrylu z walsartanem, racekadotrylu, inhibitorów mTOR lub wildagliptyny, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki oraz regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny. Ponadto, inhibitor ACE może powodować objawowe niedociśnienie tętnicze, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub z ciężkim nadciśnieniem reninozależnym, co wymaga ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego i odpowiedniego postępowania (np. ułożenie pacjenta, podanie 0,9% NaCl dożylnie).
adrenalina, afereza lipoprotein, agranulocytoza, amlodypina, dantrolen, ewerolimus, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kardiomiopatia przerostowa, kaszel polekowy, kolagenoza, lek immunosupresyjny, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, peryndopryl, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, syrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zastoinowa niewydolność serca, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 5 mg 5 mg
Medikinet CR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (dostępny w dawkach 5 mg do 60 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to bezsenność, nerwowość oraz ból głowy. Często występują również zaburzenia psychiczne, takie jak agresja, labilność emocjonalna, lęk, depresja, drażliwość, a także objawy neurologiczne jak drżenie, senność i zawroty głowy. Wśród działań rzadkich i bardzo rzadkich odnotowano poważne zaburzenia neurologiczne, w tym drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zatrzymanie krążenia i zawał mięśnia sercowego. Działania niepożądane obejmują także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, suchość w jamie ustnej, ból brzucha), skóry (wysypki, świąd), oraz zaburzenia metaboliczne i odżywiania, w tym zmniejszenie łaknienia i masy ciała, szczególnie u dzieci przy długotrwałym stosowaniu.
afazja, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, dusznica bolesna, dysfemia, dysfunkcja wątroby, dyskineza, dyspepsja, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, labilność emocjonalna, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, nietypowe zachowanie, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, wymioty, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide +pharma 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu obserwacji wynoszącą 672 dni. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (17,8%), biegunka (13,1%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (13%), nudności (8%) oraz łysienie (9,8%), które w większości przypadków miały przebieg łagodny lub umiarkowany i były przemijające. Zwiększenie aktywności AlAT było najczęściej łagodne (do 3-krotnej wartości górnej granicy normy) i ustępowało po przerwaniu leczenia. W badaniach kontrolowanych placebo zaobserwowano także istotne podwyższenie ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% pacjentów na dawce 14 mg vs. 15,5% placebo). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9% vs. 0,4% placebo), a łysienie dotyczyło 13,9% pacjentów na dawce 14 mg, najczęściej w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, z ustępowaniem u 87,1% chorych. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie ciężkie reakcje skórne i zakażenia, w tym posocznicę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka wargowa, ostre zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, wirusowe zapalenie żołądka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie nosogardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linezolid Polpharma
Linezolid wykazuje istotne ryzyko mielosupresji, manifestujące się niedokrwistością, leukopenią, pancytopenią lub trombocytopenią, szczególnie przy terapii trwającej powyżej 10-14 dni. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi lub stosujących leki o działaniu mielosupresyjnym. Zaleca się cotygodniowe monitorowanie morfologii krwi, w tym stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi oraz leukocytów z rozmazem. Terapia powyżej 28 dni wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej niedokrwistości wymagającej transfuzji oraz niedokrwistości syderoblastycznej, które zwykle ustępują po zakończeniu leczenia. W przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego należy rozważyć przerwanie terapii, chyba że kontynuacja jest bezwzględnie konieczna, przy jednoczesnym intensywnym monitorowaniu i odpowiednim postępowaniu terapeutycznym.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, ciężka niedokrwistość, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, dikloksacylina, granulocytopenia, koncentrat krwinek czerwonych, krew obwodowa, leukopenia, linezolid, mielosupresja, morfologia krwi, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, oksacylina, pacjent w podeszłym wieku, pancytopenia, trombocytopenia, wankomycyna, zahamowanie czynności szpiku, zakażenie cewnika dożylnego, zakażenie mieszane, zakażenie skóry i tkanek miękkich - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT, łączący lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z charakterystyką poszczególnych składników. W badaniach klinicznych (n=195) częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), zwykle o łagodnym i przemijającym charakterze. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię, małopłytkowość oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ponadto, leczenie może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiperkaliemia i hiponatremia, oraz do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ich dysfunkcją.
agranulocytoza, antagonista wapnia, bezsenność, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, eozynofilia, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl i amlodypina, małopłytkowość, mocznik, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Biernackiego, omamy, omdlenie, parestezja, pochodna dihydropirydyny, podwójne widzenie, powiększenie węzłów chłonnych, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, SIADH, splątanie umysłowe, wahania nastroju, zaburzenia autoimmunologiczne, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia węchu, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pantoprazol SUN
Stosowanie pantoprazolu wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko maskowania objawów nowotworu żołądka oraz konieczność monitorowania objawów alarmowych takich jak niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, wymioty fusowate, niedokrwistość i stolce smoliste. W przypadku podejrzenia owrzodzenia żołądka należy wykluczyć nowotwór złośliwy, a przy utrzymujących się objawach rozważyć dalszą diagnostykę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych, a leczenie należy przerwać w przypadku ich wzrostu. Pantoprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z inhibitorami proteazy HIV zależnymi od kwaśnego pH, zwłaszcza atazanawirem, ze względu na ryzyko zmniejszenia biodostępności tych leków. Ponadto, terapia pantoprazolem może zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego bakteriami Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile.
biodostępność leku, Campylobacter, chromogranina A, Clostridium difficile, dysfagia, guz neuroendokrynny, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, komorowe zaburzenia rytmu, niedokrwistość, nowotwór żołądka, osteoporoza, pantoprazol, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, tężyczka, toczeń rumieniowaty skórny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg kapsułki twarde 250 mg
Mykofenolan mofetylu, stosowany w profilaktyce ostrego odrzucania przeszczepionego narządu, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w pięciu badaniach klinicznych na 1557 pacjentach (991 po przeszczepieniu nerki, 277 wątroby, 289 serca). Najczęstsze i najcięższe działania niepożądane obejmują biegunkę, leukopenię, posocznicę oraz wymioty, które wymagają ścisłego monitorowania stanu nawodnienia, elektrolitów oraz ryzyka infekcji. Działania niepożądane klasyfikowane są według systemu MedDRA i częstości występowania, gdzie biegunka, wymioty, nudności, leukopenia i zakażenia układu moczowego i oddechowego występują bardzo często (≥1/10). Występowanie działań niepożądanych różni się w zależności od rodzaju przeszczepionego narządu, co wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, cyklosporyna, drżenie, duszność, farmakovigilance, funkcja nerek, funkcja wątroby, hipercholesterolemia, hiperglikemia, immunosupresja, kaszel, leukopenia, morfologia krwi, mykofenolan mofetylu, niedokrwistość, nudności, odrzucanie narządu, ośrodek transplantacyjny, posocznica, profil bezpieczeństwa leku, przeszczep nerki, przeszczep serca, przeszczep wątroby, trombocytopenia, wymioty, zakażenie, zakażenie oportunistyczne, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach przekraczających 25 mg, a zwłaszcza powyżej 150 mg, wiąże się z dominującą toksycznością hematologiczną, manifestującą się jako mielosupresja, trombocytopenia, neutropenia, limfopenia oraz niedokrwistość. Przy dawkach >150 mg obserwuje się również pancytopenię, zwiększone ryzyko krwawień oraz infekcji oportunistycznych. Dawki powyżej 400 mg mogą prowadzić do nasilenia zaburzeń neurologicznych, hepatotoksyczności oraz nefrotoksyczności. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz stanu neurologicznego, z intensywnością dostosowaną do dawki i stanu klinicznego pacjenta.
czynnik wzrostu G-CSF, czynnik wzrostu hematopoezy, diureza wymuszona, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, krwawienie zagrażające życiu, lenalidomid, limfopenia, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, pancytopenia, płukanie żołądka, polineuropatia obwodowa, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomide MSN w dawce 14 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym 79 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych metabolitów. Ze względu na działanie teratogenne, teriflunomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji podczas i po terapii, dopóki stężenie leku w osoczu nie spadnie poniżej 0,02 mg/L. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest wykluczenie ciąży testem ciążowym.
AIDS, cytopenia, czynne zakażenie, dializa, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, hipoproteinemia, klirens kreatyniny, leukocytopenia, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, skala Childa-Pugha, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, wirus varicella zoster, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia szpiku kostnego, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rixacam 10 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, inhibitora czynnika Xa, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych, które mogą wystąpić już przy dawkach przekraczających terapeutyczne 10 mg, a w praktyce klinicznej odnotowano przypadki przedawkowania do 1960 mg. Farmakokinetycznie rywaroksaban wykazuje efekt pułapowy, gdzie dawki powyżej 50 mg nie powodują dalszego wzrostu ekspozycji osoczowej, jednak ryzyko krwawień pozostaje istotne. Objawy przedawkowania obejmują krwawienia o różnym nasileniu i lokalizacji (np. z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwawienia wewnątrzczaszkowe i śródtkankowe), niedokrwistość wtórną do utrzymującego się krwawienia, koagulopatię oraz zaburzenia hemodynamiczne w przypadku masywnych krwawień. Okres półtrwania leku wynosi około 5-13 godzin, co jest istotne przy planowaniu postępowania terapeutycznego.
andeksanet alfa, aprotynina, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, efekt pułapowy, ekspozycja osocza, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, inhibitor czynnika Xa, koagulopatia, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie śródtkankowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, niedokrwistość, powikłanie krwotoczne, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, świeżo mrożone osocze, tachykardia, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Leflunomide Orion 20 mg
Leflunomide Orion w dawce 20 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na leflunomid, teryflunomid lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi reakcjami skórnymi, takimi jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka czy rumień wielopostaciowy. Leku nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ciężkimi niedoborami odporności (np. AIDS), znacznym zaburzeniem czynności szpiku kostnego (anemia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia), ciężkimi aktywnymi zakażeniami, umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek oraz ciężką hipoproteinemią (np. w zespole nerczycowym). Leflunomide Orion jest również przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, dopóki stężenie metabolitu nie spadnie poniżej 0,02 mg/L. Przed terapią należy wykluczyć ciążę.
AIDS, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, hipoproteinemia, leflunomid, łuszczycowe zapalenie stawów, niedobór laktazy, niedobór odporności, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, teryflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, układ krwiotwórczy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia szpiku kostnego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Atowakwon – Działania niepożądane
Atowakwon, stosowany w preparacie Falcimar (250 mg atowakwonu + 100 mg proguanilu), wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa w terapii i profilaktyce malarii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle brzucha, bóle głowy, anoreksja, nudności, wymioty, biegunka oraz kaszel, z częstością bardzo częstą (≥ 1/10) dla objawów ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Zaburzenia czynności wątroby, choć występujące z częstością często (≥ 1/100 do < 1/10), mają charakter odwracalny i nie prowadzą do poważnych następstw klinicznych. Należy jednak monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości, zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz potencjalnych powikłań hematologicznych, takich jak neutropenia czy niedokrwistość, których częstość jest nieznana. W populacji pediatrycznej brak jest danych dotyczących długoterminowego wpływu na rozwój, co wymaga ostrożności przy długotrwałym stosowaniu u dzieci.
anoreksja, atowakwon, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, Falcimar, HIV, malaria, neutropenia, niedokrwistość, niedożywienie, nudności, parametry wątrobowe, podwyższone parametry wątrobowe, profil bezpieczeństwa leku, proguanil, reakcja nadwrażliwości, testy czynności wątroby, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet
Podczas terapii sunitynibem (produkt Suganet) należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub zwiększać stężenie leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. Należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych, w tym dermatologicznych (odbarwienie skóry, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które mogą wymagać przerwania leczenia. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z nosa (u około 50% pacjentów z guzami litymi), przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym i GIST. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, czynników krzepnięcia oraz badanie fizykalne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
białkomocz, ciężkie nadciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwotok z guza nowotworowego, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja jelita, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Fulvestrant Stada (250 mg/5 ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z palbocyklibem. W monoterapii najczęściej obserwuje się odczyny w miejscu wstrzyknięcia, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). Inne często występujące działania to zakażenia układu moczowego, trombocytopenia, anoreksja, bóle głowy, uderzenia gorąca, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, wymioty, biegunka, wysypka, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz krwawienia z pochwy. W badaniu FALCON 31,2% pacjentek leczonych fulwestrantem zgłaszało bóle stawów i mięśni, jednak bez konieczności modyfikacji dawki czy przerwania terapii. Mediana czasu leczenia fulwestrantem 500 mg wyniosła 6,5 miesiąca.
anastrozol, anoreksja, astenia, badanie PALOMA3, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysgeuzja, enzymy wątrobowe, epifora, fulwestrant, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, kandydoza pochwy, klasyfikacja CTCAE, krwawienie z nosa, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, odczyn w miejscu wstrzyknięcia, palbocyklib, rak piersi HR-dodatni HER2-ujemny, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, trombocytopenia, zaburzenia widzenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Teva 100 mg
Produkt leczniczy Micafungin Teva (50 mg i 100 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) wykazuje działania niepożądane u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, m.in. hematologiczne (leukopenia, neutropenia, pancytopenia), immunologiczne (reakcje anafilaktyczne), metaboliczne (hipokaliemia, hipomagnezemia), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), sercowe (tachykardia), naczyniowe (zapalenie żył, nadciśnienie), wątrobowe (zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, bilirubiny, niewydolność wątroby) oraz skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona). Ciężkie reakcje alergiczne i uszkodzenia wątroby występują rzadko, ale wymagają monitorowania i natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bradykardia, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mykafungina, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przeszczep komórek krwiotwórczych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Zentiva 25 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu nowotworów GIST, MRCC oraz pNET, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych obejmujących 7115 pacjentów. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, układu moczowego i mózgu), które mogą prowadzić do zagrożenia życia lub zgonu. Często obserwowane działania niepożądane to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, niestrawność), zmęczenie, nadciśnienie tętnicze, zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, przebarwienia skórne oraz erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa. Ponadto, istotnym powikłaniem metabolicznym jest niedoczynność tarczycy, wymagająca monitorowania funkcji tego gruczołu podczas terapii.
bezsenność, białkomocz, ból głowy, duszność, dysfagia, dysgeuzja, dyspepsja, hiperbilirubinemia, hipoglikemia, incydent mózgowo-naczyniowy, kardiomiopatia, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwory neuroendokrynne trzustki, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, odwodnienie, pancytopenia, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, pokrzywka, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, refluks żołądkowo-przełykowy, rozpad mięśni prążkowanych, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stomatitis, sunitinib, wysięk opłucnowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie przełyku, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lizy guza, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący poważne zagrożenie. W badaniach klinicznych (n=1471) częstość działań niepożądanych była porównywalna między terapią skojarzoną a monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię (niezbyt często), hiponatremię (rzadko), zaburzenia serca (częstoskurcz, arytmie), niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), a także rzadkie przypadki nieprawidłowej czynności wątroby i obrzęku naczynioruchowego, w tym zakończonego zgonem.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, badanie kliniczne, cukromocz, częstoskurcz, dyspepsja, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra jaskra z zamkniętym kątem, parestezje, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie erekcji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół toczniopodobny, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Zentiva 20 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, wiąże się z istotnym ryzykiem hematologicznym, w tym małopłytkowością, mielosupresją stopnia 3. lub 4., neutropenią oraz niedokrwistością. Objawy te wynikają z zahamowania czynności szpiku kostnego i prowadzą do znacznego obniżenia liczby płytek krwi, neutrofili oraz erytrocytów, co zwiększa ryzyko krwawień, infekcji bakteryjnych oraz osłabienia pacjenta. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące przedawkowania dazatynibu, konieczne jest szczegółowe monitorowanie morfologii krwi oraz stanu klinicznego pacjenta w celu wczesnego wykrycia i leczenia powikłań hematologicznych.
badania laboratoryjne, ciężka neutropenia, dazatynib, erytrocyty, hemoglobina, komórki krwi, krwinki białe, krwinki czerwone, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, płytki krwi, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, transfuzja, układ krwiotwórczy, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rombidux 20 mg
Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu oceniono w 13 badaniach klinicznych fazy III obejmujących 53 103 pacjentów z różnymi wskazaniami, takimi jak profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), leczenie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), profilaktyka udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków oraz profilaktyka zdarzeń zakrzepowych po ostrym zespole wieńcowym. Dominującym działaniem niepożądanym są krwawienia, najczęściej z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem antykoagulacyjnym leku. Często obserwowano niedokrwistość (1,6-5,9% w zależności od wskazania), nadpłytkowość i trombocytopenię. Reakcje alergiczne, w tym rzadkie anafilaksje, oraz objawy neurologiczne jak zawroty i bóle głowy, a także poważniejsze powikłania krwotoczne (krwotok mózgowy, śródczaszkowy) były zgłaszane niezbyt często. Inne działania niepożądane obejmowały krwotoki oczne, tachykardię, niedociśnienie, krwiaki, krwawienia z układu oddechowego i przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, reakcje skórne (w tym rzadkie ciężkie zespoły), bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia nerek, w tym rzadką ostrą niewydolność nerek.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, antykoagulant, cholestaza, dławica piersiowa, krwawienie domięśniowe, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu moczowo-płciowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotocza, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, suchość błony śluzowej, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – CoArprenessa
Lek CoArprenessa, zawierający peryndopryl 5 mg i indapamid 1,25 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w kontekście jednoczesnej terapii z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Szczególnie niezalecane jest łączenie go z litem oraz podwójna blokada układu RAA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. W wyjątkowych przypadkach, gdy podwójna blokada jest konieczna, wymagana jest ścisła kontrola parametrów takich jak: czynność nerek (kreatynina, mocznik, GFR), stężenia elektrolitów (potas, sód, chlorki) oraz ciśnienie tętnicze. Należy unikać stosowania leków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli zawierających potas, aby zapobiec hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
agranulocytoza, aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, erytrocyt, granulocyt obojętnochłonny, hemoglobina, hiperkaliemia, indapamid, inhibitor ACE, kolagenoza naczyń, krwinka biała, leczenie immunosupresyjne, lek oszczędzający potas, lit, małopłytkowość, nefropatia cukrzycowa, neutrofil, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, ostra niewydolność nerek, peryndopryl z argininą, płytka krwi, podwójna blokada układu RAA, prokainamid, spironolakton, triamteren, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomid Egis 15 mg
Leflunomid Egis w dawce 15 mg, stosowany jako lek immunosupresyjny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Do najpoważniejszych, potencjalnie zagrażających życiu powikłań należą ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowe choroby płuc, ciężkie uszkodzenia wątroby (niewydolność i ostra martwica), ciężkie reakcje skórne (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz reakcje anafilaktyczne. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (>2 G/l często, <2 G/l rzadko), niedokrwistość, łagodną trombocytopenię (<100 G/l), a także bardzo rzadko agranulocytozę. Hepatotoksyczność manifestuje się częstym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, gamma-GT, fosfataza zasadowa, bilirubina), rzadziej zapaleniem wątroby i żółtaczką, a w bardzo rzadkich przypadkach ciężkim uszkodzeniem wątroby. Działania niepożądane ze strony skóry, przewodu pokarmowego, układu nerwowego i mięśniowo-szkieletowego również występują z różną częstością i wymagają monitorowania klinicznego.
agranulocytoza, cholestaza, eozynofilia, leflunomid, leukopenia, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, właściwość immunosupresyjna, zaburzenie limfoproliferacyjne, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Galpent 100 mg
Pentaerytrytylu tetraazotan (100 mg) w tabletkach Galpent jest lekiem z grupy azotanów, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze (m.in. sacharoza 3,5 mg, laktoza jednowodna 214,7 mg). Ze względu na działanie wazodylatacyjne, lek nie powinien być stosowany w stanach hemodynamicznych takich jak wstrząs, hipotonia (w tym z hipowolemią), zawał mięśnia sercowego z niskim ciśnieniem napełniania prawej komory, tamponada serca, zaciskające zapalenie osierdzia oraz serce płucne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są także kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu, zwężenie zastawki mitralnej i stenoza aortalna, gdzie azotany mogą pogorszyć hemodynamikę i perfuzję mięśnia sercowego.
azotany, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie hipotensyjne, hipotonia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia przerostowa, nadwrażliwość, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwistość, nietolerancja, pentaerytrytylu tetraazotan, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, serce płucne, stenoza aortalna, substancja pomocnicza, syldenafil, tamponada serca, udar mózgu, uraz czaszki, utlenowanie tkanek, właściwość wazodilatacyjna, wstrząs, zaburzenie erekcji, zaciskające zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tritace 2,5 comb
Preparat Tritace 2,5 comb zawiera ramipryl (2,5 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z ciężkim nadciśnieniem, niewyrównaną niewydolnością serca, zwężeniem zastawkowym, jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, odwodnieniem, marskością wątroby czy poddawane zabiegom chirurgicznym. Monitorowanie ciśnienia tętniczego, elektrolitów (zwłaszcza potasu i sodu), czynności nerek oraz parametrów hematologicznych jest kluczowe, zwłaszcza w początkowej fazie terapii. U pacjentek w ciąży i planujących ciążę stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię oraz zwiększać ryzyko hiperkalcemii i zaburzeń metabolicznych, natomiast ramipryl może wywoływać hiperkaliemię, obrzęk naczynioruchowy oraz suchy kaszel. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek.
agranulocytoza, ARDS, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hiponatremia rozcieńczeniowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor neprylizyny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, lek moczopędny tiazydowy, małopłytkowość, mocznica, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowe nowotwory skóry, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramipryl, SIADH, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran eteksylan – Działania niepożądane
Dabigatran eteksylan, doustny bezpośredni inhibitor trombiny (czynnika IIa), jest stosowany jako lek przeciwzakrzepowy, z oceną bezpieczeństwa u około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 leczonych tym lekiem. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u około 14% pacjentów, z dużymi krwawieniami u mniej niż 2%. Ryzyko krwawień, w tym utajonych, jest zwiększone, szczególnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek, stosujących leki wpływające na hemostazę lub silne inhibitory P-gp. Objawy powikłań krwotocznych obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność i wstrząs. W przypadku niekontrolowanego krwawienia dostępny jest swoisty antidotum – idarucyzumab. W badaniach klinicznych po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego częstość dużych krwawień wynosiła 1,3–1,8%, a każde krwawienie 13,8% pacjentów leczonych dabigatranem (dawki 150 mg i 220 mg).
agranulocytoza, antagonista witaminy K, badanie hematokrytu, czynnik IIa, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, dysfagia, enoksaparyna, hemostaza, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, idarucyzumab, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor trombiny, krwawienie z błon śluzowych, krwiak, krwiak wewnątrzstawowy, krwiomocz, krwioplucie, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nefropatia przeciwzakrzepowa, neutropenia, niedokrwistość, obniżenie hemoglobiny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, utajone krwawienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół ciasnoty międzypowięziowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa