ketokonazol
Ketokonazol to syntetyczny lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, który hamuje enzym 14-α-demetylazę, kluczowy dla syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Jego mechanizm działania polega na zaburzeniu integralności błony komórkowej patogenów grzybiczych, co prowadzi do ich śmierci.
W praktyce klinicznej ketokonazol stosowany jest w leczeniu grzybic skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych wywołanych przez dermatofity, drożdżaki i inne grzyby. Dostępny jest w postaci tabletek doustnych, kremów, szamponów i innych preparatów miejscowych. Ze względu na potencjalną hepatotoksyczność, doustne stosowanie ketokonazolu zostało znacznie ograniczone i wymaga monitorowania funkcji wątroby.
Ketokonazol wykazuje również działanie hamujące na syntezę hormonów steroidowych (kortyzolu i testosteronu), co wykorzystuje się w niektórych przypadkach zespołu Cushinga oraz raka prostaty. Istotne są liczne interakcje lekowe ketokonazolu związane z jego wpływem na układ enzymatyczny cytochromu P450, co może prowadzić do zwiększenia stężenia wielu leków we krwi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vardenafil Holsten
Przed rozpoczęciem terapii wardenafilem konieczna jest szczegółowa ocena pacjenta, obejmująca wywiad i badanie fizykalne, w celu potwierdzenia zaburzeń erekcji oraz identyfikacji ich przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na stan układu sercowo-naczyniowego, gdyż wardenafil, jako inhibitor PDE5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami odpływu z lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty). Zgłaszano ciężkie zdarzenia sercowo-naczyniowe (nagły zgon, tachykardia, zawał mięśnia sercowego, tachyarytmia komorowa, dławica piersiowa, incydenty naczyniowo-mózgowe) w związku z przyjmowaniem wardenafilu, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. U osób starszych (≥65 lat) tolerancja na maksymalną dawkę 20 mg może być obniżona, co wymaga dostosowania terapii.
alfuzosyna, amiodaron, aspartam, białaczka, chinidyna, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, erytromycyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, gatyfloksacyna, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, krwotok mózgowy, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwarytmiczny, nagły zgon, NAION, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, odstęp QTc, priapizm, prokainamid, przemijający napad niedokrwienny, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, skrzywienie prącia, sotalol, syldenafil, szpiczak mnogi, tachyarytmia komorowa, tachykardia, tadalafil, tamsulozyna, wardenafil, wrodzony zespół wydłużonego QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lercanidipine Medreg 10 mg
Lercanidipine Medreg, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lerkanidypinę lub substancje pomocnicze, a także u osób z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (w ciągu ostatniego miesiąca). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek, zwłaszcza przy filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 30 ml/min, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, klarytromycyna), cyklosporyną oraz spożywanie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego, które mogą znacząco zwiększać stężenie lerkanidypiny w osoczu.
antagonista wapnia, biodostępność, choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, diltiazem, erytromycyna, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, GFR, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lerkanidypina, nadwrażliwość, niestabilna dławica piersiowa, objawy dławicowe, rytonawir, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nebulin
Produkt leczniczy Nebulin zawierający budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych typowych dla wziewnych glikokortykosteroidów. Budezonid nie jest wskazany do doraźnego łagodzenia ostrych napadów astmy, gdzie preferowane są krótko działające leki rozszerzające oskrzela. Należy monitorować pacjentów pod kątem zakażeń grzybiczych jamy ustnej, które mogą wymagać leczenia przeciwgrzybiczego lub czasowego przerwania terapii. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić podczas przejścia z doustnych glikokortykosteroidów na wziewne, gdyż istnieje ryzyko przemijającej niewydolności kory nadnerczy, zwłaszcza u pacjentów leczonych dużymi dawkami lub długotrwale. W sytuacjach stresowych lub przed zabiegami chirurgicznymi wskazane jest zwiększenie dawki glikokortykosteroidów doustnych, aby zapobiec dekompensacji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
aktywność glikokortykosteroidowa, alergiczny nieżyt nosa, biodostępność leku, budezonid, centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfunkcja nadnerczy, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid wziewny, gruźlica płuc, grzybicze zakażenie dróg oddechowych, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP 3A4, jaskra, ketokonazol, leczenie przeciwgrzybicze, lek rozszerzający oskrzela, nadaktywność psychoruchowa, niedobór kortyzolu, niewydolność kory nadnerczy, oś hormonalna, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, wirusowe zakażenie dróg oddechowych, wodnisty wyciek z nosa, wyprysk, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zaostrzenie POChP, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvasterol 80 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, zalecając zmniejszenie maksymalnej dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną, gdzie rekomendowane jest podawanie leków równocześnie i monitorowanie efektu terapeutycznego.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, miopatia, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) zwiększają stężenia pazopanibu w osoczu o 66% (AUC) i 45% (Cₘₐₓ), co wymaga redukcji dawki do 400 mg/dobę. Podobny efekt wykazuje lapatynib (50-60% wzrost AUC i Cₘₐₓ). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenia leku, dlatego ich stosowanie należy unikać. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (esomeprazol) zmniejszają biodostępność pazopanibu o około 40%, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Pazopanib hamuje również enzymy CYP (m.in. CYP3A4, CYP2D6) i transportery (OATP1B1), co wpływa na farmakokinetykę innych leków, np. zwiększając AUC midazolamu o 30% oraz AUC i Cₘₐₓ paklitakselu o 26% i 31%. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z symwastatyną, która zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów vs 14% bez statyn).
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cetuksymab, dekstrometorfan, esomeprazol, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne dojrzewanie płciowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przedwczesne dojrzewanie płciowe definiuje się jako pojawienie się cech dojrzewania przed 8 rokiem życia u dziewczynek i przed 9 rokiem życia u chłopców. Wyróżnia się dwa typy: gonadotropinozależne (CPP), związane z przedwczesną aktywacją osi podwzgórze-przysadka-gonady, oraz gonadotropinoniezależne, wynikające z nadprodukcji hormonów płciowych niezależnie od gonadotropin. Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie fizykalne, ocenę tempa wzrostu i wieku kostnego, oznaczenia hormonów (FSH, LH, testosteron, estradiol, hormony tarczycy) oraz MRI mózgu, szczególnie u dziewczynek <6 lat i wszystkich chłopców z objawami neurologicznymi. Leczenie standardowo opiera się na analogach GnRH (np. leuprorelina), podawanych co miesiąc lub co 3 miesiące, które hamują wydzielanie LH i FSH, spowalniając rozwój cech płciowych i dojrzewanie kości, co pozwala zachować potencjał wzrostowy. W przypadku przyczyn obwodowych stosuje się leczenie przyczynowe, blokery hormonów lub terapię substytucyjną w niedoczynności tarczycy.
adrenarche, analogi GnRH, cyproteron, drugorzędowe cechy płciowe, endokrynolog, endokrynologia dziecięca, flutamid, gonadotropinoniezależne przedwczesne dojrzewanie płciowe, gonadotropinozależne przedwczesne dojrzewanie płciowe, gonadotropiny, hormony płciowe, inhibitor aromatazy, ketokonazol, leuprorelina, miesiączkowanie, niedoczynność tarczycy, obraz ciała, oś podwzgórze-przysadka-gonady, owłosienie łonowe, płytki wzrostowe, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rezonans magnetyczny mózgu, test stymulacji GnRH, thelarche, wiek kostny - Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekłe, nawracające zapalenie skóry lokalizujące się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy, twarz, uszy, klatka piersiowa i plecy. Charakterystyczne są tłuste, żółtawe łuski na zaczerwienionej skórze, zróżnicowane pigmentacyjnie w zależności od fototypu pacjenta. Etiologia wiąże się z nadprodukcją sebum oraz nadmiernym namnażaniem drożdżaków Malassezia. Objawy nasilają się w chłodnym, suchym klimacie i pod wpływem stresu, a poprawiają się latem, zwłaszcza przy ekspozycji na UV. Diagnostyka pielęgniarska obejmuje ocenę koloru, wilgotności, tekstury, temperatury skóry, obecności obrzęku, bolesności, lokalizacji i charakteru zmian, nasilenia świądu oraz objawów wtórnej infekcji. Kluczowe jest także rozpoznanie czynników zaostrzających, takich jak zmiany kosmetyków, warunki klimatyczne i stres.
dieta przeciwzapalna, dieta śródziemnomorska, gruczoł łojowy, hiperpigmentacja, hipopigmentacja, integralność skóry, ketokonazol, kortykosteroid miejscowy, kwas omega-3, kwas salicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, łojotokowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry niemowląt, łuszczenie się skóry, Malassezia, pirytionian cynku, promieniowanie ultrafioletowe, sebum, siarczek selenu, szampon przeciwłupieżowy, wtórna infekcja - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bioprazol Bio Max 20 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Bioprazol Bio Max, zawierającym 20 mg omeprazolu w kapsułkach dojelitowych twardych, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na omeprazol lub inne podstawione benzimidazole oraz na substancje pomocnicze, w tym sacharozę (maksymalnie 43,24 mg na kapsułkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów. Ponadto, jednoczesne stosowanie nelfinawiru jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na istotne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych. Ze względu na postać leku (kapsułki dojelitowe, rozmiar 3), należy rozważyć odroczenie terapii u pacjentów z zaburzeniami połykania lub niemożnością przyjmowania leków doustnych w tej formie.
atazanawir, badanie diagnostyczne, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, kapsułki dojelitowe twarde, ketokonazol, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na benzimidazole, nadwrażliwość na omeprazol, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nelfinawir, nietolerancja cukrów, niewydolność wątroby, omeprazol, peletki, pH żołądka, sacharoza, zaburzenia połykania, zakażenie HIV - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg
Lek Ranlosin Duo, zawierający 6 mg solifenacyny bursztynianu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub składniki pomocnicze. Nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, poddawanych hemodializie, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby przy jednoczesnym stosowaniu tych inhibitorów. Ponadto, Ranlosin Duo jest przeciwwskazany u chorych z ciężkimi zaburzeniami żołądka lub jelit (w tym toksycznym rozszerzeniem okrężnicy), jaskrą z wąskim kątem przesączania, miastenią oraz u osób z hipotonią ortostatyczną w wywiadzie ze względu na ryzyko nasilenia objawów i działań niepożądanych.
działanie antycholinergiczne, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipotonia ortostatyczna, IFIS, inhibitor CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, miastenia, nadwrażliwość, polipragmazja, przeszkoda podpęcherzowa, reakcja alergiczna, solifenacyna bursztynian, tamsulosyna chlorowodorek, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji poznawczych, zaćma, zatrzymanie moczu, zespół wiotkiej tęczówki śródoperacyjnej, zwężenie szyi pęcherza moczowego - Leksykon substancji czynnych
Estazolam – Interakcje
Estazolam, będący pochodną benzodiazepiny, ulega metabolizmowi głównie przez izoformę CYP3A enzymów cytochromu P450, co czyni go podatnym na liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP450, takie jak cymetydyna, erytromycyna, ketokonazol, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna oraz omeprazol, mogą znacząco nasilać działanie estazolamu poprzez spowolnienie jego metabolizmu, co zwiększa ryzyko toksyczności. Z kolei induktory CYP450, w tym ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny i progestageny, przyspieszają metabolizm estazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. W praktyce klinicznej konieczne jest monitorowanie stężenia leku i dostosowanie dawki, zwłaszcza przy rozpoczynaniu lub zakończeniu terapii induktorami lub inhibitorami CYP450.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, antykoncepcja hormonalna, baklofen, benzodiazepina, choroba wrzodowa, cymetydyna, CYP3A, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, estazolam, fenytoina, gruźlica, hydroksyzyna, induktor enzymatyczny, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klemastyna, kwas walproinowy, lamotrygina, lek antypsychotyczny, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, neuroleptyk, nikotynizm, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, polifarmakoterapia, reakcja paradoksalna, receptor H2, ryfampicyna, SSRI, topiramat, tyzanidyna, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil SUN 20 mg
Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg, a 400 mg/dobę zwiększa AUC 20 mg tadalafilu czterokrotnie) oraz ritonawir (dwukrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu 10 mg o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. W przypadku innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne (alfuzosyna, tamsulozyna) zaleca się ostrożność i rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki.
alfuzosyna, białko transportujące, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne azotanów, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny - Leksykon leków
Interakcje leku – Paricalcitol Fresenius 5 mcg/ml
Paricalcitol Fresenius, analog witaminy D stosowany u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie ważne jest zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu ketokonazolu (200 mg 2x/d przez 5 dni), który hamuje metabolizm parykalcytolu, powodując dwukrotne zwiększenie AUC0-∞ oraz wydłużenie okresu półtrwania z 9,8 do 17 godzin. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko hiperkalcemii nasilającej toksyczność glikozydów naparstnicy, a także przeciwwskazane jest łączenie parykalcytolu z innymi preparatami witaminy D i fosforanami ze względu na podwyższone ryzyko hiperkalcemii i wzrostu iloczynu wapniowo-fosforanowego (Ca x P). Dodatkowo, preparaty wapnia i tiazydowe leki moczopędne zwiększają ryzyko hiperkalcemii, a preparaty zawierające magnez i glin mogą prowadzić odpowiednio do hipermagnezemii i toksyczności glinu na kości.
analog witaminy D, dysfagia, działanie sedatywne, etanol, fosforan, glikol propylenowy, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hipermagnezemia, homeostaza wapnia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, inhibitor CYP450, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczy, ośrodkowy układ nerwowy, parykalcytol, preparat witaminy D, przewlekła choroba nerek, tiazydowy lek moczopędny - Leksykon leków
Interakcje leku – Egidon 90 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym znaczeniu klinicznym. W dawce 120 mg/dobę zwiększa INR o około 13% u pacjentów na warfarynie, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne), szczególnie u osób z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na antyagregacyjne działanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 81 mg/dobę, jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. W przypadku metotreksatu, dawka 120 mg etorykoksybu może podnieść stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszyć jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga ścisłego monitorowania toksyczności. Doustne leki antykoncepcyjne zawierające 35 μg etynyloestradiolu wykazują wzrost AUC etynyloestradiolu o 37-60% przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu (60-120 mg), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza zakrzepowych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba wrzodowa, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie hipotensyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesprzężony estrogen, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vesisol 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesisol, jest przeciwwskazana u pacjentów z zatrzymaniem moczu, ciężkimi zaburzeniami żołądka i jelit (w tym toksycznym rozdęciem okrężnicy), miastenią oraz jaskrą z wąskim kątem przesączania, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i poważnych powikłań. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z nadwrażliwością na solifenacynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (55,25 mg w tabletce 5 mg i 110,5 mg w tabletce 10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy. Przeciwwskazaniem jest także hemodializa oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4, co może prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka toksyczności.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, hemodializa, inhibitory CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, neuropatia autonomiczna, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, otępienie, perystaltyka przewodu pokarmowego, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, przeszkoda podpęcherzowa, receptory muskarynowe, refluks żołądkowo-przełykowy, solifenacyna bursztynian, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji poznawczych, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadulan 10 mg
Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że lek jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów i induktorów tego enzymu. Ketokonazol (200 mg/dobę) podwaja ekspozycję (AUC) na tadalafil 10 mg, a dawka 400 mg zwiększa AUC dla 20 mg tadalafilu czterokrotnie, z jednoczesnym wzrostem Cmax o 15-22%. Ritonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Stosowanie tadalafilu z azotanami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji, utrzymującej się do 24 godzin po podaniu, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, tadalafil nasila działanie hipotensyjne leków alfa-adrenolitycznych, zwłaszcza doksazosyny (4-8 mg/dobę), co może prowadzić do omdleń i wymaga unikania jednoczesnego stosowania. W przypadku alfuzosyny i tamsulosyny zalecana jest ostrożność, szczególnie u osób starszych.
amlodypina, azotan, białko transportowe, czas protrombinowy, doksazosyna, etynyloestradiol, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor alfa-adrenergiczny, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptor alfa-adrenergiczny, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivares 5 mg
Lek Ivares (iwabradyna) w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią (częstość akcji serca <70/min), wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia przewodzenia takie jak zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia. Nie należy stosować leku u pacjentów z elektrostymulacją serca, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń iwabradyny i działań niepożądanych. Ponadto, obecność oleju rycynowego uwodornionego (1,60 mg w tabletce 5 mg i 2,40 mg w tabletce 7,5 mg) wymaga ostrożności u osób z alergią na ten składnik.
antagonista wapnia, antagonista wapnia niedihydropirydynowy, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, elektrostymulacja serca, erytromycyna, farmakokinetyka, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, Ivares, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm działania iwabradyny, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, olej rycynowy uwodorniony, ostra niewydolność serca, reakcja alergiczna, rytonawir, substancja czynna, tabletka powlekana, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odcinka QT, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asikreba 37,5 mg
Lek Asikreba, zawierający sunitynib, jest dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg. W leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę, stosowana według schematu 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy). W terapii nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się dawkę 37,5 mg raz na dobę bez przerw. Dawkowanie może być modyfikowane co 12,5 mg w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa, z minimalnymi dawkami odpowiednio 25 mg (GIST, MRCC) i 25 mg (pNET) oraz maksymalnymi 75 mg (GIST, MRCC) i 50 mg (pNET). W przypadku interakcji z lekami wpływającymi na CYP3A4, dawki mogą być odpowiednio zwiększane (do 87,5 mg dla GIST/MRCC i 62,5 mg dla pNET przy induktorach) lub zmniejszane (do minimum 37,5 mg dla GIST/MRCC i 25 mg dla pNET przy inhibitorach), z koniecznością ścisłego monitorowania pacjenta.
Asikreba, badanie kliniczne, dawka początkowa, farmakokinetyka sunitynibu, hemodializa, inhibitory i induktory CYP3A4, interakcja lekowa, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pacjent pediatryczny, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, ryfampicyna, schemat 4/2, schyłkowa niewydolność nerek, silny induktor CYP3A4, silny inhibitor CYP3A4, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Beplasot 6 mg + 0,4 mg
Beplasot, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na solifenacynę i tamsulosynę (2,8-krotne zwiększenie AUC obu substancji), co wymaga ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z fenotypowym zaburzeniem metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. werapamil, zwiększają AUC tamsulosyny o 2,2 razy i solifenacyny o 1,6 razy, co również wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna 400 mg co 6 godzin) oraz silne inhibitory CYP2D6 (paroksetyna 20 mg/dobę) powodują umiarkowane wzrosty ekspozycji na tamsulosynę (odpowiednio 1,44- i 1,6-krotne zwiększenie AUC), ale są dopuszczalne do stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu składników, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, diklofenak, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinergiczny, metoklopramid, nelfinawir, paroksetyna, prokinetyk przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, tamsulosyna, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clatra Allergy Fast 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Clatra Allergy Fast w dawce 20 mg, jest długo działającym, selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, pozbawionym działania sedatywnego i muskarynowego. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym) oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, bilastyna w dawce 20 mg raz na dobę przez 14-28 dni skutecznie łagodziła objawy takie jak kichanie, wydzielina z nosa, świąd i zatkanie nosa, świąd i zaczerwienienie oczu oraz łzawienie, zapewniając kontrolę objawów przez 24 godziny. W badaniach bezpieczeństwa nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QTc ani negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg/dobę (10-krotność dawki klinicznej). Profil bezpieczeństwa w odniesieniu do ośrodkowego układu nerwowego był porównywalny z placebo, bez istotnego wzrostu senności czy zaburzeń psychomotorycznych, co potwierdza brak działania uspokajającego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczny nieżyt nosa całoroczny, alergiczny nieżyt nosa sezonowy, antagonista receptorów H1, bąbel, bilastyna, ekspozycja na lek, erytromycyna, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, kichanie, lek porównawczy, lek przeciwhistaminowy, łzawienie, mediator zapalny, obrzęk błony śluzowej, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, profil bezpieczeństwa, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, senność, sprawność psychomotoryczna, świąd oczu, wydłużenie odstępu QTc, wydzielina z nosa - Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 4 mg
Ondansetron Accord jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2, co zapewnia kompensację metaboliczną w przypadku zahamowania jednego z nich, minimalizując kliniczne zmiany klirensu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny: doksorubicyna, daunorubicyna, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna), leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol), antyarytmicznych (amiodaron) oraz β-adrenolityków (atenolol, tymolol). Współistniejące stosowanie tych leków z ondansetronem wymaga monitorowania EKG ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu ondansetronu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI i SNRI, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
alfentanyl, amiodaron, anestetyk dożylny, antracykliny, apomorfina, arytmia, atenolol, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, enzymy CYP, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczny, lek znieczulający miejscowy, lek β-adrenolityczny, lignokaina, morfina, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, propofol, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Crosuvo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami białek transportujących OATP1B1 i BCRP, które mogą zwiększać ekspozycję na lek nawet do 7-krotnego wzrostu AUC (np. cyklosporyna, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Wysokie ryzyko miopatii i rabdomiolizy wymaga przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z cyklosporyną oraz ostrożności i dostosowania dawki przy stosowaniu inhibitorów proteaz (np. atazanawir/rytonawir) i fibratów (gemfibrozyl, fenofibrat). Dawkowanie należy modyfikować tak, aby ekspozycja na rozuwastatynę nie przekraczała tej uzyskiwanej przy dawce 40 mg bez interakcji, rozpoczynając od 5 mg/dobę przy spodziewanym ≥2-krotnym wzroście AUC. Interakcje z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, erytromycyną czy tikagrelorem mogą zmniejszać lub zwiększać stężenie rozuwastatyny, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych, w tym czynności nerek i aktywności kinazy kreatynowej (CPK).
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, sofosbuwir, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, tipranawir, warfaryna, welpataswir - Leksykon leków
Interakcje leku – Urimper 2 mg
Tolterodyna, substancja czynna produktu Urimper, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy), które mogą zwiększać stężenie tolterodyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, co podnosi ryzyko toksyczności. Nie zaleca się jednoczesnego układowego stosowania tych leków. Tolterodyna nie wykazuje istotnych interakcji z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6), warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol/lewonorgestrel). Ponadto, tolterodyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP2D6, 2C19, 2C9, 3A4 ani 1A2, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora cholinergicznego, antybiotyk makrolidowy, atropina, cytochrom CYP2D6, cyzapryd, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie przeciwmuskarynowe, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, hioscyna, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy, ipratropium, itrakonazol, izoenzym cytochromu, karbachol, ketokonazol, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, prokinetyk, senność, suchość w jamie ustnej, tolterodyna, Urimper, warfaryna, właściwości przeciwmuskarynowe, zaburzenia widzenia, zaparcia, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 5 mg
Chlordiazepoksyd ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory tego układu (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol) powodują wzrost stężenia leku w osoczu i nasilają jego działanie, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania objawów przedawkowania. Induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie i skuteczność chlordiazepoksydu, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) prowadzą do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i ryzyka poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i alkoholu, które wykazują synergistyczne działanie depresyjne na OUN i zwiększają ryzyko śpiączki oraz zgonu.
alkohol etylowy, antagonista benzodiazepin, antagonista receptorów H2, antybiotyk makrolidowy, ataksja, benzodiazepina, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, efekt anksjolityczny, efekt hipnotyczny, erytromycyna, fenytoina, flumazenil, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, niepamięć następcza, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zespół wiotkiego dziecka, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Uronorm
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Uronorm (solifenacyna) konieczna jest dokładna diagnostyka w celu wykluczenia innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca czy choroby nerek, oraz leczenie ewentualnych zakażeń dróg moczowych. Terapia wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu moczu (ryzyko zatrzymania moczu), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, dawka max 5 mg), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 7-9, dawka max 5 mg), a także u osób stosujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol). Należy również monitorować pacjentów z chorobą refluksową przełyku, neuropatią autonomiczną oraz z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i hipokaliemią, ze względu na możliwość wystąpienia torsade de pointes.
bisfosfonian, choroba refluksowa przełyku, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, nadreaktywność wypieracza, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, solifenacyna, terapia antybiotykowa, torsade de pointes, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie dróg moczowych, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego