interakcja farmakokinetyczna
Interakcja farmakokinetyczna to rodzaj interakcji lekowej, w której jeden lek wpływa na procesy farmakokinetyczne drugiego leku. Procesy te obejmują wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnej z organizmu, co może prowadzić do zmiany stężenia leku we krwi i jego działania terapeutycznego.
Najczęstszym mechanizmem interakcji farmakokinetycznych jest wpływ na aktywność enzymów cytochromu P450, odpowiedzialnych za metabolizm wielu leków. Inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie i nasilać działanie innych leków, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać ich stężenie i osłabiać efekt terapeutyczny.
Interakcje farmakokinetyczne mogą również dotyczyć białek transportowych (np. glikoproteiny P), wiązania z białkami osocza, zmian pH żołądka wpływających na wchłanianie leków, a także konkurencji o mechanizmy wydalania nerkowego. Monitorowanie tego typu interakcji jest kluczowym elementem bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Almozen 12,5 mg
Almotryptan, agonista receptorów 5-HT1, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny, takimi jak inhibitory MAO-A, SSRI i SNRI, co może prowadzić do zespołu serotoninowego. Objawy tego zespołu obejmują zmiany stanu psychicznego (pobudzenie, halucynacje, splątanie), niestabilność układu autonomicznego (wahania ciśnienia tętniczego, tachykardia, hipertermia) oraz zaburzenia nerwowo-mięśniowe (hiperrefleksja, drżenia, sztywność mięśniowa). Interakcje farmakokinetyczne z werapamilem (substrat CYP3A4) powodują 20% wzrost Cmax i AUC almotryptanu, jednak jest to uznane za nieistotne klinicznie. Beta-blokery, takie jak propranolol, nie wpływają na farmakokinetykę almotryptanu. In vitro badania wykazały brak istotnego wpływu almotryptanu na enzymy CYP3A4, CYP2D6 oraz MAO, co sugeruje niskie ryzyko interakcji metabolicznych.
agonista receptorów 5-HT₁, almotryptan, atak migreny, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, dihydroergotamina, ergotamina, hiperrefleksja, hipersomnolencja, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, migrena, mikrosomy wątroby, monoaminooksydaza, propranolol, SNRI, SSRI, stan splątania, tryptan, układ serotoninergiczny, werapamil, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin ODT 5 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Depralin ODT, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego po zakończeniu leczenia escytalopramem. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak moksyfloksacyna) ze względu na ryzyko ciężkich arytmii. Wskazana jest ostrożność przy stosowaniu selegiliny (do 10 mg/dobę), leków serotoninoergicznych (tramadol, tryptany, buprenorfina), leków obniżających próg drgawkowy oraz preparatów zawierających ziele dziurawca. Równoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ mogą zwiększać ryzyko krwawień. Alkohol nasila działania sedatywne i nie jest zalecany podczas terapii escytalopramem.
astemizol, beta-bloker, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylowany escytalopram, dezypramina, dziurawiec, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokalemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninoergiczny, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Aparxon PR 4 mg
Ropinirol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii choroby Parkinsona. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenie ropinirolu (Cmax o 60%, AUC o 84%), co wymaga dostosowania dawki. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lewodopą i domperydonem, co jest klinicznie istotne, gdyż leki te często stosuje się równocześnie. Neuroleptyki i antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) obniżają skuteczność ropinirolu poprzez blokadę receptorów dopaminowych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Duże dawki estrogenów mogą zwiększać stężenie ropinirolu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki przy zmianach w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ).
antagoniści witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, domperidon, dysfagia, działanie niepożądane, enoksacyna, estrogeny, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lewodopa, metoklopramid, niedociśnienie ortostatyczne, palenie tytoniu, parametry krzepnięcia, ropinirol, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sulpiryd, teofilina, warfaryna, wartość INR, znormalizowany czas protrombinowy - Leksykon substancji czynnych
Liść mięty pieprzowej – Interakcje
Liść mięty pieprzowej (Mentha x piperita L.) wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakologicznych, co potwierdza brak interakcji w preparacie Iberogast Balance zawierającym 0,10 mL wyciągu na 1 mL produktu (ekstrakt 1:2,5-3,5 w 30% etanolu). Jednak preparaty złożone, takie jak Digestonic czy Krople Żołądkowe, zawierające liść mięty pieprzowej wraz z zielem dziurawca, wykazują potencjał indukcji enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP3A4 i CYP1A2), co może prowadzić do osłabienia działania leków metabolizowanych przez ten system enzymatyczny. Wśród leków narażonych na interakcje znajdują się m.in. indynawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne oraz werapamil. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie Digestonic z lekami przeciwdepresyjnymi. Długotrwałe stosowanie preparatów zawierających hiperforynę (>1 mg/dobę przez ponad 2 tygodnie) zwiększa ryzyko interakcji.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwwirusowe, działanie rozkurczowe, działanie wiatropędne, działanie żółciopędne, efekt przeciwzakrzepowy, hiperforyna, indukcja enzymu cytochromu P450, indukcja P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, liść mięty pieprzowej, Mentha piperita, ośrodkowy układ nerwowy, teofilina, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Micafungin Accord 50 mg
Mykafungina, substancja czynna Micafungin Accord, wykazuje niski potencjał interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzym CYP3A, co jest korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii. Badania kliniczne u osób zdrowych nie wykazały istotnych zmian farmakokinetycznych mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi (mykofenolan mofetylu, cyklosporyna, takrolimus, prednizolon, syrolimus), przeciwgrzybiczymi (flukonazol, itrakonazol, worykonazol, amfoterycyna B) oraz innymi (nifedypina, rytonawir, ryfampicyna). Nie jest więc konieczne dostosowanie dawki mykafunginy w tych przypadkach. Jednakże mykafungina może zwiększać biodostępność niektórych leków: itrakonazolu o 22%, syrolimusu o 21% oraz nifedypiny o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnej toksyczności i ewentualnej korekty dawek tych leków.
biodostępność itrakonazolu, czynność wątroby, dezoksycholan amfoterycyny B, działanie niepożądane, enzym CYP3A, farmakokinetyka mykafunginy, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, mykafungina, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą stężenia leku, terapia przeciwgrzybicza, toksyczność amfoterycyny B, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Clariscan 0,5 mmol/ml
Produkt leczniczy Clariscan, zawierający kwas gadoterowy w stężeniu 0,5 mmol/ml, charakteryzuje się ograniczonym profilem interakcji farmakologicznych. Nie wykazano istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak brak jest formalnych badań interakcyjnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących beta-adrenolityki, substancje wazoaktywne, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz antagonistów receptora angiotensyny (sartany), które mogą osłabiać mechanizmy kompensacyjne układu krążenia i zwiększać ryzyko zaburzeń hemodynamicznych podczas podawania środka kontrastowego. Beta-adrenolityki dodatkowo zwiększają częstość reakcji nadwrażliwości, co wymaga szczególnej obserwacji pacjenta i rozważenia modyfikacji dawkowania w porozumieniu z lekarzem prowadzącym.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, Clariscan, działanie wazodylatacyjne, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas gadoterowy, mechanizm kompensacyjny układu krążenia, napięcie naczyń krwionośnych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sól megluminowa, środek kontrastowy, substancja wazoaktywna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie ciśnienia krwi, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Ambrisentan Accord 5 mg
Ambrysentan wykazuje niski potencjał interakcyjny, nie hamując ani nie indukując enzymów fazy I i II w stężeniach klinicznie istotnych, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Wyjątkiem jest cyklosporyna A, która podwaja ekspozycję na ambrysentan poprzez hamowanie nośników i enzymów metabolizujących, co wymaga redukcji dawki ambrysentanu do 5 mg/dobę u dorosłych i dzieci ≥50 kg oraz do 2,5 mg/dobę u dzieci ważących 20-50 kg. Ryfampicyna powoduje przejściowe, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan po początkowych dawkach, ustępujące do 8. dnia terapii, co wymaga monitorowania klinicznego. Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil, tadalafil), ketokonazol, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, noretindron) oraz warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z ambrysentanem, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
ambrysentan, cyklosporyna A, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, induktor CYP3A, induktor P-glikoproteiny, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadciśnienie płucne, noretindron, PAH, prostanoid, rozpuszczalny stymulator cyklazy guanylowej, ryfampicyna, sildenafil, tadalafil, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clopizam 100 mg
Clopizam, zawierający klozapinę, wymaga indywidualnego dostosowania dawki, rozpoczynając od 12,5 mg raz lub dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 300 mg/dobę w ciągu 2-3 tygodni, a maksymalnie do 900 mg/dobę w wyjątkowych przypadkach. Lek jest wskazany m.in. w schizofrenii opornej na leczenie oraz zaburzeniach psychotycznych w chorobie Parkinsona, z dawkami terapeutycznymi odpowiednio 200-450 mg/dobę i 25-37,5 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, z podziałem dawki na części, większą podając wieczorem. U pacjentów ≥60 lat dawkę początkową ustala się na 12,5 mg jednorazowo, zwiększając maksymalnie o 25 mg/dobę. Wznowienie leczenia po przerwie >2 dni wymaga ponownego rozpoczęcia od 12,5 mg, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie u pacjentów z historią zatrzymania czynności serca lub oddechu.
agranulocytoza, benzodiazepina, białe krwinki, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwpsychotyczne, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, napad drgawkowy, neutrofile, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw psychotyczny, parametry czynnościowe wątroby, schizofrenia oporna na leczenie, sedacja, splątanie, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Gemcytabina – Interakcje
Gemcytabina wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z radioterapią, gdzie zwiększa wrażliwość tkanek na promieniowanie jonizujące, co może prowadzić do ciężkiego zapalenia błony śluzowej, szczególnie przełyku i płuc. W badaniu klinicznym u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca stosowano gemcytabinę w dawce 1000 mg/m² pc. wraz z radioterapią, co skutkowało znaczną toksycznością. Bezpieczniejsze wydaje się stosowanie mniejszych dawek gemcytabiny (np. 600 mg/m² pc. czterokrotnie) z radioterapią o dawce 66 Gy, jednak optymalny schemat terapii skojarzonej nie został jeszcze ustalony. Zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 7 dni między podaniem gemcytabiny a radioterapią, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak nawrót objawów popromiennych. Ponadto, gemcytabina nie powinna być stosowana jednocześnie z żywymi atenuowanymi szczepionkami ze względu na ryzyko ciężkich chorób układowych, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością.
cisplatyna, działanie sedatywne, gemcytabina, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuca, promieniowanie jonizujące, radioterapia, supresja szpiku kostnego, terapia skojarzona, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, zapalenie błony śluzowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Glikopironiowy bromek – Interakcje
Bromek glikopironiowy, antagonista receptorów muskarynowych, stosowany w preparacie Novistig w dawce 0,5 mg/ml wraz z neostygminą metylosiarczanem (2,5 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu przeciwmuskarynowym, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), amantadyna, klozapina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, nefopam oraz leki antycholinergiczne, które mogą nasilać działania niepożądane, w tym suchość błon śluzowych, zaburzenia widzenia, tachykardię, zaparcia i zatrzymanie moczu. Ponadto, neostygmina metylosiarczan jako inhibitor cholinesterazy jest przeciwwskazana do stosowania z suksametonium ze względu na ryzyko poważnych interakcji na poziomie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Alkohol etylowy może potęgować depresję ośrodkowego układu nerwowego oraz nasilać efekty przeciwmuskarynowe bromku glikopironiowego, co wymaga unikania spożycia alkoholu podczas terapii preparatem Novistig.
amantadyna, antagonista receptorów muskarynowych, atropina, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek glikopironiowy, dysfagia, działanie przeciwmuskarynowe, fenotiazyna, hioscyna, IMAO, inhibitor cholinesterazy, inhibitory monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metylosiarczan neostygminy, nefopam, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, receptor cholinergiczny, suksametonium, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ cholinergiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Apra 10 mg
Arypiprazol, substancja czynna preparatu Apra, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga redukcji dawki o około 50%. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) zwiększają AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68-73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 (diltiazem) i CYP2D6 (escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle nie wymagające modyfikacji dawkowania. Metabolizm arypiprazolu nie obejmuje enzymów CYP1A, co eliminuje konieczność dostosowania dawki u palaczy tytoniu. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania, jednak bez znaczenia klinicznego.
antagonista receptora H2, dehydroarypiprazol, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek działający na OUN, lek przeciwnadciśnieniowy, lek serotoninergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny α1, schizofrenia, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Polpix SR 4 mg
Ropinirol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Brak konieczności dostosowania dawki stwierdzono przy jednoczesnym stosowaniu z lewodopą i domperydonem. Natomiast neuroleptyki (np. sulpiryd) oraz metoklopramid znacząco obniżają skuteczność ropinirolu poprzez antagonizm receptorów dopaminergicznych, co wymaga unikania takiego skojarzenia. Duże dawki estrogenów podnoszą stężenie ropinirolu w osoczu, co jest istotne u pacjentów poddawanych hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), zwłaszcza przy rozpoczynaniu lub przerywaniu HTZ, gdzie może być konieczna modyfikacja dawki. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, zwiększają Cmax ropinirolu o 60% i AUC o 84%, co wymaga dostosowania dawki, podobnie jak w przypadku enoksacyny i fluwoksaminy. Z kolei teofilina nie wpływa na farmakokinetykę ropinirolu, nie wymagając zmiany dawkowania.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450-CYP1A2, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperydon, działanie niepożądane, enoksacyna, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, receptor dopaminergiczny, ropinirol, sulpiryd, teofilina, terapia skojarzona, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – RANMET XR 750 mg
Metformina, substancja czynna preparatu Ranmet XR, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest przerwanie terapii metforminą przed i przez minimum 48 godzin po badaniu z użyciem jodowych środków kontrastowych ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej związanego z pogorszeniem funkcji nerek. Spożywanie alkoholu podczas leczenia metforminą znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia oraz przy zaburzeniach czynności wątroby. Ponadto, leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać funkcję nerek, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki metforminy.
antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, dolutegrawir, działanie hiperglikemiczne, działanie hipoglikemizujące, funkcja nerek, glikokortykosteroid, hipoglikemia, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakokinetyczna, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek adrenergiczny, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, Ranmet XR, ranolazyna, stężenie glukozy we krwi, sympatykomimetyk, transporter OCT, trimetoprim, wandetanib, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Doloxib 30 mg
Etorykoksyb, stosowany w dawce 120 mg/dobę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Współpodawanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna, powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego, zwłaszcza na początku terapii lub po zmianie dawki. Etorykoksyb może osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u osób starszych, odwodnionych lub z zaburzeniami czynności nerek. W połączeniu z kwasem acetylosalicylowym w dawce 81 mg/dobę nie wpływa na działanie antyagregacyjne, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawce 120 mg etorykoksybu podnosi stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga obserwacji pod kątem toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenie etynyloestradiolu (EE) w surowicy o 37% przy dawce 60 mg i o 50-60% przy dawce 120 mg, co może nasilać działania niepożądane doustnych środków antykoncepcyjnych oraz hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), gdzie obserwuje się wzrost AUC niesprzężonych estrogenów: estronu o 41%, ekwiliny o 76% i 17-β-estradiolu o 22%.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów CYP, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP, izoenzym cytochromu P450, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, mikonazol, minoksydyl, niesprzężony estrogen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żylny incydent zakrzepowo-zatorowy - Leksykon substancji czynnych
Goryczka – Właściwości farmakokinetyczne
Goryczka (Gentiana) jest składnikiem aktywnym w produktach leczniczych takich jak Kalms (22,50 mg suchy ekstrakt Gentianae extractum siccum w tabletce, ekstrakt 4:1, etanol 50% V/V), Krople Żołądkowe oraz Krople Żołądkowe T (oba zawierają korzeń goryczki jako 60 części mieszanki w nalewce gorzkiej Amara tinctura, ekstrakt 1:4-5 lub 1:5, etanol 70% V/V). Charakterystyki tych preparatów jednoznacznie wskazują na brak danych dotyczących farmakokinetyki goryczki – nie są znane parametry wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania. Brak badań farmakokinetycznych wynika z tradycyjnego charakteru stosowania, złożoności ekstraktów roślinnych oraz miejscowego działania w przewodzie pokarmowym, co ogranicza kliniczne znaczenie tych parametrów.
badanie farmakokinetyczne, działanie miejscowe w przewodzie pokarmowym, ekstrakt z goryczki, farmakokinetyka, goryczka, interakcja farmakokinetyczna, korzeń goryczki, krople żołądkowe, nalewka gorzka, parametr farmakokinetyczny, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, związek aktywny - Leksykon leków
Interakcje leku – Salofalk 500 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna preparatu Salofalk 500 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami immunosupresyjnymi takimi jak azatiopryna, 6-merkaptopuryna oraz tioguanina. Mechanizm polega na hamowaniu przez mesalazynę enzymu metylotransferazy tiopurynowej (TPMT), co może prowadzić do nasilenia działania supresyjnego na szpik kostny. W związku z tym u pacjentów stosujących jednocześnie te leki zaleca się regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz dostosowanie dawki leków immunosupresyjnych w razie potrzeby. Ponadto, mesalazyna może osłabiać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki warfaryny.
6-merkaptopuryna, alkohol cetylowy, azatiopryna, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane, działanie supresyjne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mesalazyna, metylotransferaza tiopurynowa, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, parametry krzepnięcia krwi, Salofalk, szpik kostny, tioguanina, TPMT, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Prattack 1 mg/ml
Produkt leczniczy PRATTACK (pranoprofen 1 mg/ml, krople do oczu) nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Ze względu na miejscowe działanie i minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest bardzo niskie. Zaleca się zachowanie co najmniej 5-minutowego odstępu pomiędzy podaniem PRATTACK a innymi kroplami okulistycznymi, aby uniknąć wypłukiwania substancji czynnej. Teoretycznie, jednoczesne stosowanie innych NLPZ (miejscowo lub ogólnoustrojowo) może zwiększać ryzyko miejscowych działań niepożądanych, a alkohol może nasilać podrażnienie oczu poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych. Substancje pomocnicze, takie jak chlorek benzalkoniowy (0,07 mg/ml) i bor (3,7 mg/ml), mogą wchodzić w interakcje z miękkimi soczewkami kontaktowymi, dlatego stosowanie PRATTACK podczas ich noszenia jest niewskazane.
chlorek benzalkoniowy, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krople do oczu, lek przeciwzakrzepowy, miękka soczewka kontaktowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okulista, podrażnienie oczu, pranoprofen, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Carvetrend 25 mg
Karwedylol, aktywny składnik preparatu Carvetrend, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez enzymy CYP2D6, CYP2C9 i częściowo CYP3A4 i CYP2E1, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost stężenia o 20%), cyklosporyna (wzrost o 10-20%, konieczność redukcji dawki o około 20%) oraz takrolimus, a także sam podlega modulacji przez inhibitory i induktory tych enzymów. Interakcje z amiodaronem prowadzą do 2,2-krotnego wzrostu stężenia karwedylolu, natomiast ryfampicyna zmniejsza jego stężenie o około 60%, osłabiając działanie hipotensyjne. Fluoksetyna i paroksetyna, silne inhibitory CYP2D6, zwiększają AUC enancjomerów karwedylolu (R o 77%, S o 35%), choć bez istotnych klinicznie skutków ubocznych. Spożycie soku grejpfrutowego powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC karwedylolu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania do ustabilizowania dawki.
alfa-1-adrenolityk, amina katecholowa, antagonista wapnia, beta-adrenomimetyk, beta-agonista, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, deetyloamiodaron, digoksyna, działanie beta-adrenolityczne, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, enancjomer karwedylolu, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwcukrzycowy, mikrosomy wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ryfampicyna, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon substancji czynnych
Dąb omszony – Interakcje
Substancja czynna kory dębu omszonego (Quercus pubescens Willd.) wykazuje działanie ściągające, wynikające z obecności garbników, co wpływa na farmakokinetykę innych leków poprzez opóźnienie ich wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Produkt leczniczy Kora dębu może zmniejszać biodostępność równocześnie podawanych substancji, zwłaszcza leków doustnych, leków o wąskim indeksie terapeutycznym, alkaloidów oraz suplementów mineralnych. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 1 godziny (dla leków doustnych) lub 2 godzin (dla alkaloidów i preparatów mineralnych) między podaniem kory dębu a innymi lekami, aby uniknąć istotnych interakcji farmakokinetycznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwbiegunkowymi może prowadzić do nasilenia efektu zapierającego, co wymaga monitorowania pacjenta pod kątem nadmiernego zaparcia.
adsorpcja, alkaloidy, biodostępność substancji, dąb omszony, działanie ściągające, działanie synergistyczne, efekt zapierający, garbniki, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kora dębu, lek przeciwbiegunkowy, stężenie terapeutyczne, suplement żelaza, tworzenie kompleksów, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Sigletic 25 mg
Profil interakcji sytagliptyny z innymi lekami cechuje się niskim ryzykiem klinicznie istotnych interakcji, co jest istotne w terapii cukrzycy typu 2. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma marginalne znaczenie dla klirensu leku. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm i interakcje mogą być bardziej istotne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, przy czym probenecyd może hamować transport przez OAT3, jednak ryzyko kliniczne jest niskie. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg 2x/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg), co potwierdza bezpieczeństwo terapii skojarzonej.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP3A4, digoksyna, doustne leki antykoncepcyjne, ESRD, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, OAT3, pochodna sulfonylomocznika, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, toksyczność digoksyny, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Ceurolex SR 4 mg
Ropinirol, składnik preparatu Ceurolex SR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, znacząco zwiększają dostępność biologiczną ropinirolu (wzrost Cmax o 60% i AUC o 84%), co wymaga dostosowania dawki w trakcie ich stosowania. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono przy jednoczesnym podawaniu ropinirolu (2 mg, 3x/dobę) z lewodopą, domperydonem oraz teofiliną. Natomiast neuroleptyki i antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) mogą obniżać skuteczność ropinirolu poprzez antagonizm receptorów dopaminergicznych, co wskazuje na konieczność unikania ich jednoczesnego stosowania.
acenokumarol, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, domperidon, fluorochinolony, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyki, niedociśnienie ortostatyczne, receptor dopaminergiczny, SSRI, sulpiryd, teofilina, warfaryna