gamma-glutamylotransferaza
Gamma-glutamylotransferaza (GGT) to enzym występujący głównie w wątrobie, trzustce i nerkach, zaangażowany w metabolizm glutationu. GGT bierze udział w transporcie aminokwasów i peptydów przez błony komórkowe oraz pełni funkcję ochronną przeciwko stresowi oksydacyjnemu.
W diagnostyce klinicznej GGT jest ważnym markerem funkcji wątroby, szczególnie czułym wskaźnikiem cholestazy oraz uszkodzenia dróg żółciowych. Podwyższone wartości GGT obserwuje się w chorobach wątroby, takich jak alkoholowe uszkodzenie wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, wirusowe zapalenia wątroby, nowotwory wątroby oraz w przebiegu chorób dróg żółciowych.
Wartość diagnostyczna GGT wzrasta w połączeniu z innymi parametrami wątrobowymi. Szczególnie istotna jest korelacja z poziomem fosfatazy alkalicznej (ALP) – podwyższenie obu tych parametrów sugeruje choroby dróg żółciowych. GGT może być również podwyższone przy przewlekłym spożywaniu alkoholu, co czyni je czułym markerem nadużywania alkoholu, a także w niektórych stanach fizjologicznych jak ciąża czy podczas stosowania leków indukujących enzymy wątrobowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod Symphar, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego w dawce 0,5 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania obejmują zakażenia (np. grypa i zapalenie zatok występujące bardzo często ≥1/10), limfopenię, leukopenię, depresję, bóle głowy, bradykardię oraz nadciśnienie tętnicze (częstość 6,5%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym PML, zakażeń herpeswirusami oraz kryptokokowych, które mogą prowadzić do zgonu. Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów przy dawce 0,5 mg, a ryzyko jest wyższe u osób z wcześniejszym zapaleniem błony naczyniowej oka. Początkowe spowolnienie akcji serca (średnio o 12-13 uderzeń/min) i blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia są obserwowane w ciągu pierwszych 6 godzin od podania leku, zwykle ustępując w ciągu 24 godzin. Wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg (skurczowe) i 1 mmHg (rozkurczowe) utrzymuje się podczas terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, czerniak złośliwy, drgawki, fingolimod, gamma-glutamylotransferaza, inwersja załamka T, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łupież pstry, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie herpeswirusem, zakażenie kryptokokowe, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Działania niepożądane
Nintedanib, stosowany w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF), postępujących śródmiąższowych chorób płuc (ILD) oraz twardziny układowej z zajęciem płuc (SSc-ILD), dostępny jest w kapsułkach 100 mg i 150 mg. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (bardzo często), nudności (bardzo często), wymioty (często do bardzo często) oraz ból brzucha (bardzo często). Ponadto obserwuje się często zmniejszenie masy ciała i łaknienia, a także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, GGT, ALP) u 13,2-22,6% pacjentów w badaniach klinicznych, co jest zwykle odwracalne i bezobjawowe klinicznie. Ryzyko krwawień, w tym z nosa i innych układów, jest nieznacznie podwyższone, szczególnie u pacjentów stosujących leki przeciwkrzepliwe lub przeciwpłytkowe. Występują także rzadkie przypadki białkomoczu i potencjalnego zespołu nerczycowego, wymagające monitorowania funkcji nerek i ewentualnego przerwania terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, biegunka, ból brzucha, choroba śródmiąższowa płuc, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, idiopatyczne włóknienie płuc, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, mikroangiopatia kłębuszkowa, nadciśnienie, niewydolność nerek, nintedanib, nudność, polekowe uszkodzenie wątroby, rozwarstwienie tętnicy, twardzina układowa, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognozowanie przebiegu i wyniku klinicznego wirusowego zapalenia wątroby (WZW) opiera się na analizie czynników gospodarza, genetycznych oraz wirusowych, które determinują odpowiedź na terapię i rokowanie. Zaawansowane włóknienie i marskość wątroby są niezależnymi predyktorami słabej odpowiedzi na leczenie przeciwwirusowe. Szybka odpowiedź wirusologiczna (RVR), definiowana jako niewykrywalny poziom RNA HCV w 4. tygodniu terapii, ma wysoką wartość predykcyjną (ok. 89%) dla trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). W przypadku HBV-ACLF modele prognostyczne oparte na regresji logistycznej i analizie drzewa klasyfikacji (CART) przewyższają tradycyjne skale MELD w przewidywaniu 180-dniowej śmiertelności, a model HBV-ACLFD wykazuje AUROC 0,848 (kohorta derywacyjna) i 0,813 (walidacyjna) dla 30-dniowej śmiertelności. Dodatkowo, wiek, wiremia i poziom ALT mogą prognozować stabilny przebieg przewlekłego WZW B, co pozwala na optymalizację monitoringu i kosztów leczenia.
albumina, alkoholowe zapalenie wątroby, bilirubina całkowita, chłoniak rozlany z dużych komórek B, czynnik von Willebranda, encefalopatia wątrobowa, gamma-glutamylotransferaza, immunoterapia, marskość wątroby, model prognostyczny, odpowiedź na leczenie, ostra niewydolność wątroby, przeszczep wątroby, przewlekłe zakażenie, rak wątrobowokomórkowy, skala MELD, stłuszczenie wątroby, szybka odpowiedź wirusologiczna, terapia przeciwwirusowa, trwała odpowiedź wirusologiczna, uczenie maszynowe, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, wodobrzusze, wynik MELD, WZW typu B, WZW typu C, zakażenie HCV, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Diagnostyka i diagnoza
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (hilar cholangiocarcinoma, guz Klatskina) stanowi 50-60% wszystkich cholangiocarcinoma i wywodzi się z nabłonka dróg żółciowych w okolicy wnęki wątroby. Klinicznie dominuje obraz cholestazy zewnątrzwątrobowej manifestującej się postępującą żółtaczką, bólem w prawym górnym kwadrancie, świądem, acholicznym stolcem i bilirubinurią. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych wykazujących podwyższone wartości bilirubiny, fosfatazy alkalicznej (ALP) i gamma-glutamylotransferazy (GGT), a także markerów nowotworowych: CA 19-9 (>100 U/ml) i CEA (>5,2 ng/ml). Połączenie podwyższonego CA 19-9 i pozytywnej cytologii szczoteczkowej zwiększa czułość do 88% i swoistość do 97%. Wysokie stężenia CA 19-9 (>1000 U/ml) i CEA (>14,4 ng/ml) sugerują nieoperacyjność guza. Klasyfikacja Bismuth-Corlette oraz system TNM AJCC (stadia I-IV) są kluczowe dla oceny zaawansowania i planowania leczenia.
aminotransferazy, bilirubinuria, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja szczoteczkowa, CA 19-9, CEA, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma wnęki wątroby, cholestaza zewnątrzwątrobowa, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, FISH, fosfataza alkaliczna, fuzja FGFR2, gamma-glutamylotransferaza, guz Klatskina, klasyfikacja Bismuth-Corlette, klasyfikacja TNM, MRCP, mutacja BRAF, mutacja IDH, nabłonek dróg żółciowych, obstrukcja dróg żółciowych, PET, przewód wątrobowy, PTC, rak dróg żółciowych, rezonans magnetyczny, stolec acholiczny, tomografia komputerowa, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kwas ursodeoksycholowy – Właściwości farmakodynamiczne
Kwas ursodeoksycholowy (UDCA), naturalny kwas żółciowy o kodzie ATC A05AA02 i A05B, wykazuje wielokierunkowe działanie terapeutyczne w chorobach wątroby i dróg żółciowych. Po doustnym podaniu zmniejsza wysycenie żółci cholesterolem poprzez hamowanie jego wchłaniania jelitowego oraz redukcję wydzielania do żółci, co prowadzi do rozpuszczania złogów cholesterolowych. UDCA przekształca żółć litologiczną, charakteryzującą się nadmiarem cholesterolu, w żółć nie-litologiczną, zapobiegając formowaniu kamieni żółciowych. W chorobach cholestatycznych mechanizmy działania obejmują zastępowanie toksycznych, lipofilnych kwasów żółciowych hydrofilnym UDCA, poprawę funkcji hepatocytów oraz modulację procesów immunologicznych, co skutkuje obniżeniem poziomów fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy i bilirubiny oraz redukcją objawów takich jak świąd i zmęczenie.
cholestaza, choroba wątroby, cytoprotekcja, drogi żółciowe, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, histologiczne uszkodzenie wątroby, kamica żółciowa, kamień cholesterolowy, kamień żółciowy, kwas ursodeoksycholowy, kwas żółciowy, lek żółciopędny, mukowiscydoza, ochrona hepatocytów, proliferacja przewodu żółciowego, przewlekła choroba wątroby, świąd skóry, wchłanianie cholesterolu, właściwość cytoprotekcyjna, wysycenie żółci cholesterolem, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, złóg cholesterolowy, żółć litologiczna, żółciowa marskość wątroby, zwłóknienie torbielowate - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine +pharma 5 mg
Olanzapina, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100) to senność, znaczący przyrost masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, hipercholesterolemia i hipertrójglicerydemia. Często występują również objawy neurologiczne (akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), hematologiczne (leukopenia, neutropenia), niedociśnienie ortostatyczne, działania antycholinergiczne oraz przejściowe podwyższenie aminotransferaz wątrobowych. Rzadziej notuje się podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej, gamma-glutamylotransferazy, fosfokinazy kreatyninowej oraz stężenia kwasu moczowego. Monitorowanie pacjentów powinno obejmować ocenę parametrów metabolicznych, hematologicznych i neurologicznych, a także kontrolę masy ciała i funkcji wątroby.
akatyzja, aminotransferaza wątrobowa, cukromocz, częstoskurcz, delirium, depresja oddechowa, drgawka, dyskineza, dyzartria, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, olanzapina, parkinsonizm, pobudzenie psychoruchowe, przyrost masy ciała, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca, zachłyśnięcie, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 2 g + 0,25 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Kalceks, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków beta-laktamowych. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest biegunka, występująca u około 10% pacjentów, z możliwością rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego (1-10/10 000). Reakcje skórne obejmują wysypkę i świąd (często), a także ciężkie postaci, takie jak toksyczna rozpływna martwica naskórka i zespół Stevensa-Johnsona (rzadko lub o nieznanej częstości). Zaburzenia hematologiczne obejmują małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenię, agranulocytozę oraz pancytopenię, wymagające monitorowania morfologii krwi. Ponadto, mogą wystąpić poważne reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i anafilaktoidalny, których częstość nie jest dokładnie określona.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Diagnostyka i diagnoza
Czkawka (singultus) to mimowolne, spazmatyczne skurcze mięśni przepony z nagłym zamknięciem głośni, powodujące charakterystyczny dźwięk. Klasyfikacja opiera się na czasie trwania: ostra (<48 godzin), uporczywa (48 godzin do 1 miesiąca) oraz nieustępująca (>1 miesiąc). Epizody trwające ponad 48 godzin wymagają diagnostyki w celu wykluczenia chorób podstawowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny neurologicznej i otoskopii. W przypadku utrzymującej się czkawki wskazane są badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, CRP, OB, funkcje wątroby, amylaza, gazometria) oraz obrazowe (RTG, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej, głowy, MRI), a także specjalistyczne procedury jak endoskopia, manometria przełyku czy nakłucie lędźwiowe, zależnie od podejrzewanej etiologii.
achalazja przełyku, amylaza, badania biochemiczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, białko C-reaktywne, blokada nerwu przeponowego, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, czkawka, czkawka ostra, czkawka uporczywa, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, funkcje wątroby, gamma-glutamylotransferaza, gazometria, głośnia, kanał słuchowy, manometria przełyku, mięsień przepony, mocznica, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, nerwy czaszkowe, niewydolność nerek, nowotwór przełyku, pH-metria przełyku, przepuklina rozworu przełykowego, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, stymulacja nerwu błędnego, tętniak aorty, tomografia komputerowa, udar mózgu, wole guzkowe toksyczne, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie mózgu, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół area postrema - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tulip Combo 10 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Tulip Combo, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. W badaniach klinicznych 0,6% pacjentów doświadczyło klinicznie istotnego wzrostu aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT ≥ 3 x górna granica normy), zwykle bezobjawowego i odwracalnego. Szczególnie istotne są poważne powikłania, takie jak miopatia/rabdomioliza, immunozależna miopatia martwicza, reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona) oraz niewydolność wątroby. Ryzyko rozwoju cukrzycy podczas terapii statynami, w tym atorwastatyną, wzrasta u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak glikemia na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższone triglicerydy oraz nadciśnienie tętnicze.
aminotransferazy w surowicy, cholestaza, cukrzyca, ezetymib i atorwastatyna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia i rabdomioliza, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Sandoz 4 g/0,5 g 4 g + 500 mg
Stosowanie piperacyliny z tazobaktamem wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęstszym efektem ubocznym jest biegunka, występująca u ≥10% pacjentów, a poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (≥1/100 do <1/10), wymagające natychmiastowego przerwania terapii. Zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość, neutropenia oraz rzadziej niedokrwistość hemolityczna, występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i wskazują na konieczność regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem dysfunkcji układu krwiotwórczego. Ponadto, rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i zespół Stevensa-Johnsona, stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. W trakcie terapii obserwuje się także zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, napady drgawek) oraz psychiczne (bezsenność, majaczenie), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do encefalopatii.
AlAT, antybiotyk beta-laktamowy, AspAT, bezsenność, bilirubina, ból brzucha, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, nadpłytkowość, napad drgawki, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agomelatine G.L. Pharma 25 mg
Agomelatine G.L. Pharma w dawce 25 mg jest stosowana w leczeniu depresji, a jej profil bezpieczeństwa został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8000 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (≥1/10), nudności, zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, zaparcia, ból brzucha i wymioty (często ≥1/100 do <1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – podwyższenie enzymów wątrobowych AlAT i AspAT powyżej 3-krotnej normy obserwowano u 1,2% pacjentów przy dawce 25 mg i 2,6% przy 50 mg, z rzadkimi przypadkami zapalenia wątroby, niewydolności wątroby oraz żółtaczki. W zakresie ośrodkowego układu nerwowego występują często senność i bezsenność, a także niezbyt często parestezje, migrena i akatyzja. W trakcie terapii obserwuje się również zaburzenia psychiczne, takie jak lęk i nietypowe sny (często), a także myśli i zachowania samobójcze, pobudzenie, agresję, koszmary senne, stan splątania i omamy (rzadziej).
agomelatyna, akatyzja, aminotransferaza, bezsenność, bilirubina, ból głowy, depresja, działanie niepożądane, egzema, enzym wątrobowy, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, migrena, myśli samobójcze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, przeszczepienie wątroby, senność, splątanie, szum uszny, wysypka rumieniowata, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Profil bezpieczeństwa pirfenidonu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 1650 pacjentów, w tym ponad 170 osób obserwowanych przez okres powyżej 5 lat, co umożliwia wiarygodną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa terapii. Stosowanie dawki 2403 mg/dobę wiązało się z istotnym wzrostem częstości działań niepożądanych w porównaniu z placebo, w tym nudności (32,4% vs 12,2%), wysypki (26,2% vs 7,7%), biegunki (18,8% vs 14,4%), zmęczenia (18,5% vs 10,4%), niestrawności (16,1% vs 5,0%), zmniejszenia apetytu (20,7% vs 8,0%), bólu głowy (10,1% vs 7,7%) oraz reakcji nadwrażliwości na światło (9,3% vs 1,1%). Działania niepożądane o częstości ≥ 2% obejmują m.in. zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hepatotoksyczność, zaburzenia skórne, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ogólne jak zmęczenie i osłabienie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym przypadki zakończone zgonem, oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i zespół DRESS.
agranulocytoza, aktywność AlAT, aktywność AspAT, anafilaksja, bezsenność, biegunka, choroba refluksowa przełyku, ciężkie reakcje skórne, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiponatremia, klasyfikacja MedDRA, letarg, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość na światło, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie słoneczne, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Inegy 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 12 000 pacjentów, co pozwoliło na szczegółową analizę działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują bóle mięśni (często), podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i kinazy kreatynowej (CK) (często), a także różnorodne objawy ze strony układu pokarmowego, nerwowego, skórnego i mięśniowo-szkieletowego. Miopatia występowała częściej przy dawce symwastatyny 80 mg (1,0%) niż 20 mg (0,02%), a rzadkie przypadki immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) wymagały leczenia immunosupresyjnego. W badaniu IMPROVE-IT (n=18 144, mediana obserwacji 6 lat) częstość miopatii wynosiła 0,2% dla INEGY i 0,1% dla symwastatyny, a rabdomiolizy 0,1% i 0,2%, odpowiednio. Podwyższenie transaminaz ≥ 3x górnej granicy normy występowało u 2,5% pacjentów leczonych INEGY i 2,3% leczonych symwastatyną. Profil bezpieczeństwa był zbliżony do monoterapii statyną, a częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosiła około 10%.
aktywność aminotransferaz, anafilaksja, cholecystektomia, choroba refluksowa, ezetymib i symwastatyna, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, miastenia rzekomoporaźna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, parestezja, polekowa zmiana liszajowata, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, tendinopatia, trombocytopenia, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół bólu wielomięśniowego, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbamazepina Tillomed 200 mg
Karbamazepina Tillomed 200 mg w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są zależne od dawki oraz schematu leczenia (monoterapia vs terapia skojarzona). Najczęściej obserwuje się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak ataksja, zawroty głowy, senność, sedacja i podwójne widzenie, a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty) oraz reakcje alergiczne skórne. Działania niepożądane hematologiczne, w tym leukopenia (≥1/10), małopłytkowość i eozynofilia (≥1/100 do <1/10), mogą być poważne, a w rzadkich przypadkach występuje agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna czy depresja szpiku kostnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu DRESS oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella, które stanowią zagrożenie życia. Hiponatremia (≥1/100 do <1/10) i zatrzymanie płynów są częstymi efektami endokrynologicznymi, wynikającymi z działania leku na mechanizmy podobne do ADH, co może prowadzić do zatrucia wodnego z objawami neurologicznymi.
agranulocytoza, ataksja, depresja szpiku kostnego, dyskineza, dyzartria, eozynofilia, gamma-glutamylotransferaza, hiponatremia, hormon tyreotropowy, karbamazepina, L-tyroksyna, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, osteomalacja kości, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, polineuropatia, reakcja alergiczna skórna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie karbamazepiny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby, zatrucie wodne, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zanikających dróg żółciowych, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Działania te mają zazwyczaj łagodny lub umiarkowany przebieg i są przemijające, rzadko prowadząc do przerwania terapii. Łysienie, rozumiane jako przerzedzenie włosów lub ich wypadanie, pojawia się najczęściej w ciągu pierwszych 6 miesięcy i ustępuje u 87,1% pacjentów. Zgłaszano również rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym łuszczycy krostkowej (0,4%). W badaniach klinicznych odnotowano podwyższenie ciśnienia tętniczego: skurczowe >140 mmHg u 19,9% oraz >160 mmHg u 3,8% pacjentów, a także rozkurczowe >90 mmHg u 21,4%. Ponadto obserwowano średnie zmniejszenie liczby białych krwinek, głównie neutrofili i limfocytów, oraz częstsze występowanie neuropatii obwodowej w porównaniu do placebo.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białe krwinki, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, kinaza kreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, nowotwór złośliwy, ostre zapalenie wątroby, przyspieszona eliminacja leku, reumatoidalne zapalenie stawów, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Multimel N7-1000E –
Emulsja do infuzji Multimel N7-1000E, stosowana w żywieniu pozajelitowym, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku infuzji. Objawy alergiczne, takie jak pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka, duszności czy skurcz oskrzeli, powinny skutkować natychmiastowym przerwaniem podawania. W badaniach klinicznych obejmujących 286 pacjentów stosowano dawki do 40 ml/kg/dobę przez 5-14 dni, co pozwoliło ocenić bezpieczeństwo i skuteczność produktu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu immunologicznego (nadwrażliwość), układu nerwowego (drżenie), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), skóry (rumień, nadmierna potliwość) oraz miejsc infuzji (ból, obrzęk, zapalenie). Częstość występowania większości działań jest nieznana.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bilirubina, cholestaza, duszność, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hepatomegalia, hiperlipidemia, kurcz mięśni, małopłytkowość, martwica, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność płucna, obrzęk obwodowy, owrzodzenie, powiększenie wątroby, rak żołądka, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, śpiączka, stłuszczenie wątroby, transaminazy, triglicerydy, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Działania niepożądane
Agomelatyna, stosowana w leczeniu depresji, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi lub umiarkowanymi działaniami niepożądanymi, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Najczęstsze objawy to ból głowy (≥1/10), nudności, biegunka, zaparcia oraz zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). W zakresie zaburzeń psychicznych obserwuje się lęk i nietypowe sny (≥1/100 do <1/10), a rzadziej myśli lub zachowania samobójcze, pobudzenie, agresję, koszmary senne oraz stany maniakalne/hipomaniakalne (≥1/1 000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli samobójczych, które wymagają natychmiastowej interwencji. W obrębie układu nerwowego mogą wystąpić również parestezje, zespół niespokojnych nóg, migrena oraz akatyzja, a w układzie pokarmowym – wymioty, których częstość zależy od preparatu. Działania niepożądane ze strony skóry obejmują egzemy, świąd, pokrzywkę oraz rzadko obrzęk naczynioruchowy, stanowiący potencjalne zagrożenie życia.
agomelatyna, agresja, akatyzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, depresja, drażliwość, działanie niepożądane, egzema, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, koszmary senne, lęk, mania, migrena, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, niepokój, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omamy, parestezje, pokrzywka, senność, świąd, szumy uszne, wymioty, wysypka rumieniowata, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Anidulafungina – Działania niepożądane
Anidulafungina, echinokandynowy lek przeciwgrzybiczy, jest stosowana głównie w terapii inwazyjnej kandydozy, w tym kandydemii, w dawce 100 mg podawanej w formie infuzji. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 840 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to wysypka, świąd, duszność, skurcz oskrzeli oraz niedociśnienie tętnicze (występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów). Rzadziej obserwuje się reakcje takie jak nagłe zaczerwienienie twarzy, uderzenia gorąca i pokrzywkę (≥1/1000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, które wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkowo, mogą wystąpić objawy miejscowe w miejscu infuzji oraz poważne zaburzenia układu oddechowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, drgawki, działanie niepożądane leku, echinokandyna, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperkreatynemia, hipokaliemia, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydemia, kandydoza inwazyjna, koagulopatia, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mirzaten Q-Tab 30 mg
Mirzaten Q-Tab (mirtazapina) w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami (>5%) takimi jak senność, uspokojenie, suchość w ustach, zwiększenie masy ciała i apetytu, zawroty głowy oraz zmęczenie. W badaniach klinicznych (n=1501 pacjentów leczonych mirtazapiną do 60 mg przez maksymalnie 12 tygodni) odnotowano również poważne reakcje skórne (SCARs), w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS, pęcherzowe zapalenie skóry i rumień wielopostaciowy, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji. W populacji pediatrycznej najczęściej obserwowano zwiększenie masy ciała, pokrzywkę oraz hipertriglicerydemię. Należy monitorować objawy niepokoju, bezsenności oraz ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą pojawić się w trakcie terapii lub po jej zakończeniu.
agranulocytoza, akatyzja, aminotransferaza, bezsenność, depresja szpiku kostnego, drgawki, dyzartria, eozynofilia, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, halucynacje, hiperkinezja, hipertriglicerydemia, hiponatremia, mania, mioklonia, mirtazapina, Mirzaten, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niepokój, niepokój psychoruchowy, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uspokojenie, zachowania samobójcze, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zwiększenie masy ciała, zwiększony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Actimodan 100 mg
Modafinil w dawce 100 mg, stosowany w preparacie Actimodan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych w badaniach klinicznych na 1561 pacjentach. Najczęściej występującym objawem jest ból głowy (około 21%), zwykle łagodny lub umiarkowany, ustępujący w ciągu kilku dni. Inne często obserwowane działania obejmują zaburzenia psychiczne (nerwowość, bezsenność, lęk, depresję), neurologiczne (zawroty głowy, senność, parestezje), kardiologiczne (częstoskurcz, kołatanie serca), naczyniowe (rozszerzenie naczyń), oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, suchość w jamie ustnej, biegunka). Rzadziej występują poważne reakcje alergiczne, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), oraz zaburzenia psychiczne o dużym nasileniu, takie jak psychoza, mania czy myśli samobójcze. W badaniach diagnostycznych notowano zależne od dawki zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej i gamma-glutamylotransferazy oraz nieprawidłowości w zapisie EKG.
astma, badanie kliniczne, bezsenność, ból głowy, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, depersonalizacja, depresja, duszność, dysfagia, dyskineza, działanie niepożądane, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperkineza, krwawienie z nosa, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, migrena, modafinil, nadciśnienie, nadpobudliwość psychoruchowa, nadwrażliwość, niedoczulica, niemiarowość, nieprawidłowy zapis EKG, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, płukanie żołądka, reakcja skórna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, zaburzenia miesiączkowania, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuxal Plus 200 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Ibuxal Plus zawiera ibuprofen (200 mg) oraz paracetamol (500 mg) w formie tabletek powlekanych. Badania kliniczne nie wykazały działań niepożądanych innych niż te obserwowane przy stosowaniu poszczególnych składników osobno. Najczęściej występujące działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują ból brzucha, biegunkę, dyspepsję, nudności oraz wymioty. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Istotne jest także ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Wysokie dawki ibuprofenu (do 2400 mg/dobę) mogą zwiększać ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aplazja szpiku, choroba Leśniowskiego-Crohna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, paracetamol, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, układ immunologiczny, układ krwiotwórczy, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg
Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany w dawce 400 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, bóle brzucha) oraz układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy), występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Większość działań niepożądanych pojawia się z częstością poniżej 3%. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie nieodwracalne reakcje obejmujące zapalenie i zerwanie ścięgien, neuropatie, zaburzenia psychiczne (depresja, omamy, majaczenie), a także poważne zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes i zatrzymanie akcji serca, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią. Ponadto, moksyfloksacyna może wywołać ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy, oraz zagrażające życiu pęcherzowe reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, AGEP, toksyczna nekroliza naskórka i DRESS.
agranulocytoza, aminotransferaza, anafilaksja, biegunka, DRESS, drgawki, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolony, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, guz rzekomy mózgu, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipernatremia, hiperurykemia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, majaczenie, miastenia, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawek serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, SIADH, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zastój żółci, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon (chlorowodorek), stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań 3,5 mg/ml (Rytmonorm), wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwowane efekty uboczne to zawroty głowy, zaburzenia przewodzenia serca oraz kołatanie serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania proarytmiczne, takie jak tachykardia, migotanie komór oraz blokady przewodzenia (zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy), które mogą zagrażać życiu i wymagać natychmiastowej interwencji. Propafenon może również nasilać niewydolność serca oraz powodować nieprawidłowości w funkcji wątroby, manifestujące się podwyższeniem aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaza asparaginianowa, alaninowa, gamma-glutamylotransferaza, fosfataza zasadowa). U mężczyzn odnotowano odwracalne zmniejszenie liczby plemników.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, duszność, działanie proarytmiczne, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, kołatanie serca, leukopenia, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, oligospermia, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, propafenon, stan splątania, tachykardia, tachykardia komorowa, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, zaburzenia przewodzenia, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clarithromycin Genoptim 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny obejmowały ocenę ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności, wpływu na rozrodczość, teratogenność oraz mutagenność na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy). Dawka śmiertelna (LD50) przekraczała 5 g/kg mc. w toksyczności ostrej. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Dawki toksyczne wywoływały objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok, odwodnienie i zmiany w zachowaniu. U małp podawanie 400 mg/kg mc./dobę przez 28 dni spowodowało śmierć 2/10 zwierząt oraz żółte przebarwienie kału. Głównym narządem uszkodzonym była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa), które normalizowały się po odstawieniu leku. Inne zmiany narządowe były rzadkie, choć u psów obserwowano zaczerwienienie spojówek i łzawienie, a przy bardzo dużych dawkach zmętnienie i obrzęk rogówki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania płodności, cykl rujowy, dawka śmiertelna LD50, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, łzawienie, mutagenność, obrzęk rogówki, potencjał teratogenny, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra i przewlekła, uszkodzenie wątroby, wczesne poronienie, zaczerwienienie spojówek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ursocam
Produkt leczniczy Ursocam, zawierający 250 mg kwasu ursodeoksycholowego, wymaga stosowania wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim, z uwagi na konieczność monitorowania parametrów czynnościowych wątroby. W trakcie terapii należy systematycznie oznaczać enzymy wątrobowe: AspAT (GOT), AlAT (GPT) oraz γ-GT. Kontrole laboratoryjne powinny odbywać się co 4 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące leczenia, a następnie co 3 miesiące, co pozwala na wczesne wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i zapewnia bezpieczeństwo terapii.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Apixaban Aurovitas 5 mg
Bezpieczeństwo stosowania apiksabanu zostało ocenione w czterech badaniach klinicznych fazy III, obejmujących ponad 15 000 pacjentów, w tym ponad 11 000 z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) oraz ponad 4 000 z żylno-zakrzepową chorobą zakrzepowo-zatorową (ZŻG i ZP). Średni czas ekspozycji na lek wynosił 1,7 roku dla NVAF oraz 221 dni dla ZŻG i ZP. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia, stłuczenia, krwawienia z nosa i krwiaki. W badaniach NVAF częstość działań niepożądanych związanych z krwawieniem wynosiła 24,3% (apiksaban vs. warfaryna) oraz 9,6% (apiksaban vs. ASA). Duże krwawienia z przewodu pokarmowego spełniające kryteria ISTH występowały z częstością 0,76% rocznie, a poważne krwawienia wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie. W badaniach dotyczących ZŻG i ZP częstość krwawień wynosiła 15,6% (apiksaban vs. enoksaparyna/warfaryna) oraz 13,3% (apiksaban vs. placebo).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, apiksaban, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, krwawe stolce, krwawienie jako działanie niepożądane, krwawienie pooperacyjne, krwawienie spojówkowe, krwawienie wewnątrzbrzuszne, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z żylaków odbytu, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak pooperacyjny, krwiomocz, krwioplucie, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, udar krwotoczny mózgu, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1%) to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia, hiperglikemia, cukromocz, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, leukopenia, neutropenia, dyskineza, niedociśnienie ortostatyczne oraz przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Szczególnie istotne są zaburzenia metaboliczne: po 47 dniach terapii zwiększenie masy ciała o ≥7% występowało u 22,2% pacjentów, a po 48 tygodniach u 64,4%, z towarzyszącym wzrostem stężeń cholesterolu, LDL, triglicerydów oraz glukozy (≥7 mmol/L). Rzadko obserwowano rozwój lub zaostrzenie cukrzycy, czasem z kwasicą ketonową lub śpiączką, co stanowi zagrożenie życia. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często akatyzję, parkinsonizm i dyskinezę, a rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny. Po nagłym odstawieniu mogą pojawić się objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie.
akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy wątrobowe, bradykardia, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca polekowa, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyslipidemia, dystonia, efekt przeciwcholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotodermatoza, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glikozuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotermia, kwasica ketonowa, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, profil bezpieczeństwa leku, przyrost masy ciała, rabdomioliza, sedacja polekowa, senność, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość zakrzepowa, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, zespół odstawienia u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vardenafil Holsten 5 mg
Vardenafil Holsten, zawierający wardenafil chlorowodorek trójwodny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie działaniami niepożądanymi o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i przemijającym charakterze. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u ≥10% pacjentów. Inne działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA, obejmują m.in. zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), nagłe zaczerwienienie, przekrwienie błony śluzowej nosa, niestrawność oraz rzadziej występujące reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, tachykardię, a także poważniejsze zdarzenia jak priapizm, krwawienie z prącia i hematospermię. Szczególną uwagę należy zwrócić na zgłaszane przypadki krwiomoczu, które mogą wymagać dalszej diagnostyki. U pacjentów powyżej 65 roku życia, zwłaszcza przy dawce 20 mg, obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, w tym bólów głowy (16,2% vs 11,8% u młodszych) oraz zawrotów głowy (3,7% vs 0,7%).
aminotransferazy, amnezja, ból głowy, ciśnienie śródgałkowe, dławica piersiowa, duszność, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hematospermia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nagła utrata słuchu, napad drgawkowy, nasilona erekcja, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, PDE5, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie oczu, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, światłowstręt, szum w uszach, tachyarytmia komorowa, tachykardia, wardenafil, wardenafil chlorowodorek trójwodny, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neurotop retard 600 600 mg
Lek Neurotop Retard 600 zawiera karbamazepinę w dawce 600 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Działania niepożądane są szczególnie częste na początku terapii, przy wysokich dawkach początkowych oraz u osób starszych. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony OUN, takie jak zawroty głowy, ataksja, senność, zmęczenie (występują bardzo często, ≥1/10), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności i wymioty, bardzo często, ≥1/10) oraz reakcje alergiczne skórne (bardzo często, ≥1/10). Występują także zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia (bardzo często, ≥1/10), małopłytkowość i eozynofilia (często, ≥1/100 do <1/10), a rzadziej agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna (bardzo rzadko, <1/10 000). Hiponatremia i zatrzymanie płynów (często, ≥1/100 do <1/10) mogą prowadzić do zatrucia wodnego z objawami neurologicznymi. Monitorowanie stężenia leku w osoczu oraz dostosowanie dawki są kluczowe w zapobieganiu powikłaniom neurologicznym i hematologicznym.
agranulocytoza, aplazja czerwonokrwinkowa, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ataksja, bóle mięśniowo-szkieletowe, choreoatetoza, dyskineza, eozynofilia, erytrodermia, gamma-glutamylotransferaza, hiperamonemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, karbamazepina, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość płucna, niedokrwistość aplastyczna, nudności i wymioty, omamy, osmolarność osocza, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, porfiria, reakcja alergiczna skórna, spermatogeneza, stężenie leku w osoczu, zaburzenia nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oka, zaburzenia okoruchowe, zaburzenia rytmu serca, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol Orion 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol Orion, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących głównie układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, oddechowy, pokarmowy oraz metaboliczny. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz astenia. Występowanie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii jest dawkozależne. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca podczas titracji dawki może dojść do pogorszenia niewydolności lub zatrzymania płynów. Przemijające pogorszenie czynności nerek obserwowano u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i współistniejącą niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych. Karwedylol może także powodować zahamowanie zatokowe u pacjentów predysponowanych (np. osoby starsze, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego), co wymaga szczególnej kontroli pracy serca.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, koszmary senne, leukopenia, miażdżyca naczyń, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niskie ciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, parestezja, przewlekła niewydolność serca, psychoza, rumień wielopostaciowy, splątanie, suche oko, suchość błony śluzowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zahamowanie zatokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tokoferol – Działania niepożądane
Tokoferol (witamina E), występujący w formach all-rac-α-Tokoferylu octanu oraz RRR-o-Tokoferolu, jest generalnie dobrze tolerowany w dawkach terapeutycznych, jednak długotrwałe stosowanie dawek przekraczających 800 mg/dobę wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), objawy neurologiczne (zmęczenie, osłabienie mięśniowe, bóle głowy) oraz reakcje skórne, w tym wysypka. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktoidalne, zwłaszcza po pozajelitowym podaniu preparatów wielowitaminowych zawierających tokoferol. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek preparatów złożonych, np. Vitaminum A + E Medana (powyżej 4 kapsułek/dobę, tj. >800 mg tokoferolu), może dodatkowo powodować nieostre widzenie. W trakcie terapii obserwuje się również zmiany parametrów laboratoryjnych, takich jak wzrost aktywności transaminaz, aminotransferazy alaninowej, gamma-glutamylotransferazy, dehydrogenazy glutaminianowej oraz fosfatazy zasadowej, które zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia.
aktywność transaminaz, all-rac-α-tokoferylu octan, aminotransferaza alaninowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dehydrogenaza glutaminianowa, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperwitaminoza E, kwasy żółciowe, nieostre widzenie, nudności, objawy neurologiczne, osłabienie mięśniowe, pirydoksyny chlorowodorek, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, retynolu palmitynian, RRR-o-tokoferol, świąd, tokoferol, wymioty, wysypka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z działaniami niepożądanymi obserwowanymi przy monoterapii tymi substancjami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę oraz niestrawność. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wrzody, perforacje przewodu pokarmowego czy krwotoki, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także nefrotoksyczność i hepatotoksyczność, zwłaszcza przy przedawkowaniu paracetamolu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol i ibuprofen, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Accord 50 mg
Leczenie mykafunginą wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u 32,2% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (2,8%), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%) oraz wymioty (2,5%). Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia wątroby, które wystąpiły u 8,6% leczonych, obejmując podwyższenie aktywności AspAT (2,3%), AlAT (2,0%) oraz bilirubiny (1,6%). U 1,1% pacjentów konieczne było przerwanie terapii z powodu działań hepatotoksycznych, z czego 0,4% stanowiły przypadki ciężkie. Reakcje alergiczne, w tym anafilaktoidalne, zdarzały się rzadko (0,2%), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi. Reakcje w miejscu podania nie wymagały przerwania leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, reakcja anafilaktoidalna, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenia wątroby, zapalenie żył, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agomelatyna Egis 25 mg
Produkt leczniczy Agomelatyna Egis w dawce 25 mg charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o nasileniu głównie łagodnym do umiarkowanego, pojawiających się najczęściej w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy, nudności oraz zawroty głowy, które zwykle mają charakter przejściowy i nie wymagają przerwania leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalną hepatotoksyczność agomelatyny – w badaniach klinicznych odnotowano wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT i/lub AspAT) przekraczający 3-krotność górnej granicy normy u 1,2% pacjentów przy dawce 25 mg oraz 2,6% przy dawce 50 mg, w porównaniu do 0,5% w grupie placebo. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują zapalenie wątroby, żółtaczkę oraz niewydolność wątroby, w tym przypadki zakończone zgonem lub wymagające przeszczepienia, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka uszkodzenia wątroby.
agomelatyna, agresja, akatyzja, aminotransferazy, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hipomania, koszmary senne, myśli samobójcze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, szumy uszne, tabletka powlekana, wysypka rumieniowata, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550E, stosowany w żywieniu pozajelitowym jako emulsja do infuzji, może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno w wyniku nieprawidłowego stosowania (np. przedawkowanie, zbyt szybka infuzja), jak i przy prawidłowym podawaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy nadwrażliwości, takie jak pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka, duszności i skurcz oskrzeli, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. W badaniach klinicznych obejmujących 286 pacjentów stosowano dawki do 40 ml/kg/dobę przez 5-14 dni, potwierdzając bezpieczeństwo i skuteczność preparatu. Jednakże, istotnym powikłaniem jest zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się hiperlipidemią, gorączką, hepatomegalią, zaburzeniami hematologicznymi i neurologicznymi, wymagający hospitalizacji i zaprzestania infuzji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bilirubina, cholestaza, ciężkie niedożywienie, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, głodówka pooperacyjna, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność płucna, obrzęk obwodowy, rak żołądka, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, transaminazy, wchłanianie jelitowe, wybroczyny, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe