dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to roślina lecznicza o udokumentowanym działaniu przeciwdepresyjnym, stosowana głównie w leczeniu łagodnych do umiarkowanych zaburzeń depresyjnych. Wyciągi z dziurawca zawierają szereg aktywnych związków, w tym hipercynę i hiperforynę, które wpływają na poziom neuroprzekaźników w mózgu (serotoniny, dopaminy i noradrenaliny).

Skuteczność dziurawca w leczeniu łagodnej i umiarkowanej depresji została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, wykazując efektywność porównywalną do niektórych leków przeciwdepresyjnych przy mniejszej liczbie działań niepożądanych. Standaryzowane preparaty zawierające wyciąg z dziurawca są dostępne jako leki OTC oraz suplementy diety.

Należy pamiętać o potencjalnych interakcjach dziurawca z wieloma lekami, w tym antykoncepcją hormonalną, lekami przeciwzakrzepowymi, immunosupresyjnymi czy przeciwwirusowymi. Dziurawiec indukuje enzymy cytochromu P450, co może prowadzić do obniżenia stężenia i skuteczności wielu leków stosowanych równocześnie. Dodatkowo może powodować nadwrażliwość na światło (fototoksyczność), dlatego podczas terapii zaleca się ograniczenie ekspozycji na promieniowanie UV.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Glenmark 400 mg

Darunawir, stosowany w terapii antyretrowirusowej, wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, który jest silnie zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze wpływają na metabolizm darunawiru głównie przez CYP3A, co determinuje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących lub hamujących ten enzym. Rytonawir zwiększa ekspozycję darunawiru około 14-krotnie po podaniu dawki 600 mg z 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę. Induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego czy lopinawir, są przeciwwskazane, zwłaszcza w terapii z kobicystatem, który jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A. Silne inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, azolowe leki przeciwgrzybicze) mogą zwiększać stężenia darunawiru i rytonawiru, co wymaga ostrożności lub unikania jednoczesnego stosowania. Ponadto, darunawir z rytonawirem hamuje CYP2D6 i glikoproteinę P, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, metoprololu, a także zmniejszenia ekspozycji leków metabolizowanych przez CYP2C9 i CYP2C19, takich jak warfaryna i metadon.
adherencja, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, białko transportowe, cytochromy P450, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, flutikazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor enzymatyczny, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor integrazy, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens wątrobowy, lek przeciwgrzybiczny, lek sedatywny, metabolizm CYP3A, niewydolność nadnerczy, OATP, oporność na leki, rabdomioliza, rytonawir i kobicystat, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – OxyContin 5 mg

Oksykodon, silny opioid, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, leki nasenne, przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe), co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej i śmierci. Alkohol potęguje te efekty, dlatego jego spożycie jest całkowicie przeciwwskazane. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Leki o działaniu antycholinergicznym nasilają zaparcia, suchość w ustach i zaburzenia mikcji. U pacjentów stosujących inhibitory MAO istnieje ryzyko nadciśnienia i pobudzenia, co wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, oksykodon wpływa na parametry krzepnięcia u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), co wymaga monitorowania INR.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, CYP2D6, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, hiperrefleksja, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek antycholinergiczny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek uspokajający, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna kumaryny, ryfampicyna, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worykonazol, wskaźnik protrombinowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Warfin 5 mg

Warfaryna sodowa, dostępna w dawkach 3 mg i 5 mg, jest doustnym antykoagulantem o wąskim indeksie terapeutycznym, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują pierwszy trymestr ciąży oraz ostatnie cztery tygodnie ciąży ze względu na ryzyko teratogenności i krwawień okołoporodowych. Ponadto, warfaryna jest przeciwwskazana u pacjentów z wrodzonymi zaburzeniami krzepnięcia (choroba von Willebranda, hemofilie, małopłytkowość, zaburzenia czynności płytek), ciężką niewydolnością lub marskością wątroby, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, infekcyjnym zapaleniem wsierdzia, wysiękiem osierdziowym oraz u osób z ryzykiem krwawień wewnątrzczaszkowych (np. po przebytym krwawieniu śródczaszkowym, tętniakach mózgowych, tendencji do upadków). Przeciwwskazaniem są także planowane lub niedawno przeprowadzone zabiegi chirurgiczne w obrębie OUN i oka oraz stany predysponujące do krwawień z przewodu pokarmowego i dróg moczowych, w tym choroby nowotworowe tych narządów.
alkoholizm, bezpośredni doustny antykoagulant, choroba Parkinsona, choroba tarczycy, choroba von Willebranda, doustny antykoagulant, dziurawiec zwyczajny, hemofilia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, malformacja naczyniowa mózgu, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, otępienie, padaczka, pierwszy trymestr ciąży, psychoza, tamponada osierdziowa, tętniak tętnicy mózgowej, warfaryna sodowa, wrzód żołądka, wskaźnik INR, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności płytek, zapalenie uchyłka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Escitalopram Actavis

Escitalopram Actavis, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. Lek nie jest wskazany w populacji pediatrycznej ze względu na brak danych dotyczących długoterminowego wpływu na wzrost, dojrzewanie i rozwój poznawczy. U pacjentów z lękiem napadowym możliwe jest początkowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach terapii. Należy unikać stosowania u osób z nieustabilizowaną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką konieczna jest ścisła obserwacja. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych lub ich nasilenia, leczenie należy przerwać. U pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie istnieje ryzyko wywołania fazy maniakalnej, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, u chorych z cukrzycą może dojść do zaburzeń kontroli glikemii, co wymaga dostosowania terapii hipoglikemizującej.
agresja, akatyzja, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depresja, dziurawiec zwyczajny, elektrowstrząsy, glikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, lęk napadowy, mania, myśl samobójcza, napad drgawkowy, padaczka, plamica, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, torsade de pointes, wybroczyna, zaburzenie czynności seksualnych, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tatica 500 mg

Abirateron octan, substancja czynna leku Tatica, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii raka gruczołu krokowego. Podawanie abirateronu z jedzeniem znacząco zwiększa jego wchłanianie, dlatego lek należy stosować na czczo zgodnie z charakterystyką produktu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają ekspozycję na abirateron o około 55%, co może obniżać skuteczność terapii, dlatego ich stosowanie należy unikać. Inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia stężenia substratów tych enzymów – np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez te enzymy.
abirateron octan, amiodaron, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, nośnik OATP1B1, nowotwór gruczołu krokowego, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, rak prostaty, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, statyna, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlafaxine Teva

Wenlafaksyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza na początku terapii oraz przy zmianie dawki. Należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z alkoholem i innymi lekami serotoninergicznymi, które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią, tachykardią i zaburzeniami neuromięśniowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zachowań samobójczych, osób poniżej 25 roku życia oraz u pacjentów z chorobami serca, w tym z wydłużeniem odstępu QTc, gdzie odnotowano ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii. Monitorowanie ciśnienia tętniczego jest kluczowe, gdyż wenlafaksyna może powodować jego wzrost, a także przyspieszenie akcji serca, co może pogorszyć stan pacjentów z chorobami układu krążenia. W trakcie leczenia należy również obserwować objawy hiponatremii, zespołu SIADH oraz zaburzenia krzepliwości, zwłaszcza u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub moczopędne.
akatyzja, antykoagulant, chromatografia gazowa, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitor płytek, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, mania, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pochodna amfetaminy, remisja, spektrometria masowa, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wybroczyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności seksualnych, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Sidretella 20 3 mg + 0,02 mg

Produkt leczniczy Sidretella 20, zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz bezpieczeństwo terapii. Głównym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, a także niektóre leki przeciwwirusowe HIV (rytonawir, newirapina, efawirenz) i preparaty ziołowe (dziurawiec zwyczajny), co prowadzi do zwiększonego klirensu hormonów płciowych i potencjalnej utraty skuteczności antykoncepcyjnej, manifestującej się krwawieniami śródcyklicznymi. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji barierowej przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest rozważenie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Ponadto, silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać stężenia drospirenonu (2,7-krotnie) i etynyloestradiolu (1,4-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
aktywność aminotransferaz, aktywność reninowa osocza, antagonista aldosteronu, czynnik ryzyka, drospirenon, działanie antymineralokortykoidowe, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etynyloestradiol, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, indukcja enzymu, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, krwawienie śródcykliczne, leczenie długoterminowe, leczenie krótkoterminowe, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwwirusowy HCV, lek przeciwwirusowy HIV, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat ziołowy, steroidowy środek antykoncepcyjny, stężenie potasu w surowicy, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Luteina 200 mg

Progesteron zawarty w produkcie leczniczym Luteina 200 mg (tabletki dopochwowe) ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450-3A4, co determinuje liczne interakcje farmakologiczne. Induktory tego enzymu, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina oraz niektóre antybiotyki (ampicylina, tetracykliny) i preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, mogą znacząco zwiększać eliminację progesteronu, obniżając jego skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory cytochromu P450-3A4, np. ketokonazol, zwiększają biodostępność progesteronu, co może nasilać jego działanie i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących funkcji wątroby i układu endokrynnego oraz zmniejszać tolerancję glukozy u pacjentek z cukrzycą, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania leków hipoglikemizujących. Istotna jest także interakcja z cyklosporyną, gdzie progesteron hamuje jej metabolizm, zwiększając stężenie leku i ryzyko toksyczności, co wymaga regularnego monitorowania poziomu cyklosporyny we krwi.
ampicylina, barbiturany, biodostępność progesteronu, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dziurawiec zwyczajny, fenylobutazon, fenytoina, funkcja wątroby, gryzeofulwina, induktor cytochromu, inhibitor cytochromu, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm progesteronu, oporność na insulinę, ośrodkowy układ nerwowy, preparat ziołowy, ryfampicyna, senność, spironolakton, tabletka dopochwowa, tetracykliny, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Noretysteron octan – Interakcje

Octan noretysteronu, stosowany w systemach transdermalnych Systen Sequi, podlega istotnym interakcjom farmakokinetycznym, głównie poprzez indukcję enzymów cytochromu P450, co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu i obniżenia stężenia progestagenu w osoczu. Kluczowymi induktorami są barbiturany, hydantoina, karbamazepina, ryfampicyna, ryfabutyna, bozentan oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (np. newirapina, efawirenz). Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające dziurawiec zwyczajny, które mogą znacząco osłabić efekt terapeutyczny, zwiększając ryzyko nieplanowanych krwawień. Ponadto, inhibitory proteazy (rytonawir, telaprewir, nelfinawir) wykazują paradoksalną indukcję metabolizmu hormonów steroidowych mimo właściwości inhibicyjnych wobec CYP450. W terapii hormonalnej z octanem noretysteronu obserwuje się także interakcję z lamotryginą, gdzie dochodzi do indukcji glukuronidacji i obniżenia jej stężenia w osoczu, co może skutkować pogorszeniem kontroli napadów padaczkowych. Zaleca się monitorowanie efektów klinicznych oraz rozważenie alternatywnych metod terapii lub dostosowanie dawki w przypadku jednoczesnego stosowania leków indukujących enzymy.
badanie czynnościowe tarczycy, barbituran, białko wiążące tyroksynę, bozentan, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, glukuronidacja, gospodarka węglowodanowa, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, hydantoina, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor odwrotnej transkryptazy, karbamazepina, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lipidy w surowicy, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, octan noretysteronu, progestagen, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, system transdermalny, telaprewir, test tolerancji glukozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alacare

Alacare to plaster leczniczy zawierający 8 mg kwasu 5-aminolewulinowego (2 mg/cm²), stosowany w terapii fotodynamicznej, który wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących bezpieczeństwa. Przeciwwskazania obejmują kobiety w ciąży (chyba że jest to bezwzględnie konieczne), pacjentów z bardzo grubymi, czerwonymi, złuszczającymi się zmianami rogowacenia słonecznego oraz osoby o ciemnobrązowej lub czarnej skórze (typ V lub VI w skali Fitzpatricka) z powodu braku danych klinicznych. Po zabiegu należy unikać ekspozycji na światło słoneczne przez około 48 godzin, a terapia powinna być prowadzona przez wykwalifikowany personel medyczny. Występowanie stanów zapalnych skóry, infekcji, łuszczycy, egzemy, nowotworów skóry czy tatuaży w miejscu aplikacji może wpływać na skuteczność i ocenę terapii, jednak brak jest doświadczeń klinicznych w tych sytuacjach.
chinolon, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, dziurawiec zwyczajny, egzema, fenotiazyna, gryzeofulwina, infekcja bakteryjna, kwas 5-aminolewulinowy, lek przeciwgrzybiczy, lek tiazydowy, łuszczyca, nowotwór skóry, pochodna sulfonylomocznika, promieniowanie ultrafioletowe, reakcja fototoksyczna, reakcja fotouczulająca, rogowacenie słoneczne, skala Fitzpatricka, sulfonamid, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, zakażenie miejscowe, zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Climara-50 50 mcg/24 h (3,8 mg)

Produkt leczniczy Climara-50, zawierający estradiol stosowany przezskórnie, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii hormonalnej. Induktory enzymów cytochromu P450, takie jak leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), przeciwzakaźne (ryfampicyna, efawirenz) oraz preparaty roślinne (ziele dziurawca), przyspieszają metabolizm estradiolu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu i zmniejszenia efektu terapeutycznego. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym azolowe leki przeciwgrzybicze (flukonazol, ketokonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna), mogą zwiększać stężenie estradiolu, nasilając działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki leczone lekami przeciw HIV i HCV, gdzie interakcje mogą prowadzić do zmiennych i klinicznie istotnych zmian stężenia estrogenu oraz zwiększonego ryzyka hepatotoksyczności, zwłaszcza przy stosowaniu schematów ombitaswir/parytaprewir/rytonawir ± dazabuwir lub glekaprewir/pibrentaswir. Warto podkreślić, że podawanie estradiolu przezskórnie ogranicza efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co może zmniejszać wpływ induktorów enzymów na metabolizm hormonu w porównaniu do podawania doustnego.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, bloker kanału wapniowego, Climara-50, cytochrom P450, dazabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, erytromycyna, felbamat, fenytoina, flukonazol, frakcja lipidowa, funkcja nadnerczy, funkcja tarczycy, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca hormony płciowe, gryzeofulwina, hormon płciowy, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor HCV, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krzepnięcie krwi, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakaźny, metabolizm estrogenu, newirapina, okskarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, parametry czynności wątroby, primidon, receptor estrogenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, terapia hormonalna, topiramat, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escitalopram Grindeks 20 mg

Escitalopram Grindeks, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w postaci tabletek powlekanych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na escytalopram lub substancje pomocnicze oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), w tym nieselektywnych, nieodwracalnych inhibitorów MAO, odwracalnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidu, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym lub wrodzonym wydłużeniem odstępu QT w EKG oraz w skojarzeniu z lekami wydłużającymi QT, takimi jak antyarytmiki klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, makrolidy, fluorochinolony, przeciwgrzybicze i przeciwmalaryczne, ze względu na ryzyko groźnych arytmii komorowych.
antybiotyk, arytmia komorowa, bradyarytmia, cukrzyca, dziurawiec zwyczajny, epizod maniakalny, escytalopram, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, mania, moklobemid, nagły zgon sercowy, padaczka, próg drgawkowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tryptan, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Venlafaxine Teva 37,5 mg

Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Teva) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (34,9 mg w dawce 37,5 mg, 69,9 mg w dawce 75 mg, 139,7 mg w dawce 150 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem, hipertermią i innymi zagrażającymi życiu objawami neurologicznymi i metabolicznymi. Zaleca się zachowanie okresów karencji: minimum 14 dni po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7 dni od odstawienia wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO.
chlorowodorek, drżenie, dziedziczne zaburzenia, dziurawiec zwyczajny, hipertermia, inhibitory MAO, inhibitory monoaminooksydazy, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, leki przeciwpłytkowe, leki przeciwzakrzepowe, leki serotonergiczne, myśli samobójcze, nadwrażliwość, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, nieodwracalny IMAO, objawy depresji, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, próba samobójcza, próg drgawkowy, sacharoza, SNRI, SSRI, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, wenlafaksyna, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Contix 40 mg

Pantoprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co wpływa na wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), erlotynibem oraz pochodnymi kumaryny (warfaryna, fenprokumon). W przypadku inhibitorów proteazy HIV, jednoczesne stosowanie pantoprazolu może prowadzić do znacznego zmniejszenia biodostępności tych leków, co grozi nieskutecznością terapii przeciwwirusowej; zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłe monitorowanie miana wirusa. Pochodne kumaryny wykazują zwiększenie INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane w onkologii i ciężkich postaciach łuszczycy mogą ulec kumulacji przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu, co zwiększa ryzyko toksyczności i może wymagać czasowego odstawienia inhibitora pompy protonowej.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, diazepam, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, metotreksat, metronidazol, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, warfaryna, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamide Grindeks 2 mg

Loperamid Grindeks, będący substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami tego transportera oraz enzymów CYP3A4 i CYP2C8. Jednoczesne podanie loperamidu w dawkach od 2 do 16 mg z chinidyną lub rytonawirem powoduje 2-3-krotne zwiększenie stężenia leku w osoczu. Inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak itrakonazol i ketokonazol, zwiększają stężenie loperamidu odpowiednio 3-4 i 5-krotnie, natomiast gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) podwaja stężenie. Kombinacja itrakonazolu i gemfibrozylu prowadzi do 4-krotnego wzrostu maksymalnego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji loperamidu. Pomimo tych znacznych wzrostów stężenia, badania kliniczne nie wykazały nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, co potwierdzają testy psychomotoryczne i pupilometryczne.
azolowy lek przeciwgrzybiczny, badanie pupilometryczne, chlorowodorek loperamidu, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja w osoczu, enzym CYP3A4, farmakokinetyka loperamidu, glikoproteina p, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, kozłek lekarski, lek przeciwgrzybiczny, loperamid, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, szlak enzymatyczny, test psychomotoryczny, transporter błonowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zoloft 50 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnymi selektywnymi (moklobemid) oraz nieselektywnymi (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany, inne SSRI), lekami wydłużającymi odstęp QTc oraz lekami wpływającymi na układ krzepnięcia (NLPZ, ASA, tyklopidyna), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, arytmii i krwawień. Monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych jest wskazane podczas terapii skojarzonej, zwłaszcza przy stosowaniu litu, fenytoiny, warfaryny oraz metamizolu.
alprazolam, aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, błękit metylenowy, cholinoesteraza osoczowa, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, endogenny kortyzol, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor monoaminooksydazy, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, linezolid, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sastium 100 mg

Lek Sastium (sertralina) w dawkach 50 mg i 100 mg posiada bezwzględne przeciwwskazania, które należy ściśle przestrzegać w celu uniknięcia poważnych działań niepożądanych. Przede wszystkim jest to nadwrażliwość na sertralinę lub substancje pomocnicze oraz jednoczesne stosowanie nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Wymagane są okresy karencji: minimum 14 dni po zakończeniu terapii inhibitorem MAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz co najmniej 7 dni odstawienia sertraliny przed włączeniem inhibitora MAO. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie pimozydu ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca zagrażających życiu.
anafilaksja, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, farmakolog kliniczny, hipertermia, inhibitor MAO, krwawienie, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, nadwrażliwość na sertralinę, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, reakcja alergiczna, sertralina, środek znieczulający, SSRI, tramadol, tryptan, wysypka, zabieg chirurgiczny, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii duloksetyną oraz 5-dniowego odstępu po jej zakończeniu. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), znacząco zwiększają stężenie duloksetyny w osoczu (6-krotny wzrost AUC, zmniejszenie klirensu o 77%), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, risperidon, beta-blokery jak metoprolol), wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, u palaczy stężenie duloksetyny jest obniżone o około 50% z powodu indukcji CYP1A2, co może wymagać dostosowania dawki.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego, benzodiazepina, beta-bloker, buprenorfina, cytochrom P450, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, IMAO, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP1A2, klomipramina, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, linezolid, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SNRI, SSRI, teofilina, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Dezogestrel – Interakcje

Dezogestrel, stosowany w jednoskładnikowych tabletkach antykoncepcyjnych (75 µg) oraz w preparatach złożonych z etynyloestradiolem, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych układu cytochromu P450 (CYP). Induktory enzymów, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, zwiększają klirens dezogestrelu i jego aktywnego metabolitu etonogestrelu, co może skutkować krwawieniami śródcyklicznymi oraz zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymów pojawia się już po kilku dniach, osiąga maksimum po kilku tygodniach i utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy terapii długotrwałej należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną.
barbituran, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, erytromycyna, etonogestrel, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, produkt antykoncepcyjny, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,5 mg

Fingolimod Teva, jako lek immunomodulujący, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi, takimi jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Fingolimod wpływa na skuteczność szczepień, obniżając ją podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, szczególnie przeciwwskazane są szczepionki żywe atenuowane. Ponadto, lek może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez beta-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i ścisłe monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków bradykardyzujących – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Panprazox 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wymagającymi kwaśnego środowiska żołądkowego do prawidłowego wchłaniania, takimi jak azolowe środki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z tymi lekami może znacząco obniżyć ich biodostępność, co wymaga ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłego monitorowania stanu klinicznego pacjenta, np. miana wirusa HIV. Ponadto, pantoprazol może wpływać na farmakodynamikę leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, fenprokumon), potencjalnie zwiększając wartości INR i czas protrombinowy, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia IPP w trakcie terapii metotreksatem.
amoksycylina, atazanawir, azolowy środek przeciwgrzybiczy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja pantoprazolu z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pH soku żołądkowego, piroksykam, pozakonazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Euthyrox N 112 mcg 112 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Euthyrox N 112 mcg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, metabolizm oraz konwersję do aktywnej formy T3. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, wapń oraz inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków lub monitorowania i dostosowania dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, ziele dziurawca) oraz inhibitory konwersji T4 do T3 (propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, amiodaron) mogą przyspieszać metabolizm lub hamować aktywację lewotyroksyny, co również wymaga ścisłej kontroli parametrów tarczycy i ewentualnej korekty dawkowania.
amiodaron, barbiturany, cholestyramina, dziurawiec zwyczajny, estrogen, Euthyrox, fenytoina, funkcja tarczycy, glikokortykosteroid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, induktor enzymatyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwersji T4 do T3, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, konwersja T4 do T3, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, poziom TSH, preparaty glinu, produkty sojowe, propylotiouracyl, rytonawir, salicylany, sertralina, sewelamer, środki kontrastowe jodowe, wchłanianie lewotyroksyny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 200 mg

Lakozamid wymaga ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego. Analizy kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów przyjmujących karbamazepinę lub lamotryginę. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych CYP, a także nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu może być katalizowany przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnego wpływu lakozamidu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) ani omeprazolu. Omeprazol jako inhibitor CYP2C19 nie wpływa na ekspozycję na lakozamid, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C19.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie w osoczu, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Alprazolam Aurovitas 0,5 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wywołującymi depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, uspokajające, przeciwdepresyjne oraz środki zwiotczające mięśnie. Połączenie alprazolamu z opioidami zwiększa ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawkowania i ścisłego monitorowania. Również jednoczesne stosowanie z klozapiną niesie wysokie ryzyko zatrzymania oddechu i akcji serca. Alkohol potęguje działanie uspokajające alprazolamu, prowadząc do zaburzeń koordynacji, wydłużenia czasu reakcji i amnezji następczej, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko upadków i toksyczności.
alprazolam, amnezja następcza, antybiotyk makrolidowy, cymetydyna, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klozapina, lek antyretrowirusowy, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, neuroleptyk, opioid, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, sertralina, środek znieczulający, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Seizpat, wykazuje niski potencjał do interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów układu cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4) w dawkach terapeutycznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak badania in vivo nie wykazały klinicznie istotnego wpływu na aktywność tych enzymów. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) może potencjalnie zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani warfaryny, co potwierdza jego korzystny profil interakcyjny. Warto podkreślić, że jednoczesne stosowanie z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci, co może wymagać dostosowania dawki.
cytochrom P450, digoksyna, działania niepożądane OUN, dziurawiec zwyczajny, EKG, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolizm leku, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, terapia skojarzona, warfaryna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 5 mg + 80 mg

Produkt złożony Wamlox, zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, wykazuje interakcje charakterystyczne dla obu składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak alfa-adrenolityki i leki moczopędne, które mogą nasilać efekt hipotensyjny. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Inhibitory CYP3A4 mogą podnosić stężenie amlodypiny, natomiast induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą je obniżać. Walsartan wchodzi w interakcje z litem (zwiększone ryzyko toksyczności) oraz lekami oszczędzającymi potas (ryzyko hiperkaliemii). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek.
alfa-adrenolityk, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, atorwastatyna, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera wychwytu, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lit farmakologiczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wyrzutu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rixacam 10 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego stężenie w osoczu oraz ryzyko krwawienia. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), zwiększają AUC rywaroksabanu o 150-160% i Cmax o 70%, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 30-50% i Cmax o 30-40%, co może być klinicznie istotne u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek (wzrost AUC do 2-krotnego). Flukonazol (400 mg 1×/dobę) zwiększa AUC o 40% i Cmax o 30%. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany ostrożnie lub unikać się jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i dziurawiec, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności przeciwzakrzepowej i wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia leków.
agregacja płytek, atorwastatyna, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Warfin 5 mg

Warfaryna, jako lek o wąskim indeksie terapeutycznym, wymaga szczególnej uwagi przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami ze względu na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metabolizm enancjomerów R- i S-warfaryny odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2, CYP3A4 oraz CYP2C9, co powoduje, że inhibitory tych cytochromów (np. amiodaron, metronidazol, azole przeciwgrzybicze) mogą zwiększać stężenie warfaryny i INR, podnosząc ryzyko krwawień. Z kolei induktory enzymów (np. ryfampicyna, leki przeciwdrgawkowe) obniżają stężenie warfaryny i INR, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności przeciwzakrzepowej. Wartości INR powinny być monitorowane szczególnie intensywnie przy wprowadzaniu, odstawianiu lub zmianie dawkowania leków wchodzących w interakcje, a także przy zmianach diety, nawyków alkoholowych i palenia tytoniu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania warfaryny z innymi antykoagulantami doustnymi oraz ostrożność przy lekach przeciwpłytkowych i przeciwdepresyjnych SSRI/SNRI ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
amiodaron, amoksycylina, antagonista witaminy K, antybiotykoterapia, apiksaban, azytromycyna, bezafibrat, białka osocza, cefalosporyna, chinidyna, cholestyramina, choroba refluksowa przełyku, cyklofosfamid, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cyprofloksacyna, dabigatran, dekstropropoksyfen, dikloksacylina, dipirydamol, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwcukrzycowy, dziurawiec zwyczajny, edoksaban, erytromycyna, fenobarbital, fenofibrat, fibrat, flukloksacylina, flukonazol, fluoksetyna, fluorochinolon, fluorouracyl, fluwastatyna, gemfibrozyl, H2-bloker, hamowanie metabolizmu wątrobowego, indukcja metabolizmu wątrobowego, inhibitor EGFR, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, International Normalized Ratio, itrakonazol, kapecytabina, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kloksacylina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lopinawir, lowastatyna, metotreksat, metronidazol, mikonazol, miłorząb, nafcylina, niewydolność wątroby, NLPZ, omeprazol, opioid, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, preparat ziołowy, propafenon, prymidon, przeciwciało monoklonalne, R-warfaryna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, S-warfaryna, sertralina, SNRI, SSRI, statyna, sulfonamid, symwastatyna, tamoksyfen, tramadol, tyklopidyna, warfaryna, wartość INR, wąski zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 50 mcg

Lewotyroksyna (T4) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie kliniczne. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo i wapń znacząco obniżają wchłanianie leku, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego 2-5 godzin między ich podaniem a lewotyroksyną. Inhibitory pompy protonowej oraz orlistat również zmniejszają wchłanianie, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) przyspieszają metabolizm T4, co może skutkować koniecznością zwiększenia dawki. Z kolei amiodaron i glikokortykosteroidy hamują konwersję T4 do aktywnego T3, co może prowadzić do dysfunkcji tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z wolem guzkowym. Ponadto, leki takie jak salicylany, dikumarol czy furosemid w dużych dawkach mogą wypierać lewotyroksynę z białek osocza, zwiększając stężenie wolnej frakcji hormonu (fT4) i potencjalnie nasilając jej działanie.
amiodaron, barbiturat, biodostępność, chlorochina, dysfunkcja tarczycy, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, glikokortykoid, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja biotyny i streptawidyny, karbamazepina, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, metabolizm wątrobowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, osteoporoza, parametry tarczycy, pochodna kumaryny, poziom fT4, poziom TSH, propylotiouracyl, receptor beta-adrenergiczny, salicylany, sertralina, środek kontrastowy jodowy, sukralfat, wole guzkowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, żywice wiążące kwasy żółciowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Cyprodiol 2 mg + 0,035 mg

Cyprodiol, zawierający 2 mg cyproteronu octanu i 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną i antykoncepcyjną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, rifampicyna, karbamazepina, fenytoina, prymidon, okskarbazepina, topiramat, felbamat, gryzeofulwina, ziele dziurawca), które mogą obniżać stężenia hormonów i prowadzić do krwawień śródcyklicznych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej metody barierowej podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Inhibitory CYP3A4 oraz etorykoksyb (60-120 mg/dobę) mogą zwiększać stężenia hormonów w osoczu (etyloestradiolu 1,4-1,6-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Cyprodiolu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ponadpięciokrotnego wzrostu aktywności AlAT; w takich przypadkach należy zastosować alternatywne metody antykoncepcji i odczekać 2 tygodnie po zakończeniu terapii HCV przed powrotem do Cyprodiolu.
aktywność aminotransferazy, barbiturat, biochemiczny wskaźnik czynności wątroby, cyklosporyna, cyproteron octan, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcja lipidów, glekaprewir, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV/HCV, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, metoda barierowa, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parametr krzepnięcia, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rifampicyna, rytonawir, sofosbuwir, środek zawierający progestagen, substrat CYP1A2, teofilina, tizanidyna, tolerancja glukozy, topiramat, transkortyna, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Voriconazole hameln 200 mg

Worykonazol, substancja czynna preparatu Voriconazole hameln, jest silnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9 oraz CYP2C19, a jednocześnie jest przez nie metabolizowany, co powoduje złożony profil interakcji lekowych. Worykonazol może znacząco zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna czy iwabradyna, co wiąże się z ryzykiem wydłużenia odstępu QTc i poważnych zaburzeń rytmu serca – jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane. Silni induktory CYP450 (np. karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać stężenie worykonazolu, zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. W badaniach u zdrowych dorosłych mężczyzn stosowano dawkę 200 mg worykonazolu dwa razy na dobę, co stanowi podstawę do oceny interakcji także w innych populacjach i drogach podania, w tym dożylnej.
alkaloid sporyszu, antagonista opioidowy, antagonista wazopresyny, antybiotyk przeciwprątkowy, antykoagulanty doustne, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, efekt terapeutyczny, ergotamina, ergotyzm, farmakokinetyka, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hipoglikemia, immunosupresanty, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibicja enzymatyczna, inhibitor BCL-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja dwukierunkowa, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, lek antyarytmiczny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki przeciwpadaczkowe, miopatia, neurotoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, podanie dożylne, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, stan stacjonarny leku, substrat enzymatyczny, uszkodzenie wątroby polekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem, zespół Cushinga, zespół lizy guza, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Renazol 15 mg

Lanzoprazol, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na biodostępność i stężenia leków współstosowanych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami, których wchłanianie zależy od pH żołądka, takimi jak ketokonazol i itrakonazol, których biodostępność ulega znacznemu obniżeniu, co może prowadzić do subterapeutycznych stężeń. Również atazanawir, stosowany w terapii HIV, wykazuje istotne zmniejszenie biodostępności przy jednoczesnym stosowaniu z lanzoprazolem, co czyni to połączenie przeciwwskazanym. Ponadto, lanzoprazol może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, np. takrolimusu, którego ekspozycja może wzrosnąć nawet o 81%, co wymaga monitorowania stężenia tego leku w osoczu. W przypadku digoksyny, karbamazepiny, fenytoiny, pochodnych kumaryny oraz teofiliny zalecana jest ostrożność i monitorowanie stężeń, ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyczne i ryzyko działań niepożądanych.
atazanawir, błona śluzowa żołądka, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enzymy metabolizujące, farmakokinetyka leków, fenytoina, fluwoksamina, glikoproteina p, hamowanie wydzielania kwasu solnego, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm CYP3A4, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, pH żołądka, pochodne kumaryny, ryfampicyna, stężenie digoksyny, substrat CYP3A, sukralfat, takrolimus, teofilina, warfaryna, wydzielanie kwasu żołądkowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Aurovitas 100 mg

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi substancjami leczniczymi. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki, natomiast topiramat może zwiększać stężenie fenytoiny u niektórych pacjentów poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania stężenia fenytoiny. Kwas walproinowy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę topiramatu, ale ich łączne stosowanie może prowadzić do hiperamonemii i hipotermii, co wymaga monitorowania amoniaku i temperatury ciała. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol o 18-30% przy dawkach 200-800 mg/dobę, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowej antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat zmniejsza AUC digoksyny o 12%, co wymaga monitorowania jej stężenia, a także wpływa na farmakokinetykę leków przeciwcukrzycowych (metformina, pioglitazon, glibenklamid), co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
amitryptylina, CYP2C19, czas protrombinowy, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzym metabolizujący leki, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hormonalne środki antykoncepcyjne, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, indukcja enzymatyczna, INR, kamica nerkowa, karbamazepina, ketometabolit, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lit w psychiatrii, metformina, noretyndron, nortryptylina, pioglitazon, pizotifen, próg drgawkowy, propranolol, przełom padaczkowy, rysperydon, stężenie osoczowe, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Probella 2 mg

Dienogest, aktywny składnik Probelli, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w jelitach i wątrobie, co czyni go podatnym na interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP3A4, takie jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna czy ziele dziurawca zwyczajnego, mogą obniżać stężenie dienogestu nawet o 83% (AUC 0-24h), co skutkuje zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej i zmianami w profilu krwawienia. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol i erytromycyna, zwiększają ekspozycję na dienogest odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki stosowane w terapii HIV i HCV, które mogą powodować zmienne zmiany stężenia progestagenu, wymagające indywidualnej modyfikacji dawkowania. Dienogest nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków, a jego biodostępność nie jest modyfikowana przez wysokotłuszczowy posiłek.
antybiotyk makrolidowy, białko nośnikowe, biodostępność leku, błona śluzowa jelit, cytochrom P450 3A4, dienogest, dziurawiec zwyczajny, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, induktor CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitory CYP3A4, interakcje z alkoholem, klirens hormonów, krwawienie z macicy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, parametry czynności wątroby, substrat cytochromu P450, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z koszyczka rumianku – Interakcje

Wyciąg płynny z koszyczka rumianku (Matricaria recutita L.) jest powszechnie stosowany miejscowo w leczeniu schorzeń jamy ustnej, jednak brak jest dedykowanych badań klinicznych oceniających jego interakcje farmakologiczne. Składniki aktywne rumianku, takie jak flawonoidy, kumaryny i związki terpenowe, mogą teoretycznie wpływać na metabolizm leków poprzez modulację enzymów cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4) oraz nasilać działanie leków uspokajających i przeciwzakrzepowych. Przy stosowaniu miejscowym ryzyko interakcji systemowych jest minimalne ze względu na ograniczoną absorpcję, jednak preparaty zawierające wyciąg rumianku często zawierają 35-45% (V/V) etanolu, co może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego i podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej, zwłaszcza przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub stosowaniu innych leków sedatywnych.
acenokumarol, arnika górska, barbiturany, benzodiazepina, benzokaina, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, disulfiram, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, flawonoid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, kora dębu, kumaryna, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, mięta pieprzowa, reakcja nadwrażliwości, rumianek pospolity, szałwia lekarska, tatarak zwyczajny, tymianek pospolity, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z rumianku, związek terpenowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 100 mg

Lakozamid wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowych blokujących kanały sodowe oraz leków przeciwarytmicznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, przy czym nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie tych enzymów. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o około 25% u dorosłych i 17% u dzieci. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji z karbamazepiną, kwasem walproinowym, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, digoksyną, metforminą, warfaryną, midazolamem (Cmax wzrost o 30%) oraz omeprazolem.
antykoncepcja hormonalna, białko osocza, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C9, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwpadaczkowy lek blokujący kanały sodowe, ryfampicyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Duloxetine Medical Valley 120 mg

Duloksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed włączeniem duloksetyny oraz 5-dniowego odstępu po zakończeniu duloksetyny przed rozpoczęciem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), zmniejszają klirens duloksetyny o około 77% i zwiększają AUC 6-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym, np. trzykrotny wzrost AUC dezypraminy przy dawce 60 mg dwa razy na dobę oraz 71% wzrost AUC tolterodyny (40 mg dwa razy na dobę). Szczególną ostrożność należy zachować przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol, ze względu na ryzyko toksyczności.
antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, CYP1A2, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, duloksetyna, działanie hepatotoksyczne, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, farmakokinetyka, farmakoterapia, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens osoczowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, moklobemid, okres półtrwania leku, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, propafenon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Azoneurax 75 mg

Trazodon, substancja czynna leku Azoneurax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą podwajać stężenie trazodonu w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych takich jak nudności, omdlenia i hipotonia. Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną (400 mg/dobę) może obniżyć stężenie trazodonu i jego metabolitu m-chlorofenylopiperazyny odpowiednio o 76% i 60%, co wymaga monitorowania skuteczności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, trazodon nasila działanie leków uspokajających, nasennych, przeciwlękowych i przeciwhistaminowych, co może wymagać zmniejszenia ich dawek. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TLPD) oraz inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), z zaleceniem unikania takiego połączenia i zachowania odpowiednich okresów karencji (2 tygodnie po IMAO i 1 tydzień po trazodonie). Współistniejące stosowanie trazodonu z lekami wydłużającymi odstęp QT wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko torsade de pointes.
Azoneurax, chlorowodorek, chlorpromazyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, guanetydyna, hipotonia ortostatyczna, IMAO, indynawir, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lewomepromazyna, m-chlorofenylopiperazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, odstęp QT, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, sedacja, środek zwiotczający mięśnie, TLPD, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wziewny środek znieczulający, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zotral 100 mg

Produkt leczniczy Zotral zawiera 100 mg chlorowodorku sertraliny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sertralinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (159,3 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii MAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz 7-dniowego odstępu przed wprowadzeniem MAO po odstawieniu sertraliny. Ponadto, stosowanie sertraliny z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wydłużenia odstępu QT i groźnych zaburzeń rytmu serca.
chlorowodorek sertraliny, choroba układu krążenia, cytochrom P450, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, flekainid, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na sertralinę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, przewodnictwo serotoninergiczne, SNRI, SSRI, tramadol, tryptan, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sylvie 30 30 mcg + 75 mcg

Stosowanie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych, takich jak Sylvie 30 (30 µg etynyloestradiolu i 75 µg gestodenu), wiąże się z licznymi interakcjami farmakologicznymi, które mogą obniżać skuteczność antykoncepcyjną lub wpływać na metabolizm innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, rifampicyna, dziurawiec), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co wymaga stosowania dodatkowych mechanicznych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Równoczesne stosowanie Sylvie 30 z inhibitorami proteazy HIV/HCV oraz nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy może powodować zmienne zmiany stężeń hormonów, co wymaga indywidualnej oceny i konsultacji specjalistycznej. Ponadto, u pacjentek leczonych schematami przeciwwirusowymi na HCV (np. ombitaswir/parytaprewir/rytonawir/dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) obserwuje się istotne ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >5x ULN), co wymusza czasowe odstawienie Sylvie 30 i zastosowanie alternatywnych metod antykoncepcji.
aktywność aminotransferazy, badanie laboratoryjne, białko transportowe, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, frakcja lipidów, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, górna granica normy, hepatotoksyczność, indukcja enzymu wątrobowego, induktor enzymu, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, leczenie HCV, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, metoda barierowa, metoda niehormonalna, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, parametr czynności nadnerczy, parametr czynności tarczycy, parametr czynności wątroby, parametr krzepnięcia, progestagen, zakażenie HCV
Leksykon leków
Interakcje leku – Olmita 20 mg + 5 mg

Olmita, lek złożony zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Olmesartan, antagonista receptora angiotensyny II, wchodzi w interakcje z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na stężenie potasu (leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu), które mogą prowadzić do hiperkaliemii, wymagając ścisłego monitorowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu może powodować wzrost jego stężenia i toksyczność, a NLPZ mogą osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu i pogarszać funkcję nerek. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, kwas żółciowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający kwas żołądkowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, prawastatyna, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wodorotlenek glinowo-magnezowy, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Citalopram Vitabalans 20 mg

Citalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), takimi jak selegilina, linezolid i moklobemid, które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Ponadto, citalopram jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. amiodaron, sotalol, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, sparfloksacyna, astemizol), ze względu na ryzyko torsade de pointes. Interakcje z lekami serotonergicznymi (inne SSRI, SNRI, tramadol, tryptany, dziurawiec) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, natomiast współstosowanie z lekami wpływającymi na hemostazę (ASA, NLPZ, warfaryna, heparyny) podnosi ryzyko krwawień. Alkohol nasila depresyjne działanie na OUN oraz ryzyko działań niepożądanych, takich jak senność, zaburzenia psychomotoryczne i hepatotoksyczność, co może obniżać skuteczność terapii i zwiększać ryzyko zachowań impulsywnych.
bradyarytmia, doustny antykoagulant, dziurawiec zwyczajny, farmakodynamika, farmakokinetyka, hemostaza, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwotok poporodowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, niedoczynność wątroby, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przetrwałe nadciśnienie płucne, środek przeciwdrobnoustrojowy, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wydłużenie odstępu QT, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pamyl 40 mg 40 mg

Pantoprazol w dawce 40 mg, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco wpływa na farmakokinetykę leków wymagających kwaśnego środowiska żołądka do optymalnego wchłaniania, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitory kinazy tyrozynowej (erlotynib) oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir). W przypadku atazanawiru zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. Wysokie dawki metotreksatu (>300 mg) podawane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu, co uzasadnia rozważenie czasowego odstawienia pantoprazolu. Metabolizm pantoprazolu odbywa się głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, jednak badania nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6 czy CYP2E1.
amoksycylina, atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, fenprokumon, fluwoksamina, glikoproteina p, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek zobojętniający, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, pantoprazol, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oroes 10 mg

Lek Oroes zawierający 10 mg escytalopramu w postaci szczawianu posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w praktyce klinicznej. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieselektywnymi, nieodwracalnymi MAOI, odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidem. Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT, wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes.
antykoagulant, bradykardia, choroba wrzodowa, dziurawiec zwyczajny, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, nadwrażliwość na escytalopram, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, NLPZ, płytka krwi, SSRI, torsades de pointes, tramadol, tryptan, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Holoxan 1 g

Ifosfamid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami i terapiami, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność oraz profil toksyczności. Szczególnie istotne jest nasilenie mielosupresji i immunosupresji przy jednoczesnym stosowaniu ifosfamidu z inhibitorami ACE, karboplatyną, cisplatyną oraz natalizumabem. Wysokie ryzyko kardiotoksyczności obserwuje się przy kojarzeniu z antracyklinami i radioterapią okolicy serca. Nefrotoksyczność jest potęgowana przez acyklowir, aminoglikozydy, amfoterycynę B, karboplatynę i cisplatynę. Dodatkowo, busulfan i radioterapia pęcherza moczowego zwiększają ryzyko krwotocznego zapalenia pęcherza, a amiodaron oraz czynniki wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF, GM-CSF) nasilają toksyczność płucną. Interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (przeciwwymiotne, antyhistaminowe, opioidy, środki uspokajające) prowadzą do nasilenia sedacji i zaburzeń świadomości.
acyklowir, amfoterycyna B, aminoglikozydy, amiodaron, antybiotyki antracyklinowe, busulfan, cisplatyna, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, G-CSF, GM-CSF, ifosfamid, immunosupresja, induktory cytochromu P450, inhibitory ACE, inhibitory CYP 3A4, INR, interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, irynotekan, itrakonazol, karbamazepina, karboplatyna, kardiotoksyczność, ketokonazol, kortykosteroidy, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, leukopenia, mielosupresja, natalizumab, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne kumaryny, powikłania zakrzepowo-zatorowe, ryfampicyna, sorafenib, tamoksifen, toksyczność hematologiczna, toksyczność płucna, włóknienie płuc
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Bayer 20 mg

Rywaroksaban u dzieci i młodzieży wykazuje interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne podobne do obserwowanych u dorosłych, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4 oraz transportem przez glikoproteinę P. Silne inhibitory tych szlaków, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę) i erytromycyna (500 mg 3x/dobę), zwiększają AUC odpowiednio o 1,5x i 1,3x, a ich wpływ jest nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2,0x). Flukonazol (400 mg/dobę) podnosi AUC o 1,4x. Jednoczesne stosowanie z dronedaronem jest niezalecane z powodu potencjalnego wzrostu stężenia rywaroksabanu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC o około 50%, obniżając skuteczność leku, co wymaga unikania kojarzenia lub ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem zakrzepicy.
atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cytochrom P450 3A4, czas krwawienia, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, duloksetyna, działanie antyagregacyjne, dziurawiec zwyczajny, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, glikoproteina p, induktor cytochromu, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, kaskada krzepnięcia, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, paroksetyna, płytki krwi, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, wenlafaksyna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Clazicon 30 mg

Gliklazyd, jako pochodna sulfonylomocznika, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą. Szczególnie istotne są interakcje prowadzące do nasilenia działania hipoglikemizującego, takie jak z mikonazolem (stosowanym ogólnie i w żelu do jamy ustnej), które są bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii i śpiączki hipoglikemicznej. Fenylbutazon oraz danazol również wpływają na metabolizm gliklazydu, odpowiednio nasilając hipoglikemię lub destabilizując kontrolę glikemii, co wymaga dostosowania dawki i intensywnego monitorowania glikemii. Ponadto, współstosowanie gliklazydu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami ACE, flukonazolem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, fluorochinolonami i innymi wymienionymi substancjami zwiększa ryzyko hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii i ewentualnej modyfikacji terapii.
agonista receptora GLP-1, akarboza, chlorpromazyna, danazol, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, dziurawiec zwyczajny, enalapryl, fenylbutazon, flukonazol, fluorochinolon, gliklazyd, glikokortykosteroid, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, kaptopryl, klarytromycyna, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek beta-adrenomimetyczny, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek blokujący receptor H2, lek neuroleptyczny, lek przeciwzakrzepowy, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pacjent diabetologiczny, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, rytodryna, salbutamol, śpiączka hipoglikemiczna, sulfonamid, terbutalina, tiazolidynedion, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Oekolp 1 mg/g

Produkt leczniczy OEKOLP, podawany dopochwowo, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co znacząco ogranicza ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych. Niemniej jednak, należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje z innymi miejscowo stosowanymi preparatami dopochwowymi, które mogą wpływać na właściwości fizykochemiczne lub skuteczność OEKOLP. Istotne jest również monitorowanie terapii u pacjentek stosujących jednocześnie induktory enzymów cytochromu P-450, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwzakaźne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum). Indukcja metabolizmu estrogenów przez te substancje może prowadzić do osłabienia działania terapeutycznego OEKOLP oraz zmian w profilu krwawienia macicznego, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
absorpcja ogólnoustrojowa, antybiotyk miejscowy, cytochrom P-450, działanie terapeutyczne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estriol, fenobarbital, fenytoina, Hypericum perforatum, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, karbamazepina, krwawienie maciczne, leczenie zakażeń, lek dopochwowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm estrogenów, metabolizm hormonów steroidowych, nelfinawir, newirapina, preparat ziołowy, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, steroidowy lek przeciwzapalny, terapia zastępcza, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lexapro

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w terapii, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. Lek nie jest zalecany w populacji pediatrycznej ze względu na brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa. W początkowym okresie leczenia u pacjentów z zaburzeniami lękowymi może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około dwóch tygodniach. Escytalopram należy przerwać w przypadku wystąpienia napadów drgawkowych lub ich nasilenia, a u pacjentów z niestabilną padaczką stosowanie SSRI jest przeciwwskazane. U chorych z manią lub hipomanią w wywiadzie konieczne jest monitorowanie i ewentualne odstawienie leku w przypadku wystąpienia fazy maniakalnej. Leczenie może wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga dostosowania dawek insuliny lub leków hipoglikemizujących.
akatyzja, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dziurawiec zwyczajny, hipoglikemia i hiperglikemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem, lek hipoglikemizujący, mania i hipomania, napad drgawkowy, niewydolność serca, padaczka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, torsade de pointes, wybroczynowa plamica, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec zwyczajny – Wskazania do stosowania

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) jest składnikiem aktywnym w preparatach stosowanych głównie w terapii zaburzeń trawiennych oraz dolegliwości bólowych mięśniowo-szkieletowych. W formie nalewki (Hyperici tinctura) o stężeniu 25 g/100 g (25%) występuje w Kroplach żołądkowych forte i Kroplach żołądkowych T, które są wskazane w niestrawności, wzdęciach, uczuciu pełności oraz braku apetytu. Dziurawiec w tych preparatach działa synergistycznie z innymi nalewkami roślinnymi (kozłkową, miętową, gorzką), co przyczynia się do poprawy procesów trawiennych i przywrócenia prawidłowego apetytu. W preparacie homeopatycznym Traumeel S, dostępny w postaci maści i żelu, dziurawiec występuje w rozcieńczeniu D6 (0,09 g/100 g produktu) i jest jednym z 14 składników wspomagających leczenie urazów stawów oraz łagodzenie dolegliwości bólowych mięśni i stawów. Wszystkie preparaty zawierają dziurawiec jako element terapii złożonej, co podkreśla konieczność rozpatrywania efektu terapeutycznego jako wynik synergii składników, a nie monoterapii dziurawcem.
ból mięśniowo-stawowy, brak apetytu, choroba OUN, choroba wątroby, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, etanol, forma farmaceutyczna, Hyperici tinctura, Hypericum perforatum, indukcja cytochromu P450, interakcja lekowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, medycyna tradycyjna, nalewka z dziurawca, niestrawność, padaczka, płyn doustny, preparat doustny, preparat miejscowy, preparaty homeopatyczne, skręcenie stawu, terapia złożona, uczucie pełności, uzależnienie od alkoholu, wzdęcia, zaburzenia trawienne