neutropenia
Neutropenia to stan hematologiczny charakteryzujący się obniżoną liczbą neutrofilów we krwi obwodowej poniżej 1500/μl (1,5 × 10⁹/l). Neutrofile stanowią najliczniejszą populację granulocytów i odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwko infekcjom bakteryjnym i grzybiczym.
W zależności od stopnia nasilenia, neutropenię klasyfikuje się jako łagodną (1000-1500/μl), umiarkowaną (500-1000/μl) i ciężką (<500/μl). Ryzyko wystąpienia infekcji znacząco wzrasta przy wartościach poniżej 500/μl, szczególnie gdy stan ten utrzymuje się przez dłuższy czas.
Etiologia neutropenii obejmuje choroby hematologiczne (np. zespoły mielodysplastyczne, białaczki), działania niepożądane leków (chemioterapeutyki, niektóre antybiotyki), infekcje (wirusowe, bakteryjne), choroby autoimmunologiczne oraz wrodzone zaburzenia hematopoezy. Neutropenia może być także objawem niedoborów pokarmowych (witaminy B12, kwasu foliowego).
Diagnostyka neutropenii wymaga określenia jej charakteru (ostra vs przewlekła), oceny szpiku kostnego oraz wykluczenia potencjalnych przyczyn. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje leczenie choroby podstawowej, odstawienie leków wywołujących neutropenię, stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) oraz profilaktykę i leczenie infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucorta 50 mg
Flukonazol, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 200 mg (preparat Flucorta), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają starannego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze objawy (≥1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP) i wysypka skórna. Często obserwowana jest również niedokrwistość (≥1/100 do <1/10), co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. Rzadziej (≥1/1000 do <1/100) mogą wystąpić poważniejsze zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, zwiększające ryzyko infekcji i krwawień. Flukonazol może także indukować zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemię, hipercholesterolemię i hipertriglicerydemię, które mogą mieć istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka arytmii serca.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cholestaza, fosfataza alkaliczna, funkcja wątroby, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka krostkowa uogólniona, parestezje, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka polekowa, wysypka skórna, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 10 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny, substancji czynnej Zolaxa Rapid, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć z objawami neurologicznymi i kardiologicznymi. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie OUN, działanie antycholinergiczne oraz odwracalne zmiany hematologiczne, w tym neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
ataksja, badanie przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cezarius 250 mg
Lek Cezarius, zawierający lewetyracetam, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych potwierdzony badaniami klinicznymi na 3416 pacjentach oraz obserwacjami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy, klasyfikowane jako bardzo często (≥1/10). W zakresie układu nerwowego i psychicznego obserwuje się także zaburzenia nastroju (depresja, lęk), zaburzenia zachowania (agresja, pobudzenie u dzieci), a także poważne zaburzenia psychiczne, takie jak myśli i próby samobójcze czy zaburzenia psychotyczne. W układzie pokarmowym mogą wystąpić ból brzucha, nudności, wymioty (u dzieci bardzo często, 11,2%), biegunka oraz rzadkie, ale poważne zapalenie trzustki. Ponadto, lek może powodować zmiany masy ciała, zarówno przyrost, jak i utratę, a także reakcje skórne od wysypki po ciężkie, zagrażające życiu zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
ataksja, chwiejność emocjonalna, drżenie, dyspepsja, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, napad częściowy, neutropenia, niewydolność wątroby, padaczka, pancytopenia, parestezja, rumień wielopostaciowy, zaburzenie behawioralne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluconazole Polfarmex 50 mg/10 ml
Flukonazol w postaci syropu Fluconazole Polfarmex (50 mg/10 ml) umożliwia precyzyjne dawkowanie, szczególnie u dzieci, z maksymalną dobową dawką do 400 mg w populacji pediatrycznej. Dawkowanie u dorosłych jest ściśle uzależnione od rodzaju i ciężkości infekcji grzybiczej, np. w kryptokokowym zapaleniu opon mózgowych stosuje się dawkę nasycającą 400 mg pierwszej doby, następnie 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni, a w inwazyjnej kandydozie dawka nasycająca wynosi 800 mg, potem 400 mg/dobę. Leczenie powinno trwać do całkowitego ustąpienia objawów klinicznych i mikrobiologicznych, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie ≤50 ml/min dawka powinna być zmniejszona do 50%, a u dializowanych podawana w pełnej dawce po każdej dializie. W przypadku niewydolności wątroby zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych.
drożdżaki w moczu, drożdżakowe zapalenie błony śluzowej, drożdżakowe zapalenie żołędzi, drożdżyca pochwy, drożdżyca skóry, flukonazol, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, infekcja grzybicza, kandydoza błon śluzowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kryptokokoza, łupież pstry, neutropenia, onychomikoza, przewlekła zanikowa kandydoza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kventiax SR 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax SR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działania receptorowego, obejmującym antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną i niskie ryzyko objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie transportera norepinefryny (NET) i częściową agonistyczność receptorów 5HT1A. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii (dawki 400-800 mg/dobę), epizodów maniakalnych (400-800 mg/dobę) oraz epizodów depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych (300-600 mg/dobę), a także jako terapia wspomagająca w dużej depresji (150-300 mg/dobę). W długoterminowych badaniach wykazano istotne zmniejszenie ryzyka nawrotu schizofrenii (14,3% vs 68,2% placebo przy średniej dawce 669 mg) oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Kwetiapina charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, z niską częstością objawów pozapiramidowych w schizofrenii (7,8%) i manii (11,2%), choć w depresji obserwuje się ich zwiększoną częstość (8,9% vs 3,8% placebo).
ADHD, agonista dopaminy, ciężki epizod depresyjny, ciśnienie tętnicze, czynnik transportujący norepinefrynę, epizod maniakalny, leczenie przeciwdepresyjne, lek stabilizujący nastrój, nawrót choroby, nawrót zmienionego nastroju, neutropenia, niedoczynność tarczycy, objaw pozapiramidowy, objawy psychotyczne, prolaktyna, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny 5HT2, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, układ pozapiramidowy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Mitoksantron – Przedawkowanie
Przedawkowanie mitoksantronu, szczególnie w dawkach 140-180 mg/m² powierzchni ciała podanych w pojedynczym bolusie dożylnym, wiąże się z wysokim ryzykiem ciężkiej leukopenii i towarzyszących zakażeń oportunistycznych, które mogą prowadzić do zgonu pacjenta. W opisywanych przypadkach klinicznych wszyscy pacjenci zmarli wskutek powikłań związanych z głęboką mielosupresją i immunosupresją. Toksyczność mitoksantronu obejmuje również objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błon śluzowych), wątroby (podwyższenie enzymów wątrobowych, żółtaczka) oraz nerek (zaburzenia czynności nerek). Ze względu na silne wiązanie leku z tkankami, dializa otrzewnowa i hemodializa nie są skuteczne w usuwaniu mitoksantronu, co ogranicza możliwości leczenia przedawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.
ciężka leukopenia, dializa otrzewnowa, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, hemodializa, hepatotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mitoksantron, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, przewód pokarmowy, supresja immunologiczna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, układ krwiotwórczy, zapalenie błon śluzowych, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Caspofungin Viatris 70 mg
Caspofungin Viatris, zawierający 70 mg kaspofunginy (w postaci kaspofunginy octanu) w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest wskazany do leczenia inwazyjnej kandydozy u pacjentów w każdym wieku. Po rekonstytucji w 10,5 ml wody do wstrzykiwań, roztwór zawiera 7,2 mg kaspofunginy w 1 ml. Lek jest również stosowany w terapii inwazyjnej aspergilozy u dorosłych oraz dzieci i młodzieży, zwłaszcza w przypadkach oporności lub nietolerancji na amfoterycynę B (w tym preparaty lipidowe) i/lub itrakonazol. Kryterium kwalifikującym do zastosowania kaspofunginy jest brak poprawy klinicznej lub progresja zakażenia po co najmniej 7 dniach standardowej terapii przeciwgrzybiczej w dawkach terapeutycznych.
amfoterycyna B, Aspergillus, brak odpowiedzi na leczenie, Candida, gorączka neutropeniczna, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, itrakonazol, kaspofungina, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, oporność na leczenie, progresja choroby, terapia empiryczna, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Piperacillin + Tazobactam Eugia 4 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Eugia, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g (piperacylina sodowa i tazobaktam sodowy), jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat. Wskazania u dorosłych obejmują ciężkie zapalenie płuc (w tym szpitalne i związane z respiratorem), powikłane zakażenia dróg moczowych, jamy brzusznej oraz skóry i tkanek miękkich (w tym stopę cukrzycową). U dzieci 2-12 lat lek stosuje się głównie w powikłanych zakażeniach jamy brzusznej. Ponadto, preparat jest zalecany u pacjentów z neutropenią i gorączką o prawdopodobnym bakteryjnym podłożu. Nie jest natomiast rekomendowany w bakteriemii wywołanej przez szczepy E. coli i K. pneumoniae produkujące ESBL, niewrażliwe na ceftriakson.
bakteriemia, beta-laktamazy ESBL, Escherichia coli, infekcja dolnych dróg oddechowych, Klebsiella pneumoniae, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakteryjna, piperacylina, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, stopa cukrzycowa, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam, wentylacja mechaniczna, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole STADA 100 mg
Charakterystyka działań niepożądanych pozakonazolu opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących ponad 2400 pacjentów i zdrowych ochotników, w tym 230 pacjentów stosujących tabletki dojelitowe oraz 288 pacjentów leczonych z powodu inwazyjnej aspergilozy. Ekspozycja osoczowa po podaniu tabletek była wyższa niż po zawiesinie doustnej, co może wpływać na profil bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (bardzo często, ≥1/10), wymioty, biegunka, gorączka oraz podwyższone stężenie bilirubiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – po wprowadzeniu zawiesiny doustnej odnotowano przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby zakończonego zgonem. Często obserwuje się podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa, GGTP) oraz bilirubiny, a rzadziej poważne zaburzenia wątroby, takie jak niewydolność czy cholestatyczne zapalenie wątroby.
afazja, biegunka, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba refluksowa żołądkowo-przełykowa, encefalopatia, eozynofilia, gorączka, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, koagulopatia, leukopenia, limfadenopatia, neuropatia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, ostra białaczka szpikowa, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pozakonazol, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, pseudoaldosteronizm, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenia psychotyczne, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał śledziony, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół mielodysplastyczny, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rispolept 1 mg/ml
Rispolept (rysperydon) w postaci roztworu doustnego charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęściej występują parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność (≥10%). Zaburzenia psychiczne, takie jak bezsenność (≥10%), zaburzenia snu, pobudzenie, depresja i lęk (≥1/100 do <1/10), są powszechne, a rzadziej obserwuje się manię, stan splątania czy katatonię. Infekcje, w tym zapalenie płuc, oskrzeli i zakażenia dróg moczowych, występują często (≥1/100 do <1/10). W zakresie hematologicznym notuje się niezbyt często neutropenię, leukopenię, trombocytopenię i niedokrwistość (≥1/1000 do <1/100), a rzadko agranulocytozę (≥1/10 000 do <1/1000). Hiperprolaktynemia i zaburzenia metaboliczne, takie jak zwiększenie masy ciała, hiperglikemia i cukrzyca, również należą do częstych działań niepożądanych (≥1/100 do <1/10). Występują także rzadkie, ale poważne powikłania, jak reakcje anafilaktyczne, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego oraz cukrzycowa kwasica ketonowa (<1/10 000).
agranulocytoza, akatyzja, anoreksja, anorgazmia, bezsenność, ból głowy, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, eozynofilia, grzybica paznokci, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hiponatremia, katatonia, leukopenia, mania, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, parkinsonizm, polidypsja, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, somnambulizm, stan splątania, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie ucha, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok, zatrucie wodne, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Fresenius Kabi 100 mg
Imatinib Fresenius Kabi jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych i mięsaków złośliwych, z dawkowaniem dostosowanym do fazy choroby i wieku pacjenta. U dorosłych z przewlekłą fazą przewlekłej białaczki szpikowej (CML) zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomu blastycznego 600 mg/dobę, a w przypadku Ph+ ALL 600 mg/dobę. Dawkowanie u dzieci ustala się na podstawie powierzchni ciała, np. 340 mg/m² pc. na dobę w CML i Ph+ ALL, z maksymalną dawką 800 mg/dobę u dorosłych i 600 mg/dobę u dzieci. Tabletki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, a w przypadku trudności w połykaniu można je rozpuścić w niegazowanej wodzie lub soku jabłkowym. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby, a w przypadku braku odpowiedzi lub postępu możliwe jest zwiększenie dawki, z jednoczesnym monitorowaniem działań niepożądanych.
aminotransferaza wątrobowa, ANC, AspAT, bilirubina, ciężka neutropenia, działanie pozahematologiczne, farmakokinetyka imatynibu, faza akceleracji CML, faza indukcji, granulocyt zasadochłonny, HES/CEL, imatynib, MDS/MPD, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, Ph+ ALL, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła faza CML, tabletka powlekana - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Polpharma 1 mg
Entekawir, stosowany w dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest lekiem przeciwwirusowym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). W trakcie terapii i po jej zakończeniu mogą wystąpić zaostrzenia zapalenia wątroby, manifestujące się znacznym wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT), przekraczającym ponad 10-krotnie górną granicę normy i ponad 2-krotnie wartość początkową, co wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby. W badaniach klinicznych z udziałem 1720 pacjentów, w tym 862 leczonych entekawirem, odnotowano również rzadkie reakcje anafilaktoidalne, bezsenność, senność, wymioty, biegunkę, wysypkę, łysienie oraz zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności lipazy (do 18%) i amylazy (do 2%), a także zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 50 000/mm³ u mniej niż 1% pacjentów.
adefowir dipiwoksyl, AlAT, albuminy, aminotransferazy, amylaza, bezsenność, biegunka, bilirubina całkowita, ból głowy, dekompensacja wątroby, entekawir, HAART, koinfekcja HIV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, lipaza, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, wodorowęglany we krwi, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wymioty, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoxetine Vitabalans 20 mg
Fluoksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które najczęściej obejmują bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunkę. Działania te występują bardzo często (≥1/10) i zazwyczaj ustępują w trakcie kontynuacji terapii, nie wymagając przerwania leczenia. Wśród poważniejszych, choć rzadszych działań niepożądanych, należy zwrócić uwagę na zespół serotoninowy, trombocytopenię, neutropenię, leukopenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię oraz idiosynkratyczne zapalenie wątroby. W obrębie układu psychicznego obserwuje się ryzyko myśli i prób samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży, a także zaburzenia snu, lęk, nerwowość i obniżenie libido. Działania niepożądane dotyczą także układu sercowego (przedłużenie QT, arytmie komorowe), pokarmowego (krwotok żołądkowo-jelitowy), skórnego (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz seksualnego (zaburzenia erekcji, wytrysku i orgazmu).
akatyzja, arytmia komorowa, astenia, ataksja, biegunka, ból głowy, choroba posurowicza, depersonalizacja, drgawka, dysfagia, dyskineza, dyspepsja, epizod maniakalny, fluoksetyna, gammaglutamylotransferaza, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, hipotensja, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, krwotok poporodowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, mania, mioklonia, myśl samobójcza, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, przedłużony odcinek QT, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum w uszach, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, zaburzenie mikcji, zaczerwienienie skóry, zapalenie naczyń, zatrzymanie moczu, zespół Lyella, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ampicillin/Sulbactam Bausch Health 1 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Ampicillin/Sulbactam Bausch Health, łączący ampicylinę (antybiotyk β-laktamowy) z sulbaktamem (inhibitor β-laktamaz), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obejmujących liczne układy i narządy. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza oraz plamica małopłytkowa, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym zwiększonego ryzyka infekcji. Istotnym zagrożeniem są reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne oraz zespół Kounisa. Ponadto obserwuje się zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, drgawki, senność, zawroty głowy), zapalenie żył w miejscu podania, duszność oraz liczne objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, wymioty, bóle brzucha, nudności, a także poważne powikłania jak rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy związane z Clostridioides difficile. Wśród działań niepożądanych znajdują się również zaburzenia funkcji wątroby (hiperbilirubinemia, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, żółtaczka) oraz różnorodne reakcje skórne, od wysypki i świądu po zagrażające życiu zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, drgawki, duszność, eozynofil, eozynofilia, erytrocyt, granulocyt, hiperbilirubinemia, inhibitor beta-laktamaz, leukocyt, leukopenia, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, plamica małopłytkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sulbaktam, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie Clostridioides difficile, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit, zapalenie języka, zapalenie żył, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Sandoz 80 mg; 125 mg
Aprepitant Sandoz, dostępny w kapsułkach 80 mg i 125 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie danych od około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. U dorosłych poddawanych chemioterapii o wysokim ryzyku wymiotów (HEC) najczęstsze działania niepożądane to czkawka (4,6% vs. 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs. 1,1%), niestrawność (2,6% vs. 2,0%), zaparcie (2,4% vs. 2,0%), ból głowy (2,0% vs. 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs. 0,5%). W chemioterapii o umiarkowanym ryzyku (MEC) najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs. 0,9%). U dzieci i młodzieży najczęstsze działania to czkawka (3,3% vs. 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs. 0,0%). Profil działań niepożądanych obejmuje także rzadkie, ale istotne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia laboratoryjne, zwłaszcza podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aprepitant, AspAT, ból głowy, ból jamy ustnej, bradykardia, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, działania niepożądane produktów leczniczych, fosfataza zasadowa, glukozuria, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, kołatanie serca, krwinkomocz, letarg, nadmierne pragnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, osłabienie mięśni, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, pooperacyjne nudności i wymioty, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na światło, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skurcze mięśni, świąd, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trudności w oddawaniu moczu, uderzenia gorąca, wielomocz, zaburzenia poznawcze, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zakażenie gronkowcowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie spojówek, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych u 1720 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu, co wymaga okresowej kontroli czynności wątroby. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT) ponad 3-krotnie u 5% pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów oraz u 4% pacjentów opornych na lamiwudynę. Dodatkowo, u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby odnotowano m.in. obniżenie stężenia albumin poniżej 2,5 g/dl u 30% oraz zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 50 000/mm³ u 20% pacjentów.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, bezsenność, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir jednowodny, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwwirusowy, liczba płytek krwi, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie bilirubiny całkowitej, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imatinib Zentiva 400 mg
Przedawkowanie imatynibu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, choć doświadczenie z dawkami przekraczającymi zalecane wartości terapeutyczne jest ograniczone. Objawy przedawkowania są zróżnicowane i zależą od dawki oraz czasu ekspozycji, obejmując głównie układ pokarmowy, hematologiczny oraz skórę. W dawkach 1200-1600 mg (stosowanych od 1 do 10 dni) dominują nudności, wymioty, biegunka, wysypka, obrzęki, zmęczenie, trombocytopenia i pancytopenia. Przy dawkach 1800-3200 mg (do 6 dni) pojawiają się osłabienie, bóle mięśni, wzrost fosfokinazy kreatyny i bilirubiny oraz ból żołądkowo-jelitowy. Ekstremalne dawki jednorazowe, np. 6400 mg, wywołują nudności, wymioty, gorączkę, obrzęk twarzy, neutropenię i wzrost aktywności transaminaz, natomiast dawki 8000-10000 mg skutkują głównie wymiotami i bólem żołądkowo-jelitowym. U dzieci odnotowano objawy po dawkach 400 mg (wymioty, biegunka, brak łaknienia) oraz 980 mg (leukopenia, biegunka).
anoreksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból żołądkowo-jelitowy, brak apetytu, fosfokinaza kreatynowa, gorączka, hiperbilirubinemia, leczenie objawowe, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, pancytopenia, podwyższone transaminazy, próby wątrobowe, przedawkowanie imatynibu, rumień, trombocytopenia, wymioty, wysypka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imatinib Fresenius Kabi
Imatynib wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na liczne interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami proteazy, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, makrolidami oraz substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym, co może prowadzić do zmiany stężeń leku i ryzyka toksyczności lub nieskuteczności terapii. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (np. deksametazon, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital, ziele dziurawca), które obniżają ekspozycję na imatynib. U pacjentów po tyreoidektomii konieczna jest kontrola TSH z uwagi na ryzyko niedoczynności tarczycy. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, dlatego u chorych z zaburzeniami czynności wątroby lub przerzutami do wątroby wskazane jest monitorowanie morfologii i enzymów wątrobowych, zwłaszcza przy jednoczesnej chemioterapii. Ryzyko reaktywacji HBV wymaga badań przesiewowych i konsultacji hepatologicznej przed i w trakcie terapii.
alfa-kwaśna glikoproteina, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, enzymy wątrobowe, fototoksyczność, hormon tyreotropowy, induktor CYP3A4, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica wątroby, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, piorunujące zapalenie wątroby, przerzut do wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła eozynofilowa białaczka, substrat CYP3A4, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, żołądek arbuzowaty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bactrazol 500 mg
Lek Bactrazol (azytromycyna) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony układu pokarmowego, gdzie biegunka występuje bardzo często (≥1/10 pacjentów), a wymioty, ból brzucha i nudności często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Szczególnie istotne klinicznie są zaburzenia czynności wątroby, w tym żółtaczka cholestatyczna (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000) oraz poważne powikłania, takie jak niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica, o częstości nieznanej. W zakresie układu nerwowego często występuje ból głowy (≥1/100 do <1/10), a rzadziej zawroty głowy, senność, parestezje i zaburzenia smaku. Z nieustaloną częstością mogą pojawić się poważne objawy neurologiczne, w tym drgawki i miastenia. Wśród działań kardiologicznych niezbyt często występuje kołatanie serca, a z częstością nieznaną poważne zaburzenia rytmu, takie jak torsade de pointes i wydłużenie QT.
AGEP, azytromycyna, biegunka, ból głowy, częstoskurcz komorowy, drgawki, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, hepatotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mykobakterioza, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedosłuch, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Thalidomide Accord
Talidomid wykazuje silne działanie teratogenne, powodując ciężkie wady wrodzone, dlatego jego stosowanie jest ściśle regulowane w ramach Programu Zapobiegania Ciąży. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet mogących zajść w ciążę, chyba że spełnione są rygorystyczne warunki dotyczące stosowania skutecznej antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed terapią, w trakcie leczenia oraz przez 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości ≥ 25 mIU/ml muszą być wykonywane co 4 tygodnie pod nadzorem medycznym. Mężczyźni stosujący talidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i minimum 7 dni po jego zakończeniu. Wydawanie leku jest ograniczone czasowo (maksymalnie 4 tygodnie dla kobiet mogących zajść w ciążę, 12 tygodni dla pozostałych pacjentów), a niewykorzystane kapsułki należy zwrócić do apteki. Talidomid przenika do nasienia, co wymaga szczególnej ostrożności w zapobieganiu ciąży.
agenezja macicy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak miesiączki, działanie teratogenne, gorączka neutropeniczna, hiperlipidemia, implant antykoncepcyjny, incydent naczyniowo-mózgowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, octan medroksyprogesteronu, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, progesteron, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja anafilaktyczna, system wewnątrzmaciczny, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine APC 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała, z LD50 wynoszącą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów i małp tolerancja była dobra przy dawkach do 100 mg/kg mc., choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonalne. Długoterminowe badania (do 1 roku) ujawniły hamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc., z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
badania toksykologiczne, cytopenia, dawka śmiertelna, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Polfarmex 200 mg
Flukonazol, stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfataza alkaliczna). Częstość występowania tych objawów wynosi ≥1/10. Wśród rzadziej obserwowanych działań niepożądanych znajdują się zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia), reakcje alergiczne (anafilaksja), zaburzenia metaboliczne (hipercholesterolemia, hipokaliemia), objawy neurologiczne (drgawki, parestezje), a także poważne zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, które wymagają monitorowania EKG, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca lub stosujących inne leki wpływające na rytm serca.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, świąd, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie grzybicze, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetix 400 mg
Cefiksym w dawce 400 mg (w postaci cefiksymu trójwodnego) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (często), biegunkę (często) oraz wysypkę skórną (często). Niezbyt często występują eozynofilia, zawroty głowy, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy i świąd. Rzadko notuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość hemolityczna, które wymagają monitorowania morfologii krwi. Z nieznaną częstością mogą pojawić się trombocytoza, neutropenia, jadłowstręt, nadaktywność psychoruchowa, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia jelita grubego związanego z antybiotykami, które wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniego postępowania.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefiksym, cefiksym trójwodny, choroba posurowicza, Clostridium difficile, eozynofilia, gorączka, jadłowstręt, leukopenia, morfologia krwi, nadaktywność psychoruchowa, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, podwyższony poziom kreatyniny, podwyższony poziom mocznika, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Viatris 50 mg
Profil bezpieczeństwa mykafunginy, substancji czynnej leku Micafungin Viatris, został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych, gdzie działania niepożądane wystąpiły u 32,2% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Zaburzenia czynności wątroby dotyczyły 8,6% pacjentów, z najczęstszymi zmianami w enzymach wątrobowych (fosfataza zasadowa 2,7%, AspAT 2,3%, AlAT 2,0%) i bilirubiny (1,6%). Ciężka hepatotoksyczność wymagała przerwania terapii u 1,1% pacjentów, a u 0,4% wystąpiły poważne uszkodzenia wątroby. Reakcje alergiczne, w tym anafilaktoidalne, były rzadkie (0,2%) i częściej dotyczyły pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi. Reakcje miejscowe przy podaniu infuzji były łagodne i nie wymagały przerwania leczenia.
AIDS, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, ciężkie działanie niepożądane, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symcloza 25 mg
Produkt leczniczy Symcloza dostępny jest w tabletkach o mocach 25 mg, 100 mg oraz 200 mg i stosowany jest głównie w leczeniu schizofrenii opornej na leczenie oraz zaburzeń psychotycznych w chorobie Parkinsona. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając terapię od 12,5 mg raz lub dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do 300 mg/dobę w ciągu 2-3 tygodni w przypadku schizofrenii, a docelowa dawka terapeutyczna wynosi 200-450 mg/dobę w dawkach podzielonych, z maksymalną dawką do 900 mg/dobę. W zaburzeniach psychotycznych w chorobie Parkinsona dawka początkowa to 12,5 mg/dobę wieczorem, z docelową dawką 25-37,5 mg/dobę i maksymalną 100 mg/dobę. U pacjentów powyżej 60 roku życia zaleca się rozpoczęcie leczenia od 12,5 mg jednorazowo i zwiększanie dawki nie więcej niż o 25 mg/dobę. Terapia wymaga monitorowania liczby białych krwinek (WBC ≥3500/mm³, ANC ≥2000/mm³) oraz ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o potencjalnych interakcjach farmakodynamicznych i farmakokinetycznych.
agranulocytoza, benzodiazepina, białe krwinki, choroba Parkinsona, działanie przeciwpsychotyczne, funkcja motoryczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwpsychotyczny, lek Symcloza, napad drgawkowy, napad padaczkowy, neutrofile, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, próby wątrobowe, schizofrenia lekooporna, sedacja, stan splątania, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Napro 500 mg
Lek Apo-Napro (naproksen), należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują wrzody trawienne, perforacje oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter zagrażający życiu, zwłaszcza u osób starszych. Objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia i ból brzucha są również często obserwowane. Naproksen może wywoływać reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, zaostrzenie astmy oraz różnorodne zmiany skórne, od wysypek po ciężkie dermatozy, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Istotne jest także ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, krwawienie z żołądka, krwiomocz, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, naproksen, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty krwawe, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methofill 10 mg
Przedawkowanie metotreksatu, szczególnie przy błędnym schemacie dawkowania (np. codziennie zamiast raz w tygodniu), stanowi poważne zagrożenie dla życia, prowadząc do ciężkich zaburzeń hematologicznych (leukocytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia) oraz poważnych objawów żołądkowo-jelitowych (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Najcięższe powikłania obejmują posocznicę, wstrząs septyczny, niewydolność nerek i niedokrwistość aplastyczną, które wymagają natychmiastowej intensywnej interwencji medycznej. Warto podkreślić, że objawy mogą pojawiać się z różnym nasileniem i w różnym czasie po przedawkowaniu, co wymaga stałego monitorowania pacjenta.
alkalizacja moczu, dializa otrzewnowa, dysfagia, folinian wapnia, hemodializa, kanalik nerkowy, leukocytopenia, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, posocznica, przedawkowanie metotreksatu, przewód pokarmowy, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wstrząs septyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aripilek 5 mg
Aripilek, zawierający arypiprazol, jest stosowany w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej typu I. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. W badaniach długoterminowych (52 tygodnie) u dorosłych pacjentów ze schizofrenią objawy pozapiramidowe (EPS) występowały u 25,8% leczonych arypiprazolem, co jest istotnie niższym odsetkiem niż u pacjentów leczonych haloperydolem (57,3%). U młodzieży (≥13 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, jednak senność, zaburzenia pozapiramidowe, suchość w jamie ustnej, zwiększony apetyt i niedociśnienie ortostatyczne występują częściej. W populacji młodzieży z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym najczęstsze działania to senność (23,0%), zaburzenia pozapiramidowe (18,4%) i akatyzja (16,0%). Działania pozapiramidowe i akatyzja wykazują zależność od dawki, przy 10 mg częstość EPS wynosiła 9,1%, a przy 30 mg 28,8%, natomiast akatyzji odpowiednio 12,1% i 20,3% (placebo 1,7%).
akatyzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, arypiprazol, arytmia komorowa, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, dysfagia, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, fosfataza alkaliczna, fosfokinaza kreatynowa, gammaglutamylotransferaza, hemoglobina glikozylowana, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, kompulsywne objadanie się, lek przeciwpsychotyczny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój ruchowy, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, patologiczne uzależnienie od hazardu, późne dyskinezy, priapizm, prolaktyna, rabdomioliza, schizofrenia, sedacja, suchość w jamie ustnej, torsades de pointes, trombocytopenia, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zespół abstynencyjny noworodków, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Thymoglobuline 5 mg/ml 5 mg/ml; 25 mg
Przedawkowanie immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom (Thymoglobuline) prowadzi do istotnych zaburzeń hematologicznych, w tym leukopenii, limfopenii, neutropenii oraz małopłytkowości, co wynika z mechanizmu immunosupresyjnego leku i jego wpływu na komórki układu krwiotwórczego. Objawy te manifestują się znacznym obniżeniem liczby leukocytów, limfocytów i płytek krwi, co zwiększa ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, sepsy oraz zaburzeń hemostazy. Szczególnie niebezpieczne jest długotrwałe stosowanie Thymoglobuline powyżej 3 tygodni, które predysponuje do rozwoju nowotworów układu chłonnego, takich jak chłoniaki, wskutek przewlekłej supresji nadzoru immunologicznego.
chłoniak, granulocyt obojętnochłonny, immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom, krwinka biała, leukopenia, limfocyt T, limfopenia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, nowotwór limfoproliferacyjny, nowotwór układu chłonnego, pacjent immunosupresyjny, płytka krwi, powikłanie infekcyjne, preparat immunosupresyjny, sepsa, supresja układu immunologicznego, Thymoglobuline, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hemostazy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Masultab 100 mg
Amisulpryd, substancja czynna leku Masultab (dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg i 400 mg), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane są objawy pozapiramidowe (≥1/10), takie jak drżenia, wzmożone napięcie mięśniowe, hipokineza, akatyzja, dyskineza oraz ostra dystonia, a także senność. Często występuje hiperprolaktynemia z objawami klinicznymi (mlekotok, zatrzymanie miesiączki, ginekomastia, ból piersi, zaburzenia erekcji). Niezbyt często pojawiają się zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia), leukopenia, neutropenia, a także wzrost aktywności aminotransferaz. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania obejmują złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytozę, poważne zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes, migotanie komór) oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna).
agranulocytoza, akatyzja, amisulpryd, częstoskurcz komorowy, dyskineza, działanie antycholinergiczne, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia, osteoporoza, ostra dystonia, późna dyskineza, prolaktynoma, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Stada 70 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie w dawce 280 mg/dobę przez okres jednego tygodnia, wiąże się z ryzykiem ciężkiej mielosupresji, manifestującej się znacznym obniżeniem liczby płytek krwi (trombocytopenia), leukopenii, neutropenii oraz anemii. Najpoważniejszym powikłaniem jest mielosupresja stopnia 3. lub 4., która może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień oraz infekcji. W literaturze opisano przypadki, w których przedawkowanie skutkowało istotnym obniżeniem parametrów morfologii krwi, co wymagało intensywnego nadzoru hematologicznego i interwencji medycznej.
anemia, czynniki wzrostu, dazatynib, funkcja nerek, funkcja wątroby, infekcja, koncentrat krwinek płytkowych, krwawienie, leczenie podtrzymujące, leukocyty, leukopenia, mielosupresja, monitoring hematologiczny, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, osocze świeżo mrożone, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry morfotyczne krwi, płytki krwi, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie dazatynibu, trombocytopenia, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Methotrexat-Ebewe 5 mg
Metotreksat wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których nasilenie i częstość występowania są ściśle związane z dawką, sposobem i czasem podawania leku. Kluczowymi toksycznymi efektami ograniczającymi terapię są zahamowanie czynności szpiku kostnego (leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia) pojawiające się zwykle po 4-14 dniach oraz wrzodziejące zapalenie błon śluzowych jamy ustnej, manifestujące się w ciągu pierwszych 24-48 godzin od podania. Do bardzo często obserwowanych działań należą także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), hepatotoksyczność (wzrost AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej i bilirubiny), nefrotoksyczność (zmniejszenie klirensu kreatyniny) oraz objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy). Ciężkie powikłania, takie jak śródmiąższowe zapalenie płuc, mogą wystąpić niezależnie od dawki i czasu terapii, wymagając często przerwania leczenia. Ponadto, metotreksat może indukować reakcje skórne od łysienia po zespół Stevensa-Johnsona oraz zaburzenia rozrodcze, w tym oligospermię i ryzyko wad wrodzonych u płodu.
agranulocytoza, azotemia, białkomocz, chłoniak złośliwy, eozynofilia, ginekomastia, hiperurykemia, hipogammaglobulinemia, krwawienie pęcherzykowe, krwiomocz, leukoencefalopatia, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica kości, nefropatia, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, osteoporoza, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja jelita, rak skóry, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, tamponada osierdzia, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepica tętnicza, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jelit, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Megalotect CP
Immunoglobulina ludzka przeciw wirusowi cytomegalii (CMVIG), w postaci preparatu Megalotect CP, wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby nieleczone wcześniej immunoglobuliną, z długą przerwą od poprzedniej infuzji lub po zmianie produktu. Zaleca się powolne rozpoczęcie infuzji z prędkością 0,08 ml/kg mc./godz., monitorowanie pacjenta podczas i po infuzji (co najmniej 60 minut u pacjentów z grup ryzyka, 20 minut u pozostałych) oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia, kontroli diurezy i stężenia kreatyniny w surowicy. Należy unikać jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych. W przypadku działań niepożądanych, takich jak ból głowy, zaczerwienienie skóry, dreszcze, świszczący oddech, tachykardia, nudności czy niedociśnienie tętnicze, konieczne jest zmniejszenie szybkości infuzji lub jej przerwanie oraz dostosowanie leczenia do nasilenia objawów.
diuretyk pętlowy, epizod naczyniowo-mózgowy, HAV, HBV, HCV, hipoksja, hipowolemia, HIV, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina ludzka przeciw wirusowi cytomegalii, kreatynina w surowicy, nadwrażliwość na immunoglobulinę, nadwrażliwość na immunoglobuliny, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, ostre potransfuzyjne uszkodzenie płuc, parwowirus B19, pleocytoza, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, świszczący oddech, tachykardia, test antyglobulinowy, test Coombsa, TRALI, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vastaloma 250 mg/5 ml
Fulwestrant (Vastaloma 250 mg/5 ml) stosowany w monoterapii zaawansowanego raka piersi wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (CONFIRM, FINDER 1 i 2, NEWEST, FALCON). Najczęstsze działania niepożądane to odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). W badaniu FALCON bóle mięśniowo-szkieletowe i stawów wystąpiły u 31,2% pacjentek, pojawiając się głównie w pierwszych 3 miesiącach terapii, jednak bez konieczności modyfikacji leczenia. Inne często obserwowane działania to uderzenia gorąca, nudności, wysypka, bóle pleców, krwawienia z pochwy oraz neuropatia obwodowa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano jako bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) i niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
anastrozol, astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból pleców, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fulwestrant, gamma-glutamylotranspeptydaza, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nasilone łzawienie, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, palbocyklib, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, spadek apetytu, uderzenie gorąca, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytosar
Leczenie indukcyjne cytarabiną (Cytosar) wymaga prowadzenia w ośrodkach z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i aparaturą podtrzymującą funkcje życiowe, ze względu na ryzyko ciężkiej supresji szpiku kostnego manifestującej się leukopenią, małopłytkowością (<50 000 płytek/μl) oraz granulocytopenią (<1000 granulocytów/mm³). Konieczne jest codzienne monitorowanie morfotycznych elementów krwi obwodowej oraz regularne badania szpiku, zwłaszcza po ustąpieniu komórek blastycznych. Należy uwzględnić możliwość opóźnionego spadku liczby komórek krwi, osiągającego minimum 12-24 dni po zakończeniu terapii. W przypadku wystąpienia toksyczności lub powikłań, takich jak infekcje związane z granulocytopenią czy krwawienia z małopłytkowości, wskazane jest przerwanie lub modyfikacja leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszą supresją szpiku oraz zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie konieczne może być zmniejszenie dawki leku. Ponadto, u pacjentów leczonych dużymi dawkami (2-3 g/m²) obserwowano poważne, czasem śmiertelne działania niepożądane obejmujące toksyczne uszkodzenia OUN, przewodu pokarmowego, płuc oraz powikłania okulistyczne, które można łagodzić stosując profilaktycznie steroidowe krople do oczu.
ciężka wysypka skórna, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, leukopenia, małopłytkowość, martwica jelit, martwicze zapalenie jelita grubego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, odma śródścienna jelit, ostra białaczka szpikowa, ostre zapalenie trzustki, owrzodzenia jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, ropień wątroby, supresja szpiku, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, toksyczne uszkodzenie OUN, toksyczne uszkodzenie rogówki, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji mózgu, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentasa 1 g/100 ml
Lek Pentasa w postaci zawiesiny doodbytniczej zawiera mesalazynę w stężeniu 1 g/100 ml i jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności, bóle brzucha i wymioty, a także bóle głowy i wysypki skórne. Istotne są również rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, w tym gorączka polekowa oraz ciężkie skórne reakcje (SCAR), takie jak zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Miejscowe działania niepożądane obejmują świąd, dyskomfort i bolesne parcie na stolec, charakterystyczne dla doodbytniczego podania leku. W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), reakcje alergiczne (DRESS, anafilaksja), zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia, a także zmiany włókniste w płucach i hepatotoksyczność.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, ciężkie skórne działania niepożądane, eozynofilia, eozynofilia płucna, fotosensytyzacja, gorączka polekowa, kamica układu moczowego, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, mesalazyna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk atopowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, zawiesina doodbytnicza, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levofloxacin Aurovitas 500 mg
Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levofloxacin Aurovitas (dostępna w dawkach 250 mg i 500 mg), jest fluorochinolonem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które mogą wystąpić już po pierwszej dawce. Na podstawie danych klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu, działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególnie niebezpieczne są reakcje anafilaktyczne, ciężkie uszkodzenia wątroby (w tym z ostrą niewydolnością i zgonem), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, zaburzenia rytmu serca (w tym częstoskurcz komorowy i torsade de pointes) oraz tętniak i rozwarstwienie aorty. Długotrwałe, potencjalnie nieodwracalne reakcje obejmują zapalenie i zerwanie ścięgien, neuropatie, zaburzenia psychiczne i sensoryczne.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, fluorochinolony, kandydoza, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, lewofloksacyna półwodna, miastenia, neuropatia czuciowa, neuropatia czuciowo-ruchowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, porfiria, rabdomioliza, rumień trwały polekowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śpiączka hipoglikemiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie naczyniówki, zapalenie trzustki, zawroty błędnikowe, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Peditrace Novum
Produkt Peditrace Novum, będący koncentratem pierwiastków śladowych (cynk, miedź, mangan, selen, jod) do infuzji, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U chorych z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszone wydalanie selenu, cynku i jodu, co zwiększa ryzyko ich kumulacji i toksyczności. U pacjentów z cholestazą i dysfunkcją wątroby dochodzi do ograniczonej eliminacji miedzi, manganu i cynku, co może wymagać modyfikacji dawki lub przerwania terapii. W przypadku nadczynności tarczycy jod zawarty w preparacie może nasilać objawy choroby, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji tarczycy. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) i potasu (39 mg) na 10 mL, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi tych jonów.
cholestaza, funkcja immunologiczna, funkcja tarczycy, kardiomiopatia, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedokrwistość, objawy neurologiczne, oczopląs, produkt antyseptyczny, stężenie terapeutyczne, toksyczność manganu, wydalanie pierwiastków śladowych, wydzielanie żółci, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gojenia ran, żywienie pozajelitowe