zatorowość płucna
Zatorowość płucna (PE – Pulmonary Embolism) to stan nagłego zagrożenia życia, spowodowany zamknięciem lub zwężeniem tętnicy płucnej lub jej odgałęzień przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę. Jest to trzecia co do częstości przyczyna zgonów z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego, po zawale serca i udarze mózgu.
Najczęstszym źródłem materiału zatorowego są zakrzepy powstające w żyłach głębokich kończyn dolnych lub miednicy (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa). Do czynników ryzyka zatorowości płucnej należą: unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory złośliwe, ciąża i połóg, doustna antykoncepcja, otyłość, wrodzone i nabyte trombofilie oraz zaawansowany wiek.
Objawy zatorowości płucnej są niespecyficzne i mogą obejmować duszność, ból w klatce piersiowej, kaszel (czasem z krwiopluciem), tachykardię, hipoksemię oraz w ciężkich przypadkach wstrząs i nagłe zatrzymanie krążenia. Diagnostyka opiera się na ocenie prawdopodobieństwa klinicznego (skale Wells, Geneva), oznaczeniu D-dimerów oraz badaniach obrazowych, z których złotym standardem jest angiografia płucna metodą tomografii komputerowej.
Leczenie zatorowości płucnej obejmuje stosowanie antykoagulantów (heparyny niefrakcjonowanej, heparyn drobnocząsteczkowych, antagonistów witaminy K lub bezpośrednich inhibitorów czynnika Xa lub trombiny), a w przypadkach zagrażających życiu – leczenie trombolityczne, embolektomię chirurgiczną lub przezskórną. Profilaktyka nawrotów polega na długotrwałej terapii przeciwkrzepliwej, której czas trwania zależy od przyczyny zatorowości i ryzyka nawrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg
Dabigatran Eteksylan Stada w dawce 110 mg w kapsułkach twardych jest doustnym lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym w prewencji i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP), a także w prewencji udarów mózgu u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF). Dawkowanie jest dostosowane do wskazań klinicznych i profilu ryzyka pacjenta, np. 110 mg raz na dobę po alloplastyce stawu, 150 mg dwa razy na dobę w leczeniu ZŻG/ZP po wstępnym leczeniu parenteralnym, z możliwością redukcji dawki do 110 mg u pacjentów ≥80 lat lub przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu. U pacjentów z NVAF poniżej 75 lat bez czynników ryzyka stosuje się 150 mg dwa razy na dobę, natomiast u osób ≥75 lat lub z czynnikami ryzyka krwawienia – 110 mg dwa razy na dobę. W populacji pediatrycznej dawkowanie jest indywidualizowane, a kapsułki 110 mg stosowane tylko u dzieci zdolnych do ich połknięcia.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, czynnik ryzyka zakrzepowo-zatorowy, dabigatran eteksylan, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor P-gp, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostra faza zakrzepicy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prewencja pierwotna ŻChZZ, przemijający atak niedokrwienny, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Działania niepożądane
Olej z oliwek, stosowany jako składnik emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym (np. ClinOleic 20%, SMOFlipid, SmofKabiven, Olimel), może wywoływać liczne działania niepożądane. Najistotniejszym mechanizmem jest zaburzona eliminacja triglicerydów, prowadząca do zespołu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome), objawiającego się hiperlipidemią, gorączką, stłuszczeniem i powiększeniem wątroby, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hemolizą oraz nieprawidłowymi testami wątrobowymi, a w ciężkich przypadkach śpiączką. Często obserwuje się tachykardię, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunkę, hiperglikemię, cholestazę, nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych oraz nadciśnienie tętnicze. Reakcje nadwrażliwości, w tym skurcz oskrzeli, wysypki, pokrzywka i duszność, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. U dzieci odnotowano małopłytkowość, a u pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika.
anemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, cytolityczne zapalenie wątroby, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy z jaja kurzego, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperproteinemia, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej z oliwek, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepliwości krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Medical Valley 20 mg
Lenalidomid wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, który różni się w zależności od wskazania, schematu dawkowania oraz populacji pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (42,2-83,3%), trombocytopenia (21,5-72,3%) oraz niedokrwistość (31,4-70,7%), które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi ze względu na ryzyko poważnych powikłań infekcyjnych i krwawień. Do często obserwowanych powikłań należą także biegunka (33,3-54,5%) i zaparcia (34,0-56,1%), które mogą wpływać na stan odżywienia pacjentów. Ponadto, lenalidomid wiąże się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów po wcześniejszym leczeniu, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej.
astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie kliniczne, biegunka, bortezomib, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, leukopenia, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, odwodnienie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcze mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Femoston 2 mg estradiolu (tabletki ceglasto-czerwone), 2 mg estradiolu + 10 mg dydrogesteronu (tabletki żółte)
Femoston to preparat hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) zawierający 2 mg 17β-estradiolu (estradiol półwodny) w tabletkach ceglastoczerwonych oraz 2 mg 17β-estradiolu i 10 mg dydrogesteronu w tabletkach żółtych. W badaniach klinicznych na 4929 pacjentkach najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy, bóle brzucha, tkliwość uciskowa piersi oraz bóle pleców. Stosowanie Femostonu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka piersi, szczególnie przy terapii trwającej ponad 5 lat, gdzie ryzyko może wzrosnąć nawet dwukrotnie (np. u kobiet w wieku 50 lat z BMI 27 kg/m², dodatkowe 8 przypadków na 1000 kobiet po 5 latach stosowania terapii skojarzonej). Ponadto, HTZ zwiększa ryzyko raka endometrium przy stosowaniu samych estrogenów u kobiet z zachowaną macicą, co można zminimalizować dodając progestagen przez co najmniej 12 dni w cyklu. Ryzyko nowotworu jajnika również wzrasta (RR 1,43), z dodatkowym przypadkiem na 2000 kobiet stosujących HTZ przez 5 lat w wieku 50-54 lat.
17β-estradiol, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, choroba pęcherzyka żółciowego, choroba wieńcowa, demencja, drożdżyca pochwy, dydrogesteron, epilepsja, hipertriglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, mięśniak gładkokomórkowy, migrena, nietrzymanie moczu, nowotwór jajnika, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, plamica naczyniowa, pląsawica, porfiria, rak endometrium, rak piersi, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tkliwość piersi, toczeń rumieniowaty układowy, udar krwotoczny, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał serca, zawrót głowy, zespół napięcia przedmiesiączkowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg
Rivaroxaban Aurovitas, zawierający rywaroksaban, jest dostępny w tabletkach powlekanych 15 mg i 20 mg, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak funkcja nerek, wiek i masa ciała. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zaleca się dawkę 20 mg raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat dwufazowy: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia wymaga dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. U dzieci dawka jest dostosowana do masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, a dla masy <30 kg stosuje się postać granulatu do zawiesiny. Dawkowanie wymaga regularnej kontroli masy ciała i dostosowania dawki.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków, PCI z założeniem stentu, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Objawy
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca choroba charakteryzująca się bliznowaceniem tkanki płucnej, prowadzącym do sztywności płuc i upośledzenia wymiany gazowej. Choroba dotyka głównie osoby powyżej 50. roku życia, częściej mężczyzn. Wczesne objawy to duszność wysiłkowa, suchy kaszel i zmęczenie, które rozwijają się stopniowo, co często opóźnia diagnozę. Progresja IPF jest zmienna, z możliwym szybkim pogorszeniem lub stabilizacją z okresami zaostrzeń. Zaawansowane stadia cechują się dusznością spoczynkową, palcami pałeczkowatymi, utratą masy ciała, sinicą oraz koniecznością tlenoterapii. Kluczowe parametry monitorowania to FVC, DLCO oraz test 6-minutowego marszu, gdzie spadek FVC o >10% w 6 miesięcy i saturacja <88% podczas testu wiążą się z gorszym rokowaniem. Zaostrzenia, występujące u 10-20% pacjentów rocznie, mają wysoką śmiertelność (17-35,7%) i prowadzą do trwałego pogorszenia funkcji płuc.
bliznowacenie tkanki płucnej, duszność wysiłkowa, idiopatyczne włóknienie płuc, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność oddechowa, niewydolność prawokomorowa serca, niewydolność serca, nintedanib, obturacyjny bezdech senny, palce pałeczkowate, pirfenidon, plaster miodu, przeszczepienie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja pulmonologiczna, saturacja tlenu, sinica, test 6-minutowego marszu, tlenoterapia, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, zaostrzenie IPF, zatorowość płucna, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Mutacja czynnika v leiden – Leczenie
Mutacja czynnika V Leiden jest najczęstszą genetycznie dziedziczoną trombofilią, odpowiadającą za 40-50% przypadków wrodzonej nadkrzepliwości, wynikającą z oporności czynnika V na degradację przez aktywowane białko C. Zwiększa ryzyko zakrzepicy żylnej, w tym DVT i PE. Leczenie ostrej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów z mutacją nie różni się od standardowego i obejmuje szybkie rozpoczęcie antykoagulacji: LMWH, heparynę niefrakcjonowaną lub fondaparinuks, a następnie doustne antykoagulanty (warfaryna lub DOAC). Czas terapii wynosi zwykle 3-6 miesięcy, z możliwością przedłużenia lub bezterminowej antykoagulacji u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu (np. homozygotyczność, nowotwór). Monitorowanie leczenia jest konieczne ze względu na ryzyko krwawień, a wybór leku zależy od indywidualnych czynników klinicznych i preferencji pacjenta.
antykoagulant doustny, apiksaban, bezpośredni doustny antykoagulant, czynnik V Leiden, dabigatran, fondaparinuks, gen czynnika V, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, homozygotyczność, lek przeciwkrzepliwy, lek trombolityczny, pończochy uciskowe, proksymalna zakrzepica żył głębokich, przedwczesne oddzielenie łożyska, rywaroksaban, rzucawka, stan przedrzucawkowy, świeżo mrożone osocze, transfuzja płytek krwi, trombofilia dziedziczna, wrodzone zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Enoxaparin sodium LEK-AM to heparyna drobnocząsteczkowa o działaniu przeciwzakrzepowym, dostępna w dawkach 2000, 4000, 6000, 8000 i 10 000 j.m. anty-Xa (odpowiednio 20-100 mg w objętości 0,2-1,0 ml). Lek jest wskazany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym (ortopedia, chirurgia ogólna, onkologia) oraz hospitalizowanych na oddziałach internistycznych z ograniczoną mobilnością, w ostrych schorzeniach takich jak niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia i choroby reumatyczne. Ponadto stosowany jest w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej ze względu na masywność zatoru i niestabilność hemodynamiczną. Enoksaparyna jest także używana do zapobiegania krzepnięciu w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy oraz w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (UA, NSTEMI, STEMI), często w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym.
chirurgia ogólna, chirurgia onkologiczna, chirurgia ortopedyczna, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, działanie przeciwzakrzepowe, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, enoksaparyna sodowa, funkcja nerek, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, przezskórna interwencja wieńcowa, sepsa, układ krzepnięcia, zabieg chirurgiczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał serca NSTEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Zapobieganie i profilaktyka
Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) stanowi istotne zagrożenie dla pacjentów hospitalizowanych, z ryzykiem rozwoju sięgającym około 50% w warunkach szpitalnych. Kluczowym elementem profilaktyki jest ocena ryzyka zakrzepowo-zatorowego, która pozwala na klasyfikację pacjentów do grup niskiego, umiarkowanego i wysokiego ryzyka, co determinuje dobór odpowiednich metod zapobiegania. Profilaktyka obejmuje metody mechaniczne, takie jak wczesne uruchomienie, pończochy uciskowe o ciśnieniu 15-30 mmHg, przerywaną kompresję pneumatyczną oraz farmakologiczne stosowanie heparyn drobnocząsteczkowych (np. enoksaparyna, dalteparyna), heparyny niefrakcjonowanej, fondaparynuksu oraz doustnych antykoagulantów bezpośredniego działania (DOAC). Wytyczne ASH i ACCP rekomendują stosowanie profilaktyki farmakologicznej u pacjentów internistycznych i chirurgicznych, z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak aktywne krwawienie czy zaburzenia krzepnięcia. Szczególną uwagę zwraca się na pacjentów po dużych zabiegach ortopedycznych, u których profilaktyka powinna trwać od 10 do 35 dni po operacji.
alloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, cewnik centralny, chemioterapia, choroba nowotworowa, cięcie cesarskie, czynnik Xa, doustny antykoagulant, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, małopłytkowość indukowana heparyną, niewydolność nerek, niewydolność serca, pończochy uciskowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przerywana kompresja pneumatyczna, skrzeplina żylna, stratyfikacja ryzyka, szpiczak mnogi, trombofilia, zakrzepica żył głębokich, zapalna choroba jelit, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Teva 50 mg
Risperidone Teva, zawierający 50 mg rysperydonu w formie proszku i rozpuszczalnika do zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane (≥1/10) to bezsenność, lęk, ból głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, parkinsonizm oraz depresja, z parkinsonizmem i akatyzją wykazującymi zależność od dawki. Istotne są również poważne reakcje w miejscu podania, takie jak martwica, ropień, zapalenie tkanki łącznej, owrzodzenia i krwiaki, które w niektórych przypadkach wymagały interwencji chirurgicznej. Hiperprolaktynemia może prowadzić do ginekomastii, zaburzeń menstruacyjnych, mlekotoku i zaburzeń płodności. W badaniach klinicznych cukrzycę zgłaszano u 0,18% pacjentów leczonych rysperydonem (vs. 0,11% placebo), a zwiększenie masy ciała o ≥7% wystąpiło u 9% pacjentów w 12-tygodniowym badaniu oraz u 25% w rocznym badaniu otwartym.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, brak miesiączki, cukrzyca, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, infekcja górnych dróg oddechowych, krwiak, lek przeciwpsychotyczny, łojotokowe zapalenie skóry, martwica, migotanie komór, migotanie przedsionków, mlekotok, nadwrażliwość, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, owrzodzenie, parkinsonizm, priapizm, ropień, rysperydon, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie menstruacji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok, zatorowość płucna, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vines
Stosowanie złożonego hormonalnego środka antykoncepcyjnego Vines, zawierającego 60 µg gestodenu i 15 µg etynyloestradiolu, wiąże się z istotnym zwiększeniem ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest około dwukrotnie wyższe niż w przypadku preparatów zawierających lewonorgestrel, wynosząc 9-12 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, w porównaniu do 6 przypadków na 10 000 u użytkowniczek lewonorgestrelu oraz 2 przypadków na 10 000 u kobiet nie stosujących hormonalnej antykoncepcji. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentek w pierwszym roku stosowania oraz po przerwie dłuższej niż 4 tygodnie. Występowanie dodatkowych czynników ryzyka, takich jak otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, wiek powyżej 35 lat czy współistniejące choroby (np. toczeń rumieniowaty układowy, nowotwory), znacząco zwiększa ryzyko ŻChZZ i może stanowić przeciwwskazanie do stosowania preparatu.
choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, gestoden, hiperhomocysteinemia, incydent naczyniowo-mózgowy, krwioplucie, lewonorgestrel, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, otyłość, przemijający napad niedokrwienny, przewlekła zapalna choroba jelit, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wada zastawkowa serca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica naczyń, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żyła wątrobowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Wskazania do stosowania
Enoksaparyna sodowa, dostępna w preparacie Clexane w dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml, jest niskocząsteczkowym heparynoidem stosowanym przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Wskazania obejmują profilaktykę u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym i wysokim ryzykiem, zwłaszcza po zabiegach ortopedycznych, chirurgii ogólnej i onkologicznej, oraz u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością (np. ostra niewydolność serca, niewydolność oddechowa, ciężkie zakażenia, choroby reumatyczne). Enoksaparyna jest również stosowana w leczeniu i przedłużonym leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z wyłączeniem przypadków wymagających trombolizy lub interwencji chirurgicznej. Szczególne znaczenie ma jej zastosowanie u pacjentów z aktywną chorobą nowotworową, u których ryzyko nawrotów powikłań zakrzepowo-zatorowych jest podwyższone.
aktywna choroba nowotworowa, aktywność anty-Xa, chirurgia onkologiczna, choroba reumatyczna, ciężkie zakażenie, dializoterapia, dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność oddechowa, NSTEMI, ostra niewydolność serca, ostre schorzenie, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, STEMI, zabieg chirurgiczny ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Crusia 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów z różnymi wskazaniami, w tym profilaktyką po zabiegach ortopedycznych i brzusznych, leczeniem zakrzepicy żył głębokich (ZŻG), niestabilnej dławicy piersiowej oraz świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dawkowanie było dostosowane do wskazań: profilaktyka ZŻG – 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę; leczenie ZŻG – 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę; niestabilna dławica i zawał bez załamka Q – 100 j.m./kg mc. co 12 godzin; świeży zawał z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza, a profil bezpieczeństwa w przedłużonym leczeniu ZŻG i zatorowości płucnej u pacjentów onkologicznych był porównywalny do standardowego leczenia.
AGEP, antykoagulant, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, dysfagia, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niestabilna dławica piersiowa, NLPZ, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, poziom hemoglobiny, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Blissel
Blissel 50 mikrogramów/g żel dopochwowy jest wskazany do miejscowej terapii estrogenowej u pacjentek z objawami atrofii urogenitalnej, które znacząco obniżają jakość życia. Leczenie powinno być poprzedzone dokładną oceną kliniczną oraz indywidualną analizą ryzyka i korzyści, a kontrola powinna odbywać się co najmniej raz w roku. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z ogólnoustrojowymi estrogenami ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa takiego połączenia. Należy uwzględnić możliwość miejscowych reakcji alergicznych na składniki konserwujące (E 217, E 219) oraz ryzyko urazów mechanicznych u pacjentek z ciężką atrofią pochwy. Przed terapią konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, badanie narządów miednicy i piersi oraz wykluczenie aktywnych infekcji pochwy.
astma, atrofia pochwy, atrofia urogenitalna, badanie narządów miednicy, biopsja endometrium, ból głowy migrenowy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, endometrioza, gruczolak wątroby, guz estrogenozależny, hiperplazja endometrium, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, krwawienie z pochwy, mammografia, metylu parahydroksybenzoesan, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nowotwór jajnika, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, propylu parahydroksybenzoesan, rak endometrium, rak piersi, reakcja alergiczna, retencja płynów, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakażenie pochwy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xerdoxo
Lek Xerdoxo zawierający 20 mg rywaroksabanu wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza z błon śluzowych oraz możliwość wystąpienia niedokrwistości. Monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu jest wskazane w celu wykrywania utajonych krwawień. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-29 mL/min) należy zachować ostrożność, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 mL/min. Rywaroksaban nie jest zalecany u dzieci z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami nerek oraz u pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4 i P-gp (np. ketokonazol, rytonawir), które mogą zwiększać stężenie leku w osoczu średnio 2,6-krotnie, podnosząc ryzyko krwawienia. Współistniejące stosowanie NLPZ, ASA, SSRI/SNRI wymaga ostrożności, a u pacjentów z ryzykiem owrzodzenia przewodu pokarmowego można rozważyć profilaktykę.
antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, ciężkie zaburzenie czynności nerek, embolektomia płucna, glikoproteina p, hemoglobin i hematokryt, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z pochwy, krwiak zewnątrzoponowy, leczenie trombolityczne, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, owrzodzenie przewodu pokarmowego, PCI, powikłanie krwotoczne, przeciwciała antykardiolipinowe, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzelowe, ryzyko krwotoku, SNRI, SSRI, TAVR, test anty-Xa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepica żył mózgowych, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Cyjanaza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Cyjanoza, objaw niedotlenienia tkanek manifestujący się siniczym zabarwieniem skóry, warg i paznokci, ma rokowanie ściśle zależne od etiologii, czasu trwania hipoksemii oraz szybkości wdrożenia leczenia. Cyjanoza obwodowa, związana z wazokonstrykcją naczyń obwodowych, zwykle ma dobre rokowanie i jest odwracalna po przywróceniu prawidłowego przepływu krwi, natomiast cyjanoza centralna, obejmująca błony śluzowe i język, wskazuje na poważne zaburzenia utlenowania krwi tętniczej i wymaga pilnej interwencji. Warto zwrócić uwagę na towarzyszące objawy, takie jak duszność, ból w klatce piersiowej czy zaburzenia świadomości, które pogarszają rokowanie. U noworodków centralna cyjanoza jest zawsze patologią, a jej rokowanie zależy od przyczyny, np. wrodzonych wad serca, mutacji genów globiny czy chorób mitochondrialnych.
ARDS, choroba mitochondrialna, cyjanoza, cyjanoza centralna, cyjanoza obwodowa, czerwienica prawdziwa, gazometria, hipoksemia, methemoglobinemia, mutacja genu hemoglobiny, nadciśnienie płucne, niedotlenienie mózgu, niedotlenienie tkanek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, POChP, policytemia vera, poliglobulia, poziom tlenu we krwi, rozstrzenie oskrzeli, serce płucne, tachykardia, tlenoterapia, wrodzona wada serca, zaostrzenie astmy, zapalenie płuc, zator płucny, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Yasmin 0,03 mg + 3 mg
Lek Yasmin, będący złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE i ATE), które mogą prowadzić do zatorowości płucnej, zawału serca czy udaru mózgu. Nadciśnienie tętnicze wymaga regularnej kontroli ciśnienia krwi, a w przypadku jego rozwoju konieczne jest rozważenie odstawienia leku. Występowanie migreny z aurą u pacjentek stosujących Yasmin zwiększa ryzyko udaru mózgu i wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Ponadto, lek może powodować ostre lub przewlekłe zaburzenia czynności wątroby, które manifestują się m.in. żółtaczką i nieprawidłowymi wynikami badań wątrobowych, co wymaga przerwania terapii do czasu normalizacji parametrów. Zgłaszano także nieznacznie zwiększone ryzyko raka piersi oraz rzadkie, ale poważne nowotwory wątroby.
choroba Leśniowskiego-Crohna, depresyjny nastrój, etynyloestradiol i drospirenon, induktor enzymatyczny, kandydoza sromu i pochwy, krwawienie międzymiesiączkowe, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zakrzepica żył i tętnic, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał serca, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny produkt antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Activelle 1 mg + 0,5 mg
Stosowanie złożonej hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) w postaci Activelle (estradiol 1 mg + noretysteronu octan 0,5 mg) wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych, z których najczęstsze to krwawienia z dróg rodnych oraz ból i tkliwość piersi (10-20% pacjentek). Inne często obserwowane objawy obejmują kandydozę narządów rodnych, nadwrażliwość, zatrzymanie płynów, depresję, bóle głowy, zakrzepowe zapalenie żył, nudności, zmiany skórne, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz obrzęki obwodowe. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano także rzadkie działania niepożądane, takie jak rak endometrium, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (bezsenność, niepokój, zmiany libido), udar, zawał mięśnia sercowego, nasilenie nadciśnienia, choroby pęcherzyka żółciowego oraz zmiany skórne i świąd sromu i pochwy.
choroba pęcherzyka żółciowego, choroba wieńcowa, dyspepsja, hiperplazja endometrium, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kandydoza narządów rodnych, krwawienie z dróg rodnych, łojotok, mięśniak macicy, nadciśnienie, nowotwór jajnika, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostuda, plamica naczyniowa, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, świąd sromu, tkliwość piersi, trądzik, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xiltess 15 mg
Preparat Xiltess w dawce 15 mg rywaroksabanu w formie tabletek powlekanych jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (poniżej 18 lat, o masie ciała 30-50 kg) w leczeniu i profilaktyce chorób zakrzepowo-zatorowych. U dorosłych główne wskazania obejmują profilaktykę udaru mózgu i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową, posiadających co najmniej jeden czynnik ryzyka (zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek ≥ 75 lat, cukrzyca, przebyty udar lub TIA). Ponadto lek jest stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG), zatorowości płucnej (ZP) oraz profilaktyce nawrotów tych schorzeń. W populacji pediatrycznej Xiltess jest zalecany po co najmniej 5-dniowym leczeniu pozajelitowym przeciwzakrzepowym (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, fondaparynuks) w leczeniu i profilaktyce nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ).
cukrzyca, embolektomia płucna, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie krwotoczne, profilaktyka nawrotów ZŻG, profilaktyka udaru mózgu, przemijający napad niedokrwienny, rywaroksaban, stan zakrzepowo-zatorowy, tromboliza, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Urokinase medac 50 000 j.m.
Urokinase medac, zawierający 50 000 j.m. ludzkiej urokinazy, jest lekiem trombolitycznym stosowanym do wewnątrznaczyniowej lizy zakrzepów w stanach takich jak ostra proksymalna zakrzepica żył głębokich, masywna zatorowość płucna, ostra choroba zarostowa tętnic obwodowych z niedokrwieniem zagrażającym kończynie, zatkane przetoki tętniczo-żylne do hemodializy oraz niedrożność centralnych cewników żylnych. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, co pozwala na dostosowanie drogi podania (dożylne, dotętnicze, miejscowe) do konkretnego wskazania klinicznego. Terapia powinna być prowadzona w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem specjalistycznym, ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych i konieczność monitorowania parametrów koagulologicznych (APTT, PT, fibrynogen), hemodynamicznych oraz efektywności lizy skrzepliny za pomocą badań obrazowych.
Wskazania do stosowania urokinazy obejmują stany zagrożenia życia, takie jak masywna zatorowość płucna i rozległa zakrzepica żył głębokich, gdzie szybka interwencja trombolityczna jest kluczowa dla przywrócenia przepływu krwi i poprawy parametrów hemodynamicznych. W przypadku ostrej choroby zarostowej tętnic obwodowych leczenie ma na celu zapobieganie amputacji poprzez reperfuzję niedokrwionej kończyny. Urokinaza jest również skuteczna w udrażnianiu zatkanych skrzepliną przetok do hemodializy oraz centralnych cewników żylnych, co umożliwia kontynuację terapii i diagnostyki. Ze względu na potencjalne ryzyko krwawień, leczenie wymaga doświadczenia lekarza oraz stałej oceny klinicznej pacjenta, w tym monitorowania objawów krwawienia i dostosowywania dawki leku.
centralny cewnik żylny, choroba zarostowa tętnic obwodowych, hemodializa, infuzja dożylna, krzepnięcie krwi, niedokrwienie kończyny, parametr hemodynamiczny, parametr koagulologiczny, perfuzja płucna, podanie dotętnicze, powikłanie krwotoczne, preparat trombolityczny, przetoka tętniczo-żylna, roztwór do wstrzykiwań, stan zakrzepowo-zatorowy, terapia trombolityczna, urokinaza, wstrzyknięcie dożylne, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tranexamic Acid Tillomed 500 mg
Kwas traneksamowy w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu, a także u osób z ostrą chorobą zakrzepowo-zatorową, w tym zakrzepicą żył głębokich, zatorowością płucną oraz zakrzepicą żył mózgowych. Przeciwwskazaniem jest również historia zakrzepicy żylnej lub tętniczej, stan fibrynolityczny po koagulopatii ze zużycia, ciężkie zaburzenia czynności nerek oraz występowanie drgawek w wywiadzie, ze względu na ryzyko kumulacji leku i obniżenia progu drgawkowego. W tych sytuacjach stosowanie kwasu traneksamowego może prowadzić do poważnych powikłań, w tym nawrotów zakrzepicy, reakcji anafilaktycznych oraz nasilenia napadów padaczkowych.
W przypadku pacjentów z czynnikami ryzyka zakrzepicy (np. osoby starsze, unieruchomione, po dużych zabiegach operacyjnych, z chorobą nowotworową), przyjmujących leki zwiększające ryzyko zakrzepicy (np. doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny), a także u kobiet w ciąży i pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, zaleca się szczególną ostrożność oraz rozważenie alternatywnych metod leczenia. Przed zastosowaniem Tranexamic Acid Tillomed konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu medycznego, w celu oceny stosunku korzyści do ryzyka i uniknięcia potencjalnych powikłań związanych z terapią kwasem traneksamowym.
choroba zakrzepowo-zatorowa, drgawki, koagulopatia ze zużycia, krwiomocz, kwas traneksamowy, materiał zatorowy, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niewydolność nerek, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, środek przeciwfibrynolityczny, stan fibrynolityczny, tabletki powlekane, tętnica płucna, tworzenie skrzepów, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył mózgowych, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tranexamic acid Accord 100 mg/ml
Kwas traneksamowy, stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml (Tranexamic acid Accord), wykazuje działanie przeciwfibrynolityczne, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz drgawki, zwłaszcza przy niewłaściwym podaniu, mają częstość nieznaną, ale mogą stanowić poważne zagrożenie dla pacjenta. Zaburzenia naczyniowe, takie jak niedociśnienie tętnicze z utratą świadomości po szybkim wstrzyknięciu dożylnym oraz zakrzepica żył i tętnic, są istotnymi powikłaniami wynikającymi z mechanizmu działania leku. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10. Alergiczne zapalenie skóry pojawia się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i manifestuje się wysypką, świądem oraz rumieniem.
alergiczne zapalenie skóry, anafilaksja, drgawki, działanie przeciwfibrynolityczne, fibrynoliza, kwas traneksamowy, MedDRA, niedociśnienie tętnicze, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia skóry, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zakrzepica, zatorowość, zatorowość płucna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vibin 3 mg + 0,03 mg
Lek Vibin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może powodować szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych powikłań należą żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. Ponadto, stosowanie leku może prowadzić do rozwoju lub nasilenia nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby, zarówno łagodnych, jak i złośliwych. Istnieje także potencjalny związek z nasileniem chorób zapalnych jelit, padaczki, mięśniaków macicy, porfirii, tocznia rumieniowatego układowego, opryszczki ciężarnych, pląsawicy Sydenhama, zespołu hemolityczno-moczniczego oraz żółtaczki cholestatycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ostud oraz zaburzeń czynności wątroby, które mogą wymagać przerwania terapii do czasu normalizacji parametrów hepatologicznych. Złożone doustne środki antykoncepcyjne, w tym Vibin, wiążą się również z nieznacznie zwiększonym ryzykiem raka piersi, zwłaszcza u kobiet poniżej 40 roku życia, choć związek przyczynowo-skutkowy nie jest jednoznacznie potwierdzony.
choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, etynyloestradiol, induktor enzymatyczny, krwawienie śródcykliczne, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wahanie nastroju, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu terapii. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują żylne choroby zakrzepowo-zatorowe (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna), neutropenię stopnia 3-4, gorączkę neutropeniczną, zapalenie płuc, niewydolność nerek (w tym ostrą) oraz zakażenia dróg oddechowych. W badaniach klinicznych u pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) częstość neutropenii sięgała 60,8-79,0%, a zapalenie płuc występowało u 9,4-10,6%. W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. niedociśnienie tętnicze (6,5%) i zakażenia płuc (5,7%). Typowe działania niepożądane to również biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), trombocytopenia (do 72,3%) oraz wysypka (do 31,7%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Androtop
Androtop, żel zawierający testosteron, jest wskazany wyłącznie u pacjentów z potwierdzonym hipogonadyzmem (zarówno hiper- jak i hipogonadotropowym), potwierdzonym dwoma oznaczeniami stężenia testosteronu w surowicy. Ze względu na zmienność międzylaboratoryjną, pomiary powinny być wykonywane w tym samym laboratorium. Monitorowanie terapii obejmuje regularne oznaczanie stężenia testosteronu, parametrów hematologicznych (hemoglobina, hematokryt), funkcji wątroby, profilu lipidowego, stanu gruczołu krokowego (badanie per rectum, PSA) oraz kontroli glikemii (glukoza, HbA1c). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko policytemii, progresji raka gruczołu krokowego oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i z grup ryzyka. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie raka gruczołu krokowego.
antygen PSA, badanie per rectum, bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, funkcje wątroby, ginekomastia, hemoglobina glikowana, hemoglobina i hematokryt, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipogonadyzm, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hormon folikulotropowy, kontrola glikemii, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łagodny rozrost prostaty, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedobór testosteronu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, padaczka, policytemia, profil lipidowy, rak gruczołu krokowego, stężenie glukozy, stężenie testosteronu, trombofilia, zaburzenia wzwodu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył siatkówki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zatorowość płucna – Epidemiologia
Zatorowość płucna (PE) pozostaje istotnym problemem klinicznym o wysokiej śmiertelności, mimo postępów diagnostycznych i terapeutycznych. Roczna częstość występowania PE w populacji ogólnej wynosi około 60-70 na 100 000 osób, a w USA wzrosła z 23 na 100 000 w 1993 roku do 65 na 100 000 w 2012 roku, z około 100 000 zgonów rocznie. PE dotyka głównie osoby starsze (60-80 lat), u których ryzyko jest sześciokrotnie wyższe niż u młodszych pacjentów. Nieleczona ostra PE wiąże się ze śmiertelnością sięgającą 30%, podczas gdy leczenie obniża ją do około 8%. Występują różne podtypy PE: masywna (5-10%, śmiertelność 25-65%), submassywna (20-25%, śmiertelność 3-15%) oraz niskiego ryzyka (~70%, śmiertelność 1%). Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzne objawy i częste przeoczenia, zwłaszcza u osób starszych i z chorobami współistniejącymi. W diagnostyce stosuje się ocenę klinicznego prawdopodobieństwa, badanie D-dimerów oraz obrazowanie tomografią komputerową lub scyntygrafią wentylacyjno-perfuzyjną. Wzrost rozpoznawalności PE wiąże się z powszechniejszym stosowaniem TK i zmianami stylu życia.
angiografia płucna, angiografia tomografii komputerowej, antykoagulacja, D-dimer, duszność, dysfunkcja prawej komory, lek przeciwzakrzepowy, masywna zatorowość płucna, migotanie przedsionków, mutacja czynnika V Leiden, mutacja protrombiny, nadkrzepliwość, przewlekłe nadciśnienie płucne zakrzepowo-zatorowe, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachykardia, tachypnoe, tomografia komputerowa, wstrząs kardiogenny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół pozakrzepowy, zespół reagowania na zatorowość płucną, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Razarxo
Produkt leczniczy Razarxo, zawierający rywaroksaban, wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko krwawień, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min), stosujących jednocześnie inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azole, inhibitory proteazy HIV), a także u osób z chorobami nowotworowymi, zaburzeniami krzepnięcia, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym czy schorzeniami przewodu pokarmowego. W trakcie terapii należy monitorować objawy krwawienia oraz wykonywać badania laboratoryjne hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrycia utajonych krwotoków. W przypadku poważnego krwotoku konieczne jest przerwanie leczenia. Rywaroksaban nie jest zalecany u pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 mL/min, po przezcewnikowej wymianie zastawki aorty (TAVR), z zespołem antyfosfolipidowym oraz u hemodynamicznie niestabilnych zatorowością płucną wymagających trombolizy lub embolektomii.
angioplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenie czynności nerek, embolektomia płucna, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, krwotok, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna azolowa, przeciwciała antykardiolipinowe, przeciwciała przeciwko β2-glikoproteinie I, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzeli, rywaroksaban, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, stężenie hemoglobiny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie bliższego odcinka kości udowej, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Czynnik VII – Działania niepożądane
Aktywowany czynnik VII, obecny w preparacie FEIBA NF, odgrywa kluczową rolę w aktywacji kaskady krzepnięcia, co wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żylna i tętnicza, zatorowość płucna, udar zakrzepowy i zawał mięśnia sercowego. Najpoważniejszym powikłaniem jest rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC), które może prowadzić do niewydolności wielonarządowej. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, przy czym niedociśnienie, ból głowy, zawroty głowy oraz reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywka, wysypka) występują często (≥ 1/100 do < 1/10). Reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy i inne poważne objawy nadwrażliwości mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, czynnik VII, czynnik zakaźny, DIC, duszność, FEIBA NF, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, miano inhibitora, nadciśnienie, niedociśnienie, niedoczulica, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, odpowiedź anamnestyczna, parestezja, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, udar zakrzepowy, udar zatorowy, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby typu B, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mantreda 10 mg
Lek Mantreda zawierający rywaroksaban w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych pacjentów po planowej alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w leczeniu oraz profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) u dorosłych. Rywaroksaban skutecznie zapobiega powstawaniu zakrzepów w żyłach kończyn dolnych po zabiegach ortopedycznych oraz leczy istniejące zakrzepy i zatory, zmniejszając ryzyko ich ponownego wystąpienia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z hemodynamicznie niestabilną zatorowością płucną, gdzie konieczne jest zapoznanie się z dodatkowymi zaleceniami zawartymi w punkcie 4.4 Charakterystyki Produktu Leczniczego.
alloplastyka, laktoza jednowodna, niestabilność hemodynamiczna, nietolerancja laktozy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka nawrotów, profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, rywaroksaban, tabletka powlekana, wymiana stawu biodrowego, zakrzep krwi, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapin Krka, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane u dorosłych to senność, zwiększenie masy ciała (do ≥7% u 22,2% pacjentów w krótkotrwałym leczeniu i 64,4% w długotrwałym), eozynofilia, podwyższone stężenia prolaktyny, cholesterolu (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) i trójglicerydów (≥2,26 mmol/l), a także objawy pozapiramidowe takie jak akatyzja i parkinsonizm. Istotne są również zmiany metaboliczne, w tym ryzyko rozwoju cukrzycy, czasem z kwasicą ketonową lub śpiączką. Wydłużenie odstępu QTc występuje często, a rzadko mogą pojawić się groźne arytmie, w tym częstoskurcz komorowy i nagła śmierć sercowa. U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem zwiększa się ryzyko zgonów i zdarzeń naczyniowo-mózgowych, a u chorych z chorobą Parkinsona obserwuje się nasilenie objawów parkinsonizmu i omamy.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, astenia, bradykardia, cholestaza wątrobowa, cholesterol całkowity, choroba Parkinsona, cukromocz, drgawki, dysfagia, dyskineza, dyskineza późna, efekt antycholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotowrażliwość, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipotensja ortostatyczna, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, neutropenia, obrzęk, olanzapina, parkinsonizm, priapizm, profil lipidowy, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, śpiączka cukrzycowa, tachykardia komorowa, trombocytopenia, wydłużenie QTc, wysypka, zaburzenia erekcji, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Sodu tetradecylu siarczan – Przeciwwskazania stosowania
Sodu tetradecylu siarczan jest skutecznym środkiem sklerotyzującym stosowanym w leczeniu żylaków i patologii naczyń żylnych, działającym poprzez uszkodzenie śródbłonka i obliterację naczyń. Podstawowymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze składniki preparatu Fibrovein, takie jak alkohol benzylowy (20 mg/ml), sód (1,1–3,1 mg/ml w zależności od stężenia) oraz potas (0,3 mg/ml). Niezdolność pacjenta do chodzenia, stany obłożne, a także czynniki zwiększające ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych (np. dziedziczna skłonność do zakrzepicy, stosowanie hormonalnej antykoncepcji, otyłość, palenie tytoniu, niedawne operacje, zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna w wywiadzie) stanowią istotne przeciwwskazania kliniczne. Dodatkowo, przeciwwskazania obejmują żylakowatość wtórną do guzów miednicy lub jamy brzusznej, nieopanowane choroby układowe (cukrzyca, nadczynność tarczycy, gruźlica, astma, nowotwory, sepsa, zaburzenia hematologiczne, poważne problemy oddechowe i skórne) oraz aktywne procesy zapalne i infekcje tkanek miękkich.
alkohol benzylowy, astma, cukrzyca, duszność, działanie sklerotyzujące, dziedziczna skłonność do zakrzepicy, gruźlica, hormonalna antykoncepcja, hormonalna terapia zastępcza, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedomykalność zastawek żył głębokich, nowotwór, obliteracja, obwodowa niewydolność tętnicza, ostre zapalenie tkanki łącznej, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetrwały otwór owalny, reakcja alergiczna, sepsa, sklerosant, skleroterapia, sodu tetradecylu siarczan, śródbłonek naczyń żylnych, USG Doppler, wędrujące zapalenie żył, wole guzkowe toksyczne, zaburzenie obrazu krwi, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zatorowość płucna, żylaki, żylakowatość - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axaltra
Stosowanie rywaroksabanu (Axaltra) wymaga stałego nadzoru klinicznego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania objawów krwawienia oraz wykonywania badań laboratoryjnych hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrywania utajonych krwawień. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krzepnięcia, niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym, chorobami przewodu pokarmowego bez czynnego owrzodzenia, retinopatią naczyniową, rozstrzeniami oskrzeli lub krwawieniami płucnymi w wywiadzie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) stężenie rywaroksabanu w osoczu może wzrosnąć średnio 1,6-krotnie, co zwiększa ryzyko krwawienia; stosowanie u pacjentów z klirensem <15 mL/min jest przeciwwskazane. Współistniejące leczenie silnymi inhibitorami CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azole, inhibitory proteazy HIV) może podnieść stężenie rywaroksabanu średnio 2,6-krotnie, co wymaga unikania takiej terapii.
antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, embolektomia płucna, glikoproteina p, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, leki przeciwgrzybicze azolowe, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, objawy krwawienia, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przedawkowanie leku, przemijający napad niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, retinopatia naczyniowa, rozstrzeń oskrzeli, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepica żył mózgowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crusia 100 mg/ml (10 000 j.m.)
Lek Crusia zawierający enoksaparynę sodową dostępny jest w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml, stosowany głównie w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Dawkowanie zależy od oceny ryzyka zakrzepowo-zatorowego: u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed operacją. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. U hospitalizowanych pacjentów internistycznych stosuje się dawkę 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów bez powikłań oraz 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z otyłością, chorobą nowotworową lub nawrotową ŻChZZ. Standardowa terapia trwa około 10 dni, z możliwością przejścia na doustne leki przeciwzakrzepowe.
choroba nowotworowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, otyłość, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zabieg chirurgii ortopedycznej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Triquilar 30 mcg + 50 mcg (jasnobrązowe), 40 mcg + 75 mcg (białe), 30 mcg + 125 mcg (w kolorze ochry)
Lek Triquilar, będący trójfazowym złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym zawierającym etynyloestradiol (30-40 μg) oraz lewonorgestrel (50-125 μg) w trzech różnych dawkach, jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną i sacharozę. Przeciwwskazania obejmują aktywną lub przebytą żylną chorobę zakrzepowo-zatorową (np. zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną), dziedziczne lub nabyte predyspozycje do zakrzepicy (np. oporność na aktywowane białko C, niedobory antytrombiny III, białka C i S), a także wysokie ryzyko zakrzepowości związane z rozległymi zabiegami operacyjnymi i wieloma czynnikami ryzyka. Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy tętniczych zaburzeniach zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, migrena z aurą oraz przy obecności czynników ryzyka, w tym cukrzycy z powikłaniami naczyniowymi, ciężkiego nadciśnienia tętniczego i ciężkiej dyslipoproteinemii.
antykoagulant toczniowy, ciężka choroba wątroby, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, czynnik V Leiden, dazabuwir, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, hiperhomocysteinemia, krwawienie z dróg rodnych, laktoza jednowodna, lewonorgestrel, migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, nowotwór hormonozależny, nowotwór wątroby, ombitaswir, oporność na aktywowane białko C, parytaprewir, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vixpo 3 mg + 0,02 mg
Lek Vixpo, zawierający drospirenon 3 mg oraz etynyloestradiol 0,02 mg, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentek z nadwrażliwością na składniki leku, a także u tych z ryzykiem lub występowaniem żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Przeciwwskazania obejmują m.in. aktywną lub przebyłą zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, genetyczne defekty krzepnięcia (np. oporność na aktywne białko C, niedobory antytrombiny III, białka C i S), a także planowane rozległe zabiegi chirurgiczne z długotrwałym unieruchomieniem. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentek z udarem mózgu, migreną z ogniskowymi objawami neurologicznymi, ciężką chorobą wątroby, niewydolnością nerek, nowotworami zależnymi od steroidów płciowych oraz nieustalonym krwawieniem z pochwy. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy w preparacie (44 mg w tabletce z substancją czynną), co może mieć znaczenie u pacjentek z nietolerancją laktozy.
ciężka choroba wątroby, cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, dławica piersiowa, drospirenon z etynylostradiolem, dyslipoproteinemia, glekaprewir z pibrentaswirem, hiperhomocysteinemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, krwawienie z pochwy, migrena z objawami ogniskowymi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność nerek, nowotwór wątroby, nowotwór złośliwy, ombitaswir z parytaprewirem, oporność na aktywne białko C, przeciwciała antyfosfolipidowe, przemijający napad niedokrwienny, sofosbuwir z welpataswirem, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, udar, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakażenie HCV, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivanoptim 15 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu, substancji czynnej leku Rivanoptim, został oceniony na podstawie danych z 13 badań klinicznych fazy III obejmujących 69 608 dorosłych pacjentów oraz badań pediatrycznych z udziałem 488 dzieci. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia i anemia, z krwawieniami z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%) jako najczęściej zgłaszanymi. Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania klinicznego, dawkowania i czasu terapii, który w badaniach wynosił od 39 dni (profilaktyka ŻChZZ po alloplastyce stawu) do 21 miesięcy (leczenie i profilaktyka nawrotów ZŻG i ZP). Ryzyko krwawień jest najwyższe u pacjentów pediatrycznych (39,5%) oraz dorosłych leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej (23%).
alloplastyka stawu, anemia, działanie niepożądane, inhibitor czynnika Xa, krwawienie z nosa, krwotok z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie ZŻG, nietolerancja laktozy, objaw krwawienia, profilaktyka ŻChZZ, rywaroksaban, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG i ZP - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fibrovein
Fibrovein, zawierający sód tetradecylu siarczanu w stężeniach 0,2%, 0,5%, 1% i 3%, jest preparatem stosowanym w skleroterapii żylaków, wymagającym szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji alergicznych i wstrząsu anafilaktycznego. Lek powinien być podawany wyłącznie przez specjalistów z doświadczeniem w anatomii układu żylnego oraz technice iniekcji, z zapewnieniem dostępu do sprzętu reanimacyjnego. Przed zabiegiem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, zwłaszcza w kierunku ryzyka zakrzepowo-zatorowego, obecności przetrwałego otworu owalnego (PFO) oraz historii migreny lub przemijających ataków niedokrwiennych (TIA). U pacjentów z PFO zaleca się stosowanie niskich dawek i unikanie próby Valsalvy bezpośrednio po iniekcji, a u osób z migreną i TIA – szczególną ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych neurologicznych.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, choroba Bürgera, choroba tętnic, choroba żylna, leczenie przeciwzakrzepowe, martwica tkanki, miażdżyca tętnic obwodowych, migrena z aurą, migrenowy ból głowy, nadciśnienie płucne, napad niedokrwienny mózgu, niedomykalność zastawki, obrzęk limfatyczny, połączenie odpiszczelowo-udowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający atak niedokrwienny, przetrwały otwór owalny, siarczan tetradecylu sodu, skleroterapia, USG Doppler Duplex, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie widzenia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, zatorowość płucna, żylak pniowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fraxiparine 3800 j.m. a.Xa/0,4 ml
Fraxiparine, zawierający nadroparynę wapniową, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml i podawany jest głównie podskórnie, z możliwością podania dożylnego w niektórych wskazaniach. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta oraz rodzaju procedury medycznej, np. w profilaktyce po zabiegach chirurgicznych nieortopedycznych stosuje się dawkę 0,3 ml (2 850 j.m. anty-Xa) raz na dobę, podaną 2-4 godziny przed zabiegiem, a w ortopedii dawkę oblicza się według 38 j.m. anty-Xa/kg mc., zwiększając ją o 50% od czwartego dnia po operacji. W hemodializie dawki są dostosowywane indywidualnie, a u pacjentów z ryzykiem krwawienia dawkę początkową zmniejsza się o połowę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz niestabilnej dławicy piersiowej stosuje się podskórne podawanie dwa razy na dobę, z dawką 86 j.m. anty-Xa/kg mc., rozpoczynając jednocześnie terapię doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.
bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, INR, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwzakrzepowy, nadroparyna wapniowa, niestabilna dławica piersiowa, podanie dożylne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryzyko krwawienia, stan zakrzepowo-zatorowy, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Chlormadynon octan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Chlormadynon octan w dawce 2 mg w połączeniu z 0,03 mg etynyloestradiolu stanowi składnik złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych (np. Madinette, Symbella). Preparaty te są bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży oraz w okresie karmienia piersią ze względu na potencjalne działanie toksyczne na płód oraz wpływ na laktację, w tym zmniejszenie ilości i zmianę składu mleka. Dane kliniczne, obejmujące ponad 330 kobiet, nie potwierdzają teratogenności chlormadynonu octanu, jednak konieczne jest wykluczenie ciąży przed rozpoczęciem terapii i natychmiastowe odstawienie leku w przypadku jej wystąpienia. Po porodzie decyzja o wznowieniu stosowania powinna uwzględniać zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w okresie poporodowym.
amenorrhea, antykoncepcja hormonalna, chlormadynon octan, dysmenorrhea, działanie teratogenne, estrogen, etynyloestradiol, galaktorrhea, induktor enzymatyczny, krwawienie śródcykliczne, krwotok miesiączkowy, przemijający napad niedokrwienny, steroid antykoncepcyjny, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, udar, upławy, zakrzepica żylna, zakrzepica żylna i tętnicza, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złożony doustny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, stosowana głównie w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka zakrzepowo-zatorowego, ocenianego za pomocą modelu stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem – 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, zaczynając 12 godzin przed zabiegiem. Wysokie ryzyko wymaga przedłużonej profilaktyki, np. do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W przypadku niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, maksymalnie do 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, chirurgia ortopedyczna, DOAC, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, PCI, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, STEMI, terapia przeciwpłytkowa, VKA, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Feiba NF 500 j.m. = 500 j. FEIBA
FEIBA NF jest produktem leczniczym zawierającym zespół czynników krzepnięcia stosowanym u pacjentów z hemofilią A lub B z inhibitorem czynnika VIII lub IX oraz w nabytej hemofilii z inhibitorem czynnika VIII. Terapia tym preparatem wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym powikłań zakrzepowo-zatorowych takich jak zakrzepica żylna, tętnicza, zatorowość płucna, udar mózgu oraz zawał mięśnia sercowego. Częstość występowania tych zdarzeń jest nieznana, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów. Inne istotne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC) oraz wzrost miana inhibitora czynnika VIII lub IX, co może wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Dodatkowo, często obserwuje się objawy takie jak ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie, wysypka, świąd oraz objawy ze strony układu oddechowego i pokarmowego.
częstoskurcz, duszność, hemofilia, hemofilia nabyta, inhibitor czynnika krzepnięcia, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, odpowiedź anamnestyczna, parestezja, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciwciało anty-HBs, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, udar mózgu, udar zakrzepowy, udar zatorowy, układ limfatyczny, zakrzepica, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zakrzepica żylna głęboka, zapalenie wątroby typu B, zatorowość, zatorowość płucna, zawał serca, zespół czynników krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Banxiol 2,5 mg
Apiksaban (Banxiol 2,5 mg) był oceniany w siedmiu badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 21 000 pacjentów w trzech głównych wskazaniach: profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawów (ok. 5 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 20 dni), leczenie niezastawkowego migotania przedsionków (NVAF) (ponad 11 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 1,7 roku) oraz leczenie i zapobieganie nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) (ponad 4 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 221 dni). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zdarzenia krwotoczne, w tym krwawienia z nosa, krwiaki i krwawienia z przewodu pokarmowego. Częstość działań niepożądanych związanych z krwawieniem wynosiła odpowiednio: 11% w profilaktyce ŻChZZ, 24,3% w NVAF (w porównaniu do warfaryny i kwasu acetylosalicylowego) oraz 15,6% i 13,3% w leczeniu i profilaktyce ZŻG/ZP. Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego spełniające kryteria ISTH występowały z częstością 0,76% rocznie, a poważne krwawienia wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie u pacjentów z NVAF.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, apiksaban, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipotonia okołozabiegowa, krew utajona, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzbrzuszne, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z żylaków odbytu, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak pooperacyjny, krwiomocz, krwotok do móżdżku, krwotok do skorupy mózgowia, krwotok podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość pokrwotoczna, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, profilaktyka ŻChZZ, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, rumień wielopostaciowy, udar krwotoczny mózgu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zatorowość płucna, zdarzenie krwotoczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanderla 3,6 mg
Lek Xanderla zawierający 3,6 mg gosereliny w formie implantu jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które występują z różną częstością. Najczęściej obserwuje się uderzenia gorąca, pocenie się oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (≥1/10). Często występują również zaburzenia hormonalne związane z supresją osi podwzgórze-przysadka-gonady (≥1/100 do <1/10). Rzadziej notuje się hiperkalcemię u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi (≥1/10 000 do <1/1000) oraz brak powrotu miesiączek po zakończeniu terapii (≥1/10 000 do <1/1000). Działania niepożądane o nieznanej częstości obejmują zmiany w morfologii krwi, zaburzenia czynności wątroby, zatorowość płucną oraz śródmiąższowe zapalenie płuc.
analog LHRH, brak miesiączki, działanie niepożądane, gonadotropina, goserelina, hiperkalcemia, implant, menopauza, morfologia krwi, obrzęk obwodowy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, produkt leczniczy, przerzutowy rak piersi, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, śródmiąższowe zapalenie płuc, system MedDRA, trądzik, uderzenie gorąca, upławy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rivaroxaban Medreg 15 mg
Rywaroksaban jest wysokoselektywnym, bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, charakteryzującym się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym. Mechanizm działania polega na hamowaniu aktywności czynnika Xa, co prowadzi do zahamowania zarówno wewnątrz-, jak i zewnątrzpochodnej drogi krzepnięcia, skutkując zmniejszeniem wytwarzania trombiny i powstawania zakrzepów. Lek nie wpływa bezpośrednio na trombinę ani na funkcję płytek krwi. Działanie rywaroksabanu jest dawkozależne i przekłada się na wydłużenie czasu protrombinowego (PT) mierzonego odczynnikiem Neoplastin (r=0,98), przy czym wartości PT należy podawać w sekundach, gdyż wskaźnik INR nie jest odpowiedni do oceny tego antykoagulanta. Rywaroksaban również wydłuża czas APTT i parametr HepTest, jednak te testy nie są rekomendowane do monitorowania terapii w praktyce klinicznej.
biodostępność, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czteroczynnikowy PCC, droga krzepnięcia, endogenne wytwarzanie trombiny, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia krwi, koncentrat czynników zespołu protrombiny, migotanie przedsionków, rywaroksaban, substancja przeciwzakrzepowa, test anty-Xa, trójczynnikowy PCC, trombina, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna