Działania niepożądane
Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu terapii. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują żylne choroby zakrzepowo-zatorowe (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna), neutropenię stopnia 3-4, gorączkę neutropeniczną, zapalenie płuc, niewydolność nerek (w tym ostrą) oraz zakażenia dróg oddechowych. W badaniach klinicznych u pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) częstość neutropenii sięgała 60,8-79,0%, a zapalenie płuc występowało u 9,4-10,6%. W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. niedociśnienie tętnicze (6,5%) i zakażenia płuc (5,7%). Typowe działania niepożądane to również biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), trombocytopenia (do 72,3%) oraz wysypka (do 31,7%).

Działania niepożądane leku Lenalidomide Ranbaxy

Lenalidomid jest lekiem stosowanym w leczeniu różnych postaci szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Jak każdy produkt leczniczy, może on powodować działania niepożądane, choć nie u każdego one wystąpią. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę profilu bezpieczeństwa lenalidomidu w oparciu o dane z badań klinicznych w różnych wskazaniach.1

Profil bezpieczeństwa w różnych wskazaniach

Profil bezpieczeństwa lenalidomidu różni się w zależności od wskazania i schematu leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na najczęściej występujące oraz najpoważniejsze działania niepożądane w poszczególnych grupach pacjentów.2

Ciężkie działania niepożądane

Do najcięższych działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia lenalidomidem należą:3

  • Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna)
  • Neutropenia 3. i 4. stopnia
  • Gorączka neutropeniczna
  • Zapalenie płuc
  • Niewydolność nerek (włączając postać ostrą)
  • Zakażenia, szczególnie płuc i górnych dróg oddechowych

Działania niepożądane w poszczególnych wskazaniach

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci po ASCT otrzymujący leczenie podtrzymujące

W badaniach klinicznych (CALGB 100104 i IFM 2005-02) u pacjentów ze szpiczakiem mnogim po przeszczepieniu autologicznych komórek macierzystych (ASCT), otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem, zaobserwowano wyższą częstość występowania działań niepożądanych w porównaniu do placebo.4

Ciężkie działania niepożądane występowały u ≥5% pacjentów i obejmowały:5

  • Zapalenie płuc (10,6%) w badaniu IFM 2005-02
  • Zakażenie płuc (9,4%) w badaniu CALGB 100104

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w badaniu IFM 2005-02 były:6

  • Neutropenia (60,8%)
  • Zapalenie oskrzeli (47,4%)
  • Biegunka (38,9%)
  • Zapalenie jamy nosowo-gardłowej (34,8%)
  • Skurcze mięśni (33,4%)
  • Leukopenia (31,7%)
  • Astenia (29,7%)
  • Kaszel (27,3%)
  • Trombocytopenia (23,5%)
  • Zapalenie żołądka i jelit (22,5%)
  • Gorączka (20,5%)

W badaniu CALGB 100104 najczęściej obserwowano:7

  • Neutropenia (79,0%)
  • Trombocytopenia (72,3%)
  • Biegunka (54,5%)
  • Wysypka (31,7%)
  • Zakażenia górnych dróg oddechowych (26,8%)
  • Zmęczenie (22,8%)
  • Leukopenia (22,8%)
  • Niedokrwistość (21,0%)

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: leczenie skojarzone u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu

W badaniu SWOG S0777, w którym stosowano lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, obserwowano następujące ciężkie działania niepożądane (≥5%):8

  • Niedociśnienie tętnicze (6,5%)
  • Zakażenie płuc (5,7%)
  • Odwodnienie (5,0%)

Typowymi działaniami niepożądanymi w tym schemacie były:9

  • Zmęczenie (73,7%)
  • Neuropatia obwodowa (71,8%)
  • Trombocytopenia (57,6%)
  • Zaparcie (56,1%)
  • Hipokalcemia (50,0%)

W przypadku leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z małymi dawkami deksametazonu (Rd oraz Rd18) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, ciężkimi działaniami niepożądanymi (≥5%) były:10

  • Zapalenie płuc (9,8%)
  • Niewydolność nerek (włączając postać ostrą) (6,3%)

Typowymi działaniami niepożądanymi były:11

  • Biegunka (45,5%)
  • Zmęczenie (32,8%)
  • Ból pleców (32,0%)
  • Astenia (28,2%)
  • Zaburzenia snu (27,6%)
  • Wysypka (24,3%)
  • Osłabione łaknienie (23,1%)
  • Kaszel (22,7%)
  • Gorączka (21,4%)
  • Skurcze mięśni (20,5%)

Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem

W schemacie leczenia melfalanem, prednizonem i lenalidomidem z podtrzymywaniem lenalidomidem (MPR+R) lub bez podtrzymywania (MPR+p) najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi (≥5%) były:12

  • Gorączka neutropeniczna (6,0%)
  • Niedokrwistość (5,3%)

Do typowych działań niepożądanych należały:13

  • Neutropenia (83,3%)
  • Niedokrwistość (70,7%)
  • Trombocytopenia (70,0%)
  • Leukopenia (38,8%)
  • Zaparcia (34,0%)
  • Biegunka (33,3%)
  • Wysypka (28,9%)
  • Gorączka (27,0%)
  • Obrzęk obwodowy (25,0%)
  • Kaszel (24,0%)
  • Zmniejszone łaknienie (23,7%)
  • Astenia (22,0%)

Szpiczak mnogi u pacjentów wcześniej leczonych

W badaniach klinicznych fazy III, u pacjentów z uprzednio leczonym szpiczakiem mnogim, do najcięższych działań niepożądanych obserwowanych częściej w grupie lenalidomid/deksametazon niż placebo/deksametazon należały:14

  • Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna)
  • Neutropenia 4. stopnia

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były:15

  • Zmęczenie (43,9%)
  • Neutropenia (42,2%)
  • Zaparcie (40,5%)
  • Biegunka (38,5%)
  • Kurcze mięśni (33,4%)
  • Niedokrwistość (31,4%)
  • Trombocytopenia (21,5%)
  • Wysypka (21,2%)

Zespoły mielodysplastyczne

W badaniach dotyczących zespołów mielodysplastycznych ciężkimi działaniami niepożądanymi były:16

  • Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna)
  • Neutropenia 3. lub 4. stopnia
  • Gorączka neutropeniczna
  • Trombocytopenia 3. lub 4. stopnia

Najczęściej obserwowane działania niepożądane w badaniu fazy III to:17

  • Neutropenia (76,8%)
  • Trombocytopenia (46,4%)
  • Biegunka (34,8%)
  • Świąd (25,4%)
  • Zaparcia (19,6%)
  • Nudności (19,6%)
  • Wysypka (18,1%)
  • Zmęczenie (18,1%)
  • Skurcze mięśni (16,7%)

Chłoniak z komórek płaszcza

W badaniu MCL-002 ciężkimi działaniami niepożądanymi obserwowanymi z większą częstością (różnica co najmniej 2 punktów procentowych) w grupie lenalidomidu w porównaniu do grupy kontrolnej były:18

  • Neutropenia (3,6%)
  • Zatorowość płucna (3,6%)
  • Biegunka (3,6%)

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były:19

  • Neutropenia (50,9%)
  • Niedokrwistość (28,7%)
  • Biegunka (22,8%)
  • Zmęczenie (21,0%)
  • Zaparcie (17,4%)
  • Gorączka (16,8%)
  • Wysypka (w tym alergiczne zapalenie skóry) (16,2%)

Warto zwrócić uwagę, że w badaniu MCL-002 odnotowano znaczący wzrost wczesnych zgonów (w ciągu 20 tygodni), szczególnie u pacjentów z dużym rozmiarem guza w chwili rozpoczęcia leczenia.20

Chłoniak grudkowy

W badaniu NHL-007 ciężkimi działaniami niepożądanymi obserwowanymi najczęściej (z różnicą co najmniej 1 punktu procentowego) w grupie leczonej skojarzeniem lenalidomid/rytuksymab były:21

  • Gorączka neutropeniczna (2,7%)
  • Zatorowość płucna (2,7%)
  • Zapalenie płuc (2,7%)

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były:22

  • Neutropenia (58,2%)
  • Biegunka (30,8%)
  • Leukopenia (28,8%)
  • Zaparcie (21,9%)
  • Kaszel (21,9%)
  • Zmęczenie (21,9%)

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych lenalidomidu

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane u pacjentów leczonych lenalidomidem wraz z ich częstotliwością występowania. Dane zostały skompilowane na podstawie wyników badań klinicznych.23

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość występowania Nasilenie
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Neutropenia Bardzo często Może być stopnia 3-4, w tym gorączka neutropeniczna
Trombocytopenia Bardzo często Może być stopnia 3-4
Niedokrwistość Bardzo często Może być stopnia 3-4
Leukopenia Bardzo często Może być stopnia 3-4
Pancytopenia Często Może być ciężka
Zaburzenia naczyniowe Zakrzepica żył głębokich Często Może być ciężka, zagrażająca życiu
Zatorowość płucna Często Może być ciężka, zagrażająca życiu
Niedociśnienie tętnicze Często Może być ciężkie
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Bardzo często Może być stopnia 3-4
Zaparcie Bardzo często Może być stopnia 3-4
Nudności Bardzo często Zwykle łagodne do umiarkowanych
Wymioty Często Mogą być stopnia 3-4
Zapalenie żołądka i jelit Często Może być ciężkie
Zaburzenia układu oddechowego Zapalenie płuc Często Może być ciężkie, zagrażające życiu
Kaszel Bardzo często Zwykle łagodny do umiarkowanego
Zapalenie jamy nosowo-gardłowej Bardzo często Zwykle łagodne
Zapalenie oskrzeli Bardzo często Może być ciężkie
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Bardzo często Może wymagać przerwania leczenia
Świąd Bardzo często Zwykle łagodny do umiarkowanego
Alergiczne zapalenie skóry Często Może wymagać przerwania leczenia
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe Skurcze mięśni Bardzo często Zwykle łagodne do umiarkowanych
Ból pleców Bardzo często Może być ciężki
Ból kości Często Może być ciężki
Ból stawów Często Może być ciężki
Ból mięśni Często Może być ciężki
Zaburzenia ogólne Zmęczenie Bardzo często Może być ciężkie
Astenia Bardzo często Może być ciężka
Gorączka Bardzo często Może być ciężka
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zmniejszone łaknienie Bardzo często Może prowadzić do wyniszczenia
Hipokalcemia Często Może być ciężka
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niewydolność nerek Często Może być ciężka, w tym postać ostra
Zaburzenia układu nerwowego Neuropatia obwodowa Bardzo często Może być ciężka i trwała

Szczególne ostrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa

Podczas terapii lenalidomidem należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z dużym rozmiarem guza w przypadku chłoniaka z komórek płaszcza. W badaniu MCL-002 odnotowano zwiększone ryzyko wczesnego zgonu u tych pacjentów (20% w grupie lenalidomidu vs 7% w grupie kontrolnej w ciągu pierwszych 20 tygodni).24

W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii należy rozważyć modyfikację dawki, zgodnie z zaleceniami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Należy również pamiętać o możliwości wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która wymaga odpowiedniej profilaktyki i leczenia.25

Szczególną ostrożność należy zachować również podczas stosowania lenalidomidu u pacjentów, którzy mają w wywiadzie zaburzenia zakrzepowe lub z czynnikami ryzyka zakrzepicy.26

  1. 26.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl