zapalenie wątroby
Zapalenie wątroby (hepatitis) to stan zapalny tkanki wątrobowej, który może być wywołany przez czynniki infekcyjne, toksyczne, autoimmunologiczne lub metaboliczne. Najczęstszymi przyczynami są wirusy hepatotropowe (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV), ale zapalenie może być również spowodowane przez alkohol, leki, toksyny, choroby autoimmunologiczne czy zaburzenia metaboliczne.
Objawy zapalenia wątroby mogą obejmować zmęczenie, żółtaczkę, ból brzucha (szczególnie w prawym podżebrzu), nudności, wymioty, utratę apetytu, ciemny mocz i jasny stolec. Wiele przypadków przebiega jednak bezobjawowo lub skąpoobjawowo, co utrudnia wczesną diagnostykę i może prowadzić do przewlekłego zapalenia wątroby.
Diagnostyka zapalenia wątroby obejmuje badania biochemiczne (AlAT, AspAT, GGTP, fosfataza alkaliczna, bilirubina), serologiczne (markery wirusowe), obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od etiologii – może obejmować leczenie przeciwwirusowe, immunosupresyjne, odstawienie czynnika uszkadzającego lub leczenie objawowe.
Przewlekłe zapalenie wątroby, nieleczone lub oporne na terapię, może prowadzić do włóknienia, marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego (HCC). Profilaktyka obejmuje szczepienia (przeciwko HAV i HBV), unikanie ryzykownych zachowań, odpowiedzialną konsumpcję alkoholu oraz monitorowanie funkcji wątroby u pacjentów przyjmujących hepatotoksyczne leki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Orabloc (40 mg + 0,01 mg)/ml
Orabloc to roztwór do wstrzykiwań zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,01 mg/ml adrenaliny (epinefryny) w postaci winianu, stosowany w znieczuleniu miejscowym w stomatologii. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju i złożoności zabiegu. Przy ekstrakcjach zębów górnych bez stanu zapalnego zaleca się iniekcję 1,8 ml od strony przedsionka jamy ustnej na ząb, z możliwością dodatkowej dawki 1-1,8 ml w przypadku niedostatecznego znieczulenia. Dla zabiegów na tkankach podniebienia, takich jak nacinanie czy zszywanie, stosuje się około 0,1 ml roztworu na wkłucie. Przy ekstrakcjach dolnych przedtrzonowców dawka wynosi 1,8 ml na ząb, z możliwością dodatkowej iniekcji lub iniekcji do otworu żuchwowego, jeśli znieczulenie jest niewystarczające. Maksymalna dawka artykainy u dorosłych to 7 mg/kg masy ciała, co odpowiada do 500 mg (12,5 ml roztworu), a u dzieci i młodzieży 5 mg/kg masy ciała, z indywidualnym dostosowaniem objętości iniekcji do wieku i masy ciała.
artykaina chlorowodorek i adrenalina, dawka artykainy, ekstrakcja przyległych zębów, ekstrakcja zębów górnych, iniekcja przedsionkowa, reakcja ogólna, stan zapalny, stężenie artykainy, technika iniekcji, tkanki podniebienia, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia czynności wątroby i nerek, zapalenie wątroby, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clozapine Hasco 25 mg
Klozapina, stosowana głównie w leczeniu schizofrenii opornej na leczenie oraz psychoz w przebiegu choroby Parkinsona, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym agranulocytozy (częstość 0,78%, głównie w pierwszych 18 tygodniach terapii), napadów padaczkowych, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz gorączki. Najczęstsze działania niepożądane to senność, zawroty głowy, częstoskurcz, zaparcia i nadmierne wydzielanie śliny. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, zwłaszcza liczby leukocytów, aby w porę wykryć agranulocytozę i przerwać terapię. Klozapina może także powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperglikemia, cukrzyca, otyłość, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia, a także zmiany w zapisie EEG i obniżenie progu drgawkowego, co wymaga ostrożności przy dawkowaniu i ewentualnym leczeniu przeciwpadaczkowym.
agranulocytoza, częstoskurcz, depresja oddechowa, dysfagia, działania niepożądane sercowo-naczyniowe, eozynofilia, granulocytopenia, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, leukopenia, majaczenie, nadmierne wydzielanie śliny, napad miokloniczny, napad padaczkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nietrzymanie moczu, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, ostre zapalenie trzustki, piorunująca martwica wątroby, późna dyskineza, priapizm, śpiączka hiperosmolarna, torsade de pointes, uogólniony napad padaczkowy, wysięk osierdziowy, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia psychotyczne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zaparcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół bezdechu sennego, zespół cholinergiczny, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka noworodkowa – Leczenie
Żółtaczka noworodkowa dotyczy około 60% noworodków donoszonych i 80% wcześniaków, manifestując się żółtawym zabarwieniem skóry i białkówek z powodu hiperbilirubinemii. W większości przypadków ma charakter fizjologiczny i ustępuje samoistnie w ciągu 1-2 tygodni. Kluczowym elementem postępowania jest zwiększenie częstości karmienia (8-12 razy na dobę), co wspomaga eliminację bilirubiny przez zwiększenie perystaltyki jelit i wypróżnień. W umiarkowanych i ciężkich przypadkach stosuje się fototerapię światłem o długości fali 450-460 nm, która przekształca bilirubinę w formy rozpuszczalne w wodzie, ułatwiając ich wydalanie. Fototerapia może być prowadzona w warunkach szpitalnych lub domowych (np. z użyciem kocyka światłowodowego), a jej rozpoczęcie i zakończenie opiera się na nomogramach uwzględniających wiek noworodka i poziom bilirubiny, z przerwaniem terapii po spadku bilirubiny o co najmniej 2 mg/dl poniżej progu interwencji.
atrezja dróg żółciowych, bilirubina niesprzężona, bilirubina sprzężona, choroba hemolityczna noworodków, encefalopatia bilirubinowa, fototerapia, fototerapia domowa, galaktozemia, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina dożylna, intensywna fototerapia, karmienie piersią, kernicterus, konflikt Rh, mleko modyfikowane, mózgowe porażenie dziecięce, niezgodność grup krwi, powikłanie neurologiczne, poziom bilirubiny, transfuzja wymienna, zapalenie wątroby, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Dermogen 400 mg
Ibuprofen Dermogen w dawce 400 mg, stosowany w formie tabletek powlekanych, wykazuje działania niepożądane zależne od dawki i czasu terapii, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwuje się zgagę, ból brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunkę i zaparcia, a także niewielkie krwawienia, które mogą prowadzić do niedokrwistości. Poważniejsze powikłania, takie jak wrzody żołądka i dwunastnicy z krwawieniem lub perforacją, występują często, zwłaszcza u osób starszych. Rzadziej pojawiają się zapalenia błony śluzowej żołądka, przełyku, trzustki oraz powstawanie przeponopodobnych zwężeń jelit. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby, w tym ostrego zapalenia i niewydolności. W zakresie układu krwiotwórczego bardzo rzadko notuje się niedokrwistość aplastyczną, hemolityczną, leukopenię, trombocytopenię, pancytopenię, agranulocytozę, eozynofilię, koagulopatię i neutropenię, co wymaga monitorowania morfologii krwi podczas terapii.
agranulocytoza, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilia, hipoglikemia, hiponatremia, ibuprofen, incydent zakrzepowo-zatorowy, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, monitorowanie morfologii krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, perforacja, plamica, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód żołądka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Noc 500 mg + 30 mg + 15 mg + 2 mg
Preparat Gripex Noc zawiera paracetamol (500 mg), chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg), bromowodorek dekstrometorfanu (15 mg) oraz maleinian chlorfeniraminy (2 mg). Paracetamol, choć rzadko, może wywoływać poważne działania niepożądane, takie jak niedokrwistość, zahamowanie funkcji szpiku, zapalenie trzustki, niewydolność i martwica wątroby oraz reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Pseudoefedryna może powodować ciężkie reakcje skórne (np. AGEP), niedokrwienne zapalenie jelita grubego, neuropatię nerwu wzrokowego oraz poważne powikłania neurologiczne, takie jak PRES i RCVS. Dekstrometorfan wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, zmęczenia, zawrotów głowy oraz w przypadku nadużywania – uzależnienia i zaburzeń psychicznych. Chlorfeniramina wykazuje działania antycholinergiczne, prowadząc do senności, zaburzeń widzenia, suchości błon śluzowych, zaburzeń hematologicznych oraz rzadkich reakcji anafilaktycznych i hepatotoksyczności.
agranulocytoza, ataksja, chlorfeniramina, cholestaza, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, fotowrażliwość, hepatotoksyczność, kardiotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, N-acetylocysteina, nadwrażliwość krzyżowa, nefropatia, nefrotoksyczność, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, parestezja, pokrzywka, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sapanie, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Riluzole SUN 50 mg
Profil bezpieczeństwa ryluzolu u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (SLA) został potwierdzony w badaniach III fazy, gdzie najczęściej obserwowano astenię, nudności oraz nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, z tendencją do powrotu do wartości poniżej 2-krotnej górnej granicy normy w ciągu 2-6 miesięcy, nawet przy kontynuacji leczenia. W przypadkach, gdy ALT przekraczała 5-krotność normy (u 20 pacjentów), leczenie było przerywane. Występują istotne różnice etniczne – u pacjentów azjatyckich nieprawidłowe wyniki wątroby pojawiały się częściej (3,2%) niż u rasy kaukaskiej (1,8%). Ponadto, częstość działań niepożądanych obejmuje niedokrwistość (często), ostrą neutropenię (rzadziej, ale wymagającą przerwania terapii), reakcje anafilaktoidalne i obrzęk naczynioruchowy (częstość nieznana), a także objawy neurologiczne takie jak ból głowy, zawroty głowy, parestezje i senność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
aminotransferaza alaninowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba śródmiąższowa płuc, hepatotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktoidalna, ryluzol, senność, stwardnienie zanikowe boczne, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, wymioty, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agartha DUO 50 mg + 1000 mg
Lek Agartha DUO, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych, gdzie biorównoważność produktu złożonego z jednoczesnym stosowaniem substancji czynnych została udowodniona. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, bez konieczności przerwania terapii, a ich częstość nie koreluje z wiekiem, etnicznością, czasem leczenia czy dawką. Szczególną uwagę zwraca rzadkie, ale możliwe zapalenie wątroby, które zwykle przebiega bezobjawowo i ustępuje po odstawieniu leku. W badaniach kontrolowanych do 24 tygodni częstość wzrostu aktywności enzymów wątrobowych AlAT i AspAT powyżej 3-krotnej normy wynosiła 0,2–0,3%. Hipoglikemia występowała często (1%) przy skojarzeniu wildagliptyny z metforminą, jednak bez ciężkich przypadków, a masa ciała pozostawała stabilna (zmiana +0,2 kg dla wildagliptyny vs. -1,0 kg dla placebo). Długoterminowe obserwacje (>2 lata) nie wykazały nowych sygnałów bezpieczeństwa.
astenia, biorównoważność, działania niepożądane metforminy, glimepiryd, hipoglikemia, inhibitor ACE, klasyfikacja układów i narządów, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, próby wątrobowe, wildagliptyna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zmiany skórne pęcherzowe, zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Działania niepożądane
Alprazolam, będący benzodiazepiną, jest szeroko stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku panicznego oraz stanów lękowych związanych z depresją. Działania niepożądane są głównie związane z nadmiernym działaniem na ośrodkowy układ nerwowy i zależą od dawki, czasu leczenia oraz indywidualnej podatności pacjenta. Najczęściej obserwuje się senność u około 10% pacjentów, a także uspokojenie, ataksję, zaburzenia pamięci, mowy, zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10). Często występują zaburzenia równowagi, koncentracji, letarg, drżenia, parestezje oraz dyskineza (≥1/100 do <1/10). Rzadziej notuje się niepamięć, omdlenia, napady częściowe i osłupienie (≥1/1000 do <1/100). W obrębie zaburzeń psychicznych bardzo często pojawiają się depresja, drażliwość i zaburzenia snu, a także splątanie, lęk, bezsenność i nerwowość. Zgłaszane są również reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja, urojenia i psychozy, szczególnie u osób starszych. Alprazolam może powodować niepamięć następczą, nasilającą się przy wyższych dawkach, oraz ryzyko rozwoju zależności fizycznej i psychicznej, z możliwością wystąpienia zespołu odstawienia o szerokim spektrum objawów, w tym napadów padaczkowych i omamów.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, anafilaksja, ataksja, cholestaza, czynnościowe zaburzenia wątroby, depersonalizacja, derealizacja, dezorientacja, dysfagia, dyskineza, dystonia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadmierna potrzeba snu, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć, niepamięć następcza, nieregularne miesiączkowanie, nietrzymanie moczu, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, reakcje paradoksalne, stany lękowe, suchość w jamie ustnej, tachykardia, uzależnienie, zaburzenia erekcji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia lękowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia seksualne, zaburzenia wytrysku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół lęku panicznego, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Normodipine 5 mg
Amlodypina, stosowana w dawkach 5 mg i 10 mg (Normodipine), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne, choć rzadkie powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zapalenie wątroby, leukocytopenia, małopłytkowość oraz hiperglikemia, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji i modyfikacji leczenia.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukocytopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, moczenie nocne, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestrawność, nieżyt żołądka, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, plamica, pokrzywka, przeczulica, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, wzmożona potliwość, wzmożone napięcie, zaburzenia mikcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia rytmu wypróżnień, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod Aristo w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi i przewlekłymi zakażeniami (w tym zapaleniem wątroby i gruźlicą), aktywnymi złośliwymi nowotworami oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Ze względu na wpływ na układ krążenia, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedawnym (w ciągu 6 miesięcy) zawałem mięśnia sercowego, niestabilną dławicą piersiową, udarem mózgu lub TIA, zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca wymagającym hospitalizacji, niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wyjściowym odstępem QTc ≥500 ms. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności.
aktywne przewlekłe zakażenie, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, choroba niedokrwienna serca, ciężkie aktywne zakażenie, dysfunkcja wątroby, działanie immunomodulacyjne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, okres półtrwania leku, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, udar mózgu, wada wrodzona, wydłużony odstęp QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Działania niepożądane
Lewocetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, stosowany w dawce 5 mg/dobę u dorosłych i młodzieży (12-71 lat), wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi u 15,1% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność (5,2% vs. 1,4% placebo), ból głowy (2,6% vs. 3,2%), suchość w jamie ustnej (2,6% vs. 1,6%) oraz zmęczenie (2,5% vs. 1,2%). W populacji pediatrycznej, przy dawkach 1,25 mg do 5 mg/dobę, najczęstsze działania obejmowały biegunkę (1,9%), zaparcia (1,3%), senność (1,9-2,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej niż w grupie placebo (8,1% vs. 3,1%). Wycofanie z leczenia z powodu działań niepożądanych było rzadkie (1% w grupie lewocetyryzyny). Należy zwrócić uwagę na potencjalne upośledzenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, ból mięśniowy, ból stawowy, duszność, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, katar sienny, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, przerost prostaty, reakcja alergiczna, rotacyjne ruchy gałek ocznych, tachykardia, wykwity polekowe, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększone łaknienie - Leksykon substancji czynnych
Cefuroksym aksetyl – Działania niepożądane
Cefuroksym aksetyl, substancja czynna leku Furocef (dostępnego w dawkach 250 mg i 500 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy to nadmierny wzrost Candida (często), eozynofilia (często), bóle głowy i zawroty głowy (często), zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie jak biegunka, nudności i ból brzucha (często), a także przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT). Rzadziej obserwuje się trombocytopenię, leukopenię, żółtaczkę cholestatyczną, zapalenie wątroby oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (bardzo rzadko). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile (niedzbyt często do rzadko), które wymaga natychmiastowego przerwania leczenia. Wstrząs anafilaktyczny, choć bardzo rzadki, stanowi stan zagrożenia życia i wymaga pilnej interwencji. Monitorowanie parametrów hematologicznych i biochemicznych jest wskazane, zwłaszcza przy dłuższej terapii.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefalosporyna, cefuroksym aksetyl, choroba posurowicza, Clostridium difficile, DRESS, enzymy wątrobowe, eozynofilia, Furocef, gorączka polekowa, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, morfologia krwi, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan-forte 15 mg
Meloksykam w dawce 15 mg, dostępny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Opokan-forte), jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą dotyczyć wielu układów narządów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia oraz biegunkę. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, takich jak choroba wrzodowa, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Dodatkowo meloksykam może wywoływać zaburzenia czynności wątroby (np. wzrost aminotransferaz), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), reakcje alergiczne, a także ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). W trakcie terapii obserwowano także ryzyko zatrzymania sodu i wody, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agranulocytoza, choroba Crohna, choroba wrzodowa, depresja oddechowa, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum w uszach, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie hematologiczne, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zapaść sercowo-naczyniowa, zator tętnicy, zatrzymanie czynności serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Działania niepożądane
Bozentan, stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 20 badań kontrolowanych placebo, obejmujących 2486 pacjentów leczonych dawkami od 100 mg do 2000 mg/dobę przez średnio 45 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (11,5%), obrzęk i zatrzymanie płynów (13,2%), nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby (10,9%) oraz niedokrwistość z obniżeniem stężenia hemoglobiny (9,9%). Szczególnie istotne jest hepatotoksyczne działanie bozentanu, manifestujące się zależnym od dawki wzrostem aktywności aminotransferaz wątrobowych (≥3 × GGN u 11,2% pacjentów, ≥8 × GGN u 3,6%) oraz rzadkimi przypadkami marskości i niewydolności wątroby. Zmniejszenie hemoglobiny poniżej 10 g/dl obserwowano u 8% pacjentów, z rzadkimi koniecznościami transfuzji. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, choć z wyższą częstością zakażeń górnych dróg oddechowych (69%) i specyficznymi zagrożeniami u noworodków, takimi jak niedokrwistość i obrzęki.
aminotransferaza wątrobowa, anafilaksja, anemia, biegunka, choroba refluksowa przełyku, działanie niepożądane, GGN, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipotensja, kołatanie serca, leukopenia, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, nagłe zaczerwienienie, neutropenia, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, przekrwienie błony śluzowej nosa, przetrwałe nadciśnienie płucne, reakcja nadwrażliwości, retencja płynów, rumień, test czynnościowy wątroby, tętnicze nadciśnienie płucne, trombocytopenia, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Equoral 100 mg/ml
Cyklosporyna, składnik aktywny Equoral (100 mg/ml, roztwór doustny), jest silnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w transplantologii i chorobach autoimmunologicznych. Profil działań niepożądanych jest szeroki i zależny od dawki, z najczęstszymi objawami takimi jak zaburzenia czynności nerek, drżenie, nadciśnienie tętnicze, biegunka, nudności, wymioty oraz nadmierne owłosienie. Szczególnie u pacjentów po transplantacji, którzy otrzymują wyższe dawki i długotrwałe leczenie, działania niepożądane występują częściej i są bardziej nasilone. Immunosupresja zwiększa ryzyko ciężkich zakażeń wirusowych (np. poliomawirus, wirus JC) oraz bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych, które mogą mieć przebieg miejscowy lub uogólniony. Ponadto, terapia cyklosporyną wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju chłoniaków, chorób limfoproliferacyjnych i nowotworów złośliwych, zwłaszcza skóry, z ryzykiem śmiertelnego zakończenia.
chłoniak, cholestaza, choroba autoimmunologiczna, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, inhibitor kalcyneuryny, jadłowstręt, lek immunosupresyjny, leukoencefalopatia, leukopenia, małopłytkowość, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nadciśnienie, nefropatia, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, osłabienie słuchu, polineuropatia ruchowa, poliomawirus, przerost dziąseł, reakcja rzekomoanafilaktyczna, wirus JC, wrzód trawienny, zaburzenie czynności nerek, zakażenie wirusowe, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie śródmiąższowe, zwyrodnienie szkliste tętniczek - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka zapalenia wątroby alkoholowego (ZWA) opiera się przede wszystkim na całkowitej abstynencji od alkoholu lub znacznym ograniczeniu jego spożycia. U osób zdrowych zaleca się umiarkowane spożycie alkoholu, tj. do 1 drinka dziennie u kobiet i do 2 drinków u mężczyzn, jednak jedyną skuteczną metodą zapobiegania ZWA jest całkowite powstrzymanie się od alkoholu. Szczególnie narażone na rozwój ZWA są osoby z wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby, otyłością oraz historią intensywnego spożywania alkoholu. Próg ryzyka spożycia alkoholu wynosi 11-20 g etanolu dziennie u kobiet i 21-40 g u mężczyzn. Kluczowe jest także kompleksowe wsparcie pacjentów w utrzymaniu abstynencji, obejmujące poradnictwo, farmakoterapię (akamprozat, naltrekson, disulfiram) oraz udział w grupach wsparcia. Regularne badania przesiewowe w kierunku używania alkoholu są zalecane w podstawowej opiece zdrowotnej i specjalistycznych poradniach.
abstynencja alkoholowa, ciężkie zapalenie wątroby alkoholowe, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, hepatotoksyczność, kortykosteroidy, marskość wątroby, metyloprednizolon, model MELD, N-acetylocysteina, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedożywienie, obrzęk brzuszny, ostre uszkodzenie nerek, otyłość brzuszna, pentoksyfilina, przeszczep wątroby, uzależnienie od alkoholu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, wskaźnik śmiertelności, zakażenie bakteryjne, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby alkoholowe, zespół odstawienia alkoholu, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mesopral 40 mg
Ezomeprazol, dostępny w dawkach 20 mg i 40 mg jako Mesopral, jest inhibitorem pompy protonowej o dobrze poznanym profilu bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, bóle brzucha, biegunka oraz nudności, niezależnie od dawki i populacji pacjentów. Rzadziej obserwuje się leukopenię, trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresję), a także zaburzenia neurologiczne i żołądkowo-jelitowe. Długotrwała terapia (>3 miesiące) może prowadzić do hipomagnezemii, która może współistnieć z hipokalcemią i hipokaliemią, co wymaga monitorowania poziomu magnezu w surowicy. Bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują agranulocytozę, pancytopenię, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, encefalopatię, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella) oraz śródmiąższowe zapalenie nerek.
agranulocytoza, delirium, działanie niepożądane, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, ezomeprazol magnezowy dwuwodny, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza, kapsułka dojelitowa twarda, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, morfologia krwi, niewydolność wątroby, obrzęk obwodowy, parestezja, polip dna żołądka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tężyczka, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Benazepryl – Działania niepożądane
Benazepryl, stosowany w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa podobny u dzieci i dorosłych, choć brak jest danych dotyczących długotrwałego stosowania u populacji pediatrycznej. Najważniejsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie hemoglobiny, hematokrytu, leukocytów i płytek krwi), obrzęk naczynioruchowy (warg, twarzy, jelita cienkiego), reakcje rzekomoanafilaktyczne, hiperkaliemię (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub stosujących leki oszczędzające potas) oraz zaburzenia funkcji nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny). Rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Często występują objawy neurologiczne (ból i zawroty głowy), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, objawy ortostatyczne) oraz kaszel suchy, charakterystyczny dla inhibitorów ACE.
agranulocytoza, benazepryl, dławica piersiowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kreatynina, leukopenia, Lotensin, łuszczyca, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność jelit, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parametr hematologiczny, parestezja, pęcherzyca, pokrzywka, reakcja rzekomoanafilaktyczna, stężenie mocznika, szum w uszach, udar mózgu, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxycyclinum TZF 20 mg/ml
Doksycyklina w postaci roztworu do infuzji (20 mg/ml) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest głównie nieznana lub bardzo rzadka. W trakcie terapii mogą pojawić się miejscowe zakażenia skóry i nabłonka wywołane przez niewrażliwe mikroorganizmy, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego czy gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Zgłaszano również hematologiczne zaburzenia, w tym niedokrwistość hemolityczną, małopłytkowość, neutropenię oraz porfirię. Reakcje nadwrażliwości obejmują objawy choroby posurowiczej, obrzęk naczynioruchowy, plamicę anafilaktyczną, wstrząs anafilaktyczny oraz reakcję Jarischa-Herxheimera. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do brązowo-czarnych przebarwień tarczycy bez zaburzeń jej funkcji. Rzadko obserwuje się zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby z żółtaczką oraz zapalenie trzustki. Ponadto, mogą wystąpić liczne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które stanowią zagrożenie życia.
choroba posurowicza, Clostridioides difficile, doksycyklina, eozynofilia, fotoonycholiza, fotowrażliwość, gronkowcowe zapalenie jelita, małopłytkowość, nadciśnienie śródczaszkowe, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przełyku, plamica anafilaktyczna, porfiria, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, tachykardia, tetracykliny, trudności w przełykaniu, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zapalenie pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod Symphar w dawce 0,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłymi jak zapalenie wątroby czy gruźlica), aktywnymi nowotworami złośliwymi oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh). Przeciwwskazania kardiologiczne obejmują pacjentów po zawale mięśnia sercowego, z niestabilną dławicą piersiową, po udarze mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, z zaostrzeniem niewydolności serca wymagającym hospitalizacji w tym samym okresie oraz z niewydolnością serca klasy III/IV wg NYHA. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leczenia lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia lub III, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz z wyjściowym odstępem QTc >500 ms. Fingolimod nie powinien być stosowany w ciąży oraz u kobiet nie stosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne.
beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia zatokowa, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie chronotropowe ujemne, fingolimod, gruźlica, iwabradyna, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, obrzęk plamki żółtej, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, udar mózgu, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Teva 800 mg
Gabapentin Teva 800 mg, zawierający gabapentynę, jest stosowany w terapii padaczki oraz bólu neuropatycznego, jednak jego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy i ataksja (≥1/10), które mogą znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Często występują również objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu oddechowego (duszność, zapalenie oskrzeli), a także zaburzenia psychiczne, w tym depresja, lęk i wrogość. Rzadziej, ale klinicznie istotne, są reakcje alergiczne, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), rabdomioliza, depresja oddechowa oraz ostra niewydolność nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia myśli samobójczych oraz objawów odstawienia, które mogą pojawić się w ciągu 48 godzin po nagłym przerwaniu terapii i obejmują m.in. niepokój, bezsenność, drżenia i bóle głowy.
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, gabapentin, gabapentyna, ginekomastia, hemodializa, hiperglikemia, hipertrofia piersi, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, miopatia, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, padaczka, podwójne widzenie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memolek 20 mg
MEMOLEK 20 mg (chlorowodorek memantyny) jest wskazany w leczeniu otępienia o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. W badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów otrzymujących placebo, nie stwierdzono istotnych różnic w ogólnej częstości działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane w grupie memantyny obejmowały zawroty głowy (6,3% vs 5,6% placebo), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Centralny układ nerwowy jest głównym miejscem działania memantyny, co wiąże się z występowaniem zawrotów głowy (często), zaburzeń równowagi (niezbyt często), a bardzo rzadko nieprawidłowego chodu i napadów padaczkowych.
aminotransferazy, ból głowy, chlorowodorek memantyny, choroba Alzheimera, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, leczenie otępienia, memantyna, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie, reakcja alergiczna, reakcja psychotyczna, samobójstwo, senność, skrzep krwi, splątanie, układ nerwowy, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia równowagi, zaburzenia świadomości, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie miąższu wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec – Przeciwwskazania stosowania
Dziurawiec (Hypericum perforatum L.) jest szeroko stosowanym surowcem roślinnym w preparatach ziołowych, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na mentol i rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae). Szczególne przeciwwskazania dotyczą pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i dróg żółciowych, takimi jak niedrożność dróg żółciowych, kamica pęcherzyka żółciowego, zapalenie wątroby (ostre i przewlekłe) oraz inne choroby wątroby i dróg żółciowych. Preparaty zawierające dziurawiec, np. Hepatosan fix, nie powinny być stosowane także u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy oraz niedrożnością jelit. Dodatkowo, stosowanie preparatów z dziurawcem jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
ból brzucha o nieustalonej przyczynie, choroba dróg żółciowych, choroba wątroby, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, czynna choroba wrzodowa, dziurawiec, kamica pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, niedrożność jelit, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, preparat hepatoprotekcyjny, rośliny astrowate, wyciąg z dziurawca, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Allertec Kids 5 mg/5 ml
Cetyryzyna, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H₁, stosowana jest w leczeniu objawów alergii i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 3200 pacjentów, przy dawce 10 mg/dobę, najczęściej obserwowano działania niepożądane o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie, bóle i zawroty głowy. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, z częstością senności 1,8% (vs 1,4% placebo) oraz biegunką 1,0% (vs 0,6% placebo). Rzadziej występowały zaburzenia czynności wątroby (zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, γ-GT, bilirubiny), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs 0,82% placebo) oraz zaburzenia ze strony układu moczowego, w tym bardzo rzadkie przypadki zatrzymania moczu.
aktywność cholinolityczna, amnezja, antagonista receptorów H1, ból stawów, drgawki, dyskineza, dystonia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, mimowolne oddawanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tiki, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji oka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia pamięci, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tetralysal 150 mg
Limecyklina, substancja czynna leku Tetralysal (204 mg limecykliny odpowiadające 150 mg tetracykliny), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tetracyklin. Najczęściej obserwowane działania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, ból brzucha i biegunka, a także bóle głowy, które mogą być wczesnym objawem nadciśnienia śródczaszkowego. Wśród działań niepożądanych o nieznanej częstości występowania znajdują się poważne powikłania, takie jak małopłytkowość, neutropenia, zaburzenia widzenia (w tym diplopia i trwała utrata wzroku), zapalenia przewodu pokarmowego (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelit i zapalenie trzustki), reakcje alergiczne (w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne), a także zaburzenia wątroby (żółtaczka, zapalenie wątroby, wzrost aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej) oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka). W przypadku wystąpienia objawów sugerujących nadciśnienie śródczaszkowe, takich jak zaburzenia widzenia czy bóle głowy, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
blastomikoza, diplopia, eozynofilia, fotodermatoza, hiperazotemia, hiperbilirubinemia, kandydoza, limecyklina, małopłytkowość, nadciśnienie śródczaszkowe, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, tetracykliny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, utrata wzroku, zapalenie jelita, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisocard 2,5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Bisocard, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bradykardia występuje bardzo często (≥1/10), a nasilenie objawów niewydolności serca oraz niedociśnienie tętnicze obserwuje się często (≥1/100 do <1/10). Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego pojawiają się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Działania niepożądane obejmują również objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i bóle głowy (często), a także rzadkie omdlenia. Wśród zaburzeń psychicznych występują zaburzenia snu i depresja (niezbyt często), a także rzadkie koszmary senne i omamy. Bisoprolol może wywoływać skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych (niezbyt często) oraz alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa (rzadko).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, depresja, enzymy wątrobowe, hipertriglicerydemia, koszmary senne, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, przewlekła niewydolność serca, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia słuchu, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metocard ZK 47,5 mg
Metocard ZK (metoprololu bursztynian) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, klasyfikowane zgodnie z MedDRA od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Działania te dotyczą wielu układów narządowych, w tym hematologicznego (małopłytkowość, leukopenia), endokrynologicznego (zaostrzenie utajonej cukrzycy), psychicznego (depresja, zaburzenia koncentracji, omamy), nerwowego (zawroty głowy, parestezje), sercowo-naczyniowego (bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zaostrzenie niewydolności serca), naczyniowego (niedociśnienie ortostatyczne, zespół Raynauda), oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność wysiłkowa), żołądkowo-jelitowego (nudności, biegunka, zaparcia), wątrobowego (nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby), skórnego (wysypka, łuszczycopodobne zmiany) oraz mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, ból stawów). Warto podkreślić, że częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana, a ich związek przyczynowy z metoprololem nie zawsze został potwierdzony.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, duszność wysiłkowa, działanie niepożądane, impotencja, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, MedDRA, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, ostra niewydolność oddechowa, parestezje, skurcz oskrzeli, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utajona cukrzyca, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zespół Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketotifen WZF 1 mg
Ketotifen WZF, zawierający 1 mg ketotifenu w postaci wodorofumaranu, wykazuje działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z MedDRA. Najczęściej obserwuje się zaburzenia psychiczne, takie jak pobudzenie psychoruchowe, drażliwość, bezsenność i nerwowość (często, ≥1/100 do <1/10), szczególnie u dzieci. Inne działania obejmują zawroty głowy i suchość błony śluzowej jamy ustnej (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100), a także rzadkie przypadki uspokojenia i zwiększenia masy ciała (odpowiednio rzadko i bardzo rzadko). Bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości, takie jak rumień wielopostaciowy i zespół Stevensa-Johnsona, wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ponadto odnotowano bardzo rzadkie przypadki drgawek oraz zapalenia wątroby ze wzrostem aktywności enzymów wątrobowych, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji wątroby podczas terapii.
bezsenność, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, drgawki, infekcja dróg moczowych, ketotifen, monitorowanie funkcji wątroby, nudności, pobudzenie OUN, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, terminologia MedDRA, wodorofumaran ketotifenu, wymioty, wysypka, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie świadomości, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl 267M 267 mg
Fenofibrat mikronizowany w dawce 267 mg (Lipanthyl 267M) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy dotyczą układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia). W badaniach klinicznych (n=2344) zaobserwowano częste działania niepożądane, takie jak ból głowy, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, nadwrażliwość skóry, a także rzadkie, ale poważne powikłania, w tym zapalenie trzustki, kamicę żółciową, zapalenie wątroby, choroby zakrzepowo-zatorowe (zatorowość płucna 1,1% vs 0,7% placebo, p=0,022; zakrzepica żył głębokich 1,4% vs 1,0%, p=0,074) oraz zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 µmol/l, co może korelować z ryzykiem zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. W badaniu FIELD (n=9795 pacjentów z cukrzycą typu 2) potwierdzono istotne statystycznie zwiększenie częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%, p=0,031).
badanie kliniczne, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat mikronizowany, fotowrażliwość, hiperhomocysteinemia, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kolka żółciowa, leukopenia, mialgia, miopatia, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie układu pokarmowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Prenessa 8 mg + 2,5 mg
Co-Prenessa to lek łączący peryndopryl (8 mg, odpowiadający 6,68 mg peryndoprylu) oraz indapamid (2,5 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, co przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk indapamid. Hipokaliemia (<3,4 mmol/l) występuje u około 6% pacjentów, a w badaniach klinicznych dla indapamidu 2,5 mg stwierdzono spadek potasu poniżej 3,4 mmol/l u 25% pacjentów oraz poniżej 3,2 mmol/l u 10% po 4-6 tygodniach terapii, ze średnim obniżeniem stężenia potasu o 0,41 mmol/l po 12 tygodniach. Inne zaburzenia elektrolitowe obejmują hiponatremię, hipochloremię, hipomagnezemię i hiperkalcemię. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zawroty głowy, kaszel, niedociśnienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje nadwrażliwości skórnych oraz objawy związane z hipokaliemią i hiponatremią.
agranulocytoza, bezmocz, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, peryndoprylat, plamica, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, równowaga wodno-elektrolitowa, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stężenie potasu, tachykardia komorowa, toksyczność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetix 100 mg/5 ml
Lek Cetix zawiera cefiksym w dawce 100 mg/5 ml i, podobnie jak inne cefalosporyny, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (≥1/100 do <1/10), oraz reakcje skórne, w tym wysypkę. Często występują również nadkażenia bakteryjne i grzybicze. Rzadziej notuje się poważne zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna), reakcje nadwrażliwości (wstrząs anafilaktyczny, zespół choroby posurowiczej), a także poważne zaburzenia wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna) i nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek). Cefiksym może także wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, powodując wzrost aktywności enzymów wątrobowych, stężenia mocznika i kreatyniny oraz dodatni wynik testu Coombsa.
agranulocytoza, antybiotyki beta-laktamowe, cefalosporyny, cefiksym, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, jadłowstręt, leukopenia, nadpobudliwość psychoruchowa, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita poantybiotykowe, zapalenie wątroby, zawiesina doustna, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Intas 10 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w licznych badaniach klinicznych, obejmujących 53 103 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, związane z mechanizmem przeciwzakrzepowym leku. Najczęściej obserwowane krwawienia to epistaksja (4,5%) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego (3,8%). Odsetek krwawień różni się w zależności od wskazań: od 6,8% u pacjentów po zabiegach ortopedycznych, przez 12,6% u hospitalizowanych z przyczyn niechirurgicznych, do 23% u leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. W populacji pediatrycznej odsetek ten wynosi 39,5%. W profilaktyce udaru przy migotaniu przedsionków ryzyko wynosi 28 przypadków na 100 pacjentolat, a w profilaktyce po ostrym zespole wieńcowym 22 przypadki na 100 pacjentolat. Rywaroksaban zwiększa ryzyko jawnych i utajonych krwawień, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej i poważnych powikłań, takich jak zespół ciasnoty przedziałów powięziowych czy niewydolność nerek.
antagonista witaminy K, hematokryt, hiperbilirubinemia, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triplixam 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Lek Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy, parestezje), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze), oddechowe (kaszel, duszność) oraz żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologiczne powikłania, takie jak agranulocytoza, pancytopenia czy niedokrwistość aplastyczna, głównie związane z peryndoprylem i indapamidem. Ponadto, możliwe są reakcje nadwrażliwości, zespół SIADH, zaburzenia metaboliczne (hipokaliemia, hiperglikemia), a także zaburzenia psychiczne i neurologiczne, w tym encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością wątroby.
agranulocytoza, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, rumień wielopostaciowy, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarcefoksym 1 g
Tarcefoksym, zawierający cefotaksym – antybiotyk cefalosporynowy III generacji, charakteryzuje się stosunkowo niską częstością działań niepożądanych, które najczęściej mają charakter łagodny i przemijający. Do najczęstszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijająca eozynofilia, neutropenia, a w rzadkich przypadkach agranulocytoza i trombocytopenia, co wymaga monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i reakcje anafilaktyczne, choć bardzo rzadkie, stanowią wskazanie do natychmiastowego przerwania leczenia. Cefotaksym może również powodować objawy neurologiczne (bóle głowy, zaburzenia świadomości, drgawki) szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga dostosowania dawki i monitoringu. Rzadko obserwuje się arytmię komorową przy zbyt szybkim wlewie dożylnym.
agranulocytoza, aminotransferaza, arytmia komorowa, Candida, cefalosporyna III generacji, cefotaksym, Clostridioides difficile, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, granulocytopenia, leukopenia, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Izoniazyd, stosowany w terapii gruźlicy, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkiego zapalenia wątroby, które może wystąpić nawet kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci powyżej 35 roku życia oraz osoby z zaburzeniami czynności wątroby, u których należy wykonywać badania czynności wątroby co 2-4 tygodnie. Przed terapią i podczas leczenia zaleca się oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i kreatyniny w surowicy oraz morfologię krwi z oceną liczby płytek. Izoniazyd należy odstawić, jeśli aktywność enzymów wątrobowych przekracza pięciokrotnie górną granicę normy lub pojawią się objawy kliniczne uszkodzenia wątroby, takie jak żółtaczka, nudności, wymioty czy osłabienie. U pacjentów z czynnikami ryzyka, w tym spożywających alkohol, z przewlekłą chorobą wątroby, czy u osób rasy czarnej lub latynoskiego pochodzenia, konieczna jest szczególna ostrożność i regularna kontrola parametrów wątrobowych.
AIDS, bilirubina w surowicy, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, czynność wątroby, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fenotyp wolnej acetylacji, gruźlica, hepatotoksyczność, kreatynina w surowicy, lek przeciwgruźliczy, morfologia krwi, objawy zwiastunowe zapalenia wątroby, padaczka, pirydoksyna, płytki krwi, powiększenie węzłów chłonnych, psychoza, reakcja DRESS, ryfampicyna, schemat przerywany, suplementacja pirydoksyny, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxitex 90 mg
Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxitex, został oceniony w szerokich badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniach tych, w tym w programie MEDAL z udziałem 17 412 pacjentów leczonych dawkami 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy, zaobserwowano, że profil działań niepożądanych był spójny niezależnie od wskazania i czasu terapii (do 3,5 roku). Działania niepożądane o częstości ≥1/100 obejmowały m.in. zapalenie wyrostka zębodołowego, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zakażenia górnych dróg oddechowych, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, bóle brzucha, nudności, wymioty oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano poważniejsze zdarzenia, takie jak reakcje anafilaktyczne, zawał mięśnia sercowego, niewydolność nerek czy zespół Stevensa-Johnsona.
białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, etorykoksyb, hiperkaliemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, przełom nadciśnieniowy, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, wykwity polekowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Escitalopram Symphar 20 mg
Escitalopram Symphar, lek z grupy SSRI dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje typowy profil działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu z czasem. Do najczęstszych działań należą bóle głowy (bardzo często), nudności (bardzo często), zaburzenia snu, zawroty głowy, zmiany apetytu oraz objawy ze strony układu nerwowego i psychicznego, takie jak niepokój, pobudzenie czy zmniejszenie popędu płciowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zespół serotoninowy (rzadko, >1/10 000 do <1/1000), hiponatremię o nieznanej częstości oraz zaburzenia kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu QT i arytmie komorowe, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, dyskineza, hiponatremia, jadłowstręt, kołatanie serca, krwawienie z odbytnicy, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, mania, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czuciowe, zaburzenie snu, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Losartan – Działania niepożądane
Losartan, antagonista receptora angiotensyny II, jest szeroko stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz nefroprotekcji u pacjentów z cukrzycą typu 2. Profil bezpieczeństwa opiera się na dużych badaniach klinicznych obejmujących ponad 23 000 pacjentów, w tym populacje pediatryczne. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (≥1/100 do <1/10), jedyne działanie występujące istotnie częściej niż placebo. Inne często obserwowane działania to niedokrwistość, hiperkaliemia (>5,5 mmol/l u 9,9% pacjentów z cukrzycą i nefropatią), zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, hipoglikemia oraz objawy ze strony układu nerwowego i pokarmowego. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów narządowych, co ułatwia ocenę ryzyka i monitorowanie terapii.
aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, duszność, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica Schönleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, szum uszny, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml
Flukonazol, stosowany w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml (Fluconazole B. Braun), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (>1/10) to ból głowy, ból w jamie brzusznej, biegunka, nudności, wymioty, wzrost aktywności aminotransferaz (ALT, AST) oraz fosfatazy alkalicznej, a także wysypka. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna martwica rozpływna naskórka (TEN) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa, a także zespół DRESS, który może prowadzić do niewydolności wielonarządowej. Ponadto flukonazol może indukować hepatotoksyczność, objawiającą się zarówno biochemicznym wzrostem enzymów wątrobowych, jak i poważnym uszkodzeniem wątroby, a także zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsades de pointes. Wśród działań hematologicznych odnotowano agranulocytozę, leukopenię, neutropenię i trombocytopenię, zwiększające ryzyko infekcji i krwawień, a także rzadkie reakcje anafilaktyczne wymagające natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, martwica wątroby, napad padaczkowy, neutropenia, niedokrwistość, nudności, osutka krostkowa, parestezja, reakcja anafilaktyczna, terapia przeciwgrzybicza, torsades de pointes, trombocytopenia, wydłużenie QT, wymioty, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół TEN, żółtaczka