roztwór glukozy
Roztwór glukozy to preparat medyczny zawierający glukozę (cukier prosty) rozpuszczoną w wodzie do iniekcji. W praktyce klinicznej stosowany jest w różnych stężeniach, najczęściej jako 5%, 10%, 20%, 40% lub 50% roztwór.
Główne zastosowania roztworu glukozy obejmują: suplementację kalorii w żywieniu pozajelitowym, leczenie hipoglikemii, dostarczanie płynów w odwodnieniu, użycie jako nośnik dla leków oraz stosowanie w procedurach diagnostycznych. W zależności od stężenia, roztwory glukozy mają różną osmolarność i wartość energetyczną.
Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie roztworów glukozy może prowadzić do hiperglikemii, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z cukrzycą. Wysokie stężenia glukozy (20% i więcej) podaje się wyłącznie do żył o dużym przepływie, najczęściej centralnych, ze względu na ryzyko podrażnienia śródbłonka naczyń żylnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Histydyna – Wskazania do stosowania
Histydyna, aminokwas endogenny, jest kluczowym składnikiem preparatów aminokwasowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym (PN), szczególnie u pacjentów z niemożnością lub przeciwwskazaniami do żywienia drogą przewodu pokarmowego. Wskazania do jej stosowania obejmują szerokie spektrum pacjentów – od noworodków, w tym wcześniaków, przez dzieci i młodzież, aż po dorosłych. Szczególną grupą są pacjenci z ostrą i przewlekłą niewydolnością nerek (w tym dializowani) oraz z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, gdzie stosuje się preparaty o zmodyfikowanym profilu aminokwasowym, uwzględniającym specyficzne wymagania metaboliczne. Dawkowanie histydyny i innych aminokwasów jest dostosowywane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz stopnia katabolizmu, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii żywieniowej.
aminokwas endogenny, ciężki katabolizm, dializa, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, glukoneogeneza, hemodializa, hemofiltracja, łagodny katabolizm, niedożywienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezbędne kwasy tłuszczowe, noworodek przedwczesny, preparat aminokwasowy, przeciwwskazania do żywienia, roztwór glukozy, stan kataboliczny, terapia żywieniowa, zapalenie trzustki, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dexmedetomidine Kabi 100 mcg/ml
Dexmedetomidine Kabi jest dostępny jako jałowy koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mikrogramów/ml chlorowodorku deksmedetomidyny. Preparat występuje w fiolkach o pojemnościach 2 ml (200 mikrogramów), 4 ml (400 mikrogramów) oraz 10 ml (1000 mikrogramów). Przed podaniem koncentrat wymaga rozcieńczenia do końcowego stężenia 4 lub 8 mikrogramów/ml, przy użyciu zatwierdzonych płynów infuzyjnych, takich jak 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami lub 20% mannitol. Po rozcieńczeniu roztwór należy delikatnie wymieszać i skontrolować wizualnie pod kątem cząstek stałych i odbarwień. Fiolki są przeznaczone do jednorazowego użytku, a rozcieńczony roztwór wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C lub 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia powinien być użyty natychmiast lub w ciągu 24 godzin, jeśli nie przygotowano go w warunkach aseptycznych.
bezylan atrakurium, bromek glikopirolanu, bromek pankuronium, bromek rokuronium, bromek wekuronium, chlorek miwakurium, chlorowodorek deksmedetomidyny, chlorowodorek fenylefryny, cytrynian fentanylu, dobutamina, dopamina, etomidat, jednorazowy użytek, koncentrat do infuzji, lek anestetyczny, lek cholinolityczny, mannitol, midazolam, noradrenalina, opioid przeciwbólowy, osmolarność, pH, płyn Ringera, płyn Ringera z mleczanami, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, siarczan atropiny, siarczan morfiny, środek zwiotczający mięśnie, stabilność chemiczna, substytut osocza, sukcynylcholina, tiopental sodu, warunki aseptyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fluorouracil Accord 50 mg/ml
Fluorouracil Accord to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji o stężeniu 50 mg/ml, dostępny w fiolkach o pojemnościach 5 ml (250 mg), 10 ml (500 mg), 20 ml (1000 mg), 50 ml (2500 mg) oraz 100 ml (5000 mg). Substancją czynną jest fluorouracyl w formie soli sodowej, a roztwór ma zasadowe pH w zakresie 8,6-9,4. Preparat zawiera sód w ilości 8,25 mg/ml (0,360 mmol/ml), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Fluorouracyl wykazuje niezgodność farmaceutyczną z wieloma lekami, w tym m.in. z kwasem folinowym, karboplatyną, cisplatyną, cytarabiną, doksorubicyną, metotreksatem i innymi antracyklinami, dlatego nie należy mieszać go z innymi produktami leczniczymi, zwłaszcza o kwaśnym pH. Roztwór można rozcieńczać w 5% glukozie, 0,9% chlorku sodu lub wodzie do wstrzykiwań, zachowując stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w 25°C przy stężeniu 0,98 mg/ml.
antracyklina, azotan galu, chemioterapeutyk, cisplatyna, cytarabina, diazepam, dieta niskosodowa, doksorubicyna, droperydol, filgrastym, fluorouracyl, hydrokortyzon, inaktywacja chemiczna, karboplatyna, kwas folinowy, kwas solny, metoklopramid, metotreksat, niezgodność farmaceutyczna, nowotwór złośliwy, ondansetron, podchloryn sodu, produkt cytotoksyczny, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, winorelbina, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Injectio Glucosi 5% Baxter 50 mg/ml
Injectio Glucosi 5% Baxter to roztwór do infuzji zawierający 50 mg glukozy w 1 ml (5% stężenie), dostarczający około 840 kJ/l (200 kcal/l) energii, o osmolarności około 278 mOsm/l i pH 3,5-6,5. Preparat jest wskazany do leczenia niedoborów węglowodanów i płynów, szczególnie w stanach odwodnienia, hipoglikemii oraz jako element terapii żywienia pozajelitowego. Ponadto, może służyć jako rozpuszczalnik i środek rozcieńczający dla kompatybilnych leków podawanych pozajelitowo, co jest istotne w przygotowaniu dożylnego podania innych preparatów farmaceutycznych. Podawanie roztworu powinno odbywać się wyłącznie drogą dożylną w formie infuzji, z kontrolą wizualną roztworu pod kątem przejrzystości i braku cząstek. Szybkość infuzji należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając jego stan kliniczny oraz monitorować parametry gospodarki węglowodanowej, równowagi wodno-elektrolitowej i funkcji układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie wymaga oceny bilansu korzyści i ryzyka, zwłaszcza w kontekście chorób współistniejących i innych przyjmowanych leków, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność terapii.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Fortalbia 200 mg/ml 200 mg/ml
Fortalbia 200 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający 200 g/l białka całkowitego, z czego co najmniej 95% stanowi albumina ludzka. Produkt dostępny jest w fiolkach o pojemności 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Preparat zawiera także 6,15 g/l chlorku sodu (122 mmol/l jonów sodu) oraz 3,00 g/l kaprynianu sodu (18 mmol/l), który pełni funkcję stabilizatora. Roztwór jest klarowny lub lekko opalizujący, o barwie od prawie bezbarwnej do zielonkawej. Produkt przechowywany jest w fiolkach ze szkła typu II, zamkniętych korkiem z gumy chlorobutylowej, w temperaturze nieprzekraczającej 25°C, z ochroną przed światłem, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olimel Peri N4E
OLIMEL PERI N4E to wieloskładnikowa emulsja do żywienia pozajelitowego, zawierająca glukozę (75–187,5 g/1000–2500 ml), aminokwasy (25,3–63,3 g), lipidy (30–75 g) oraz elektrolity (sód 21–52,5 mmol, potas 16–40 mmol, wapń 2–5 mmol, magnez 2,2–5,5 mmol) o stałej osmolarności 760 mOsm/l. Produkt nie posiada danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią, a także brakuje badań wpływu na płodność. Wskazane jest indywidualne rozważenie korzyści i ryzyka, z uwzględnieniem konieczności utrzymania odpowiedniego stanu odżywienia pacjentki oraz monitorowania parametrów biochemicznych i stanu klinicznego podczas terapii.
aminokwasy, dawkowanie, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosforan, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, laktacja, lipidy, metionina, olej oczyszczony, olej oliwkowy, olej sojowy, OLIMEL PERI N4E, osmolarność, parametry biochemiczne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan odżywienia, tryptofan, tyrozyna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Omeprazol Mylan 40 mg
Omeprazol Mylan 40 mg jest dostępny w formie liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 42,5 mg soli sodowej omeprazolu, co odpowiada 40 mg substancji czynnej. Produkt jest konfekcjonowany w fiolkach 6 ml i wymaga rekonstytucji przy użyciu 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, z zachowaniem aseptyki oraz precyzyjnego stosowania zalecanych objętości, aby utrzymać odpowiednie pH i stabilność leku. Procedura przygotowania obejmuje rozpuszczenie proszku w 5 ml rozpuszczalnika, a następnie przeniesienie roztworu do worka lub butelki infuzyjnej, z możliwością zastosowania metody z igłą transferową dla worków elastycznych. Infuzja dożylna powinna trwać 20-30 minut, co jest kluczowe dla skuteczności i minimalizacji działań niepożądanych.
aseptyka, biodostępność preparatu, disodu edetynian, działanie niepożądane, igła transferowa, infuzja dożylna, liofilizowany omeprazol, liofilizowany proszek, membrana do wstrzykiwań, niezgodność farmaceutyczna, omeprazol, pH roztworu, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, rekonstytucja produktu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sól sodowa omeprazolu, stabilność chemiczna i fizyczna, wlew dożylny, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Runrapiq 300 mg
Runrapiq jest dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 300 mg landiololu chlorowodorku (280 mg landiololu jako substancji czynnej) na fiolkę. Po rekonstytucji w 50 ml roztworu (0,9% NaCl, 5% glukozy, roztworu Ringera lub mleczanowego roztworu Ringera) uzyskuje się klarowny roztwór o stężeniu 6 mg landiololu chlorowodorku/ml. Produkt zawiera substancje pomocnicze: mannitol i sodu wodorotlenek, które stabilizują i regulują pH roztworu. Fiolka wykonana jest ze szkła typu I, zamykana korkiem z gumy bromobutylowej lub chlorobutylowej z uszczelnieniem typu „flip off”.
bezpieczeństwo mikrobiologiczne, fiolka szklana, landiolol chlorowodorek, mannitol, mleczanowy roztwór Ringera, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór soli fizjologicznej, stabilność użytkowa, substancja czynna, substancja pomocnicza, utylizacja produktów leczniczych, wodorotlenek sodu, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cytosar 20 mg/ml
Produkt leczniczy Cytosar zawiera cytarabinę w stężeniu 20 mg/ml, dostępny w fiolkach 5 ml (100 mg cytarabiny) oraz 25 ml (500 mg cytarabiny). Preparat jest roztworem do wstrzykiwań/infuzji o pH 7,4 i osmolalności 250-350 mOsm/kg, zawierającym substancje pomocnicze takie jak chlorek sodu (2,65 mg Na+/ml), kwas solny i wodorotlenek sodu do regulacji pH oraz wodę do wstrzykiwań. Zawartość sodu w fiolce 5 ml wynosi 13,25 mg, a w fiolce 25 ml – 66,25 mg. Cytosar wykazuje fizyczną niezgodność z heparyną, insuliną, 5-fluorouracylem, metyloprednizolonem (sól sodowa bursztynianu) oraz penicylinami (oksacylina, penicylina G), dlatego nie należy mieszać go z tymi lekami poza zalecanymi rozcieńczalnikami (0,9% NaCl, 5% glukoza, woda do wstrzykiwań).
bursztynian metyloprednizolonu, chlorek sodu, cytarabina, fluorouracyl, heparyna, insulina, kwas solny, laminarny przepływ powietrza, lek cytotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, oksacylina, penicylina G, penicyliny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie podskórne, podchloryn sodu, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cytosar 100 mg/ml
Produkt leczniczy CYTOSAR zawiera cytarabinę w stężeniu 100 mg/ml, dostępny w fiolkach o pojemności 10 ml (1000 mg) oraz 20 ml (2000 mg). Roztwór jest przezroczysty, o pH 7,4 i osmolalności 250-350 mOsm/kg. Do podawania dożylnego zaleca się rozcieńczanie w 5% roztworze glukozy, 0,9% roztworze NaCl lub wodzie do wstrzykiwań, przy czym stabilność roztworu rozcieńczonego w stężeniach 0,1-1 mg/ml wynosi do 4 dni w temperaturze 2-8°C lub 25°C. Produkt należy przechowywać poniżej 25°C, chronić przed światłem i nie zamrażać. Należy unikać mieszania cytarabiny z heparyną, insuliną, 5-fluorouracylem, metyloprednizolonem oraz penicylinami ze względu na fizyczną niezgodność.
cytarabina, fluorouracyl, heparyna, insulina, laminarny przepływ powietrza, metyloprednizolon, niezgodność farmaceutyczna, oksacylina, penicylina G, podanie dożylne, podanie podskórne, podchloryn sodu, postać farmaceutyczna, powierzchnia ciała, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, stabilność fizyczna i chemiczna, warunki przechowywania, właściwości cytotoksyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem AptaPharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 500 mg (570 mg meropenemu trójwodnego) oraz 1000 mg (1140 mg meropenemu trójwodnego). Substancją pomocniczą jest sodu węglan, którego zawartość wynosi odpowiednio 104 mg (45 mg sodu, 1,96 mmol) dla dawki 500 mg oraz 208 mg (90,2 mg sodu, 3,92 mmol) dla dawki 1000 mg. Produkt ma postać krystalicznego proszku o barwie od białej do jasnożółtej i jest przeznaczony do podawania dożylnego, zarówno jako szybkie wstrzyknięcie, jak i infuzja. Roztwór do szybkiego wstrzyknięcia przygotowuje się w jałowej wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml, z fizykochemiczną stabilnością do 3 godzin w 25°C oraz 12 godzin w 2-8°C.
chlorek sodu, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, meropenem, meropenem trójwodny, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stabilność fizykochemiczna, stężenie leku, substancja czynna, substancja pomocnicza, warunki aseptyki, węglan sodu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clinimix N9G15E –
CLINIMIX N9G15E to dwukomorowy roztwór do infuzji zawierający 15 L-aminokwasów, w tym 8 niezbędnych, stanowiących 41,3% wszystkich aminokwasów, z istotnym udziałem aminokwasów rozgałęzionych (19%). Preparat dostarcza aminokwasy w stężeniach m.in. L-leucyny 4,02 g/l, L-lizyny 3,19 g/l, L-izoleucyny 3,30 g/l oraz glukozę w stężeniu 150 g/l (165 g/l glukozy jednowodnej). Zawiera także elektrolity: sód (35–70 mmol/l), potas (30–60 mmol/l), magnez (2,5–5 mmol/l), wapń (2,3–4,5 mmol/l), octan (50–100 mmol/l), chlorek (40–80 mmol/l) i fosforan (15–30 mmol/l). Po zmieszaniu obu komór roztwór ma pH 6 i osmolarność 845 mOsm/l, co jest istotne dla bezpieczeństwa i tolerancji infuzji. Produkt dostępny jest w opakowaniach 1000, 1500 i 2000 ml, z odpowiednio proporcjonalnymi objętościami roztworów aminokwasów i glukozy.
alanina, aminokwas niezbędny, aminokwas rozgałęziony, arginina, ceftriakson, elektrolit, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, glicyna, histydyna, izoleucyna, jon wapnia, kwas octowy, kwas solny, leucyna, lizyna chlorowodorek, metionina, mikroelement, nadtlenek, osmolarność, podanie dożylne, prolina, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, seryna, synteza białka, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, wartość energetyczna, warunek aseptyczny, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diprivan 10 mg/ml
Diprivan, zawierający 10 mg/ml propofolu, jest podawany wyłącznie dożylnie, a dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu ogólnego pacjenta oraz klasyfikacji ASA. Indukcja znieczulenia u dorosłych poniżej 55 lat wymaga dawki 1,5-2,5 mg/kg mc. lub 40 mg co 10 sekund, natomiast u pacjentów powyżej 55 lat i z ASA III/IV dawki są mniejsze (około 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia odbywa się wlewem ciągłym (4-12 mg/kg mc./h) lub powtarzanymi bolusami (25-50 mg). Sedacja na OIT u dorosłych (>16 lat) wymaga wlewu 0,3-4,0 mg/kg mc./h, natomiast u dzieci dawki indukcyjne i podtrzymujące są wyższe (indukcja 2,5-4 mg/kg mc., podtrzymanie 9-15 mg/kg mc./h), z koniecznością zmniejszenia dawek u pacjentów z ASA III/IV. Stosowanie Diprivanu u dzieci poniżej 16 lat na OIT jest przeciwwskazane.
alfentanyl, emulsja do wstrzykiwań, indukcja znieczulenia, kaniula dożylna, klasyfikacja ASA, leki znieczulające, lidokaina, oddział intensywnej terapii, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, propofol, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew dożylny, wstrzyknięcie bolus, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diabrezide 80 mg
Przedawkowanie gliklazydu, substancji czynnej produktu leczniczego Diabrezide (80 mg gliklazydu/tabletka), może prowadzić do hipoglikemii o różnym nasileniu, stanowiącej poważne zagrożenie dla pacjenta. Hipoglikemia łagodna do umiarkowanej objawia się drżeniem, potliwością, tachykardią, zaburzeniami koncentracji, niepokojem i głodem, bez utraty przytomności i objawów neurologicznych. W takich przypadkach zaleca się doustne podanie węglowodanów, dostosowanie dawki leku, modyfikację diety oraz ścisłą obserwację pacjenta do ustąpienia objawów. Natomiast hipoglikemia ciężka, manifestująca się śpiączką, drgawkami, zaburzeniami neurologicznymi, oddychania i krążenia, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, hospitalizacji oraz dożylnego podania 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30%), a następnie ciągłego wlewu 10% roztworu glukozy w celu utrzymania stężenia glukozy powyżej 1 g/l.
białko osocza, drgawki, dysfagia, gliklazyd, hemodializa, hipertoniczny roztwór glukozy, hipoglikemia, hipoglikemia ciężka, hipoglikemia łagodna, hipoglikemia polekowa, laktoza jednowodna, objawy hipoglikemii, pochodna sulfonylomocznika, podanie węglowodanów, roztwór glukozy, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy, zaburzenie krążenia, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddychania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pantoprazol Accord 40 mg
Pantoprazol Accord w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 40 mg pantoprazolu (jako pantoprazolu sodowego półtorawodnego) w każdej fiolce i jest przeznaczony do podawania dożylnego wyłącznie w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Zalecana dawka dożylna w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) na dobę, podawana w ciągu 2-15 minut, maksymalnie do 7 dni. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 80 mg/dobę (2 fiolki), którą można modyfikować w oparciu o badania wydzielania kwasu solnego; dawki powyżej 80 mg należy podawać w dwóch dawkach podzielonych. W sytuacjach wymagających szybkiego zahamowania wydzielania kwasu stosuje się dawkę 2 x 80 mg, co pozwala zmniejszyć wydzielanie kwasu do <10 mEq/h w ciągu 1 godziny. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę (pół fiolki), natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek i osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dzieci i młodzież, hamowanie wydzielania kwasu, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, pantoprazol sodowy półtorawodny, podanie dożylne, refluksowe zapalenie przełyku, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, terapia doustna, wrzód żołądka, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon substancji czynnych
Gliklazyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika, niesie ryzyko wystąpienia hipoglikemii, która może mieć ciężki i długotrwały przebieg, czasem wymagający hospitalizacji i dożylnego podawania glukozy. Hipoglikemia jest szczególnie prawdopodobna przy nieregularnym spożywaniu posiłków, niedostatecznej podaży węglowodanów, niedożywieniu, niewydolności nerek i wątroby, zaburzeniach endokrynologicznych oraz interakcjach lekowych, np. z fluorochinolonami. Kluczowe jest edukowanie pacjentów i ich rodzin w zakresie rozpoznawania objawów hipoglikemii, czynników ryzyka oraz zasad postępowania, a także regularne monitorowanie glikemii, w tym oznaczanie HbA1c i samokontrola glukozy. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby farmakokinetyka gliklazydu może ulec zmianie, co wymaga ostrożnego doboru dawki i ścisłego nadzoru.
doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka i farmakodynamika, fluorochinolony, gliklazyd, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedoczynność przysadki, niedokrwistość hemolityczna, niedożywienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodne sulfonylomocznika, porfiria, roztwór glukozy, stężenie glukozy, wtórna nieskuteczność, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia tarczycy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Human Albumin 200 g/l Takeda 200 g/l
Human Albumin 200 g/l Takeda to roztwór do infuzji zawierający 200 g/l białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, o charakterze hiperonkotycznym. Preparat dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Zawiera substancje pomocnicze: sodu kaprylan (16 mmol/l, 2,7 g/l), sodu N-acetylotryptofanian (16 mmol/l, 4,3 g/l) oraz chlorek sodu w ilości zapewniającej całkowitą zawartość jonów sodu 100-130 mmol/l, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej. Preparat można podawać dożylnie bez rozcieńczania lub po rozcieńczeniu w izotonicznych roztworach glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9%. Należy unikać rozcieńczania wodą do wstrzykiwań ze względu na ryzyko hemolizy.
albumina ludzka, chlorek sodu, guma bromobutylowa, hemoliza, hydrolizat białkowy, kaprylan sodu, koncentrat krwinek czerwonych, kontaminacja mikrobiologiczna, N-acetylotryptofanian sodu, niezgodność farmaceutyczna, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór fizjologiczny, roztwór glukozy, roztwór hiperonkotyczny, roztwór izotoniczny, woda do wstrzykiwań, wytrącanie białek, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Calsiosol 95,5 mg/ml
Produkt Calsiosol (95,5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) zawiera wapnia glukonian i jest wskazany do korekty hipokalcemii, utrzymując stężenie wapnia w osoczu w zakresie 2,25-2,75 mmol/l (4,5-5,5 mEq/l). Standardowa dawka u dorosłych wynosi 10-20 ml (2,2-4,4 mmol wapnia) podawana w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego 10 minut, z możliwością rozcieńczenia w 50-100 ml roztworu glukozy 5% lub NaCl 0,9%. Maksymalna dawka dobowa to 46 ml (10,12 mmol wapnia), a dawkowanie można powtarzać co 1-3 dni, dostosowując je do stężenia wapnia i stanu klinicznego. U dzieci dawka początkowa wynosi 0,3-0,6 ml/kg mc. (0,066-0,132 mmol/kg), nie przekraczając 0,9 ml/kg (0,198 mmol/kg) na dobę, z przeciwwskazaniem do podania domięśniowego i podskórnego. U osób starszych zaleca się stosowanie niższych dawek ze względu na ryzyko zaburzeń czynności nerek i niedożywienia.
badanie EKG, bradykardia, glukonian wapnia, hipotensja, infuzja dożylna, infuzja przerywana, martwica tkanek, niewydolność nerek, podanie pozanaczyniowe, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, ropień, rozszerzenie naczyń, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stężenie wapnia w osoczu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cerebrolysin 215,2 mg/ml
Cerebrolysin, dostępny w stężeniu 215,2 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji, jest preparatem zawierającym mieszaninę peptydów pochodzących z mózgu świni. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania klinicznego: w demencji starczej typu alzheimerowskiego i demencji naczyniowej stosuje się dawkę 10–30 ml przez 4 tygodnie, w udarze niedokrwiennym i krwotocznym mózgu dawki wynoszą odpowiednio 20–50 ml i 30–50 ml przez 10–21 dni, a w urazach czaszkowo-mózgowych 20–50 ml przez 7–30 dni. U pacjentów pediatrycznych zalecana dawka dobowa to 1–2 ml. Terapia w demencji może być powtarzana po 2–3 miesiącach przerwy, a pełny cykl obejmuje 20 wstrzyknięć, z możliwością redukcji częstotliwości podawania po pierwszym cyklu do 2–3 razy w tygodniu.
Cerebrolysin, demencja, demencja alzheimerowska, demencja naczyniowa, leki sercowo-naczyniowe, peptydy mózgowe, płyn Ringera, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, terapia wspomagająca, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, uraz czaszkowo-mózgowy, wlew dożylny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Omegaflex peri –
Omegaflex peri to gotowa do użycia emulsja do infuzji dożylnej, dostępna w trójkomorowych workach o pojemnościach 1250 ml, 1875 ml i 2500 ml, przeznaczona do kompleksowego żywienia pozajelitowego. Produkt zawiera roztwór aminokwasów (32-80 g), emulsję tłuszczową (40-100 g) oraz roztwór glukozy (64-160 g), dostarczając odpowiednio 4,6-11,4 g azotu, 64-160 g węglowodanów oraz 40-100 g tłuszczów. Elektrolity zawarte w emulsji obejmują m.in. sód (40-100 mmol), potas (24-60 mmol), magnez (2,4-6 mmol), wapń (2,4-6 mmol) i cynk (0,024-0,06 mmol). Wartość energetyczna emulsji wynosi od 765 do 1910 kcal na opakowanie, z osmolalnością około 950 mOsm/kg i pH 5,0-6,0. Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak kwas cytrynowy, glicerol, fosfolipidy jaja kurzego, all-rac-α-tokoferol oraz wodę do wstrzykiwań, które zapewniają stabilność i odpowiednie właściwości fizykochemiczne emulsji.
alanina, alanylo-glutamina, arginina, chlorowodorek histydyny, chlorowodorek lizyny, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfolipidy jaja, glicyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas cytrynowy, kwas glutaminowy, leucyna, metionina, oleinian sodu, olej sojowy, omega-3 triglicerydy, osmolalność, osmolarność, pierwiastki śladowe, podanie dożylne, prolina, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, seryna, treonina, triglicerydy kwasów tłuszczowych, tryptofan, walina, worek trójkomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symazide MR 30 30 mg
Przedawkowanie Symazide MR 30, zawierającego 30 mg gliklazydu o zmodyfikowanym uwalnianiu, prowadzi do hipoglikemii o różnym nasileniu, stanowiącej poważne zagrożenie dla życia. Objawy mogą obejmować pocenie się, drżenie, tachykardię, zaburzenia widzenia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę hipoglikemiczną, drgawki i inne zaburzenia neurologiczne. W przypadku umiarkowanych objawów zaleca się podanie węglowodanów doustnie, dostosowanie dawki leku oraz modyfikację diety, przy jednoczesnej ścisłej obserwacji pacjenta. Ciężkie objawy wymagają natychmiastowej hospitalizacji, dożylnego podania 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30%) oraz kontynuacji infuzji 10% roztworu glukozy w celu utrzymania stężenia glukozy powyżej 1 g/l.
białka osocza, drgawki, gliklazyd, hemodializa, hipertoniczny roztwór glukozy, hipoglikemia, mechanizm działania gliklazydu, przedawkowanie gliklazydu, przedłużona hipoglikemia, roztwór glukozy, śpiączka hipoglikemiczna, stężenie glukozy we krwi, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, utrata przytomności, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Finomel Peri –
Finomel Peri to emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca 13% roztwór glukozy, 10% roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz 20% emulsję tłuszczową, pakowana w trójkomorowe worki o pojemnościach 1085 ml, 1450 ml i 2020 ml. Preparat dostarcza kompleksową mieszankę składników odżywczych, w tym aminokwasy (np. alanina, arginina, leucyna), tłuszcze (olej rybi bogaty w omega-3, olej z oliwek, sojowy oraz triglicerydy średniołańcuchowe), glukozę oraz elektrolity (sód, potas, wapń, magnez, fosforany, cynk). Wpływ Finomel Peri na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest określony jako nieistotny, co oznacza brak klinicznie istotnego wpływu na szybkość reakcji psychomotorycznych, koordynację wzrokowo-ruchową, zdolność koncentracji oraz inne funkcje poznawcze niezbędne do bezpiecznego wykonywania tych czynności.
dostęp naczyniowy, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, funkcja poznawcza, interakcja lekowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, kwasy omega-3, leczenie skojarzone, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, reakcja psychomotoryczna, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, właściwość psychoaktywna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olimel N9
Produkt leczniczy OLIMEL N9 to trójkomorowa emulsja do infuzji zawierająca glukozę, emulsję tłuszczową oraz aminokwasy, stosowana w żywieniu pozajelitowym. W badaniu randomizowanym z udziałem 28 pacjentów wykazano, że najczęstsze działania niepożądane obejmują tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zmniejszone łaknienie, hipertriglicerydemię oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka i nudności. Reakcje nadwrażliwości (np. nadmierne pocenie się, gorączka, dreszcze, wysypka, duszności) mają nieznaną częstość występowania i wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Wynaczynienie w miejscu podania może prowadzić do poważnych powikłań miejscowych, w tym martwicy skóry. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z normami: często (≥1/100 do <1/10) i nieznana.
azotemia, badanie randomizowane, biegunka, bilirubina, ból brzucha, cholestaza, dreszcze, duszność, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatomegalia, hipertriglicerydemia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, niedożywienie, niewydolność oddechowa, nudności, podwójna ślepa próba, reakcja nadwrażliwości, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, tachykardia, transaminaza, trójkomorowy worek, uderzenia gorąca, uogólniona wysypka, wchłanianie jelitowe, wymioty, wynaczynienie, wysypka rumieniowa, wysypka skórna, zator płucny, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pamifos-60 60 mg
Produkt leczniczy Pamifos zawiera disodu pamidronian w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, dostępny w trzech dawkach: 30 mg, 60 mg oraz 90 mg substancji czynnej w formie disodu pamidronianu pięciowodnego. Każda fiolka proszku jest dołączona do ampułki zawierającej 10 ml wody do wstrzykiwań, służącej jako rozpuszczalnik. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak powidon 17 oraz rozcieńczony kwas fosforowy (10%) do regulacji pH, które powinno mieścić się w zakresie 6,0–7,4 po rozpuszczeniu. Produkt wymaga rozcieńczenia w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy, z wykluczeniem płynów zawierających jony wapnia (np. roztwór Ringera), ze względu na możliwość reakcji z disodu pamidronianem. Opakowania różnią się kolorem kapsla: czerwony dla Pamifos-30, ciemnozielony dla Pamifos-60 oraz biały dla Pamifos-90, a okres ważności wynosi 3 lata przy przechowywaniu w temperaturze do 25°C.
disodu pamidronian, disodu pamidronian pięciowodny, jony wapnia, kationy dwuwartościowe, korek bromobutylowy, kwas fosforowy, niezgodność farmaceutyczna, odpady medyczne, pH, powidon, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sól fizjologiczna, stabilność fizykochemiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mizormic 5 mg/ml
Mizormic to roztwór do wstrzykiwań zawierający midazolam w stężeniu 5 mg/ml (chlorowodorek midazolamu). Preparat jest bezbarwny, przezroczysty, o pH 2,9–3,7, i zawiera substancje pomocnicze takie jak chlorek sodu, kwas solny, wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań. Produkt można podawać jako pojedyncze wstrzyknięcie lub infuzję, jednak nie należy mieszać go z innymi lekami, zwłaszcza z roztworami zawierającymi 6% dekstrozy, roztworami o odczynie zasadowym oraz roztworami zawierającymi wodorowęglany, które powodują wytrącanie midazolamu. Dozwolone roztwory do mieszania to: roztwór Ringera, 5% i 10% roztwór glukozy oraz 0,9% roztwór chlorku sodu.
chlorowodorek midazolamu, dekstroza, infuzja, interakcja lekowa, midazolam, niezgodność farmaceutyczna, płyn Ringera, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór o odczynie zasadowym, roztwór soli fizjologicznej, stabilność leku, termin ważności leku, utylizacja leków, wodorowęglany, wytrącanie leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna chlorowodorek w roztworze do wstrzykiwań (1 mg/ml) stosowana jest w leczeniu ostrych białaczek nielimfoblastycznych (ANLL/AML) oraz limfoblastycznych (ALL) z różnicowaniem dawkowania w zależności od wieku pacjenta i schematu leczenia. Dorośli z ANLL/AML otrzymują idarubicynę w dawce 12 mg/m² powierzchni ciała dożylnie przez 3 dni w leczeniu skojarzonym z cytarabiną lub 8 mg/m² przez 5 dni w monoterapii lub leczeniu skojarzonym. Dzieci z ANLL/AML stosują dawkę 10-12 mg/m² przez 3 dni w terapii skojarzonej. W przypadku ALL, dorośli otrzymują 12 mg/m² przez 3 dni w monoterapii, a dzieci 10 mg/m² przez 3 dni. Dawkowanie należy dostosować do indywidualnego stanu hematologicznego oraz innych stosowanych leków cytotoksycznych, a ostateczna decyzja powinna opierać się na obowiązujących protokołach leczenia.
ALL, AML, chlorek sodu, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cytarabina, idarubicyna chlorowodorek, leczenie skojarzone, martwica tkanek, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stwardnienie żył, szybkie wstrzyknięcie, wlew dożylny, wynaczynienie, zakrzepica, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cytosar 20 mg/ml
Lek Cytosar zawierający cytarabinę (20 mg/ml) jest stosowany wyłącznie przez doświadczonych onkologów i podawany dożylnie (wlew lub wstrzyknięcie), podskórnie lub dokanałowo, w zależności od wskazań i schematu leczenia. Rozcieńczanie leku wymaga stosowania roztworów bez konserwantów, szczególnie przy podaniu dokanałowym (0,9% NaCl). Standardowa dawka w indukcji remisji ostrej białaczki nielimfocytarnej wynosi 100 mg/m²/dobę, podawana w ciągłym wlewie dożylnym lub co 12 godzin przez 7 dni. Duże dawki (2-3 g/m²) podaje się we wlewie trwającym 1-3 godziny co 12 godzin przez 2-6 dni, z wykluczeniem rozcieńczalników zawierających alkohol benzylowy. Podskórnie stosuje się dawki 20-100 mg/m², a dokanałowo 5-75 mg/m², najczęściej 30 mg/m² co 4 dni, w terapii ostrej białaczki z zajęciem OUN, często w skojarzeniu z hydrokortyzonem i metotreksatem (dawki odpowiednio 15 mg/m² i 15 mg/m²). U dzieci i młodzieży dawkowanie jest podobne jak u dorosłych, z uwzględnieniem wieku przy dawkowaniu metotreksatu oraz koniecznością stosowania rozcieńczalników bez konserwantów u niemowląt i dzieci do 3 lat.
cefalotyna, chemioterapia nowotworów, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, dawkowanie leku, indukcja remisji, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, naciek białaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfatyczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfocytarna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, prednizolon, radioterapia, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, sól sodowa bursztynianu hydrokortyzonu, terapia skojarzona, toksyczny wpływ na szpik kostny, układ krwiotwórczy, winkrystyna, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol Baxter 10 mg/ml
Paracetamol Baxter (10 mg/ml) jest roztworem do infuzji dożylnej, którego dawkowanie musi być precyzyjnie dostosowane do masy ciała pacjenta. U noworodków, niemowląt i dzieci ≤ 33 kg stosuje się fiolki 50 ml, natomiast u osób > 33 kg fiolki 100 ml. Dawkowanie wynosi od 7,5 mg/kg do 15 mg/kg na podanie, z maksymalną dawką dobową od 30 mg/kg (u dzieci ≤ 10 kg) do 4 g (u dorosłych bez czynników ryzyka hepatotoksyczności). Minimalny odstęp między dawkami to 4 godziny, z maksymalnie 4 dawkami na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek odstępy między dawkami należy wydłużyć do 6-8 godzin w zależności od klirensu kreatyniny. U osób z chorobami wątroby, przewlekłym alkoholizmem, niedożywieniem lub masą ciała < 50 kg maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 g.
alkoholizm, cewnik żylny centralny, choroba wątroby, geriatria, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątrobowokomórkowa, odwodnienie, paracetamol, podanie dożylne, przedawkowanie paracetamolu, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, zaburzenia czynności nerek, zator powietrzny, zespół Gilberta - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biorphen 10 mg/ml
Produkt leczniczy Biorphen dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg fenylefryny chlorowodorku/ml, co odpowiada 8,2 mg fenylefryny jako substancji czynnej. Każda ampułka zawiera 1 ml roztworu, a w składzie pomocniczym znajdują się m.in. 0,103 mmol (2,36 mg) sodu, kwas solny do regulacji pH oraz woda do wstrzykiwań. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 3,0-5,0 oraz osmolarnością 270-300 mOsm/L. Biorphen może być podawany w postaci nierozcieńczonej lub rozcieńczony w 500 ml roztworu glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9% do podania dożylnego.
ampułka, chlorek sodu, fenylefryna chlorowodorek, fenytoina sodowa, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, osmolarność, pH leku, podanie dożylne, rozcieńczenie leku, roztwór alkaliczny, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sole żelaza, środek utleniający, szkło typu I, woda do wstrzykiwań, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Albumin 200 g/l Takeda 200 g/l
Human Albumin 200 g/l Takeda to hiperonkotyczny roztwór albuminy ludzkiej do infuzji dożylnej, zawierający 200 g/l białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy. Preparat dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny, uwzględniającej masę ciała pacjenta, ciężkość urazu lub choroby oraz stopień utraty płynów i białek, a podstawą do ustalenia dawki jest ocena niedoboru objętości krwi krążącej, nie zaś samo stężenie albumin w osoczu. Podawanie może odbywać się bezpośrednio dożylnie lub po rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy bądź 0,9% roztworze chlorku sodu, z szybkością infuzji dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta oraz, w przypadku wymiany osocza, do tempa usuwania osocza.
albumina ludzka, bilans sodowy, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, duszność, funkcja nerek, gospodarka wodno-elektrolitowa, hematokryt, infuzja dożylna, morfologia krwi, nadciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametr hemodynamiczny, preparat krwiopochodny, reakcja alergiczna, równowaga elektrolitowa, roztwór glukozy, roztwór hiperonkotyczny, sól fizjologiczna, wymiana osocza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dobutamine TZF 250 mg
Dobutamine TZF to liofilizat zawierający 250 mg dobutaminy (chlorowodorek dobutaminy) przeznaczony do sporządzania roztworu do infuzji. Preparat występuje w postaci białego lub prawie białego liofilizatu i zawiera mannitol jako substancję pomocniczą oraz 0,1 mol/l roztwór HCl do regulacji pH. Rekonstytucja polega na dodaniu 20 ml wody do wstrzykiwań lub 5% roztworu glukozy, a następnie rozcieńczeniu w 250 ml lub 500 ml płynu infuzyjnego (5% glukoza, 0,9% NaCl lub ich mieszanina 1:1). Końcowe stężenie dobutaminy wynosi 1000 µg/ml przy 250 ml roztworu lub 500 µg/ml przy 500 ml roztworu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Clinimix N17G35E –
Preparat Clinimix N17G35E to dwukomorowy roztwór do infuzji zawierający aminokwasy z elektrolitami oraz glukozę z wapniem, stosowany dożylnie. Przedawkowanie może nastąpić przez podanie zbyt dużej objętości lub zbyt szybki wlew, prowadząc do poważnych zaburzeń metabolicznych i elektrolitowych. Kluczowe objawy to hiperwolemia, zaburzenia elektrolitowe (sód, potas, magnez, wapń, fosforany), kwasica, hiperglikemia (>180 mg/dl), glikozuria oraz zespół hiperosmolarny (glikemia często >600 mg/dl). Szybkie podanie aminokwasów może wywołać nudności, wymioty i dreszcze. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji oraz monitorowanie parametrów życiowych, gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowo-zasadowej.
ciśnienie tętnicze, dwukomorowy worek plastikowy, dysbalans elektrolitowy, glikozuria, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperosmolalność osocza, hiperwolemia, infuzja, insulinoterapia, ketonemia, kwasica, lek przeciwwymiotny, niewydolność serca, odwodnienie, pH krwi, podanie dożylne, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, śpiączka hiperglikemiczna, stężenie glukozy, technika nerkozastępcza, zaburzenie elektrolitowe, zespół hiperosmolarny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olimel N9
Olimel N9 to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, przeznaczona dla dorosłych oraz dzieci powyżej 2. roku życia, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane (np. zaburzenia połykania, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki). Produkt zawiera roztwór glukozy (27,5%), roztwór aminokwasów (14,2%) oraz emulsję tłuszczową (20%) z oleju z oliwek (80%) i sojowego (20%), zapewniając kompletny profil makroskładników i niezbędnych aminokwasów. Dostępny jest w objętościach 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml, dostarczając odpowiednio około 1070, 1600 i 2140 kcal, z udziałem tłuszczów stanowiącym 37% całkowitej energii oraz osmolarnością 1170 mOsm/l, co wymaga podawania dożylnie do żył centralnych.
alanina, arginina, bilans płynów, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, kwas tłuszczowy, leucyna, lizyna, metionina, niedrożność przewodu pokarmowego, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, prolina, przetoka przewodu pokarmowego, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, seryna, stan kataboliczny, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, worek trójkomorowy, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania, zapalenie trzustki, żyła centralna, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluorouracil medac 50 mg/ml (500 mg/10 ml)
Fluorouracil medac (50 mg/ml) jest stosowany w leczeniu nowotworów, podawany dożylnie (wstrzyknięcie lub wlew) lub dotętniczo, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała pacjenta, z maksymalną dawką dobową 0,8-1 g i łączną dawką do 30 g na cykl. W przypadku pacjentów z otyłością lub retencją płynów stosuje się należną masę ciała. Redukcja dawki jest obowiązkowa u pacjentów z zespołem wyniszczenia nowotworowego, po dużych zabiegach chirurgicznych, z upośledzoną funkcją szpiku, wątroby lub nerek. Preferowaną metodą podania jest wlew dożylny 15 mg/kg (maksymalnie 1 g) przez 4 godziny, codziennie do wystąpienia toksyczności lub osiągnięcia dawki 12-15 g. Alternatywnie stosuje się krótsze wlewy lub ciągły 24-godzinny wlew.
chlorek sodu, choroby współistniejące, cykl terapeutyczny, fluorouracyl, monoterapia, objawy toksyczności, przerzuty do płuc, radioterapia, retencja płynów, roztwór glukozy, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, upośledzona czynność wątroby, wlew dotętniczy, wlew dożylny, wodobrzusze, wstrzyknięcie dożylne, zespół wyniszczenia nowotworowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Kabiven –
Produkt leczniczy Kabiven, emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn, co potwierdza informacja „Nie dotyczy” w sekcji 4.7 charakterystyki produktu. Kabiven dostępny jest w trójkomorowych workach o objętościach 1026 ml, 1540 ml, 2053 ml oraz 2566 ml, zawierających roztwór glukozy, aminokwasy z elektrolitami oraz emulsję tłuszczową (Intralipid 20%). Ze względu na podawanie dożylne w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem medycznym, pacjenci otrzymujący Kabiven zwykle nie są zdolni do prowadzenia pojazdów, a ich stan kliniczny sam w sobie wyklucza tę aktywność. Wartość energetyczna preparatu waha się od 900 do 2300 kcal, osmolalność wynosi około 1230 mOsm/kg wody, a pH około 5,6, co wymaga podawania przez żyłę centralną.
aminokwas, aminokwasy egzogenne, elektrolit, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, funkcje psychomotoryczne, funkcjonowanie pacjenta, Intralipid, osmolalność, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan kliniczny pacjenta, świadoma zgoda pacjenta, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, żyła centralna, żywienie pozajelitowe