Wskazania do stosowania
Histydyna

Histydyna – rola i główne wskazania do stosowania w żywieniu pozajelitowym

Histydyna jest aminokwasem endogennym, który pełni kluczową rolę w organizmie człowieka. W żywieniu pozajelitowym (PN) histydyna stanowi jeden z podstawowych składników preparatów aminokwasowych, dostosowanych do różnych potrzeb klinicznych pacjentów. Znajomość wskazań do stosowania histydyny jest niezbędna dla zapewnienia prawidłowego prowadzenia terapii żywieniowej u pacjentów, u których odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.^{1 2}

Podstawowe wskazania do stosowania histydyny w żywieniu pozajelitowym

Histydyna, jako składnik roztworów aminokwasowych, jest wskazana do stosowania w żywieniu pozajelitowym w następujących przypadkach:³

• Niemożność żywienia drogą przewodu pokarmowego (np. z powodu niedrożności jelit, ciężkiego zapalenia trzustki)
• Niewystarczające odżywianie drogą doustną lub dojelitową
• Przeciwwskazania do żywienia drogą przewodu pokarmowego

⁴

Wskazania do stosowania histydyny jako składnika żywienia pozajelitowego obejmują szerokie spektrum pacjentów – od noworodków, w tym wcześniaków, poprzez dzieci i młodzież, aż do pacjentów dorosłych.^{5 6}

Wskazania specjalne – pacjenci z niewydolnością nerek

Szczególne wskazania do stosowania roztworów zawierających histydynę dotyczą pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek. W tych przypadkach stosuje się specjalnie dostosowane preparaty, które uwzględniają specyficzne wymagania metaboliczne tych pacjentów.⁷

Preparaty przeznaczone dla pacjentów z niewydolnością nerek zawierają histydynę w zmodyfikowanym profilu aminokwasowym, co jest korzystne dla pacjentów:

• Z ostrą niewydolnością nerek
• Z przewlekłą niewydolnością nerek
• Poddawanych hemodializie
• Poddawanych hemofiltracji

⁸

W przypadku pacjentów dializowanych, histydyna jako składnik roztworu aminokwasów może być stosowana także podczas samego zabiegu dializy jako źródło aminokwasów u pacjentów z niedożywieniem.^{9 10}

Wskazania dla pacjentów z niewydolnością wątroby

Histydyna jest również składnikiem specjalnych preparatów przeznaczonych dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dla tych pacjentów opracowano specjalne roztwory aminokwasów, które zawierają zmodyfikowany skład aminokwasów, w tym histydynę, uwzględniający szczególne potrzeby metaboliczne w niewydolności wątroby.¹¹

Wskazania do stosowania histydyny w preparatach dla pacjentów z niewydolnością wątroby obejmują:

• Ciężką niewydolność wątroby
• Umiarkowaną lub ciężką encefalopatię wątrobową
• Ostrą niewydolność wątroby
• Podostrą niewydolność wątroby

¹²

Wskazania zależne od stanu katabolizmu pacjenta

Histydyna jako składnik preparatów aminokwasowych jest stosowana w żywieniu pozajelitowym u pacjentów znajdujących się w różnych stanach katabolicznych. W zależności od nasilenia katabolizmu stosuje się różne preparaty zawierające odpowiednio dostosowane stężenia histydyny i innych aminokwasów:¹³

• Pacjenci z łagodnym katabolizmem – preparaty o niższym stężeniu aminokwasów, w tym histydyny
• Pacjenci z umiarkowanym katabolizmem – preparaty o średnim stężeniu aminokwasów, w tym histydyny
• Pacjenci z ciężkim katabolizmem – preparaty o wysokim stężeniu aminokwasów, w tym histydyny

^{14 15}

Szczególne wskazania w populacji pediatrycznej

Histydyna jest istotnym składnikiem roztworów do żywienia pozajelitowego przeznaczonych dla noworodków i dzieci. W tej grupie pacjentów stosuje się specjalnie dostosowane preparaty, które uwzględniają zwiększone zapotrzebowanie na aminokwasy, w tym na histydynę, która jest aminokwasem niezbędnym w okresie rozwojowym.¹⁶

Preparaty zawierające histydynę są wskazane u:

• Noworodków urodzonych przedwcześnie
• Noworodków urodzonych o czasie
• Niemowląt
• Dzieci do 2 roku życia
• Dzieci starszych i młodzieży w wieku 2-17 lat

^{17 18}

Histydyna jako składnik kompleksowych preparatów do żywienia pozajelitowego

Histydyna jest składnikiem wielu kompleksowych preparatów do żywienia pozajelitowego, które zawierają obok aminokwasów również inne składniki niezbędne do pełnego żywienia pozajelitowego.¹⁹

Histydyna w wielokomorowych preparatach do całkowitego żywienia pozajelitowego

Histydyna jest składnikiem preparatów wielokomorowych, które są wskazane do całkowitego żywienia pozajelitowego. Te preparaty zawierają, oprócz aminokwasów (w tym histydyny), także:²⁰

• Emulsję tłuszczową (źródło energii i niezbędnych kwasów tłuszczowych)
• Roztwór glukozy (źródło energii)
• Elektrolity

^{21 22}

Takie kompleksowe preparaty są szczególnie przydatne w praktyce klinicznej, ponieważ zapewniają dostarczenie wszystkich niezbędnych składników odżywczych w jednym worku, co zwiększa bezpieczeństwo i wygodę stosowania.²³

Histydyna w preparatach dwukomorowych

Histydyna występuje również w dwukomorowych preparatach do żywienia pozajelitowego, które nie zawierają emulsji tłuszczowej. Te preparaty zawierają:²⁴

• Roztwór aminokwasów (w tym histydynę)
• Roztwór glukozy
• Elektrolity

²⁵

W przypadku długotrwałego żywienia pozajelitowego z użyciem preparatów dwukomorowych, konieczne jest uzupełnienie terapii o emulsję tłuszczową, aby zapewnić dostarczenie niezbędnych kwasów tłuszczowych i odpowiedniej wartości energetycznej diety.²⁶

Zasady stosowania histydyny w żywieniu pozajelitowym

Histydyna stanowi ważny składnik roztworów aminokwasowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym. Jej stosowanie podlega określonym zasadom, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i skuteczności terapii żywieniowej.²⁷

Konieczność łączenia z innymi składnikami odżywczymi

Roztwory aminokwasów zawierające histydynę powinny być stosowane w żywieniu pozajelitowym w połączeniu z innymi składnikami odżywczymi:²⁸

• Węglowodany (glukoza) – stanowią główne źródło energii niezbędnej do wykorzystania aminokwasów do syntezy białek
• Tłuszcze – dostarczają energii oraz niezbędnych kwasów tłuszczowych
• Elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe – uzupełniają skład mieszaniny żywieniowej

²⁹

Łączenie roztworów aminokwasów z innymi składnikami jest konieczne, aby zapewnić odpowiednią wartość energetyczną i wykorzystanie aminokwasów do syntezy białek, a nie do procesów glukoneogenezy.³⁰

Dostosowanie dawkowania do potrzeb pacjenta

Dawkowanie roztworów aminokwasów zawierających histydynę powinno być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając:

• Wiek pacjenta (noworodki, dzieci, dorośli)
• Stan kliniczny (stopień katabolizmu, obecność niewydolności narządowej)
• Masę ciała
• Parametry metaboliczne

³¹

Szczególnej uwagi wymaga dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdzie metabolizm aminokwasów może być zaburzony.³²

Podsumowanie wskazań do stosowania histydyny

Histydyna, jako składnik roztworów aminokwasowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, jest wskazana u pacjentów, u których żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Znajduje zastosowanie zarówno u dorosłych, jak i dzieci, w tym noworodków i wcześniaków.³³

Szczególne wskazania do stosowania histydyny obejmują pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością wątroby oraz pacjentów w różnych stanach katabolicznych. Podawanie histydyny w żywieniu pozajelitowym powinno być zawsze częścią kompleksowej terapii żywieniowej, uwzględniającej również dostarczenie odpowiedniej ilości energii oraz innych niezbędnych składników odżywczych.³⁴

Właściwe stosowanie preparatów zawierających histydynę, dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, stanowi ważny element skutecznej terapii żywieniowej w sytuacjach klinicznych wymagających żywienia pozajelitowego.³⁵