roztwór glukozy
Roztwór glukozy to preparat medyczny zawierający glukozę (cukier prosty) rozpuszczoną w wodzie do iniekcji. W praktyce klinicznej stosowany jest w różnych stężeniach, najczęściej jako 5%, 10%, 20%, 40% lub 50% roztwór.
Główne zastosowania roztworu glukozy obejmują: suplementację kalorii w żywieniu pozajelitowym, leczenie hipoglikemii, dostarczanie płynów w odwodnieniu, użycie jako nośnik dla leków oraz stosowanie w procedurach diagnostycznych. W zależności od stężenia, roztwory glukozy mają różną osmolarność i wartość energetyczną.
Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie roztworów glukozy może prowadzić do hiperglikemii, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z cukrzycą. Wysokie stężenia glukozy (20% i więcej) podaje się wyłącznie do żył o dużym przepływie, najczęściej centralnych, ze względu na ryzyko podrażnienia śródbłonka naczyń żylnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dializat – Dawkowanie i sposób podawania
Solcoseryl, bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, stosowany jest w leczeniu miażdżycy zarostowej tętnic obwodowych oraz zaburzeń gojenia się ran, takich jak żylakowate owrzodzenia podudzi i odleżyny. W miażdżycy zalecana dawka dożylna wynosi 850 mg (10 ampułek po 2 ml) raz na dobę przez okres do 4 tygodni, dostosowując czas terapii do stanu klinicznego pacjenta. W przypadku zaburzeń gojenia się ran stosuje się dawkę 425 mg (5 ampułek po 2 ml) dożylnie trzy razy w tygodniu przez około 4 tygodnie, uzupełniając leczenie terapią miejscową. W pozostałych wskazaniach dializat podaje się dożylnie w dawce 425-850 mg lub domięśniowo 85 mg (1 ampułka 2 ml) raz dziennie, zwykle przez około 6 tygodni, z indywidualnym dostosowaniem schematu leczenia do stopnia zaawansowania choroby. Stosowanie u pacjentów poniżej 18 roku życia nie jest zalecane z powodu braku danych klinicznych.
bezbiałkowy dializat z krwi cieląt, bolus, działanie niepożądane, leczenie miejscowe, miażdżyca zarostowa tętnic obwodowych, odleżyna, pacjent pediatryczny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przeciążenie układu krążenia, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, Solcoseryl, stan hemodynamiczny, terapia systemowa, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, żylakowate owrzodzenie podudzi - Leksykon substancji czynnych
Pamidronian – Dawkowanie i sposób podawania
Pamidronian disodu, substancja aktywna preparatów Pamifos-30, -60 i -90, wymaga precyzyjnego dawkowania i podawania w formie infuzji dożylnej, z szybkością nie przekraczającą 60 mg/h (1 mg/min) oraz stężeniem nie większym niż 90 mg/250 ml. Dawkę 90 mg podaje się w 250 ml płynu infuzyjnego przez 2 godziny, a u pacjentów ze szpiczakiem mnogim lub hiperkalcemią nowotworową zaleca się rozcieńczenie w 500 ml i wydłużenie infuzji do 4 godzin. Całkowita dawka nie powinna przekraczać 90 mg na kurs, który można podzielić na kilka infuzji w ciągu 2-4 dni. Dawkowanie jest dostosowane do stężenia wapnia w surowicy, np. przy stężeniu >4,0 mmol/l (16 mg/100 ml) zalecana dawka wynosi 90 mg. Preparat należy rozpuszczać w jałowej wodzie do wstrzykiwań, a następnie rozcieńczać w roztworze glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9%, unikając jonów wapnia. Kaniulacja powinna być wykonana w żyłę o odpowiedniej średnicy, aby zminimalizować reakcje miejscowe.
bisfosfoniany, choroba Pageta, dawka początkowa, działanie niepożądane, farmakoterapia, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, kurs leczenia, nawodnienie pacjenta, normalizacja stężenia wapnia, pamidronian disodu, proces lityczny, przerzuty do kości, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, schemat chemioterapii, stężenie wapnia, stężenie wapnia w surowicy, szpiczak mnogi, wapń związany z białkami, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vinorelbine Accord 10 mg/ml
Vinorelbine Accord to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, zawierający winorelbina w postaci winianu. Produkt jest dostępny w fiolkach 1 ml (10 mg) oraz 5 ml (50 mg), charakteryzuje się pH 3,0-4,0 i osmolalnością 30-40 mOsm/kg. Preparat jest bezbarwny lub bladożółty, bez cząstek stałych, z jedyną substancją pomocniczą – wodą do wstrzykiwań. Przechowywanie odbywa się w lodówce (2-8°C), bez zamrażania, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 2 lata. Po rozcieńczeniu roztwór jest stabilny chemicznie i fizycznie przez 24 godziny w 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie lub stosowanie aseptycznych warunków przygotowania i przechowywania.
bolus dożylny, cytotoksyczność, glikokortykoid, infuzja, koncentrat do sporządzania roztworu, lek cytotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, podrażnienie tkanek, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, stabilność roztworu, warunki aseptyczne, winorelbina, wyciek leku, wynaczynienie, wytrącanie leku, zanieczyszczenie mikrobiologiczne, zapalenie żył - Leksykon leków
Skład i postać leku – Calcium folinate Kalceks 10 mg/ml
Calcium folinate Kalceks to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji o stężeniu 10 mg/ml, zawierający wapnia folinian uwodniony, odpowiadający 1,08 mg na 1 mg kwasu folinowego. Produkt dostępny jest w fiolkach o objętościach od 5 ml do 100 ml, zawierających od 50 mg do 1000 mg kwasu folinowego. Roztwór jest izotoniczny (osmolalność 260-310 mOsmol/kg), o pH 6,5-8,5, zawiera 3,15 mg sodu na ml oraz substancje pomocnicze: chlorek sodu, wodorotlenek sodu i wodę do wstrzykiwań. Calcium folinate Kalceks jest przeznaczony do podania pozajelitowego, w formie iniekcji lub infuzji, i powinien być stosowany jednorazowo po kontroli klarowności i braku cząstek stałych.
5-fluorouracyl, chlorek sodu, droperydol, fluorouracyl, foskarnet, infuzja dożylna, izotoniczność, kwas folinowy, niezgodność farmaceutyczna, podanie pozajelitowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wytrącanie osadu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepime Kabi 1 g
Cefepime Kabi jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (odpowiednio 1189,2 mg i 2378,5 mg cefepimu dichlorowodorku jednowodnego). Preparat zawiera L-argininę jako substancję pomocniczą i jest pakowany w fiolki ze szkła typu II lub III o pojemności 15 lub 20 ml. Po rozpuszczeniu w odpowiednich rozpuszczalnikach (jałowa woda do wstrzykiwań, 5% glukoza lub 0,9% NaCl) roztwór ma pH 4,0–6,0 i stężenie około 90 mg/ml dla fiolki 1 g oraz 160 mg/ml dla fiolki 2 g. Preparat może być podawany dożylnie jako bolus lub infuzja, z zachowaniem zgodności farmaceutycznej z roztworami takimi jak 0,9% NaCl, 10% glukoza, roztwór Ringera czy mleczan sodu M/6. Należy unikać mieszania cefepimu z metronidazolem, siarczanem netylmycyny oraz aminofiliną ze względu na niezgodności fizyczne i chemiczne.
aminofilina, antybiotyk beta-laktamowy, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, chlorek sodu, infuzja dożylna, L-arginina, leczenie skojarzone, metronidazol, mleczan sodu, niezgodność fizyczna, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, siarczan netylmycyny, stabilność chemiczna, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Glucosum 10% Fresenius 100 mg/ml
Produkt leczniczy Glucosum 10% Fresenius, będący roztworem do infuzji zawierającym 100 mg/ml glukozy (odpowiadający 10% roztworowi glukozy), charakteryzuje się osmolarnością 557 mOsmol/l i zawiera 100 g glukozy (jako jednowodna 110 g) w 1000 ml roztworu. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, preparat nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W praktyce klinicznej podawanie roztworu glukozy odbywa się zwykle w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych pod nadzorem medycznym, gdzie ograniczenia w prowadzeniu pojazdów wynikają przede wszystkim ze stanu klinicznego pacjenta, a nie z działania samego leku.
bilans energetyczny, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, farmakoterapia, Glucosum, glukoza jednowodna, mosmol/l, nadzór medyczny, opieka ambulatoryjna, osmolarność, procedura medyczna, roztwór glukozy, roztwór glukozy do infuzji, roztwór hipertoniczny, stan kliniczny, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clonazepamum TZF 1 mg/ml
Clonazepamum TZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający klonazepam w stężeniu 1 mg/ml, dostępny w ampułkach 1 ml (1 mg substancji czynnej). Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak alkohol etylowy bezwodny, alkohol benzylowy, kwas octowy lodowaty oraz glikol propylenowy, które należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjenta do terapii. Preparat jest dostępny w ampułkach ze szkła oranżowego typu I, co chroni lek przed światłem i zapewnia stabilność. Klonazepamum TZF może być podawany domięśniowo, dożylnie bolusowo lub w formie wlewu dożylnego, przy czym dawka do wlewu nie powinna przekraczać 3 mg (3 ampułki) rozcieńczonych w 250 ml roztworu fizjologicznego lub glukozy (5% lub 10%). Roztwory należy przygotowywać w szklanych naczyniach i podawać natychmiast po przygotowaniu, aby uniknąć adsorpcji leku na powierzchniach PCV oraz ryzyka mikrobiologicznego.
adsorpcja, alkohol benzylowy, alkohol etylowy bezwodny, biodostępność, glikol propylenowy, klonazepam, kwas octowy lodowaty, niezgodność farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, roztwór sodu wodorowęglanu, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Urokinase medac 10 000 j.m.
Urokinase medac to preparat zawierający ludzką urokinazę ekstrahowaną z moczu, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda fiolka zawiera 10 000 j.m. substancji czynnej. Po rekonstytucji proszek rozpuszcza się w 2 ml wody do wstrzykiwań, uzyskując przezroczysty, bezbarwny roztwór, który można dalej rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9% lub glukozą 5% bądź 10%. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak disodu wodorofosforan dwunastowodny, sodu diwodorofosforan dwuwodny oraz albuminę ludzką, które stabilizują pH i aktywność biologiczną urokinazy.
albumina ludzka, disodu wodorofosforan, guma chlorobutylowa, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sodu diwodorofosforan, stabilność chemiczna i fizyczna, szkło borokrzemianowe, urokinaza, urokinaza ludzka, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wstrzykiwanie lub infuzja, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omeprazole Sandoz 40 mg
Omeprazole Sandoz w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji stanowi skuteczną alternatywę dla leczenia doustnego u pacjentów, u których podanie doustne jest niewskazane. Standardowa dawka dożylna wynosi 40 mg raz na dobę, podawana w formie infuzji trwającej 20-30 minut. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 60 mg na dobę, z możliwością zwiększenia i podziału dawki powyżej 60 mg na dwie infuzje dziennie. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, natomiast u osób z niewydolnością wątroby zaleca się dawkę obniżoną do 10-20 mg na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) dawkowanie pozostaje bez zmian. Doświadczenie w populacji pediatrycznej jest ograniczone, dlatego dawkowanie u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.
infuzja dożylna, leczenie doustne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, omeprazol, omeprazol sodowy, osmolarność roztworu, podanie dożylne, populacja pediatryczna, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefuroxime TZF 1500 mg
Cefuroxime TZF to preparat zawierający cefuroksym sodowy, dostępny w dawkach 750 mg i 1500 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Zawartość sodu wynosi odpowiednio 40,65 mg i 81,3 mg na fiolkę. Lek może być podawany domięśniowo (zawiesina) lub dożylnie (roztwór) z różnymi objętościami rozpuszczalnika, co wpływa na stężenie cefuroksymu: 216 mg/mL (domięśniowo) oraz 94-116 mg/mL (dożylnie). Roztwory przygotowuje się w szerokim zakresie rozpuszczalników, m.in. w wodzie do wstrzykiwań, roztworach chlorku sodu, glukozy, roztworach Ringera i innych, z zachowaniem pH 5,5-8,5. Po przygotowaniu roztwór powinien mieć barwę jasnożółtą do bursztynowej i być wolny od widocznych cząstek. Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, a okres ważności nieotwartej fiolki wynosi 3 lata w temperaturze poniżej 25°C, z ochroną przed światłem.
aminoglikozyd, cefuroksym, cefuroksym sodowy, heparyna, infuzja dożylna, mleczanowy roztwór Ringera, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór ksylitolu, roztwór lidokainy, roztwór Ringera, roztwór wodorowęglanu sodu, współczynnik przesuwu fazowego, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Carmustine Accordpharma 300 mg
Carmustine Accordpharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji w dawkach 50 mg i 300 mg karmustyny. Po rekonstytucji i rozcieńczeniu, roztwór podstawowy zawiera 3,3 mg karmustyny/ml w 10% etanolu bezwodnym (3 ml etanolu w fiolce 50 mg, 9 ml w fiolce 300 mg). Gotowe roztwory do infuzji mają pH w zakresie 3,2–7,0 i osmolalność 340–400 mOsmol/l, po rozcieńczeniu w 0,9% NaCl lub 5% glukozie. Produkt wymaga przechowywania w temperaturze 2–8°C, chroniony przed światłem, a okres ważności nieotwartej fiolki wynosi 2 lata. Po rekonstytucji roztwór podstawowy jest stabilny 24 godziny w 2–8°C, a roztwór do infuzji rozcieńczony do 0,2 mg/ml stabilny jest do 4 godzin w 20–25°C lub 24 godziny w 2–8°C plus 3 godziny w 20–25°C, pod warunkiem ochrony przed światłem i stosowania odpowiednich pojemników (szklanych lub polipropylenowych).
etanol bezwodny, guma bromobutylowa, infuzja, karmustyna, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwnowotworowy, liofilizat, oleista warstwa, osmolarność, pH, polichlorek winylu, polietylen, rekonstytucja, rozcieńczony roztwór, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór podstawowy, skażenie mikrobiologiczne, stabilność chemiczna, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Multimel N7-1000E –
Multimel N7-1000 E to lek w postaci emulsji do infuzji, dostarczany w trójkomorowych workach o pojemnościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml. Każdy worek zawiera 200 ml emulsji tłuszczowej (olej z oliwek i sojowy, łącznie 40 g tłuszczów na 1 litr), 400 ml roztworu aminokwasów (40 g aminokwasów na 1 litr) oraz 400 ml roztworu glukozy (160 g glukozy na 1 litr). Produkt dostarcza łącznie 1200 kcal energii, z czego 1040 kcal to wartość energetyczna niebiałkowa (640 kcal z glukozy i 400 kcal z tłuszczów). Elektrolity zawarte w 1 litrze to m.in. sód 32 mmol, potas 24 mmol, magnez 2,2 mmol, wapń 2 mmol oraz fosforany 10 mmol. Osmolarność gotowej emulsji wynosi 1450 mOsm/l, a pH około 6. Produkt wymaga zmieszania zawartości trzech komór przed podaniem, co zapewnia jednorodną emulsję do infuzji. Możliwe jest aseptyczne dodanie elektrolitów, fosforanów organicznych, pierwiastków śladowych i witamin, z zachowaniem stabilności fizykochemicznej i mikrobiologicznej mieszaniny.
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfatydy jaja, fosforan wapnia, kopolimery poliolefinowe, lizyna chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, octan polietylenowinylu, olej sojowy, osmolarność, pierwiastki śladowe, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, sodu glicerofosforan, sól wapniowa ceftriaksonu, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clarithromycin Adamed 500 mg
Clarithromycin Adamed 500 mg to lek w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 500 mg klarytromycyny w formie laktobionianu klarytromycyny. Preparat po rozpuszczeniu w 10 ml wody do wstrzykiwań tworzy roztwór podstawowy o stężeniu 50 mg/ml, który następnie rozcieńcza się do 250 ml roztworem do infuzji (np. 5% glukoza w płynie Ringera z mleczanem lub 0,9% NaCl), uzyskując końcowy roztwór o stężeniu 2 mg/ml. Roztwór do infuzji powinien być klarowny i wolny od cząstek nierozpuszczalnych, a mieszanie z innymi lekami jest niewskazane poza wymienionymi rozcieńczalnikami. Produkt przechowuje się w temperaturze poniżej 30°C, a okres ważności nierozpuszczonego proszku wynosi 3 lata.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Carmustine Accord 100 mg
Carmustine Accord to lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci proszku (100 mg karmustyny w fiolce) oraz rozpuszczalnika zawierającego 3 ml etanolu bezwodnego (2,37 g). Po rekonstytucji i rozcieńczeniu uzyskuje się roztwór o stężeniu 3,3 mg karmustyny/ml, pH 3,2–7,0 i osmolalności 340–400 mOsmol/kg, przygotowywany aseptycznie poprzez rozpuszczenie proszku w etanolu, a następnie rozcieńczenie wodą do wstrzykiwań i roztworem chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5%. Roztwór podstawowy zawiera 10% etanolu, ma barwę żółtawą i jest stabilny fizycznie i chemicznie przez 24 godziny w 2–8°C. Po rozcieńczeniu do infuzji w 500 ml roztworu chlorku sodu lub glukozy, stabilność wynosi 4 godziny w 20–25°C (chroniony przed światłem) lub 24 godziny w 2–8°C plus 3 godziny w 20–25°C. Infuzję należy podać w czasie 1–2 godzin, unikając podania krótszego niż 1 godzina ze względu na ryzyko bólu i pieczenia w miejscu wkłucia.
ból w miejscu wkłucia, etanol bezwodny, karmustyna, koncentrat do infuzji, lek przeciwnowotworowy, osmolalność, polichlorek winylu, proszek do sporządzania koncentratu, rekonstytucja leku, rekonstytucja proszku, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór podstawowy, roztwór rozcieńczony, skażenie mikrobiologiczne, stabilność chemiczno-fizyczna, temperatura topnienia, wartość pH, zestaw infuzyjny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glibetic 1 mg 1 mg
Przedawkowanie glimepirydu stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się długotrwałą i nawracającą hipoglikemią trwającą od 12 do 72 godzin, z możliwością opóźnionego wystąpienia objawów nawet do 24 godzin po przyjęciu leku. Klinicznie dominują objawy hipoglikemii oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i bóle nadbrzusza. Objawy neurologiczne obejmują niepokój ruchowy, drżenia mięśni, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, diplopia), ataksję, senność, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i drgawki, będące konsekwencją niedoboru glukozy w ośrodkowym układzie nerwowym.
ataksja, ból nadbrzusza, diplopia, drgawki, drżenie mięśni, glimepiryd, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoglikemia nawracająca, napad drgawkowy, niedobór glukozy, niepokój ruchowy, nudności, objawy hipoglikemii, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, roztwór glukozy, siarczan sodu, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius (25 mg + 4,5 mg)/ml
Produkt leczniczy Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius to roztwór do infuzji, klasyfikowany jako płyn infuzyjny do żywienia pozajelitowego z grupy węglowodanów (kod ATC: B05BA03). Roztwór jest hipotoniczny i izoosmotyczny, o osmolarności 293 mOsmol/l oraz pH w zakresie 3,5-6,5. W 1000 ml zawiera 25 g glukozy (w postaci glukozy jednowodnej 27,5 g), 4,5 g chlorku sodu, co odpowiada 76,9 mmol jonów Na+ i Cl-. Skład ten jest dostosowany do uzupełniania wody i elektrolitów w stanach odwodnienia izoosmotycznego, zapewniając jednocześnie minimalne dostarczenie kalorii niezbędnych do podstawowych procesów metabolicznych. Glukoza w roztworze pełni funkcję oszczędzającą białko i zapobiega nadmiernej utracie glikogenu w wątrobie, co jest istotne w stanach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego.
glikemia, glikogen wątrobowy, glukoza jednowodna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipoglikemia, homeostaza wodna, katabolizm, odwodnienie izoosmotyczne, osmolarność, oszczędzanie białka, podaż pozajelitowa, równowaga elektrolitowa, roztwór glukozy, roztwór hipotoniczny, węglowodany, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Injectio Glucosi 5% Baxter 50 mg/ml
Injectio Glucosi 5% Baxter to roztwór do infuzji zawierający glukozę w stężeniu 50 mg/ml (glukoza jednowodna), dostarczający około 840 kJ/l (200 kcal/l). Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, lek może wywoływać działania niepożądane o częstości głównie nieznanej, co wynika z charakteru danych po wprowadzeniu do obrotu. Najistotniejsze z klinicznego punktu widzenia powikłania to zaburzenia równowagi elektrolitowej (w tym hiponatremia, hipokalemia, hipomagnezemia, hipofosfatemia), hiperglikemia, reakcje anafilaktyczne u pacjentów uczulonych na kukurydzę, zakrzepica żylna oraz zapalenie żył. Szczególną uwagę należy zwrócić na hiponatremię związaną z leczeniem szpitalnym, która może prowadzić do ostrej encefalopatii hiponatremicznej, nieodwracalnego uszkodzenia mózgu i zgonu.
encefalopatia hiponatremiczna, glukoza, hiperglikemia, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, infuzja, obrzęk, odwodnienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roztwór glukozy, skurcz oskrzeli, wielomocz, wynaczynienie, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żylna, zapalenie żył, zatorowość płucna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cordarone 50 mg/ml
Cordarone (amiodaron chlorowodorek 50 mg/ml) w postaci roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach intensywnej opieki medycznej z dostępem do monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Podawanie dożylne wymaga stosowania 5% roztworu glukozy jako rozcieńczalnika, gdyż lek jest niezgodny z roztworem chlorku sodu. Minimalna stabilna dawka w roztworze to 300 mg amiodaronu w 500 ml glukozy. W nagłych przypadkach, gdy inne leki zawiodły, stosuje się dawkę około 5 mg/kg mc. podawaną przez minimum 3 minuty. Dawkowanie nasycające wynosi 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy podawane w ciągu 20 minut do 2 godzin, z możliwością powtórzenia 2-3 razy na dobę. Dawka podtrzymująca to 10-20 mg/kg mc./dobę (zwykle 600-800 mg/24h, max 1200 mg/24h) podawana przez kilka dni. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej przy migotaniu komór opornym na defibrylację stosuje się bolus 300 mg (lub 5 mg/kg) z możliwością podania dawki dodatkowej 150 mg (lub 2,5 mg/kg) rozcieńczonych w 20 ml 5% glukozy.
alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, bolus dożylny, bradykardia, centralny dostęp żylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, defibrylacja, infuzja dożylna, intensywna opieka medyczna, migotanie komór, monitorowanie elektrokardiograficzne, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, parametry hemodynamiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stymulacja serca, zaburzenie przewodzenia, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Abelcet 5 mg/ml
Abelcet to koncentrat do sporządzania zawiesiny do infuzji zawierający 5 mg/ml amfoterycyny B w kompleksach lipidowych, dostępny w fiolkach 20 ml zawierających 100 mg substancji czynnej. Produkt ma postać żółtej, jałowej i apirogennej zawiesiny, przeznaczonej wyłącznie do podawania dożylnego po rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy. Zawiera fosfolipidy DMPC i DMPG oraz 3,6 mg sodu na ml (0,156 mmol/ml), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Standardowe stężenie końcowe infuzji wynosi 1 mg/ml, a u dzieci i pacjentów z chorobami układu krążenia można stosować stężenie do 2 mg/ml. Produkt nie powinien być mieszany z innymi lekami ani elektrolitami, a rozcieńczanie roztworami chlorku sodu jest przeciwwskazane ze względu na brak potwierdzonej zgodności.
amfoterycyna B, aparat do infuzji, choroba układu krążenia, dieta niskosodowa, fosfolipid, igła z filtrem, infuzja dożylna, kompleks lipidowy, koncentrat do sporządzania zawiesiny, płyn infuzyjny, pompa infuzyjna, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, substancja bakteriostatyczna, substancja konserwująca, technika aseptyczna, woda do wstrzykiwań, zawiesina do infuzji - Leksykon chorób i schorzeń
Hipoglikemia cukrzycowa – Leczenie
Hipoglikemia cukrzycowa definiowana jest jako poziom glukozy we krwi poniżej 70 mg/dl (3,9 mmol/l) i stanowi najczęstsze ostre powikłanie terapii przeciwcukrzycowej, szczególnie u pacjentów leczonych insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika lub glinidami. W przypadku łagodnej do umiarkowanej hipoglikemii (54-70 mg/dl) zaleca się stosowanie reguły 15-15: podanie 15-20 g szybko działających węglowodanów (np. 3-4 tabletki glukozy, 120-180 ml soku owocowego) oraz ponowny pomiar glikemii po 15 minutach, powtarzając procedurę do uzyskania poziomu >70 mg/dl. Ciężka hipoglikemia (<54 mg/dl), wymagająca pomocy osoby trzeciej, wymaga podania glukagonu (1 mg u dorosłych, 0,5 mg u dzieci <25 kg) lub dożylnego 50% roztworu glukozy (25 g) w warunkach szpitalnych. Po ustabilizowaniu glikemii konieczne jest spożycie posiłku zawierającego białko i złożone węglowodany w celu zapobiegania nawrotom hipoglikemii.
akarboza, analogi insuliny, ciągłe monitorowanie glikemii, dekstroza, diazoksyd, glikemia, glinidy, glukagon, glukagon donosowy, hiperglikemia, hipoglikemia ciężka, hipoglikemia cukrzycowa, hipoglikemia nocna, indeks glikemiczny, inhibitory SGLT2, insulinoma, leki hipoglikemizujące, marskość wątroby, nifedypina, oktreotyd, ostra niewydolność wątroby, pochodne sulfonylomocznika, podanie dożylne, poziom glukozy, reguła 15-15, roztwór glukozy, streptozotocyna, system zamkniętej pętli, sztuczna trzustka, szybko działające węglowodany, tiazolidynodiony, utrata przytomności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polpanto 40 mg
Polpanto (pantoprazol 40 mg) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do podawania dożylnego wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny i pod ścisłym nadzorem lekarskim, głównie w sytuacjach, gdy terapia doustna jest niemożliwa. Standardowa dawka dożylna w leczeniu choroby wrzodowej żołądka, dwunastnicy oraz refluksowego zapalenia przełyku wynosi 40 mg (1 fiolka) na dobę, podawana w infuzji trwającej 2-15 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona i innych stanów z nadmierną sekrecją kwasu solnego, dawka początkowa wynosi 80 mg na dobę, którą można modyfikować w zależności od wyników badań sekrecji kwasu. Przy dawkach powyżej 80 mg/dobę zaleca się podawanie dawki podzielonej, a w wyjątkowych sytuacjach dobową dawkę można tymczasowo zwiększyć powyżej 160 mg, jednak nie dłużej niż jest to konieczne do uzyskania kontroli wydzielania kwasu (poniżej 10 mEq/h w ciągu 1 godziny). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u osób z niewydolnością nerek i w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.
chlorek sodu, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dawka dobowa, infuzja dożylna, nadmierna sekrecja kwasu solnego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pantoprazol, podanie dożylne, refluksowe zapalenie przełyku, rekonstytucja, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sekrecja kwasu żołądkowego, stan chorobowy, terapia doustna, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pediaven G15 –
Produkt Pediaven G15 to roztwór do infuzji w dwukomorowych workach, zawierający 15 g aminokwasów i 150 g glukozy na 1000 ml, o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8-5,5. Zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe, takie jak żelazo (500 µg), cynk (2000 µg) i selen (35 µg). Brak jest danych eksperymentalnych dotyczących wpływu na płodność oraz bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu żywienia pozajelitowego z Pediaven G15 powinna uwzględniać indywidualną ocenę stanu odżywienia pacjentki, gdyż niedożywienie samo w sobie może negatywnie wpływać na reprodukcję.
azot całkowity, elektrolity i pierwiastki śladowe, energia całkowita, energia pozabiałkowa, fosforany, laktacja, niedożywienie, okres rozrodczy, osmolarność, Pediaven G15, pierwiastki śladowe, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stan odżywienia, worek dwukomorowy, wpływ toksyczny, wsparcie żywieniowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Targocid 400 mg
Targocid to preparat zawierający teikoplaninę, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji oraz roztworu doustnego. Dostępne dawki to 200 mg (≥200 000 j.m.) i 400 mg (≥400 000 j.m.) teikoplaniny, rozpuszczane w 3,0 ml rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań). Substancje pomocnicze obejmują chlorek sodu i wodorotlenek sodu do regulacji pH. Preparat można podawać domięśniowo, dożylnie (bezpośrednio lub w infuzji) oraz doustnie. Należy unikać mieszania teikoplaniny bezpośrednio z aminoglikozydami ze względu na niezgodności farmaceutyczne; w terapii skojarzonej antybiotyki należy podawać oddzielnie. Roztwór po rozpuszczeniu powinien być klarowny, o barwie od żółtawej do ciemnożółtej, i jest przeznaczony do jednorazowego użycia.
aminoglikozyd, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proszek i rozpuszczalnik, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, stabilność roztworu, teikoplanina, terapia przeciwbakteryjna, terapia skojarzona, warunki aseptyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zomikos 4 mg/5 ml
Zomikos to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 4 mg kwasu zoledronowego w 5 ml roztworu (0,8 mg/ml substancji bezwodnej). Produkt ma postać klarownego, bezbarwnego roztworu, który wymaga rozcieńczenia w 100 ml roztworu nie zawierającego jonów wapnia, np. 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, przed podaniem dożylnym. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol, sodu cytrynian dwuwodny oraz wodę do wstrzykiwań. Należy stosować aseptyczne techniki przygotowania i podawać produkt jako osobny roztwór infuzyjny, unikając mieszanek z roztworami zawierającymi kationy dwuwartościowe, np. wapń. Produkt jest dostępny w fiolkach o pojemności 5 lub 6 ml wykonanych z kopolimeru cykloolefiny, z korkiem z gumy bromobutylowej pokrytym fluoropolimerem.
aluminiowe uszczelnienie, aseptyka, cytrynian sodu, guma bromobutylowa, jednorazowe użycie, kation dwuwartościowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kopolimer cykloolefiny, kwas zoledronowy, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, polichlorek winylu, polietylen, polipropylen, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, wieczko flip-off, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Epirubicin-Ebewe to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający epirubicynę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, należący do grupy antracyklin o działaniu przeciwnowotworowym. Produkt dostępny jest w fiolkach o objętościach 5 ml (10 mg), 25 ml (50 mg), 50 ml (100 mg) oraz 100 ml (200 mg). Preparat zawiera 0,154 mmol (3,54 mg) sodu na ml, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Roztwór jest izotoniczny dzięki 0,9% chlorkowi sodu, a pH regulowane jest kwasem solnym. Epirubicin-Ebewe ma charakterystyczne czerwone zabarwienie i może przejściowo zmieniać konsystencję na żelową w niskich temperaturach (2-8°C), jednak po 2-4 godzinach w temperaturze pokojowej (15-25°C) wraca do pierwotnej postaci bez utraty aktywności terapeutycznej.
cytostatyk, dieta sodowa, ekspozycja na światło, epirubicyny chlorowodorek, infuzja dożylna, koncentrat do infuzji, niezgodność farmaceutyczna, odpady cytotoksyczne, podchloryn sodu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, środki ochrony osobistej, stabilność chemiczna, warunki aseptyczne, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Controloc 40 mg
Controloc 40 mg jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 40 mg pantoprazolu sodowego w fiolce o objętości 10 ml. Substancje pomocnicze, takie jak disodu edetynian i sodu wodorotlenek, zapewniają stabilność chemiczną i fizyczną produktu. Rekonstytucja polega na dodaniu 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu (9 mg/ml) do fiolki, co daje przejrzysty, żółtawy roztwór. Roztwór można podać dożylnie bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy (55 mg/ml). Podanie powinno trwać od 2 do 15 minut, a do rozcieńczania należy używać wyłącznie pojemników szklanych lub plastikowych. Mieszanie z innymi lekami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko interakcji.
- Leksykon substancji czynnych
Olej rybi – Wskazania do stosowania
Olej rybi bogaty w kwasy omega-3 stanowi kluczowy składnik emulsji tłuszczowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym u pacjentów dorosłych i pediatrycznych powyżej 2 roku życia, którzy nie mogą być żywieni doustnie lub dojelitowo. Preparaty takie jak Finomel, Finomel Peri oraz SmofKabiven Nutribase zawierają olej rybi w ilościach od 6,0 do 8,24 g na około 1000 ml roztworu, w połączeniu z olejem z oliwek, sojowym oraz triglicerydami MCT, co zapewnia optymalny profil kwasów tłuszczowych. Tłuszcze te dostarczają od 29% do 45% całkowitej wartości energetycznej preparatów, co jest zgodne z zaleceniami żywienia pozajelitowego. Preparaty różnią się osmolarnością (750-1440 mOsm/l), co determinuje możliwość podawania do żył obwodowych lub centralnych, a ich pH po zmieszaniu wynosi około 5,6-6,0.
cholestaza, dysfagia, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, efekt immunosupresyjny, emulsja tłuszczowa, kwasy omega-3, MCT, niedokrwienie jelit, niedożywienie, niedrożność przewodu pokarmowego, nieswoiste zapalenie jelit, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, przetoka przewodu pokarmowego, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stłuszczenie wątroby, triglicerydy kwasów tłuszczowych, trójkomorowy worek, wielonienasycone kwasy tłuszczowe, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, zespół złego wchłaniania, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levonor 1 mg/ml
Levonor, zawierający noradrenalinę w stężeniu 1 mg/ml, jest przeznaczony do dożylnego podawania wyłącznie po rozcieńczeniu w rekomendowanych roztworach (5% glukoza, 0,9% NaCl lub ich mieszanina 1:1). Przy podawaniu za pomocą pompy strzykawkowej zaleca się rozcieńczenie 2 mg noradrenaliny w 48 ml rozcieńczalnika, natomiast przy użyciu licznika kropli – 20 mg w 480 ml, co daje stężenie końcowe 40 mg/l. Roztwór należy przygotować w aseptycznych warunkach, zachowując stabilność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 30°C, bez konieczności ochrony przed światłem. Zmiana zabarwienia roztworu jest przeciwwskazaniem do podania.
cewnik żyły centralnej, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, Levonor, licznik kropli, noradrenalina, podanie dożylne, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, roztwór glukozy, roztwór izotoniczny, roztwór NaCl, sól fizjologiczna, średnie ciśnienie tętnicze, warunki aseptyczne, winian, wlew dożylny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Urokinase medac 100 000 j.m.
Urokinase medac to preparat zawierający 100 000 j.m. ludzkiej urokinazy, pozyskiwanej z moczu, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Substancja czynna jest stabilizowana przez disodu wodorofosforan dwunastowodny, sodu diwodorofosforan dwuwodny oraz albuminę ludzką, co zapobiega adsorpcji do powierzchni sprzętu medycznego. Rekonstytucja polega na rozpuszczeniu proszku w 2 ml wody do wstrzykiwań, uzyskując przezroczysty, bezbarwny roztwór. Możliwe jest dalsze rozcieńczenie roztworu roztworem chlorku sodu 0,9% lub glukozą 5% bądź 10%, jednak stabilność preparatu różni się w zależności od rozcieńczalnika.
aktywność terapeutyczna, albumina ludzka, disodu wodorofosforan, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja leku, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sodu diwodorofosforan, stabilność po rekonstytucji, substancja czynna, Urokinase medac, urokinaza, urokinaza ludzka, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml
Fluconazole B. Braun 2 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający 2 mg flukonazolu w 1 ml. Dostępny jest w butelkach o pojemnościach 50 ml (100 mg flukonazolu), 100 ml (200 mg) oraz 200 ml (400 mg). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny, o pH 4,8-8,0, zawiera 0,15 mmol (3,5 mg) sodu na ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Substancje pomocnicze to chlorek sodu i woda do wstrzykiwań. Produkt przechowywać w temperaturze do 25°C, nie zamrażać, a po otwarciu zużyć natychmiast. Po rozcieńczeniu w kompatybilnych roztworach (np. glukoza 200 mg/ml, roztwór Ringera, chlorek sodu 0,9%) stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 72 godzin w 25°C, jednak mikrobiologicznie zaleca się zużycie natychmiast lub przechowywanie do 24 godzin w 2-8°C pod warunkiem aseptycznych warunków.
chlorek potasu, chlorek sodu, flukonazol, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, polietylen małej gęstości, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanem, stabilność chemiczno-fizyczna, sterofundin ISO, technika aseptyczna, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan sodu, zakażenie mikrobiologiczne, zator powietrzny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sandimmun 50 mg/ml
Produkt leczniczy Sandimmun (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 50 mg/ml) stosowany jest głównie w terapii immunosupresyjnej u pacjentów po przeszczepach narządów miąższowych i szpiku kostnego. Dawkowanie dożylne wynosi około 1/3 dawki doustnej, z zalecanym początkowym podaniem 3-5 mg/kg mc./dobę w przypadku przeszczepu szpiku oraz 10-15 mg/kg mc. doustnie w 2 dawkach podzielonych przy transplantacji narządów, rozpoczynając terapię do 12 godzin przed zabiegiem. Po okresie indukcyjnym (1-2 tygodnie) dawkę redukuje się do 2-6 mg/kg mc./dobę (doustnie) w celu podtrzymania efektu immunosupresji. W terapii GVHD stosuje się dawkę uderzeniową 10-12,5 mg/kg mc. doustnie, a następnie indywidualnie dobraną dawkę podtrzymującą. Ze względu na ryzyko anafilaksji, infuzje dożylne Sandimmun są zarezerwowane dla pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie lub mają zaburzenia wchłaniania. Preparat należy rozcieńczać roztworem soli fizjologicznej lub 5% glukozy w stosunku 1:20 do 1:100 i podawać w infuzji trwającej 2-6 godzin, zużywając roztwór w ciągu 24 godzin od przygotowania.
anafilaksja, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cyklosporyna, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, nadciśnienie skurczowe, nefrotoksyczność, problemy żołądkowo-jelitowe, przeszczepienie narządu, przeszczepienie szpiku kostnego, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, stężenie cyklosporyny, stężenie kreatyniny, terapia immunosupresyjna, terapia skojarzona, terapia wielolekowa, transplantacja narządów miąższowych, transplantacja szpiku kostnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Dawkowanie i sposób podawania
Noradrenalina jest kluczowym lekiem w terapii ostrego niedociśnienia tętniczego, podawanym wyłącznie dożylnie, preferencyjnie przez centralny cewnik żylny, z kontrolą szybkości infuzji za pomocą pompy strzykawkowej, infuzyjnej lub licznika kropli. Dostępne formy to roztwory gotowe do użycia oraz koncentraty wymagające rozcieńczenia 5% glukozą, 0,9% NaCl lub ich mieszaniną. Standardowe stężenie roztworu do infuzji wynosi 40 mg/l (40 μg/ml). Początkowa dawka to 10-20 ml/godz. roztworu (0,4-0,8 mg/godz. noradrenaliny), z możliwością rozpoczęcia od 5 ml/godz. (0,2 mg/godz.). Dawkę stopniowo zwiększa się o 0,05-0,1 μg/kg/min, dążąc do utrzymania ciśnienia skurczowego 100-120 mmHg i średniego ciśnienia tętniczego powyżej 65-80 mmHg, zależnie od stanu pacjenta. Dawkowanie indywidualizuje się według masy ciała, z tabelą dawkowania obejmującą zakres od 0,05 do 1 μg/kg/min, co odpowiada szybkości infuzji od 3,75 do 135 ml/godz. dla pacjentów ważących od 50 do 90 kg.
blokada pni nerwowych, centralny cewnik żylny, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, działanie wazoaktywne, działanie znieczulające, efekt presyjny, infuzja, lidokaina, martwica tkanki, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, ostre niedociśnienie tętnicze, perfuzja tkanek, podanie dożylne, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, średnie ciśnienie tętnicze, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Human Albumin Grifols 20% 200 mg/ml
Human Albumin Grifols 20% to hiperonkotyczny roztwór do infuzji zawierający 200 g/l białka całkowitego, z czego co najmniej 95% stanowi albumina ludzka. Produkt dostępny jest w fiolkach 10 ml (≥1,9 g albuminy), butelkach 50 ml (≥9,5 g albuminy) oraz 100 ml (≥19 g albuminy). Roztwór charakteryzuje się zawartością sodu w zakresie 130-160 mmol/l oraz potasu ≤ 2 mmol/l, a także zawiera substancje pomocnicze: chlorek sodu (145 mmol/l), sodu kaprylan (16 mmol/l) i sodu N-acetylotryptofan (16 mmol/l). Preparat jest przejrzystą, lekko lepką cieczą o zabarwieniu od bezbarwnego do zielonego i wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 3 lata. Po otwarciu opakowania zawartość należy zużyć natychmiast, a preparatu nie wolno zamrażać.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Lidocaine 2% Fresenius Kabi 20 mg/ml
Lidocaine Fresenius Kabi dostępna jest w dwóch stężeniach: 1% (10 mg/ml chlorowodorku lidokainy, odpowiadające 8,11 mg lidokainy) oraz 2% (20 mg/ml chlorowodorku lidokainy, odpowiadające 16,22 mg lidokainy). Ampułki mają pojemności 5, 10 i 20 ml, co przekłada się na odpowiednio 50-200 mg chlorowodorku lidokainy w 1% oraz 100-400 mg w 2%. Produkt zawiera także sód w ilości około 0,124 mmol/ml (1%) i 0,093 mmol/ml (2%). Roztwór do wstrzykiwań jest klarowny, bezbarwny, o pH 5,0-7,0 i osmolarności 280-340 mOsm, pakowany w ampułki LDPE z systemem twist-off. Lek przeznaczony jest do jednorazowego użytku, po otwarciu należy go zużyć natychmiast, a w przypadku rozcieńczenia w roztworze NaCl 0,9% lub glukozy 5% (do stężenia lidokainy 2-5 mg/ml) – również w ściśle aseptycznych warunkach i natychmiast lub do 12 godzin w temp. <25°C.
amfoterycyna B, cefazolina, chlorek sodu, chlorowodorek adrenaliny, chlorowodorek lidokainy, fenytoina, iniekcja, izoprenalina, kwas solny, lidokaina, metoheksital, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, osmolarność, postać farmaceutyczna, rozcieńczenie leku, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stabilność chemiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, sulfadiazyna, triazotan glicerolu, warunki aseptyczne, winian noradrenaliny, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Multimel N6-900E
Preparat Multimel N6-900 E to kompleksowa emulsja do infuzji, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz tłuszcze, dostępna w trójkomorowych workach o objętościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml, przeznaczona do żywienia pozajelitowego. W skład emulsji tłuszczowej wchodzą oczyszczony olej z oliwek (ok. 80%) oraz olej sojowy (ok. 20%), a roztwór aminokwasów zawiera m.in. alaninę, argininę, glicynę, histydynę, izoleucynę, leucynę, lizynę, metioninę i fenyloalaninę. Preparat zawiera również elektrolity (sód, potas, magnez, wapń, fosforany, octany, chlorki) oraz glukozę jako podstawowe źródło energii. Aktualne dane kliniczne dotyczące stosowania Multimel N6-900 E u kobiet w ciąży i karmiących piersią są niewystarczające, brak jest badań oceniających bezpieczeństwo poszczególnych składników, w tym przenikanie do mleka matki oraz wpływ na płód i noworodka.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Addamel N –
Addamel N jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającym pierwiastki śladowe takie jak chrom, miedź, żelazo, mangan, jod (16,6 μg/ml, co odpowiada 0,1 μmol jodu), fluor, molibden, selen i cynk, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Profil bezpieczeństwa preparatu jest korzystny, jednak podczas stosowania Addamel N w połączeniu z roztworami glukozy do żył obwodowych odnotowano przypadki zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych, choć związek przyczynowy nie został jednoznacznie potwierdzony. Reakcje alergiczne na jod w dawkach zawartych w preparacie nie były obserwowane, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów z nadwrażliwością na jod. Nie zgłoszono specyficznych działań niepożądanych związanych bezpośrednio z pierwiastkami śladowymi zawartymi w Addamel N.
Addamel N, jodek potasu, koncentrat do sporządzania roztworu, mikroelement, nadwrażliwość, nadwrażliwość na jod, pharmacovigilance, pierwiastek śladowy, reakcja alergiczna, roztwór glukozy, skrzeplina, stężenie pierwiastków śladowych, terapia żywieniowa, toksyczność, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie ściany naczynia żylnego, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Actilyse 20 20 mg
Actilyse 20 zawiera 20 mg alteplazy (11 600 000 j.m.) w jednej fiolce proszku, co po rozpuszczeniu w 20 ml wody do wstrzykiwań daje roztwór o stężeniu 1 mg/ml. Alteplaza jest rekombinowanym tkankowym aktywatorem plazminogenu (t-PA) produkowanym w komórkach jajowych chomików chińskich, o specyficznej aktywności 580 000 j.m./mg (zakres 522 000–696 000 j.m./mg). Proszek zawiera L-argininę, kwas fosforowy i polisorbat 80, a rozpuszczalnik stanowi woda do wstrzykiwań. Po rekonstytucji roztwór jest klarowny, bezbarwny do bladożółtego, stabilny przez 24 godziny w 2–8°C lub 8 godzin w temperaturze poniżej 25°C, z zaleceniem natychmiastowego użycia z punktu widzenia aseptyki i mikrobiologii.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Numeta G16%E –
NUMETA G16%E to produkt do żywienia pozajelitowego w postaci trójkomorowego worka o objętości 500 ml po aktywacji, zawierający 155 ml 50% roztworu glukozy, 221 ml 5,9% roztworu aminokwasów z elektrolitami oraz 124 ml 12,5% emulsji tłuszczowej. Produkt charakteryzuje się 100% biodostępnością składników podawanych dożylnie, które są metabolizowane zgodnie z fizjologicznymi szlakami: aminokwasy (13,0 g) wykorzystywane do syntezy białek, glukoza (77,5 g) jako źródło energii lub magazynowana jako glikogen, lipidy (15,5 g) jako źródło energii i składniki błon komórkowych oraz elektrolity (m.in. Na 12,0 mmol, K 11,4 mmol, Mg 1,6 mmol, Ca 3,1 mmol, fosforany 4,4 mmol) uczestniczące w procesach fizjologicznych. Worek umożliwia podanie z lipidami (517 kcal, w tym 155 kcal z lipidów) lub bez lipidów (362 kcal), z odpowiednio różną osmolarnością: 1230 mOsm/l z lipidami i 1585 mOsm/l bez lipidów.
aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, aminokwas warunkowo egzogenny, aminokwas z elektrolitem, biodostępność, emulsja tłuszczowa, kwas jednonienasycony, kwas oleinowy, niezbędny kwas tłuszczowy, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, profil aminokwasowy, profil elektrolitowy, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, wartość energetyczna niebiałkowa, właściwość fizykochemiczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline Viatris 50 mg
Tigecycline Mylan to lek zawierający 50 mg tygecykliny w każdej fiolce, po rekonstytucji stężenie wynosi 10 mg/ml. Produkt ma postać liofilizowanego proszku o barwie pomarańczowej do pomarańczowoczerwonej, rozpuszczanego w 5,3 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub roztworze Ringera z mleczanem. Po przygotowaniu roztwór ma pH 4,0-6,0 i osmolarność 240-320 mOsm/kg. Do podania dożylnego należy rozpuścić proszek z jednej lub dwóch fiolek (50 mg lub 100 mg tygecykliny) w 100 ml płynu infuzyjnego. Roztwór powinien mieć barwę żółtą do pomarańczowej, a przed podaniem należy wykluczyć obecność cząstek stałych i zmiany barwy. Tygecyklinę podaje się dożylnie przez odrębny przewód lub łącznik typu Y, z obowiązkowym przepłukaniem przewodu roztworem chlorku sodu lub glukozy przed i po infuzji.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorek potasu, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, guma bromobutylowa, haloperidol, kwas solny, L-arginina, łącznik typu Y, liofilizowany krążek, metoklopramid, mleczan, morfina, niezgodność farmaceutyczna, norepinefryna, omeprazol, osmolarność, piperacylina z tazobaktamem, płyn infuzyjny, propofol, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, teofilina, tobramycyna, trwałość chemiczna i fizyczna, tygecyklina, wlew dożylny, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline Fresenius Kabi 50 mg
Tigecycline Fresenius Kabi to proszek do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 50 mg tygecykliny w fiolce, co po rozpuszczeniu w 5,3 ml rozpuszczalnika daje stężenie 10 mg/ml. Do rozpuszczenia można użyć 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami. Po rozpuszczeniu 5 ml roztworu (zawierającego 50 mg tygecykliny) należy dodać do 100 ml worka do infuzji. W przypadku dawki 100 mg stosuje się roztwory z dwóch fiolek. Roztwór powinien mieć barwę żółtą do pomarańczowej; zmiana barwy lub obecność cząstek stałych dyskwalifikuje preparat do podania. Podanie odbywa się dożylnie przez odrębny przewód lub łącznik typu Y, z obowiązkowym przepłukaniem przewodu 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy przed i po infuzji.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, haloperydol, infuzja dożylna, kompleks lipidowy amfoterycyny, kwas solny, łącznik typu Y, metoklopramid, morfina, niezgodność farmaceutyczna, noradrenalina, omeprazol, piperacylina z tazobaktamem, płyn Ringera z mleczanami, propofol, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność chemiczna, teofilina, tobramycyna, tygecyklina, warunki aseptyczne, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepime AptaPharma 2 g
Cefepime AptaPharma dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (odpowiednio 1,19 g i 2,38 g cefepimu dichlorowodorku jednowodnego). Po rekonstytucji roztwór ma pH 4,2-5,2 i osmolalność 383-389 mOsmol/kg. Substancją pomocniczą jest arginina (~721 mg/g cefepimu) stabilizująca pH w zakresie 4,0-6,0. Preparat można podawać dożylnie (iv) lub domięśniowo (im) po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań lub kompatybilnych rozpuszczalnikach, z zachowaniem zasad zgodności farmaceutycznej (nie mieszać z innymi lekami w tej samej strzykawce lub infuzji). Dla iv zaleca się rozpuszczenie 1 g cefepimu w 10 mL rozpuszczalnika (stężenie ok. 90 mg/mL, objętość końcowa 11,4 mL) lub 2 g w 10 mL (stężenie ok. 160 mg/mL, objętość końcowa 12,8 mL). Podanie może odbywać się jako powolne wstrzyknięcie (3-5 min) lub infuzja trwająca 30 min. Dla im 1 g cefepimu rozpuszcza się w 3 mL rozpuszczalnika (stężenie ok. 230 mg/mL, objętość końcowa 4,4 mL), dopuszczalne jest użycie roztworu lidokainy 0,5% lub 1%.
arginina, cefalosporyna, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, chlorek sodu, chlorowodorek lidokainy, linia infuzyjna, mleczan Ringera, osmolalność, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, roztwór glukozy, substancja pomocnicza, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Atgam 50 mg/ml
Atgam to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 50 mg/ml końskiej immunoglobuliny przeciw ludzkim limfocytom T (eATG). Każda ampułka o pojemności 5 ml zawiera 250 mg eATG. Produkt jest jałowym, przezroczystym do lekko opalizującego roztworem o pH 6,4–7,2 i osmolalności ≥ 240 mOsm/kg. Przed podaniem koncentrat wymaga rozcieńczenia do stężenia 1 mg/ml w 0,9% roztworze chlorku sodu lub w roztworach glukozy z chlorkiem sodu (5% glukozy w 0,45% lub 0,225% NaCl). Nie zaleca się rozcieńczania samym roztworem glukozy ze względu na ryzyko wytrącenia. Produkt należy podawać dożylnie, przez dużą żyłę centralną, z użyciem filtra 0,2–1,0 μm, aby zapobiec wprowadzeniu nierozpuszczalnych cząstek. Roztwór po rozcieńczeniu powinien osiągnąć temperaturę pokojową (20–25°C) i być użyty w ciągu 24 godzin, przechowywany w tym czasie w temperaturze pokojowej. Nie należy wstrząsać produktu, aby uniknąć denaturacji białka i nadmiernego pienienia.
denaturacja białka, eATG, gamma-globulina, glicyna, immunoglobulina końska przeciw limfocytom T, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, koncentrat jałowy, kwas solny, limfocyty grasicy, osmolalność, pH roztworu, podanie dożylne, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, skażenie mikrobiologiczne, surowica hiperimmunizacyjna, tymocyty, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ceftazidime Kabi 2000 mg
Ceftazidime Kabi to preparat zawierający 2000 mg ceftazydymu pięciowodnego w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt zawiera 4,6 mmol (104 mg) sodu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Preparat wymaga rozpuszczenia w wodzie do wstrzykiwań lub innych zgodnych roztworach (np. 1% roztwór lidokainy, 0,9% NaCl, roztwór Ringera z mleczanami, 10% glukoza) i może być podawany dożylnie (wstrzyknięcie powolne przez 5 minut lub infuzja trwająca 15-30 minut) lub domięśniowo (dla dawek 500 mg i 1000 mg). Przygotowanie roztworu wymaga zachowania aseptyczności, wstrząsania do uzyskania klarownego roztworu oraz stosowania igły odbarczającej dopiero po całkowitym rozpuszczeniu proszku, aby zapewnić jałowość. Roztwór po przygotowaniu jest stabilny fizycznie i chemicznie przez 6 godzin w 25°C i 12 godzin w 5°C. Należy unikać mieszania ceftazydymu z roztworami o pH >7,5 oraz aminoglikozydami ze względu na ryzyko wytrącenia osadu.
aminoglikozyd, ceftazydym, chlorek sodu, chlorowodorek lidokainy, dieta niskosodowa, endotoksyna bakteryjna, infuzja dożylna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór lidokainy, roztwór Ringera, sól fizjologiczna, wankomycyna, warunki aseptyczne, węglan sodu, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepime Kabi 2 g
Cefepime Kabi jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (odpowiednio 1189,2 mg i 2378,5 mg cefepimu dichlorowodorku jednowodnego). Po rozpuszczeniu w 10 ml rozpuszczalnika (jałowa woda do wstrzykiwań, 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór chlorku sodu) uzyskuje się roztwór o stężeniu około 90 mg/ml dla dawki 1 g i 160 mg/ml dla dawki 2 g, o pH 4,0–6,0. Produkt zawiera L-argininę jako substancję pomocniczą i jest pakowany w fiolki szklane (typ II lub III) o pojemności 15 lub 20 ml. Cefepime Kabi jest kompatybilny z roztworami chlorku sodu, glukozy, roztworem Ringera oraz mleczanem sodu M/6, natomiast nie należy mieszać go z roztworami metronidazolu, siarczanu netylmycyny oraz aminofiliny, które w przypadku terapii skojarzonej powinny być podawane osobno.
aminofilina, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, infuzja dożylna, L-arginina, leczenie skojarzone, metronidazol, mleczan sodu, płyn infuzyjny, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, siarczan netylmycyny, stabilność chemiczna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne