hematokryt
Hematokryt (Ht, HCT) to parametr morfologii krwi określający objętościowy stosunek elementów morfotycznych krwi (głównie erytrocytów) do całkowitej objętości krwi. Wyrażany jest w procentach lub jako ułamek dziesiętny. Prawidłowe wartości hematokrytu wynoszą 40-54% (0,40-0,54) u mężczyzn oraz 37-47% (0,37-0,47) u kobiet.
Podwyższony hematokryt (poliglobulia) może świadczyć o odwodnieniu, czerwienicy prawdziwej, nadkrwistości wtórnej (np. w chorobach płuc, pobycie na dużej wysokości), zespole Cushinga czy stosowaniu niektórych leków (m.in. erytropoetyny). Obniżone wartości (hemodylucja) występują w niedokrwistościach różnego pochodzenia, przewodnieniu, ciąży, niewydolności nerek czy w przebiegu chorób przewlekłych.
Oznaczenie hematokrytu jest istotnym elementem diagnostycznym wykorzystywanym do oceny stanu nawodnienia pacjenta, monitorowania leczenia niedokrwistości oraz oceny funkcji szpiku kostnego. Wartość hematokrytu jest również brana pod uwagę przy kwalifikacji dawców krwi oraz monitorowaniu pacjentów leczonych preparatami krwiopochodnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – RIXACAM
Leczenie rywaroksabanem (RIXACAM 10 mg) wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia. Monitorowanie obejmuje ocenę objawów krwawienia oraz badania laboratoryjne poziomu hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrywania utajonego krwawienia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), stosujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azole, inhibitory proteazy HIV), a także u osób przyjmujących leki wpływające na hemostazę, takie jak NLPZ, ASA, SSRI i SNRI. Rywaroksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 ml/min oraz u tych z nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia. Nie zaleca się stosowania u pacjentów po TAVR, z zespołem antyfosfolipidowym oraz w stanach wymagających pilnej trombolizy lub embolektomii.
alloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, ciężkie zaburzenie czynności nerek, embolektomia, eozynofilia, glikoproteina p, hematokryt, hemoglobina, inhibitor agregacji płytek, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, powikłanie krwotoczne, przeciwciało anty-beta 2-glikoproteina I, przeciwciało antykardiolipinowe, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzelowe, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, schorzenie przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie bliższego odcinka kości udowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono regeneracyjne zmiany nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te wynikają z farmakologicznego mechanizmu działania leku i mogą być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest typowe dla tej klasy leków i prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, bezpieczeństwo farmakologiczne, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 10 10 mg
Lizynopryl, jako inhibitor ACE stosowany w preparacie LisiHEXAL 10, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do istotnych hematologicznych powikłań należą rzadkie przypadki zmniejszenia hemoglobiny i hematokrytu oraz bardzo rzadkie, ale poważne zaburzenia szpiku kostnego, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia i agranulocytoza. Reakcje anafilaktyczne o nieustalonej częstości stanowią potencjalne zagrożenie życia. Rzadko obserwuje się zespół SIADH prowadzący do hiponatremii, a bardzo rzadko hipoglikemię, co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą. Neurologiczne objawy, takie jak zawroty głowy i bóle głowy, występują często, natomiast zmiany nastroju, parestezje i zaburzenia snu pojawiają się niezbyt często. Częstość występowania działań sercowo-naczyniowych obejmuje niedociśnienie ortostatyczne, a rzadziej zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, leukopenia, lizynopryl, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, ostra niewydolność nerek, parestezja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wyczerpanie, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawroty głowy, zespół chorobowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flexbumin 200 g/l 200 g/l
Flexbumin 200 g/l to hiperonkotyczny roztwór do infuzji zawierający 20% białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, dostępny w opakowaniach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Dawkowanie i szybkość infuzji należy indywidualnie dostosować do masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby oraz utrzymujących się strat płynu i białka, bazując na ocenie niedoboru objętości krwi krążącej, a nie na stężeniu albumin w osoczu. Preparat można podawać bezpośrednio dożylnie lub po rozcieńczeniu w roztworze izotonicznym (np. 5% glukoza lub 0,9% NaCl). Podczas wymiany osocza szybkość infuzji powinna być zsynchronizowana z szybkością usuwania osocza.
5% glukoza, 9% chlorek sodu, albumina ludzka, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, duszność, hematokryt, infuzja dożylna, niedobór objętości krwi, niewydolność serca, ośrodkowe ciśnienie żylne, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, stan hemodynamiczny, stężenie albuminy w osoczu, stężenie elektrolitów, wymiana osocza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Feldene 20 mg/ml
Piroksykam, substancja czynna leku Feldene, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak jak inne NLPZ może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, ale także innych układów. Dawka 20 mg/dobę, podawana jednorazowo lub w dawkach podzielonych, wykazuje mniejsze działanie drażniące na błonę śluzową żołądka oraz mniejszą utratę krwi z jelit w porównaniu do kwasu acetylosalicylowego. W trakcie terapii obserwowano także obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA i częstości występowania: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), niezbyt często (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze działania obejmują niedokrwistość, eozynofilię, leukopenię, małopłytkowość, bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunki, świąd i wysypki skórne.
aminotransferaza, anafilaksja, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, Feldene, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hipoglikemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, morfologia krwi obwodowej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, piroksykam, plamica Henocha-Schoenleina, przeciwciało przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivaroxaban Intas
Rywaroksaban 2,5 mg jest przeciwzakrzepowym lekiem stosowanym głównie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) lub ASA plus klopidogrelem/tyklopidyną u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz u chorych z chorobą wieńcową (CAD) lub tętnic obwodowych (PAD) o wysokim ryzyku zdarzeń niedokrwiennych. Terapia wymaga ścisłego nadzoru klinicznego, zwłaszcza ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, które manifestują się m.in. krwawieniami z błon śluzowych i niedokrwistością. Monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu jest zalecane w celu wykrywania utajonych krwawień. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min ryzyko krwawienia jest istotnie podwyższone (średnio 1,6-krotnie wzrost stężenia rywaroksabanu), a stosowanie leku jest przeciwwskazane przy klirensie <15 ml/min. Rywaroksaban nie jest zalecany u pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV), ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia leku (średnio 2,6-krotnie) i powikłań krwotocznych.
antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna jelit, hematokryt, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, klopidogrel, krwawienie z błon śluzowych, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, nadciśnienie tętnicze, nakłucie podpajęczynówkowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, prasugrel, produkt przeciwzakrzepowy, przeciwciało antykardiolipinowe, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzeli, rywaroksaban, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, terapia przeciwpłytkowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny, udar zatokowy, utajone krwawienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Lek Lorista HD, zawierający losartan potasowy oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych, bez specyficznych działań wynikających z ich skojarzenia. W badaniach klinicznych najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym była hiperkaliemia oraz zawroty głowy (>1% pacjentów). Losartan często powoduje osłabienie, zmęczenie, bóle w klatce piersiowej, bóle głowy i zawroty, kurcze mięśni, bezsenność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zaburzenia czynności nerek oraz hiperkaliemię. Rzadziej obserwowano reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, rabdomiolizę oraz małopłytkowość. Hydrochlorotiazyd może wywoływać bóle głowy, zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipokaliemia, hiponatremia), a także reakcje skórne i zaburzenia nerek. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby, nerek oraz elektrolitów podczas terapii.
agranulocytoza, aktywność ALT, arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, cephalalgia, cukromocz, dławica piersiowa, dna moczanowa, hematokryt, hemoglobina, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, incydent naczyniowo-mózgowy, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra krótkowzroczność, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (80 mg) i hydrochlorotiazydu (12,5 mg) wykazały, że stosowanie Co-Valsacor w dawkach terapeutycznych jest dobrze tolerowane u ludzi. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności dawki hydrochlorotiazydu (mg/m²), zaobserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, zaburzenia elektrolitowe (wzrost stężenia potasu, mocznika i kreatyniny w surowicy) oraz zwiększenie objętości i stężenia elektrolitów w moczu. Wysokie dawki (do 3-krotności maksymalnej dawki walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania walsartanu i jego wpływem na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitory ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, walsartan, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver HCT 20 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Osaver HCT, zawierającego olmesartan medoksomil w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. W badaniach na szczurach i psach, przy wielokrotnym podawaniu doustnym przez okres do 6 miesięcy, zaobserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy oraz zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w nerkach, co wiązało się z hemodynamicznym mechanizmem działania (zmniejszenie perfuzji nerkowej i niedotlenienie cewek nerkowych). Dodatkowo, odnotowano obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmniejszenie masy serca u szczurów, co jest zgodne z działaniem innych antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE. Warto podkreślić, że te efekty występowały przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne u ludzi i prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego w warunkach standardowego stosowania.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, degeneracja komórek cewek nerkowych, diuretyk tiazydowy, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, krwinka czerwona, nerka, niedociśnienie, niedotlenienie cewek, olmesartan medoksomil, perfuzja nerkowa, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biwalirudyna Accord
Biwalirudyna Accord, zawierająca 250 mg biwalirudyny w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza w trakcie przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Produkt nie jest przeznaczony do podawania domięśniowego. Należy uważnie obserwować objawy krwawienia, takie jak niewyjaśniony spadek hematokrytu, obniżenie hemoglobiny oraz spadek ciśnienia krwi, i w razie ich wystąpienia natychmiast przerwać leczenie. Biwalirudyna charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (T½ 35-40 minut), co wpływa na szybkie ustępowanie jej działania, jednak nie istnieje specyficzne antidotum. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie parametrów układu krzepnięcia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwzakrzepowych lub przeciwpłytkowych, a u pacjentów na warfarynie – kontrola INR w celu potwierdzenia powrotu do wartości wyjściowych po zakończeniu leczenia.
anafilaksja, biwalirudyna, brachyterapia, ciśnienie krwi, hematokryt, hemoglobina, lek przeciwzakrzepowy, lepirudyna, niedokrwienie mięśnia sercowego, pierwotna przezskórna interwencja wieńcowa, pokrzywka, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja nadwrażliwości, rewaskularyzacja naczynia, skrzeplina, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znormalizowany wskaźnik międzynarodowy - Leksykon chorób i schorzeń
Priapizm (bolesne erekcje) – Leczenie
Priapizm definiowany jest jako bolesna, przedłużająca się erekcja trwająca co najmniej 4 godziny, niezależna od stymulacji seksualnej, z dominującym typem niedokrwiennym (95% przypadków), który stanowi stan nagły wymagający pilnej interwencji. Priapizm niedokrwienny charakteryzuje się uwięzieniem krwi w ciałach jamistych, prowadząc do hipoksji, hiperkarbii i kwasicy tkanek, co bez szybkiego leczenia skutkuje zwłóknieniem i trwałą dysfunkcją erekcyjną. Standardowe postępowanie obejmuje aspirację krwi z ciał jamistych oraz iniekcję fenylefryny w stężeniu 100-500 μg/ml, powtarzaną co 5-10 minut do 3 razy, z monitorowaniem parametrów hemodynamicznych. Skuteczność samej aspiracji wynosi około 30%, a w połączeniu z fenylefryną wzrasta do 65%. W przypadku braku efektu stosuje się zabiegi chirurgiczne tworzące shunty dystalno-żołędziowe lub tunelowanie ciał jamistych, a przy epizodach trwających ponad 36-48 godzin rozważa się wczesną implantację protezy prącia w celu zapobiegania zwłóknieniu i zachowania długości prącia.
analog gonadoliberyny, badanie dopplerowskie, bolesne erekcje związane ze snem, ciała jamiste prącia, dysfunkcja erekcyjna, efedryna, epinefryna, fenylefryna, gazometria krwi, hematokryt, hipoksja tkanek, hydroksymocznik, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, lek sympatykomimetyczny, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, priapizm, priapizm jąkający się, priapizm nawracający, priapizm niedokrwienny, priapizm niskoprzepływowy, priapizm wysokoprzepływowy, przetoka tętniczo-jamista, pseudoefedryna, transfuzja wymienna, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Bluefish 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co sugeruje wpływ na erytropoezę i wskazuje na konieczność monitorowania morfologii krwi u pacjentów. Ponadto, zaobserwowano zmiany w funkcji nerek, w tym wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne uszkodzenia kanalików nerkowych u psów, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki i owrzodzenia, co jest istotne w kontekście chorób przewodu pokarmowego. Zmiany te wynikają z mechanizmu działania telmisartanu, charakterystycznego dla antagonistów receptora angiotensyny II, a doustne uzupełnienie soli może zapobiegać większości niepożądanych efektów.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, erytropoeza, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mechanizm farmakologiczny, morfologia krwi, nadżerka, owrzodzenie, stan zapalny, suplementacja soli, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 5 mg + 80 mg
Lek Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu badaniach klinicznych na 5175 pacjentach, z czego 2613 otrzymywało terapię skojarzoną. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zapalenie części nosowej gardła, grypę, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej przy stosowaniu leku złożonego (średnia częstość 5,1%) niż przy monoterapii amlodypiną. Działania niepożądane hematologiczne obejmują zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu (walsartan), leukopenię (amlodypina, bardzo rzadko), neutropenię (walsartan, częstość nieznana) oraz małopłytkowość z plamicą (amlodypina i walsartan). W układzie sercowo-naczyniowym obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, kołatanie serca (amlodypina – często), zaburzenia rytmu (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków – bardzo rzadko) oraz rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego i zapalenia naczyń.
amlodypina i walsartan, bilirubina w surowicy, bradykardia, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hematokryt, hiperglikemia, hiperkaliemia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, tachykardia komorowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie naczyń, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne. W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka oraz owrzodzenia przy 1,9-2,6-krotności dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy 7-13-krotności dawki klinicznej. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka oraz nieskostniałe paliczki kończyn przednich przy 10-12-krotności dawki klinicznej. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych osobno.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, czerwone krwinki, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, owrzodzenie żołądka, przeżywalność potomstwa, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia mostka - Leksykon substancji czynnych
żelatyna – Dawkowanie i sposób podawania
Żelatyna zmodyfikowana płynna jest stosowana jako składnik koloidowych roztworów do infuzji w leczeniu hipowolemii, szczególnie gdy terapia krystaloidami jest niewystarczająca. Dawkowanie u dorosłych zwykle wynosi 500-1000 ml, z szybkością infuzji dostosowaną do stanu hemodynamicznego pacjenta; w ciężkich przypadkach możliwa jest szybka infuzja ciśnieniowa 500 ml w ciągu 5-10 minut. Przy utracie krwi przekraczającej 20% objętości krwi (około 1,5 litra u dorosłego) zaleca się uzupełnienie terapii przetoczeniem krwi lub jej składników oraz monitorowanie parametrów hemodynamicznych, hematologicznych i układu krzepnięcia. U dzieci powyżej 25 kg masy ciała stosuje się dawki analogiczne do dorosłych, natomiast u młodszych brak jest jednoznacznych zaleceń, a podanie wymaga dokładnego monitorowania. U pacjentów w podeszłym wieku konieczna jest szczególna ostrożność, zwłaszcza przy współistniejącej niewydolności serca lub nerek.
białko osocza, ciężki krwotok, czynnik krzepliwości krwi, hematokryt, hemodylucja, hipowolemii, infuzja ciśnieniowa, infuzja dożylna, koncentrat krwinek czerwonych, krystaloidy, łożysko naczyniowe, modyfikowana płynna żelatyna, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość krwi krążącej, parametr hematologiczny, parametr hemodynamiczny, pompa infuzyjna, przeciążenie płynami, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, status hemodynamiczny, stężenie hemoglobiny, sytuacja hemodynamiczna, układ krzepnięcia, utrata krwi, zaburzenie krążenia, żelatyna zmodyfikowana płynna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 40 mg + 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny, jak również każdej substancji oddzielnie, wykazały brak synergii toksyczności, pomimo odmiennych miejsc działania (nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe i jelitowe, przerost komórek nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych, typowe dla poszczególnych substancji. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan medoksomil powodował wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność in vitro wykazała zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego olmesartanu medoksomilu.
aktywność reniny, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, jelito, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, masa serca, miedniczka nerkowa, nadnercze, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, przewód mleczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, teratogenność, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Albunorm 5%
Produkt leczniczy Albunorm 5% (50 g/l) wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hiperwolemii i hemodylucji, takich jak osoby z niewyrównaną niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, żylakami przełyku, obrzękiem płuc, skazą krwotoczną, ciężką niedokrwistością oraz bezmoczem nerkowym i pozanerkowym. W przypadku ciężkiego pourazowego uszkodzenia mózgu stosowanie albuminy wiąże się z wyższą śmiertelnością, co wymaga szczególnej ostrożności. Podczas infuzji należy monitorować elektrolity, zwłaszcza że Albunorm 5% zawiera 331–368 mg sodu na 100 ml (144-160 mmol/l), co stanowi do 18,4% dziennego zalecanego spożycia sodu według WHO (2 g). W przypadku dużych objętości podawanej albuminy konieczna jest kontrola parametrów krzepnięcia, hematokrytu oraz uzupełnianie czynników krzepnięcia, elektrolitów, płytek i erytrocytów.
albumina ludzka, bezmocz, ciśnienie żylne, czynniki krzepnięcia, erytrocyty, hematokryt, hemodylucja, hiperwolemia, krzepnięcie krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk płuc, płytki krwi, przeciążenie układu krążenia, przepełnienie żył szyjnych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skaza krwotoczna, uraz mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia hemostazy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dagrafors 10 mg
Dapagliflozyna, aktywny składnik leku Dagrafors, jest silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem SGLT2 (Ki: 0,55 nM), stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w proksymalnym kanaliku nerkowym, co prowadzi do zwiększonego wydalania glukozy (około 70 g/dobę przy dawce 10 mg) i osmotycznej diurezy (wzrost objętości moczu o około 375 ml/dobę). Działanie to skutkuje poprawą kontroli glikemii (zmniejszenie HbA1c o 0,66% w porównaniu z placebo po 24 tygodniach), obniżeniem ciśnienia tętniczego, redukcją masy ciała (średnio o 3,16 kg) oraz korzystnym wpływem na funkcję serca i nerek, niezależnie od działania hipoglikemizującego. Dapagliflozyna wykazuje wysoką selektywność względem SGLT2, przewyższającą 1400-krotnie selektywność względem SGLT1, co minimalizuje wpływ na absorpcję glukozy w jelitach i zmniejsza ryzyko hipoglikemii u pacjentów z prawidłowym stężeniem glukozy we krwi.
ciśnienie krwi, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, czynność rozkurczowa, działanie hipoglikemizujące, endogenne wytwarzanie glukozy, filtracja kłębuszkowa, hematokryt, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, kontrola glikemii, monoterapia, obciążenie wstępne i następcze serca, osmoza diuretyczna, reabsorpcja sodu, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stężenie kwasu moczowego, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik HOMA beta-cell, wydalanie glukozy z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Leczenie
Denga jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary Aedes, bez specyficznego leczenia przyczynowego. Terapia opiera się na leczeniu objawowym i zapobieganiu powikłaniom. W łagodnych przypadkach zaleca się odpoczynek, odpowiednie nawodnienie (w tym płyny z elektrolitami) oraz stosowanie paracetamolu w standardowych dawkach do kontroli gorączki i bólu, przy jednoczesnym unikaniu NLPZ (np. aspiryny, ibuprofenu) ze względu na ryzyko krwawień. Monitorowanie obejmuje codzienne oznaczanie liczby płytek krwi i hematokrytu, szczególnie gdy liczba płytek spada poniżej 100 000/mm³, oraz obserwację objawów alarmowych, zwłaszcza w fazie deferwescencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby starsze, kobiety ciężarne oraz osoby z chorobami współistniejącymi.
ciężka denga, deferwescencja, denga krwotoczna, funkcja płytek krwi, hematokryt, koncentrat krwinek czerwonych, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, leczenie objawowe, leki inotropowe, małopłytkowość, nawodnienie dożylne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, objawy ostrzegawcze, obrzęk płuc, paracetamol, płytki krwi, powikłanie autoimmunologiczne, powikłanie krwotoczne, roztwór elektrolitowy, szczepionka przeciwko dendze, terapia płynowa, terapia skojarzona, wirus dengi, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Kolka niemowlęca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kolka niemowlęca definiowana jest jako nadmierny płacz w pierwszych 3 miesiącach życia, natomiast u koni termin ten odnosi się do ostrego bólu brzucha, stanowiącego częsty stan nagły w weterynarii. W celu poprawy prognozy przeżycia koni z kolką opracowano system oceny oparty na sześciu kluczowych parametrach klinicznych, w tym częstości akcji serca, stanie błon śluzowych oraz hematokrycie (PCV). Zakres oceny wynosi od 0 do 12, gdzie wynik ≥7 wskazuje na wysokie ryzyko zgonu, z czułością 86%, swoistością 64%, dodatnią wartością predykcyjną 88% i ujemną 57%. W przypadku leczenia zachowawczego hematokryt był jedynym istotnym predyktorem, natomiast w leczeniu chirurgicznym kluczowe były częstość akcji serca i nieprawidłowe błony śluzowe. Analiza płynu z jamy brzusznej, zwłaszcza jego kolor i ciężar właściwy, dostarcza dodatkowych informacji prognostycznych, choć nie powinna być stosowana jako jedyny wskaźnik do podejmowania decyzji terapeutycznych.
- Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Empagliflozyna, jako inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej, która może przebiegać z umiarkowanym hiperglikemią (<14 mmol/l lub 250 mg/dl). Objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, silne pragnienie, zaburzenia oddychania, dezorientacja czy senność powinny skłonić do natychmiastowej diagnostyki ketonemii i przerwania terapii. Leczenie empagliflozyną jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z eGFR <30 ml/min/1,73 m² (lub CrCl <30 ml/min), a dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę przy eGFR 30-60 ml/min/1,73 m². U pacjentów z niewydolnością serca nie zaleca się stosowania leku przy eGFR <20 ml/min/1,73 m². Regularna ocena czynności nerek jest obligatoryjna przed i w trakcie terapii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych.
albuminuria, choroba naciekowa, cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diureza osmotyczna, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, hematokryt, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia Takotsubo, klirens kreatyniny, kwasica ketonowa, lek moczopędny, martwicze zapalenie powięzi krocza, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica moczopochodna, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zgorzel Fourniera - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver HCT 40 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Osaver HCT, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Obserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy, a także zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w tkance nerkowej, co wiąże się z zaburzeniami hemodynamicznymi, takimi jak zmniejszenie perfuzji nerkowej i niedotlenienie cewek nerkowych. Dodatkowo u szczurów stwierdzono obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmniejszenie masy serca, co jest zgodne z działaniem farmakologicznym antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE. Badania genotoksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń, a dane dotyczące kancerogenności olmesartanu nie wskazują na ryzyko przy stosowaniu dawek klinicznych.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, degeneracja komórek cewek nerkowych, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, nerka, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie cewek nerkowych, olmesartan medoksomil, perfuzja nerkowa, potencjał kancerogenny, toksyczność płodowa, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu wykazały, że stosowanie dawek odpowiadających terapeutycznym u ludzi prowadzi do obniżenia parametrów czerwonokrwinkowych, takich jak liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny oraz hematokryt. Zaobserwowano również zmiany w funkcji nerek, w tym wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także poszerzenie zanikających kanalików nerkowych u psów. U obu gatunków zwierząt (szczury i psy) odnotowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli. Efekty te są typowe dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemochromatoza to genetyczne zaburzenie prowadzące do nadmiernego wchłaniania żelaza i jego akumulacji w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym marskością wątroby, kardiomiopatią, arytmiami oraz cukrzycą. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu ferrytyny i saturacji transferyny (TSAT), gdzie ferrytyna powyżej 1000 μg/L wskazuje na konieczność biopsji wątroby z uwagi na ryzyko marskości. Leczenie polega głównie na flebotomii terapeutycznej, polegającej na regularnym usuwaniu 450-500 ml krwi (około 220-250 mg żelaza) w celu obniżenia poziomu ferrytyny poniżej 50 μg/L i TSAT poniżej 50%. W przypadkach przeciwwskazań do flebotomii stosuje się terapię chelatacyjną. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania uszkodzeniom narządów i poprawy rokowania.
arytmia, badanie krwi, biopsja wątroby, ból stawów, chelatacja, choroba wątroby, cukrzyca, flebotomia, flebotomia terapeutyczna, funkcja narządów, hematokryt, hemochromatoza, hemoglobina, insulinoterapia, kardiomiopatia, marskość wątroby, nadmiar żelaza, nieregularny rytm serca, poziom ferrytyny, rak wątroby, saturacja transferyny, suplement żelaza, technika aseptyczna, terapia chelatacyjna, test genetyczny, tomografia komputerowa, upust krwi, USG jamy brzusznej, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie genetyczne, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, opierają się na badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w modelach zwierzęcych. Telmisartan wykazuje zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a teratogenność nie została jednoznacznie potwierdzona, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach, natomiast amlodypina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, choć przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka (10 mg/dobę) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach klinicznych amlodypina wpływała na parametry płodności u samców, obniżając stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT, łączący lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z charakterystyką poszczególnych składników. W badaniach klinicznych (n=195) częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), zwykle o łagodnym i przemijającym charakterze. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię, małopłytkowość oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ponadto, leczenie może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiperkaliemia i hiponatremia, oraz do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ich dysfunkcją.
agranulocytoza, antagonista wapnia, bezsenność, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, eozynofilia, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl i amlodypina, małopłytkowość, mocznik, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Biernackiego, omamy, omdlenie, parestezja, pochodna dihydropirydyny, podwójne widzenie, powiększenie węzłów chłonnych, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja anafilaktyczna, SIADH, splątanie umysłowe, wahania nastroju, zaburzenia autoimmunologiczne, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia węchu, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Dipper 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Co-Dipper, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały nefrotoksyczność jako główny efekt uboczny, szczególnie u marmozet i szczurów. Dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu + 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 10 mg/kg mc./dobę walsartanu + 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u marmozet (odpowiednio 0,9× i 3,5× MRHD dla szczurów oraz 0,3× i 1,2× MRHD dla marmozet) powodowały nefropatię z naciekami bazofili, zaburzenia elektrolitowe, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu. Wyższe dawki indukowały także obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek aferentnych w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego, a toksyczność rozwojowa była związana z toksycznością dla matek, bez efektów teratogennych.
działanie klastogenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerkowa, inhibitor ACE, krwinka czerwona, mocznik i kreatynina, naczynie nerkowe, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał mutagenny, reakcja nefrotoksyczna, rozwój embrionalny i płodowy, stężenie elektrolitów, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uwalnianie reniny, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie parametrów nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hytrin
Terazosyna, lek z grupy α1-adrenolityków stosowany w nadciśnieniu tętniczym i łagodnym rozroście gruczołu krokowego, wiąże się z ryzykiem istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, zwłaszcza hipotensji ortostatycznej i omdleń, które mogą wystąpić po pierwszej dawce lub po wznowieniu terapii. Zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 1 mg podawanej wieczorem, unikając początkowo tabletek Hytrin o mocach 2 mg, 5 mg i 10 mg. W badaniach klinicznych częstość omdleń wynosiła około 1% u pacjentów z nadciśnieniem i 0,7% u chorych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Omdlenia poprzedzały czasem napady tachykardii nadkomorowej (120–160 uderzeń/min). Pacjentów należy instruować o unikaniu prowadzenia pojazdów i sytuacji ryzykownych w początkowym okresie terapii oraz o konieczności przyjmowania pozycji siedzącej lub leżącej w przypadku objawów niedociśnienia.
brak laktazy, ciśnienie tętnicze krwi, efekt pierwszej dawki, fakoemulsyfikacja, hematokryt, hemodylucja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor PDE-5, kołatanie serca, liczba białych krwinek, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, omdlenie, rozrost gruczołu krokowego, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, stężenie białka całkowitego, stężenie hemoglobiny, swoisty antygen sterczowy, tachykardia nadkomorowa, terazosyna, wypadnięcie tęczówki, zaćma, zawroty głowy, zespół małej źrenicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, α1-adrenolityk - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elvanse 70 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan (Elvanse) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax około 1 godziny dla samego proleku i około 3,5-4,7 godziny dla aktywnej deksamfetaminy, zależnie od obecności pokarmu. Wchłanianie jest mediowane przez białko transportowe PEPT1, a pokarm bogaty w tłuszcze wydłuża Tmax deksamfetaminy z 3,8 do 4,7 godziny, nie wpływając jednak na AUC i Cmax. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 30-70 mg u dzieci z ADHD w wieku 6-12 lat, a u dorosłych obserwuje się różnice płciowe – u kobiet AUC i Cmax deksamfetaminy są odpowiednio o 22% i 12% niższe niż u mężczyzn. Lisdeksamfetamina nie ulega akumulacji po 7 dniach stosowania, a jej metabolizm zachodzi głównie w erytrocytach przez hydrolizę do D-amfetaminy i L-lizyny, z dalszym metabolizmem amfetaminy przez CYP2D6 do aktywnych metabolitów, takich jak 4-hydroksyamfetamina i norefedryna. Okres półtrwania lisdeksamfetaminy wynosi poniżej 1 godziny, natomiast deksamfetaminy około 11 godzin.
4-hydroksyamfetamina, 4-hydroksynorefedryna, ADHD, alfa-hydroksyamfetamina, białko transportowe PEPT1, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P-450, D-amfetamina, dysfagia, erytrocyt, fenyloaceton, hematokryt, klirens deksamfetaminy, klirens kreatyniny, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, L-lizyna, liniowa farmakokinetyka, lisdeksamfetaminy dimezylan, maksymalne stężenie w osoczu, norefedryna, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, układ CYP2D6 - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ambrisentan jest antagonistą receptora endoteliny stosowanym w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), jednak jego zastosowanie wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w klasie czynnościowej I i IV wg WHO, gdzie skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały jednoznacznie potwierdzone. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe – przed rozpoczęciem terapii nie należy stosować leku u pacjentów z aktywnością AlAT i/lub AspAT przekraczającą 3x górną granicę normy (3xGGN), a podczas leczenia zaleca się comiesięczne badania enzymów wątrobowych. W przypadku trwałego, niewyjaśnionego wzrostu aktywności aminotransferaz lub objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka) konieczne jest przerwanie terapii. Po normalizacji enzymów możliwe jest rozważenie ponownego włączenia ambrisentanu po konsultacji hepatologicznej.
aminotransferazy wątrobowe, antagonista receptora endoteliny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba żylno-okluzyjna płuc, czerwień Allura, diuretyk, enzymy wątrobowe, epoprostenol, hematokryt, hemoglobina, hepatolog, klasa czynnościowa PAH, lecytyna sojowa, nadwrażliwość na soję, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, przetoczenie krwi, reakcja uczuleniowa, ryfampicyna, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, uszkodzenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Bezpieczeństwo stosowania Lorista HD, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, zostało szczegółowo ocenione w badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne i genotoksyczne nie wykazały istotnego ryzyka genetycznego dla ludzi. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy, wykazały, że obserwowane zmiany laboratoryjne i narządowe były głównie związane z losartanem. Zaobserwowano m.in. zmniejszenie parametrów hematologicznych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt), wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego (owrzodzenia, nadżerki, krwawienia).
azot mocznikowy, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kreatynina, krwinki czerwone, losartan hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, parametry hematologiczne, śmierć płodowa, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie błony śluzowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alburex 20 200 g/l
Alburex 20 to roztwór hiperonkotyczny albuminy ludzkiej o stężeniu 200 g/l, zawierający co najmniej 96% albuminy, stosowany dożylne w terapii wymagającej precyzyjnego dostosowania dawki do indywidualnego stanu klinicznego pacjenta. Dawkowanie powinno uwzględniać masę ciała, ciężkość urazu lub choroby oraz utratę płynów i białek, z naciskiem na objętość krążącej krwi jako kluczowy parametr. Monitorowanie terapii obejmuje ocenę ciśnienia tętniczego, tętna, ośrodkowego ciśnienia żylnego, ciśnienia zaklinowania w tętnicy płucnej, objętości wydalanego moczu, poziomu elektrolitów oraz hematokrytu i hemoglobiny, co pozwala na optymalizację leczenia i ocenę jego skuteczności.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania, diureza, elektrolity, hematokryt, hemodylucja, infuzja dożylna, objętość krwi krążącej, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, równowaga hemodynamiczna, roztwór hiperonkotyczny, roztwór izotoniczny, roztwór nierozcieńczony, szybkość infuzji, wymiana osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cozaar 12,5 mg
Losartan potasowy, poddany standardowym badaniom przedklinicznego bezpieczeństwa, nie wykazał działania genotoksycznego ani mutagennego, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego u ludzi. Badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału onkogennego substancji, co wskazuje na bezpieczeństwo długoterminowego stosowania losartanu pod kątem karcynogenności. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak redukcja liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także biochemiczne – wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia i krwawienia, co jest zgodne z profilem działań niepożądanych leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwinki czerwone, losartan potasowy, malformacja płodowa, nadżerki, obumarcie płodu, owrzodzenia, parametry hematologiczne, potencjał onkogenny, przewód pokarmowy, rakotwórczość, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zmiany biochemiczne, zmiany histologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Urokinase medac 500 000 j.m.
Urokinase medac, w dawce 500 000 j.m., jest lekiem fibrynolitycznym przeznaczonym do stosowania wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w warunkach szpitalnych z dostępem do odpowiednich metod diagnostycznych i monitorowania. Podawanie leku odbywa się drogą dożylną (wlew dożylny lub dotętniczy) lub miejscowo (wkraplanie), z wykluczeniem podskórnych i domięśniowych wstrzyknięć. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych, np. w zakrzepicy żył głębokich dawka początkowa wynosi 4400 j.m./kg mc. podawana przez 10-20 minut, a dawka podtrzymująca 100 000 j.m./h przez 2-3 dni; w zatorowości płucnej stosuje się tę samą dawkę początkową i podtrzymującą 4400 j.m./kg mc./h przez 12 godzin. W chorobie zarostowej tętnic obwodowych stosuje się dotętniczy wlew 4000 j.m./min (240 000 j.m./h) przez 2-4 godziny, a następnie dawkę podtrzymującą 1000-2000 j.m./min do całkowitej lizy lub maksymalnie 48 godzin. W przypadku zatkanych cewników centralnych i przetok tętniczo-żylnych stosuje się miejscowe podanie w stężeniach od 5000 do 25 000 j.m./ml, z możliwością powtarzania co 30-45 minut do maksymalnie 2 godzin.
aPTT, centralny cewnik żylny, choroba zakrzepowo-zatorowa naczyń, choroba zarostowa tętnic obwodowych, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, fibrynogen, hematokryt, hemostaza, lek przeciwzakrzepowy, płytki krwi, przetoka tętniczo-żylna, terapia trombolityczna, urokinaza, wlew dotętniczy, wlew dożylny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toptelmi 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa telmisartanu, substancji czynnej leku Toptelmi, wykazały wpływ na parametry hematologiczne, funkcję nerek oraz przewód pokarmowy. Dawki odpowiadające ekspozycji terapeutycznej u ludzi powodowały u zwierząt zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. W nerkach obserwowano hemodynamiczne zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy, a także poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka manifestowały się nadżerkami, owrzodzeniami i zapaleniem, co można było złagodzić doustnym podaniem chlorku sodu. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki wpływały na zmniejszenie masy ciała i opóźnienie rozwoju młodych zwierząt.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, teratogenność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dopamar mite
Produkt leczniczy Dopamar mite, zawierający lewodopę z karbidopą w formie o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów wcześniej leczonych samą lewodopą. Przed rozpoczęciem terapii należy odstawić lewodopę na co najmniej 12 godzin. Ze względu na specyficzny profil farmakokinetyczny, początek działania może być wolniejszy, a częstość dyskinez w zaawansowanym stadium choroby Parkinsona jest wyższa (16,5%) niż przy stosowaniu preparatów o natychmiastowym uwalnianiu (12,2%). Należy monitorować występowanie ruchów mimowolnych, zaburzeń psychicznych, depresji oraz epizodów nagłego zasypiania, które mogą wymagać zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu krążenia, płuc, nerek, wątroby, jaskrą, a także z historią drgawek czy krwawych wymiotów. W trakcie terapii konieczna jest okresowa ocena funkcji wątroby, nerek, układu krwiotwórczego i krążenia.
astma oskrzelowa, bilirubina, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, ciała ketonowe, czerniak, czynność wątroby, dehydrogenaza mleczanowa, dopamina, dyskineza, fosfataza zasadowa, hematokryt, hemoglobina, jaskra z szerokim kątem, karbidopa, kinaza kreatynowa, lewodopa, nagłe zasypianie, oksydaza glukozy, pląsawica Huntingtona, ruchy mimowolne, skłonności samobójcze, stan psychotyczny, sztywność mięśni, test Coombsa, układ krwiotwórczy, układ pozapiramidowy, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia ruchowe, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół dysregulacji dopaminowej, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi. Ponadto zaobserwowano niekorzystne efekty na funkcję nerek i ich hemodynamikę, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy. U psów stwierdzono zmiany strukturalne nerek, w tym poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem tych struktur. Zarówno u szczurów, jak i psów odnotowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost/rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest typowe dla działania inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne, które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnianie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badania genotoksyczności, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadżerki, owrzodzenia, parametry hematologiczne, potas w surowicy, profil bezpieczeństwa substancji czynnej, telmisartan, zmiany zapalne - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Przedawkowanie
Przedawkowanie hydroksyetyloskrobi (HES) zawartej w preparacie Tetraspan 60 mg/ml (średnia masa cząsteczkowa 130 000 Da, stopień podstawienia 0,42) prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym hiperwolemii i przeciążenia układu krążenia. W efekcie obserwuje się spadek hematokrytu oraz stężenia białek osocza, co wynika z rozcieńczenia krwi i zaburzenia równowagi onkotycznej. Przedawkowanie może skutkować poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i pulmonologicznymi, w tym niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu oraz obrzękiem płuc, który stanowi stan zagrożenia życia. Preparat zawiera elektrolity w stężeniach: sód 140,0 mmol/l, potas 4,0 mmol/l, wapń 2,5 mmol/l, magnez 1,0 mmol/l, chlorki 118,0 mmol/l, octany 24,0 mmol/l oraz L-jabłczany 5,0 mmol/l, co wymaga szczególnej kontroli gospodarki elektrolitowej po przedawkowaniu.
bilans płynów, ciśnienie onkotyczne, dysfagia, erytrocyty, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hiperwolemia, hipowolemia, hydroksyetyloskrobia, krążenie płucne, krew krążąca, lek inotropowy, lek moczopędny, niewydolność serca, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, parametry krzepnięcia, przestrzeń pęcherzykowa, równowaga onkotyczna, roztwór koloidowy, stężenie elektrolitów, Tetraspan, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Albumin CSL Behring 200 g/l 200 g/l
Human Albumin CSL Behring 200 g/l to hiperonkotyczny roztwór dożylny zawierający 200 g/l białka całkowitego, z czego minimum 96% stanowi ludzka albumina, oraz 125 mmoli sodu na litr. Dawkowanie preparatu musi być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby, stopnia utraty płynów i białek oraz przede wszystkim do objętości krążącej krwi, a nie poziomu albumin w osoczu. Preparat można podawać nierozcieńczony lub po rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy bądź 0,9% roztworze chlorku sodu. Szybkość infuzji powinna być ustalana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz w szczególnych przypadkach, takich jak wymiana osocza, gdzie konieczna jest synchronizacja szybkości podawania albuminy z usuwaniem osocza.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, hematokryt, infuzja dożylna, objętość krążącej krwi, objętość moczu, ośrodkowe ciśnienie żylne, perfuzja nerek, powikłanie hemodynamiczne, poziom albumin w osoczu, poziom elektrolitów, preparat hiperonkotyczny, równowaga hemodynamiczna, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór izotoniczny, sól fizjologiczna, stan hemodynamiczny, szybkość infuzji, wymiana osocza