guz chromochłonny

Guz chromochłonny (pheochromocytoma) to rzadki, przeważnie łagodny nowotwór wywodzący się z komórek chromochłonnych rdzenia nadnerczy. Guzy te produkują, magazynują i wydzielają katecholaminy (adrenalinę, noradrenalinę i dopaminę), co odpowiada za charakterystyczny obraz kliniczny.

Klasyczna triada objawów guza chromochłonnego obejmuje napadowe bóle głowy, nadmierne pocenie się i tachykardię z towarzyszącym nadciśnieniem tętniczym, często o charakterze paroksymalnym. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia metoksykatecholamin i kwasu wanilinomigdałowego w dobowej zbiórce moczu oraz badaniach obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, scyntygrafia z MIBG).

Leczeniem z wyboru jest chirurgiczne usunięcie guza. W okresie przedoperacyjnym konieczne jest odpowiednie przygotowanie farmakologiczne z zastosowaniem alfa-adrenolityków (fenoksybenzamina, doksazosyna), a następnie beta-adrenolityków, aby zapobiec przełomowi nadciśnieniowemu podczas zabiegu. Około 10% guzów chromochłonnych ma charakter złośliwy, a do 25% występuje w zespołach mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 4 mg

Meprelon, zawierający metyloprednizolon, jest glikokortykosteroidem stosowanym zarówno w terapii substytucyjnej, jak i w leczeniu różnych schorzeń. Działania niepożądane obejmują zmiany hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, poliglobulia, trombocytopenia lub trombocytoza), immunosupresję z ryzykiem maskowania i aktywacji zakażeń oraz reakcje alergiczne. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń endokrynologicznych, takich jak niedoczynność kory nadnerczy, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zahamowanie wzrostu u dzieci oraz zaburzenia wydzielania hormonów płciowych. Metyloprednizolon wpływa również na metabolizm, wywołując m.in. zatrzymanie sodu, hipokaliemię, cukrzycę posteroidową, hiperlipidemię oraz nasilony katabolizm białek.
centralna retinopatia surowicza, cukrzyca posteroidowa, eozynopenia, glikokortykosteroid, guz chromochłonny, hiperlipidemia, hirsutyzm, immunosupresja, jałowa martwica kości, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza, maskowanie zakażeń, metyloprednizolon, miastenia, mięsak Kaposiego, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, ostra miopatia, poliglobulia, przełom miasteniczny, rozedma pęcherzykowa jelit, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, terapia substytucyjna, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wrzód żołądka, wybroczyna, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Cardura 2 mg

Doksazosyna (CARDURA) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej działanie hipotensyjne oraz bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie efektu hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów, leków rozszerzających naczynia oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Metabolizm doksazosyny odbywa się głównie przez CYP3A4, dlatego współpodawanie z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) może zwiększać stężenie leku w osoczu, wymagając ostrożności i potencjalnej modyfikacji dawki. Z kolei niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny oraz sympatykomimetyki mogą osłabiać działanie hipotensyjne doksazosyny poprzez mechanizmy retencji sodu i wody lub blokadę receptorów α-adrenergicznych. W badaniu z cymetydyną odnotowano 10% wzrost AUC doksazosyny, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej (27%).
aktywność reninowa osocza, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, beta-adrenolityk, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, działanie wazodilatacyjne, epinefryna, guz chromochłonny, hipotonia ortostatyczna, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy HIV, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, nadmierny spadek ciśnienia tętniczego, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, sympatykomimetyk, tiazydowy lek moczopędny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metocard

Metocard, zawierający metoprololu winian w dawkach 50 mg i 100 mg, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko bradykardii, zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz potencjalne zaostrzenie niewydolności serca. Odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, przez minimum dwa tygodnie, z redukcją dawki o połowę do 25 mg, utrzymując tę dawkę przez co najmniej cztery dni, aby uniknąć powikłań kardiologicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy nagły zgon. Metoprolol może maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą oraz zaburzać kontrolę glikemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia glukozy. U pacjentów z astmą oskrzelową należy kontrolować i ewentualnie dostosować dawkę beta2-adrenomimetyków. Ponadto, lek może nasilać objawy chorób naczyń obwodowych i wymaga nadzoru u osób z dławicą Prinzmetala oraz guzem chromochłonnym, gdzie konieczne jest równoległe stosowanie alfa-adrenolityków.
adrenalina, alfa-adrenolityk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, dławica Prinzmetala, działanie hipotensyjne, glikemia, guz chromochłonny, hipoglikemia, laktoza jednowodna, łuszczyca, metoprololu winian, nadczynność tarczycy, nagły zgon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, pheochromocytoma, reakcja anafilaktyczna, selektywny beta1-adrenolityk, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alotendin 10 mg + 10 mg

Lek Alotendin jest preparatem złożonym zawierającym bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn). Przeciwwskazania do stosowania obejmują zarówno stany związane z amlodypiną, takie jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. zaawansowana stenozą aortalna) oraz niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, jak i stany związane z bisoprololem, w tym ostra niewydolność serca wymagająca dożylnej terapii inotropowej, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, objawową bradykardię, ciężką astmę oskrzelową, zaawansowaną miażdżycę obwodową, ciężki zespół Raynauda, nieleczonego guza chromochłonnego oraz kwasicę metaboliczną. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze leku oraz na pochodne dihydropirydyny.
Preparat dostępny jest w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg bisoprololu i amlodypiny (w postaci bezylanu). Zwiększone dawki mogą nasilać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z wymienionymi przeciwwskazaniami. Tabletki posiadają linię podziału ułatwiającą rozkruszenie, jednak nie służy ona do dzielenia na równe dawki, dlatego nie zaleca się modyfikacji dawki poprzez dzielenie tabletek. W praktyce klinicznej należy zachować ostrożność przy doborze dawki, uwzględniając ryzyko hipoperfuzji narządowej i destabilizacji hemodynamicznej u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
amlodypina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, guz chromochłonny, hipoperfuzja narządowa, hipotensja, kwasica metaboliczna, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, pochodna dihydropirydyny, rozrusznik serca, skurcz oskrzeli, stenoza aortalna, terapia inotropowa, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Concoram 5 mg + 10 mg

Lek Concoram, zawierający bisoprolol fumaranu (5-10 mg) oraz amlodypinę w postaci bezylanu (5-10 mg), jest preparatem złożonym o licznych przeciwwskazaniach wynikających z farmakologii obu substancji czynnych. Amlodypina, jako bloker kanału wapniowego, jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. zwężeniem zastawki aorty) oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. Bisoprolol, selektywny β1-adrenolityk, jest przeciwwskazany w ostrych i zdekompensowanych stanach niewydolności serca wymagających inotropów dożylnych, wstrząsie kardiogennym, blokach przedsionkowo-komorowych II i III stopnia bez stymulatora, zespole chorego węzła zatokowego, bradykardii objawowej, ciężkiej astmie oskrzelowej, ciężkiej chorobie zarostowej tętnic obwodowych, nieleczonym guzie chromochłonnym nadnerczy oraz kwasicy metabolicznej. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na amlodypinę, bisoprolol lub inne składniki preparatu.
Przed rozpoczęciem terapii Concoram konieczna jest szczegółowa ocena stanu klinicznego pacjenta, obejmująca parametry hemodynamiczne (ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca), ocenę układu przewodzącego serca (EKG), funkcję mięśnia sercowego, stan układu oddechowego, naczynia obwodowe, funkcję nadnerczy (wykluczenie guza chromochłonnego) oraz równowagę kwasowo-zasadową. Dawkowanie leku (5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg bisoprololu i amlodypiny) powinno być indywidualnie dostosowane z uwzględnieniem potencjalnych przeciwwskazań. W przypadku wystąpienia przeciwwskazań w trakcie terapii zaleca się rozważenie zmiany leczenia na monoterapię jednym ze składników lub całkowitą modyfikację schematu farmakoterapii, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność terapii.
akcja serca, amlodypina, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia, choroba zarostowa tętnic, ciśnienie tętnicze, dihydropirydyna, guz chromochłonny, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, naczynia obwodowe, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, równowaga kwasowo-zasadowa, stymulator serca, układ przewodzący serca, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda, zwężenie zastawki aorty
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Depo-Medrol

Metyloprednizolon octan (Depo-Medrol) wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, w tym unikania stosowania fiolki jako wielodawkowej oraz nieprzekraczania zalecanych dawek, aby ograniczyć ryzyko zaniku skóry i tkanki podskórnej. Zaleca się wykonywanie wielokrotnych wstrzyknięć małych dawek, szczególnie unikając podawania do mięśnia naramiennego. Kortykosteroidy mogą maskować objawy infekcji i zwiększać podatność na zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy ostrych zakażeniach i u pacjentów immunosupresyjnych. Szczepienia żywymi atenuowanymi wirusami są przeciwwskazane u pacjentów na immunosupresyjnych dawkach kortykosteroidów. W przypadku gruźlicy stosowanie kortykosteroidów jest ograniczone do ciężkich postaci i wymaga jednoczesnej terapii przeciwgruźliczej oraz ścisłej obserwacji. Długotrwała terapia może prowadzić do zahamowania osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej, a nagłe odstawienie grozi ostrą niedoczynnością nadnerczy.
centralna chorioretinopatia surowicza, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, drgawki, dyslipidemia, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, guz chromochłonny, jaskra, kortykosteroidoterapia, metyloprednizolonu octan, miastenia, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedowład czterokończynowy, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, odwarstwienie siatkówki, opryszczka oczna, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, osteoporoza, ostra miopatia, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, perforacja rogówki, półpasiec, reakcja anafilaktyczna, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, twardzina układowa, twardzinowa kryza nerkowa, urazowe uszkodzenie mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs septyczny, wstrzyknięcie dostawowe, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma tylna podtorebkowa, zakażenie wirusowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zespół Cushinga, zespół odstawienia, zespół rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Jowersol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Jowersol, niejonowy jodowy środek kontrastowy, dostępny w stężeniach odpowiadających 300 mg jodu/ml (Optiray 300), 320 mg jodu/ml (Optiray 320) oraz 350 mg jodu/ml (Optiray 350), stosowany jest w diagnostyce radiologicznej. Ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, SCAR (SJS/TEN, AGEP, DRESS), powikłań sercowo-naczyniowych (arytmie, zawał mięśnia sercowego) oraz encefalopatii, podanie jowersolu wymaga obecności wykwalifikowanego personelu i sprzętu do natychmiastowej resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergiami, chorobami nerek, niewydolnością serca, nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym, anemią sierpowatokrwinkową oraz u dzieci poniżej 3 lat, u których konieczna jest kontrola funkcji tarczycy po ekspozycji. Premedykacja przeciwhistaminowa lub kortykosteroidowa może zmniejszyć częstość i nasilenie reakcji alergicznych, jednak nie eliminuje ryzyka poważnych powikłań.
afazja, anemia sierpowatokrwinkowa, angiografia naczyń wieńcowych, arteriografia naczyń mózgowych, astma oskrzelowa, ciężka skórna reakcja niepożądana, encefalopatia, flebografia, guz chromochłonny, jowersol, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, miażdżyca tętnic, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedowład połowiczy, obrzęk mózgu, Optiray 300, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, paraproteinemia, przełom nadciśnieniowy, przełom tarczycowy, reakcja idiosynkratyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, ślepota korowa, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, udar, wentrykulografia lewostronna, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, zastoinowa niewydolność serca, zator mózgowy, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Przeciwwskazania stosowania

Noradrenalina, ze względu na swoje silne działanie presyjne i naczyniokurczące, posiada szereg przeciwwskazań klinicznych, które należy uwzględnić przed jej zastosowaniem. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze składniki preparatu oraz hipowolemia, gdzie priorytetem jest uzupełnienie objętości krwi, a nie stosowanie leków presyjnych. Ponadto, noradrenalina jest przeciwwskazana u pacjentów z niedociśnieniem po zawale mięśnia sercowego, dławicą Prinzmetala, chorobami zakrzepowymi (w tym zakrzepicą naczyń wieńcowych, krezkowych i obwodowych), nadciśnieniem tętniczym, chorobą wieńcową, zmianami miażdżycowymi naczyń, sercem płucnym oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca, takimi jak częstoskurcz napadowy czy arytmia o wysokiej częstości. Szczególną ostrożność należy zachować podczas znieczulenia, unikając jednoczesnego stosowania noradrenaliny z anestetykami wziewnymi, np. halotanem i cyklopropanem, ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu, w tym migotania komór.
anestetyki wziewne, arytmia serca, choroba wieńcowa, choroba zakrzepowa, częstoskurcz napadowy, dławica Prinzmetala, działanie naczyniokurczące, działanie presyjne, gruczolak prostaty, guz chromochłonny, halotan, hipoksja, hipowolemia, jaskra wąskiego kąta, lek presyjny, martwica tkanek, miażdżyca naczyń, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, serce płucne, skurcz naczyń, substancja czynna, unaczynienie końcowe, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica naczyń wieńcowych, zaleganie moczu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Risperidone Teva 37,5 mg

Dane toksykologiczne dotyczące rysperydonu w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, uzyskane w badaniach na szczurach i psach, wykazały istotne efekty farmakodynamiczne, takie jak hiperprolaktynemia, pobudzenie gruczołów sutkowych, zmiany w układzie rozrodczym oraz zaburzenia OUN. W dawkach do 40 mg/kg mc./2 tygodnie u szczurów obserwowano osteodystrofię, natomiast u psów w dawce do 20 mg/kg mc./2 tygodnie nie stwierdzono tego efektu, mimo osiągnięcia stężeń leku w osoczu 14-krotnie wyższych niż u ludzi przy maksymalnej dawce 1,5 mg/dobę. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego, jednak ekspozycja prenatalna wiązała się z deficytami funkcji poznawczych u potomstwa. W badaniach reprodukcyjnych odnotowano negatywne zmiany w zachowaniach rodzicielskich oraz masie i przeżywalności potomstwa.
antagonista receptora dopaminergicznego, badanie toksykologiczne, blokada receptora dopaminergicznego, deficyt funkcji poznawczej, działanie teratogenne, gruczolak cewkowy nerki, gruczolak gruczołu sutkowego, gruczolak przysadki, gruczolak trzustki, guz chromochłonny, guz rdzenia nadnerczy, hiperkalcemia, hiperprolaktynemia, opóźnienie dojrzewania płciowego, ośrodkowy układ nerwowy, osteodystrofia, pobudzenie gruczołu sutkowego, pole pod krzywą, rysperydon, torsade de pointes, wydłużenie QT, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adrenalina WZF

Adrenalina WZF w dawce 300 mikrogramów/0,3 ml jest wskazana do stosowania w stanach nagłego zagrożenia życia związanych z ciężką reakcją alergiczną, w tym wstrząsem anafilaktycznym. Kluczowe jest kompleksowe przeszkolenie pacjenta oraz osób z jego otoczenia (rodziców, opiekunów, nauczycieli) w zakresie prawidłowego użycia leku. Produkt powinien być przechowywany w temperaturze poniżej 25°C przez maksymalnie 6 miesięcy, zachowując ważność. Po podaniu adrenaliny konieczne jest natychmiastowe uzyskanie pomocy medycznej ze względu na ryzyko reakcji dwufazowej, charakteryzującej się nawrotem objawów po początkowej poprawie. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą, gdyż są oni bardziej narażeni na ciężkie reakcje anafilaktyczne.
anafilaksja dwufazowa, astma, choroba mięśnia sercowego, choroba wieńcowa, ciężka reakcja alergiczna, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, dławica piersiowa, gruczolak gruczołu krokowego, guz chromochłonny, hiperkalcemia, hipokaliemia, kardiomiopatia przerostowa, komorowe zaburzenia rytmu, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, napad dławicy piersiowej, niewydolność nerek, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, reakcja dwufazowa, serce płucne, sodu pirosiarczyn, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaleganie moczu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sobycombi

Produkt leczniczy Sobycombi zawiera bisoprolol oraz amlodypinę, które wymagają szczególnej ostrożności w określonych stanach klinicznych. Bisoprolol, będący beta1-selektywnym adrenolitykiem, nie powinien być nagle odstawiany, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ze względu na ryzyko nasilenia objawów. Wskazane jest monitorowanie stanu pacjenta podczas rozpoczynania i kończenia terapii. Bisoprolol wymaga ostrożności u chorych z astmą oskrzelową, obturacyjnymi chorobami płuc, cukrzycą z wahaniami glikemii (maskowanie objawów hipoglikemii), blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, dławicą Prinzmetala, chorobą zarostową tętnic obwodowych oraz podczas znieczulenia ogólnego. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania bisoprololu z werapamilem, diltiazem, lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz ośrodkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W okresie okołooperacyjnym blokada receptorów beta powinna być utrzymywana, a w przypadku konieczności przerwania leczenia, dawkę należy stopniowo zmniejszać, odstawiając lek na 48 godzin przed znieczuleniem.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, blokada receptorów beta, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba zarostowa tętnic, cukrzyca, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, leczenie odczulające, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, obturacyjna choroba płuc, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – ACEBIS 2,5 mg + 1,25 mg

Lek ACEBIS, zawierający ramipryl (inhibitor konwertazy angiotensyny) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologicznych właściwości obu substancji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki preparatu, w tym na inne inhibitory ACE, oraz występowanie obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie. Ze względu na bisoprolol, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym, blokami przedsionkowo-komorowymi II i III stopnia bez stymulatora, zespołem chorej zatoki, objawową bradykardią i niedociśnieniem. Ponadto, ACEBIS nie powinien być stosowany u chorych z ciężką astmą oskrzelową, ciężką POChP, ciężką chorobą zarostową tętnic obwodowych, zespołem Raynauda, znaczącym obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy do jedynej nerki, a także u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy oraz kwasicą metaboliczną. Stosowanie w ciąży, zwłaszcza w II i III trymestrze, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko teratogenności i poważnych uszkodzeń płodu.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, guz chromochłonny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, ramipryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, wstrząs kardiogenny, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Acecor 400 mg

Przy przepisywaniu chlorowodorku acebutololu (lek Acecor) konieczne jest uwzględnienie licznych przeciwwskazań, które wykluczają jego stosowanie. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na acebutolol lub substancje pomocnicze (w tym 33 mg laktozy w tabletce), wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego oraz ciężką bradykardię (<45-50/min). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, kwasicą metaboliczną, ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego oraz nieleczonym guzem chromochłonnym, gdzie stosowanie beta-adrenolityków bez blokady receptorów alfa może prowadzić do paradoksalnego wzrostu ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciśnieniem tętniczym ≤100/60 mm Hg, gdzie wskazane jest rozważenie alternatywnej terapii lub ścisłe monitorowanie. Każda tabletka zawiera 444 mg chlorowodorku acebutololu, co odpowiada 400 mg acebutololu.
acebutolol, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów alfa, bradykardia, całkowity blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek acebutololu, choroba wieńcowa, guz chromochłonny, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, nadwrażliwość na składniki, niedokrwienie tkanek obwodowych, niedostateczna perfuzja tkankowa, nietolerancja laktozy, niewydolność mięśnia sercowego, niewyrównana niewydolność serca, reakcja krzyżowa, skurcz mięśnia sercowego, tabletka powlekana, wstrząs kardiogenny, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenie krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka

Dexamethasone Krka, dostępny w stężeniach 4 mg/ml oraz 8 mg/2 ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych, w tym zapaści krążeniowej, zaburzeń rytmu serca i skurczu oskrzeli. Leczenie tym glikokortykosteroidem zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i grzybicze, a także może maskować objawy infekcji, co utrudnia diagnostykę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą, przewlekłym zapaleniem wątroby typu B, chorobami wirusowymi (np. ospa wietrzna, odra) oraz u osób z upośledzoną odpornością. W sytuacjach stresu fizjologicznego (uraz, operacja, poród) może być konieczne zwiększenie dawki. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, a leczenie stosowane wyłącznie przy poważnych wskazaniach, często z równoczesną terapią przeciwinfekcyjną.
antygen HBsAg, bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, miastenia, myasthenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, odra, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, parazytoza, perforacja jelita, perforacja żołądkowo-jelitowa, pheochromocytoma, POChP, poliomyelitis, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tendinopatia, układowa mykoza, Varicella, węgorczyca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód jelita, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie pasożytnicze, zakażenie wirusowe, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapaść krążeniowa, zarażenie nicieniami, zatrzymanie pracy serca, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carvetrend 6,25 mg

Karwedylol (Carvetrend) jest beta-adrenolitykiem z właściwościami alfa-1-adrenolitycznymi, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (33,54 mg/tabletkę). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niestabilną lub zdekompensowaną niewydolnością serca, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia (z wyjątkiem osób ze stymulatorem serca), ciężką bradykardią (<50 uderzeń/min), zespołem chorej zatoki, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <85 mm Hg), wstrząsem kardiogennym oraz znaczną retencją płynów wymagającą inotropów dożylnych. Ponadto, u pacjentów z chorobami układu oddechowego, zwłaszcza astmą lub skurczami oskrzeli, karwedylol może indukować skurcz oskrzeli mimo niskiego powinowactwa do receptorów β2.
alfa-1-adrenolityk, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk nieselektywny, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, funkcja skurczowa serca, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja tkankowa, karwedylol, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, łuszczyca, nadwrażliwość na lek, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, nietolerancja laktozy, niewydolność serca zdekompensowana, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, receptor β2, retencja płynów, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, zespół chorej zatoki, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carvedilol-ratiopharm 25 mg

Karwedylol, będący beta-adrenolitykiem z dodatkowym działaniem blokującym receptory alfa-1 adrenergiczne, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania. Należą do nich m.in. niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <85 mm Hg), wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodzenia serca (blok AV II i III stopnia bez stymulatora, ciężka bradykardia <50/min, zespół chorej zatoki), dławica Prinzmetala, ostre stany pulmonologiczne (ostra zatorowość płucna, serce płucne), a także choroby układu oddechowego z komponentą bronchospastyczną (astma oskrzelowa, POChP). Ponadto, karwedylol jest przeciwwskazany u pacjentów z kwasicą metaboliczną, klinicznie istotnymi zaburzeniami czynności wątroby oraz nieleczonym guzem chromochłonnym, gdzie konieczne jest uprzednie zastosowanie blokady alfa-adrenergicznej. Preparat zawiera laktozę jednowodną w dawkach 86-171 mg na tabletkę, co może ograniczać jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
astma oskrzelowa, asystolia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, diltiazem, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, inhibitor MAO, karmienie piersią, karwedylol, komponenta bronchospastyczna, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-adrenergiczny, serce płucne, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatorowość płucna, zespół chorej zatoki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MST Continus

Produkt MST Continus, zawierający siarczan morfiny, jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym wymagającym szczególnej ostrożności podczas stosowania. Nie zaleca się jego podawania pacjentom przed operacją oraz przez 24 godziny po niej, dzieciom poniżej 12 lat oraz młodzieży powyżej 12 lat w leczeniu bólu pooperacyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami psychicznymi (w tym uzależnieniem od opioidów i substancji psychoaktywnych), zaburzeniami oddechowymi (np. depresja oddechowa, centralny bezdech senny), neurologicznymi (np. uraz głowy, padaczka), a także z chorobami układu moczowo-płciowego, pokarmowego, endokrynologicznego oraz u osób w podeszłym wieku i z niewydolnością nerek lub wątroby. Podczas terapii należy monitorować ryzyko depresji ośrodka oddechowego, objawów centralnego bezdechu sennego oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), która może pojawić się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia. Zaleca się edukację pacjentów i opiekunów w zakresie rozpoznawania objawów niepożądanych oraz natychmiastowe zgłaszanie ich lekarzowi.
benzodiazepiny, centralny bezdech senny, chordotomia, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, kolka nerkowa, kolka żółciowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność porażenna jelit, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przerost gruczołu krokowego, ryfampicyna, serce płucne, siarczan morfiny, tolerancja, uraz głowy, uzależnienie od opioidów, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylometazoline + Dexpanthenol Teva Kids

Produkt leczniczy Xylometazoline + Dexpanthenol Teva Kids (0,5 mg + 50 mg)/mL w formie aerozolu do nosa wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami, takimi jak: stosowanie inhibitorów MAO lub leków podnoszących ciśnienie tętnicze, jaskra z wąskim kątem przesączania, ciężkie choroby sercowo-naczyniowe (np. choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, cukrzyca, porfiria oraz rozrost gruczołu krokowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zespołem długiego odstępu QT ze względu na ryzyko ciężkich arytmii komorowych. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego.
arytmia komorowa, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, efekt z odbicia, guz chromochłonny, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, polekowe przekrwienie błony śluzowej nosa, porfiria, powiększona prostata, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, reaktywne przekrwienie błony śluzowej, rhinitis medicamentosa, rozrost gruczołu krokowego, tachyfilaksja, zanik błony śluzowej nosa, zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa, zespół długiego odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Sotalol Aurovitas 80 mg

Sotalol chlorowodorek, ze względu na swoje właściwości farmakologiczne, niesie ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza torsades de pointes, szczególnie w obecności hipokaliemii i/lub bradykardii. Jednoczesne stosowanie sotalolu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. przeciwarytmiczne klasy Ia i III, neuroleptyki, beprydyl, erytromycyna i.v.) jest przeciwwskazane ze względu na synergistyczne ryzyko arytmii komorowych. Leki takie jak diltiazem i werapamil mogą powodować nadmierną bradykardię i zaburzenia przewodzenia, dlatego ich stosowanie wymaga ścisłego monitorowania EKG i stanu klinicznego, zwłaszcza u osób starszych. Hipokaliemia powinna być wyrównana przed rozpoczęciem terapii, a elektrolity i EKG monitorowane podczas leczenia, zwłaszcza przy stosowaniu leków moczopędnych, glikokortykosteroidów czy amfoterycyny B i.v. W przypadku konieczności stosowania leków wywołujących torsades de pointes, zaleca się regularną ocenę odstępu QT i monitorowanie EKG.
amfoterycyna B, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia pochodna dihydropirydyny, blokada receptorów beta-adrenergicznych, choroba Alzheimera, diltiazem, dofetylid, działanie inotropowe ujemne, elektrokardiografia, elektrolit, erytromycyna, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, klirens wątrobowy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny typu imipraminy, lidokaina, metadon, metanefryna, moksyfloksacyna, neuroleptyk, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, odstęp QT, pentamidyna, pochodna fenotiazyny, sotalol, sparfloksacyna, torsades de pointes, werapamil, wziewny anestetyk halogenowy, zaburzenie automatyzmu serca, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowego, zahamowanie zatokowe, zawrót głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oramorph

Preparat Oramorph 2 mg/ml, zawierający morfinę siarczan w roztworze doustnym, wymaga ścisłej kontroli lekarskiej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z obturacyjnymi zaburzeniami oddechowymi, zmniejszoną rezerwą oddechową, cor pulmonale, podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, zaburzeniami świadomości oraz padaczką. Morfina może indukować ośrodkowy bezdech senny (CSA) i hipoksemię, a ryzyko CSA wzrasta wraz z dawką. Należy monitorować objawy zespołu odstawiennego, który pojawia się zwykle 36-72 godziny po nagłym przerwaniu terapii. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie Oramorph z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) ze względu na ryzyko sedacji, depresji oddechowej i zgonu. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca, wątroby lub nerek, a także u osób z chorobami przewlekłymi, takimi jak zapalenie trzustki, niedoczynność tarczycy czy przerost prostaty.
benzodiazepina, chordotomia, choroba Addisona, cor pulmonale, depresja oddechowa, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, kifoskolioza, kortyzol, morfina siarczan, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność jelit, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk śluzowaty, ośrodkowy bezdech senny, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, padaczka, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, prolaktyna, przerost prostaty, rozedma płuc, serce płucne, skurcz zwieracza Oddiego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania związane ze snem, zaburzenia wydzielania hormonów płciowych, zaburzenie związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny, zmniejszona rezerwa oddechowa
Leksykon chorób i schorzeń
Nadmierna potliwość (hiperhidroza) – Diagnostyka i diagnoza

Diagnostyka nadmiernej potliwości (hiperhidrozy) opiera się na rozróżnieniu hiperhidrozy pierwotnej i wtórnej, co jest kluczowe dla dalszego postępowania terapeutycznego. Hiperhidroza pierwotna charakteryzuje się ogniskowym, obustronnym i symetrycznym poceniem, brakiem objawów w trakcie snu, początkiem przed 25. rokiem życia oraz dodatnim wywiadem rodzinnym. Rozpoznanie pierwotnej hiperhidrozy wymaga co najmniej 6 miesięcy objawów oraz spełnienia minimum dwóch kryteriów, takich jak częstotliwość epizodów co najmniej raz w tygodniu czy zakłócenie codziennych aktywności. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, a w przypadku podejrzenia hiperhidrozy wtórnej lub niejasnego obrazu klinicznego, konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, TSH, glukoza, HbA1c, OB, CRP, przeciwciała przeciwjądrowe, 24-godzinna zbiórka moczu na katecholaminy) oraz obrazowych (RTG, TK, MRI).
ANA, choroba tkanki łącznej, Dermatology Life Quality Index, guz chromochłonny, HbA1c, hiperhidroza, hiperhidroza ogniskowa, hiperhidroza pierwotna, hiperhidroza wtórna, hipoglikemia, katecholamina, metanefryna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, normetanefryna, skala nasilenia hiperhidrozy, stan zapalny, termoregulacyjny test potowy, test Minora, test przewodnictwa skóry, TSH, udar cieplny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 12,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym, nadnerczach, układzie limfatycznym i krwiotwórczym, trzustce, śliniankach, stawach oraz układzie rozrodczym żeńskim. Dodatkowo obserwowano działania niepożądane w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), męskim układzie rozrodczym (zanik kanalików jądrowych), nerkach (rozrost komórek mezangium) oraz przysadce. Większość zmian miała charakter odwracalny, ustępując w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności sunitynibu in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; potencjał genotoksyczny metabolitu aktywnego nie został oceniony. W badaniach rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy transgeniczne rasH2, szczury) przy dawkach ≥ 0,33 mg/kg/dobę (ekspozycja ≥ 0,9x AUC u ludzi) odnotowano zwiększoną częstość nowotworów, w tym raka żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne.
aberracja chromosomalna, aktywacja metaboliczna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie toksyczności, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, limfocyty krwi obwodowej, martwica tkanek, nadnercza, nerki, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliplodia, potencjał rakotwórczy, przerost gronek, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój pre- i postnatalny, ślinianki, śmiertelność zarodkowo-płodowa, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność wielokrotna, trzustka, układ limfatyczny, układ rozrodczy męski, układ rozrodczy żeński, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nasic Kids

Produkt leczniczy Nasic Kids zawiera 0,05 mg ksylometazoliny chlorowodorku oraz 5,0 mg deksopantenolu na dawkę w formie aerozolu do nosa. Stosowanie preparatu wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze), jaskrą z wąskim kątem przesączania, guzem chromochłonnym, nadczynnością tarczycy, cukrzycą, rozrostem prostaty oraz u osób przyjmujących inhibitory MAO lub leki podwyższające ciśnienie tętnicze. Ksylometazolina może nasilać objawy tych schorzeń oraz wpływać na metabolizm i kontrolę glikemii. U pacjentów z zespołem długiego odstępu QT istnieje podwyższone ryzyko ciężkich arytmii komorowych, co wymaga dokładnej oceny bilansu korzyści i ryzyka. Preparat zawiera również 0,02 mg chlorku benzalkoniowego na 0,1 ml roztworu, który może powodować podrażnienia błony śluzowej nosa, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
arytmia komorowa, chlorek benzalkoniowy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, deksopantenol, guz chromochłonny, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, ksylometazolina, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje sympatykomimetyczne, obrzęk błony śluzowej nosa, ozena, polekowy nieżyt nosa, porfiria, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie śluzówki nosa, rhinitis medicamentosa, rozrost prostaty, zanik błony śluzowej nosa, zespół długiego QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Otrivin dla dzieci

Lek Otrivin dla dzieci zawierający 0,5 mg ksylometazoliny chlorowodorku w 1 ml roztworu wykazuje działanie sympatykomimetyczne, co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów pediatrycznych. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancje adrenomimetyczne, a także choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienie tętnicze i zespół długiego odstępu QT), zaburzenia endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, cukrzyca, guz chromochłonny) oraz schorzenia urologiczne (rozrost gruczołu krokowego). Monitorowanie pacjentów jest niezbędne, zwłaszcza w przypadku wystąpienia objawów takich jak bezsenność, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca czy podwyższone ciśnienie tętnicze. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 2 roku życia, a u dzieci w wieku 2-11 lat wymaga nadzoru osoby dorosłej.
aerozol do nosa, arytmia komorowa, chlorek benzalkoniowy, działanie sympatykomimetyczne, efekt z odbicia, guz chromochłonny, inhibitor monoaminooksydazy, ksylometazolina, lek przeciwdepresyjny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, obrzęk nosa, podrażnienie błony śluzowej nosa, podwyższone ciśnienie tętnicze, rozrost gruczołu krokowego, substancja adrenomimetyczna, zaburzenie rytmu serca, zanik błony śluzowej nosa, zespół długiego odstępu QT
Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze – Etiologia i przyczyny

Nadciśnienie tętnicze definiuje się jako utrzymujące się wartości ciśnienia skurczowego powyżej 130 mmHg lub rozkurczowego powyżej 80 mmHg, zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Stan ten jest głównym czynnikiem ryzyka wielu poważnych schorzeń, w tym udaru mózgu, choroby wieńcowej, niewydolności serca, migotania przedsionków, przewlekłej choroby nerek oraz otępienia naczyniowego. Nadciśnienie pierwotne, stanowiące 90-95% przypadków, ma etiologię wieloczynnikową, obejmującą interakcję czynników genetycznych (udział dziedziczności 33-57%) oraz środowiskowych, takich jak wiek, rasa, otyłość, nadmierne spożycie sodu, brak aktywności fizycznej, palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, stres i zaburzenia snu. Nadciśnienie wtórne (5-10%) jest związane z chorobami nerek, zaburzeniami endokrynologicznymi (np. pierwotny hiperaldosteronizm, zespół Cushinga, guzy chromochłonne), obturacyjnym bezdechem sennym oraz stosowaniem niektórych leków i substancji. Warto podkreślić, że otyłość odpowiada za 65-78% przypadków nadciśnienia pierwotnego, a ryzyko rozwoju nadciśnienia w wieku 55-65 lat sięga 90% u osób bez wcześniejszej diagnozy.
choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, ciśnienie skurczowe, epinefryna, guz chromochłonny, hiperaldosteronizm, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, metylacja DNA, miażdżyca, migotanie przedsionków, naczynie krwionośne, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nadczynność tarczycy, nadnercze, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norepinefryna, obturacyjny bezdech senny, otępienie naczyniowe, otyłość, przewlekła choroba nerek, rzut serca, stan przedrzucawkowy, tętniczka, tętno, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstrykcja, wielotorbielowatość nerek, zespół Cushinga, zespół Liddle’a, zespół nerczycowy
Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Interakcje

Sotalol, będący lekiem przeciwarytmicznym klasy III z właściwościami beta-adrenolitycznymi, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, bradykardii oraz zaburzeń przewodzenia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie sotalolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III (np. amiodaron, chinidyna), neuroleptykami (np. haloperydol, pimozyd), antagonistami wapnia (diltiazem, werapamil) oraz lekami wywołującymi hipokaliemię (leki moczopędne, glikokortykosteroidy). W takich przypadkach ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych jest bardzo wysokie, co wymaga przeciwwskazania lub ścisłego monitorowania EKG i stężenia elektrolitów. Ponadto, sotalol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskować objawy hipoglikemii oraz osłabiać kompensacyjne reakcje adrenergiczne podczas stosowania leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna), co wymaga dostosowania dawkowania i stopniowego odstawiania leków.
amfoterycyna B, amiodaron, amlodypina, anestetyk halogenowy, antagonista wapnia, arytmia komorowa, azytromycyna, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, chinidyna, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dipirydamol, dofetylid, donepezil, dyzopiramid, erytromycyna, felodypina, galantamina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, insulina, klonidyna, lek alfa-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lidokaina, metanefryna, metyldopa, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, prazosyna, propafenon, rywastygmina, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 12,5 mg

Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunka), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze żeńskie (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani działania klastogennego in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, in vitro, in vivo, kostnienie kręgów, limfocyt krwi obwodowej, martwica komórkowa, nadnercze, organogeneza, poliploidia, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałek żółtych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Concoram

Concoram, łączący bisoprolol fumaran i amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), gdzie amlodypina może zwiększać ryzyko obrzęku płuc i incydentów sercowo-naczyniowych. U osób z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny oraz wzrost AUC, co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza przy ciężkiej niewydolności wątroby. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę amlodypiny należy zwiększać ostrożnie ze względu na zmienioną farmakokinetykę. Amlodypina może być stosowana w standardowych dawkach u chorych z niewydolnością nerek, jednak nie jest usuwana podczas dializy. Bisoprolol nie powinien być nagle odstawiany, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji serca. Wskazana jest ostrożność u pacjentów z nadciśnieniem, dławicą piersiową i współistniejącą niewydolnością serca.
amlodypina, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba zarostowa tętnic obwodowych, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kołatanie serca, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obturacyjna choroba dróg oddechowych, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenia leku, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, terapia odczulająca, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Właściwości farmakokinetyczne

Noradrenalina występuje w formie biologicznie aktywnego L-izomeru i charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu dożylnym, preferowanej drodze aplikacji, osiąga stabilne stężenie w osoczu w ciągu 5–10 minut, a jej okres półtrwania wynosi około 1-2 minuty, co wynika z szybkiego metabolizmu i wychwytu komórkowego. Fizjologiczne stężenie noradrenaliny w osoczu u ludzi wynosi od 167 do 220 pg/ml (średnio 203 ±10 pg/ml). Substancja ta nie przenika łatwo przez barierę krew-mózg, co ogranicza jej bezpośredni wpływ na ośrodkowy układ nerwowy. Wchłanianie po podaniu doustnym i podskórnym jest słabe z powodu szybkiej inaktywacji w przewodzie pokarmowym i ograniczonej absorpcji.
3-metoksy-4-hydroksyfenyloetylenoglikol, 4-dihydroksyfenyloglikol, 4-dihydroksymigdałowy, bariera krew-mózg, farmakokinetyka noradrenaliny, guz chromochłonny, katecholo-O-metylotransferaza, koniugat glukuronidowy, koniugat siarczanowy, kwas 3, kwas 4-hydroksy-3-metoksymigdałowy, kwas wanilinomigdałowy, L-izomer, lidokaina, metabolizm noradrenaliny, monoaminooksydaza, normetanefryna, okres półtrwania noradrenaliny, ośrodkowy układ nerwowy, wchłanianie noradrenaliny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Piramil Biso 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, oraz u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, zwłaszcza związanym z wcześniejszym leczeniem inhibitorami ACE. Nie należy stosować leku w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak ostra niewydolność serca wymagająca dożylnych leków inotropowych, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia bez stymulatora, zespół chorej zatoki, objawowa bradykardia i niedociśnienie tętnicze. Ponadto przeciwwskazania obejmują ciężkie postaci choroby zarostowej tętnic obwodowych i zespołu Raynauda, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, ciężką astmę oskrzelową, ciężką POChP oraz nieleczony guz chromochłonny nadnerczy ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Lek jest także przeciwwskazany u pacjentów z kwasicą metaboliczną oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, guz chromochłonny, hemofiltracja, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, leczenie pozaustrojowe, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, ramipryl i bisoprolol, równowaga kwasowo-zasadowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Przeciwwskazania stosowania

Metoklopramid, stosowany jako lek przeciwwymiotny i prokinetyczny, jest dostępny w formie roztworów do wstrzykiwań oraz tabletek. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na metoklopramid lub substancje pomocnicze (np. sodu pirosiarczyn E 223 w Metoclopramidum 0,5% Polpharma, laktoza jednowodna w tabletkach Metoclopramidum Polpharma i Olamide). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują stany, w których pobudzenie perystaltyki przewodu pokarmowego może pogorszyć stan kliniczny, takie jak krwawienie, niedrożność i perforacja przewodu pokarmowego. Ponadto, metoklopramid jest przeciwwskazany u pacjentów z guzem chromochłonnym ze względu na ryzyko ciężkich epizodów nadciśnienia tętniczego, a także u osób z dyskinezą późną, padaczką i chorobą Parkinsona, gdzie może nasilać objawy neurologiczne. Równoczesne stosowanie lewodopy i agonistów receptorów dopaminergicznych jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na antagonizm farmakologiczny.
agonista receptora dopaminergicznego, antagonista dopaminy, bariera krew-mózg, chlorowodorek metoklopramidu, choroba Parkinsona, dyskineza późna, działanie niepożądane, działanie prokinetyczne, guz chromochłonny, katecholaminy, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek neuroleptyczny, lewodopa, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór reduktazy NADH cytochromu b5, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy parkinsonowskie, padaczka, perforacja przewodu pokarmowego, perystaltyka przewodu pokarmowego, pheochromocytoma, receptor dopaminergiczny, zaburzenia pozapiramidowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bibloc 10 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Bibloc, jest selektywnym beta-adrenolitykiem o wysokim powinowactwie do receptorów β1-adrenergicznych. Jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak ostra niewydolność serca wymagająca dożylnego leczenia inotropowego, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II° i III°, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, objawowa bradykardia oraz objawowe niedociśnienie tętnicze. Warto zwrócić uwagę, że tabletki Bibloc zawierają laktozę jednowodną (1,2 mg w dawce 5 mg i 2,4 mg w dawce 10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, dekompensacja niewydolności serca, działanie beta-adrenolityczne, działanie chronotropowo ujemne, działanie hipotensyjne, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, leczenie inotropowe, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze objawowe, niewydolność oddechowa, obturacja dróg oddechowych, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, receptor β1-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, wahania glikemii, wstrząs kardiogenny, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda
Leksykon substancji czynnych
Dimenhydramina – Przeciwwskazania stosowania

Dimenhydramina, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, stosowany jest w terapii objawów choroby lokomocyjnej oraz w preparatach złożonych, takich jak Arlevert, Artigo, Symtiver (z cynaryzyną) oraz Aviorexan (z kofeiną). Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na dimenhydraminę lub inne leki przeciwhistaminowe o podobnej strukturze, a także na substancje pomocnicze. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 25 ml/min) stosowanie preparatów złożonych z cynaryzyną jest przeciwwskazane. Dimenhydramina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania i wzrost stężenia leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, co dotyczy również preparatu Aviorexan.
choroba lokomocyjna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, cytochrom P450, difenhydramina, drgawki, guz chromochłonny, jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra zamykającego się kąta, klirens kreatyniny, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, leki przeciwhistaminowe, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy, padaczka, pheochromocytoma, porfiria, przerost gruczołu krokowego, stany lękowe, wrzody żołądka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Propranolol Aurovitas 10 mg

Propranolol Aurovitas, dostępny w dawkach 10 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych, jest beta-adrenolitykiem o szerokim spektrum przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na propranolol lub składniki pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 18,75 mg w dawce 10 mg oraz 75,00 mg w dawce 40 mg), niewyrównaną niewydolność serca, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, blok serca II i III stopnia, wstrząs kardiogenny, ciężką bradykardię, ciężkie niedociśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego oraz dławicę Prinzmetala. Ponadto, propranolol jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą oskrzelową, skurczem oskrzeli, POChP, kwasicą metaboliczną, stanami predysponującymi do hipoglikemii (np. długotrwałe niedożywienie) oraz nieleczonym guzem chromochłonnym (pheochromocytoma), gdzie może wywołać paradoksalny wzrost ciśnienia tętniczego bez wcześniejszej blokady receptorów alfa-adrenergicznych.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, bradykardia, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na propranolol, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nebivolol Aurovitas 5 mg

Nebiwolol w dawce 5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę (153,48 mg laktozy jednowodnej w tabletce), niewydolnością lub zaburzeniami czynności wątroby, ostrą niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym oraz epizodami dekompensacji niewydolności serca wymagającymi dożylnego leczenia inotropowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u chorych z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia bez stymulatora, a także u pacjentów z astmą oskrzelową lub skurczami oskrzeli w wywiadzie, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń przewodzenia serca i skurczu oskrzeli wynikającego z działania beta-adrenolitycznego.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciśnienie skurczowe, dekompensacja niewydolności serca, działanie beta-adrenolityczne, działanie inotropowe dodatnie, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność serca, reakcja hipertensyjna, receptor beta-2, skurcz oskrzeli, stan hemodynamiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia automatyzmu, zaburzenie krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lefisyo

Lewometadon jest opioidowym agonistą μ stosowanym wyłącznie w terapii substytucyjnej u pacjentów uzależnionych od opioidów, pod ścisłym nadzorem lekarzy specjalizujących się w leczeniu substytucyjnym. Standardowe dawki mogą prowadzić do ciężkiego zatrucia lub śmierci u osób nietolerujących opioidów. Lek wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami oddychania (np. astma, POChP, CSA), zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym, chorobami serca (w tym wydłużeniem odstępu QT), niewydolnością kory nadnerczy oraz u kobiet w ciąży i karmiących. Konieczne jest monitorowanie EKG, stężenia glukozy oraz objawów depresji oddechowej i sedacji, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin lub alkoholu, które mogą nasilać działania niepożądane, prowadząc do śpiączki lub zgonu.
arytmia serca, astma, benzodiazepina, ciśnienie śródczaszkowe, depresja oddechowa, guz chromochłonny, hiperkapnia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoksja, hormon płciowy, kortyzol, lek przeciwarytmiczny, lewometadon, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, objawy odstawienia, ośrodkowy bezdech senny, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, prolaktyna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrost gruczołu krokowego, serce płucne, terapia glikokortykosteroidowa, terapia substytucyjna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Corsib 5 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Corsib dostępnego w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, jest selektywnym beta-adrenolitykiem o działaniu inotropowo ujemnym. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bisoprolol lub składniki preparatu, ostrą niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia bez stymulatora, zespołem chorego węzła zatokowego, bradykardią (HR < 60/min), objawowym niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), ciężką astmą oskrzelową, ciężką chorobą zarostową tętnic obwodowych lub zespołem Raynauda, nieleczonym guzem chromochłonnym rdzenia nadnerczy oraz kwasicą metaboliczną. Wymienione stany kliniczne stanowią ryzyko poważnych powikłań związanych z działaniem beta-adrenolitycznym bisoprololu, w tym pogorszenia perfuzji obwodowej, nasilenia skurczu oskrzeli oraz zaburzeń przewodnictwa sercowego.
astma oskrzelowa ciężka, beta-adrenolityk selektywny, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, choroba zarostowa tętnic obwodowych, dekompensacja niewydolności krążenia, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, phaeochromocytoma, POChP, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noradrenaline SUN 0,5 mg/ml

Noradrenalina w preparacie Noradrenaline SUN występuje wyłącznie w aktywnym izomerze L, w stężeniu 0,5 mg/ml (winian noradrenaliny 1,0 mg/ml), podawanym dożylnie w formie roztworu do infuzji. Charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością po podaniu doustnym i podskórnym z powodu szybkiej inaktywacji w przewodzie pokarmowym oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym efekt presyjny pojawia się szybko i ustępuje w ciągu 1-2 minut po zakończeniu wlewu, a stabilne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5-10 minut. Fizjologiczne stężenie noradrenaliny w osoczu wynosi 167-220 pg/ml (średnio 203 ±10 pg/ml), a okres półtrwania leku w osoczu jest krótki i wynosi 2-2,5 minuty. Noradrenalina nie przenika łatwo przez barierę krew-mózg, co ogranicza jej wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.
3-metoksy-4-hydroksyfenyloetylenoglikol, 4-dihydroksyfenyloglikol, bariera krew-mózg, efekt presyjny, guz chromochłonny, katecholo-O-metylotransferaza, koniugat glukuronidowy, koniugat siarczanowy, kwas 3, kwas wanilinomigdałowy, metabolizm pierwszego przejścia, monoaminooksydaza, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, podanie podskórne, przewód pokarmowy, roztwór do infuzji, winian noradrenaliny, wlew ciągły, wychwyt zwrotny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Visipaque

Visipaque to niejonowy, dimeryczny środek kontrastowy zawierający sześć atomów jodu, charakteryzujący się osmolalnością niższą niż krew pełna oraz izotonicznością względem płynów ustrojowych dzięki dodatkom elektrolitów. Pomimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z alergią, astmą, wcześniejszymi reakcjami na jodowe środki kontrastowe oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, cukrzycą, białaczką, niemowląt i osób starszych. Zaleca się premedykację glikokortykosteroidami lub antagonistami receptorów H1 i H2 w grupach ryzyka oraz monitorowanie pacjenta przez minimum 30 minut po podaniu. Istotne jest także stosowanie odpowiedniej techniki angiografii, regularne przepłukiwanie cewników heparynizowaną solą fizjologiczną oraz minimalizacja czasu trwania procedury, aby ograniczyć ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, które mogą prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Visipaque zawiera 0,76 mg sodu/ml, co stanowi 0,038% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu.
alergia, angiografia, arytmia, bariera krew-mózg, białaczka, cukrzyca, encefalopatia, glikokortykosteroidy, guz chromochłonny, histerosalpingografia, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, leczenie tyreostatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, metformina, miastenia, mielografia, nadciśnienie płucne, nadczynność tarczycy, nawodnienie, nefropatia kontrastowa, niedoczynność tarczycy, niejonowy środek kontrastowy, niewydolność nerek, paraproteinemia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktoidalna, szpiczak mnogi, tyreotoksykoza, udar mózgu, wole guzkowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zawał mięśnia sercowego, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka

Deksametazon, jako glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje. Niedoczynność kory nadnerczy może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu terapii, co wymaga stopniowego odstawiania leku oraz monitorowania poziomu kortyzolu, zwłaszcza w sytuacjach stresowych. Leczenie powinno być ograniczone do najpoważniejszych wskazań, takich jak ostre infekcje wirusowe (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella), przewlekłe aktywne zapalenie wątroby z antygenem HbsAG, układowe mykozy, choroba Heine Medina, czy ostre i przewlekłe zakażenia bakteryjne, z uwzględnieniem profilaktyki przeciwgruźliczej i przeciwinfekcyjnej. Deksametazon jest przeciwwskazany lub wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z wrzodami żołądka/jelit, osteoporozą, nieuregulowanym nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, jaskrą, ciężką niewydolnością serca oraz zaburzeniami psychicznymi. Należy monitorować ryzyko poważnych powikłań okulistycznych (zaćma, jaskra, chorioretinopatia), reakcje anafilaktyczne, a także interakcje z fluorochinolonami zwiększające ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien. U pacjentów z miastenią gravis możliwe jest zaostrzenie objawów w początkowej fazie leczenia.
bradykardia, brak laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, chorioretinopatia, ciśnienie śródczaszkowe, cukrzyca, glikemia, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, infekcja oportunistyczna, infekcja wirusowa, jaskra otwartego kąta, jaskra zamkniętego kąta, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wapnia, miastenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nieostre widzenie, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, obrzęk mózgu, opryszczkowe zapalenie rogówki, osłabienie mięśniowe, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie rogówki, pęknięcie serca, perforacja jelita, perforacja rogówki, perforacja żołądkowo-jelitowa, podrażnienie otrzewnej, poziom kortyzolu, profilaktyka osteoporozy, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, uraz rogówki, uszkodzenie nerwu wzrokowego, węgorczyca, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wtórne zakażenie oka, zaćma, zaćma podtorebkowa tylna, zakażenie mątwikiem, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie ścięgna, zapalenie spojówek, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zawał serca, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia kortykosteroidów, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zespolenie jelitowo-jelitowe
Leksykon substancji czynnych
Jobenguan – Właściwości farmakokinetyczne

Jobenguan, stosowany jako radiofarmaceutyk znakowany jodem 131I (do diagnostyki i terapii) oraz 123I (do diagnostyki), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 70-90% podanej dawki usuwanej w ciągu 4 dni w formie niezmienionej. Metabolizm obejmuje powstawanie kilku produktów katabolizmu, stanowiących 5-15% dawki, w tym jodków, kwasu metajodohipuranowego, hydroksy-jodobenzyloguanidyny oraz kwasu metajodobenzoesowego, niezależnie od izotopu jodu. Dystrybucja tkankowa wykazuje największe powinowactwo do wątroby (33% dawki), a mniejsze do płuc (3%), mięśnia sercowego (0,8%), śledziony (0,6%) i ślinianek (0,4%).
badanie scyntygraficzne, dystrybucja tkankowa, guz chromochłonny, hydroksyjodobenzyloguanidyna, jobenguan, jod promieniotwórczy, komórki chromochłonne, kwas metajodobenzoesowy, kwas metajodohipuranowy, metajodobenzyloguanidyna, produkty metabolizmu, przerost nadnerczy, radiofarmaceutyk, rdzeń nadnerczy, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nasivin Sinex Aloes i Eukaliptus

Oksymetazolina w stężeniu 0,5 mg/ml (aerozol do nosa, roztwór) zawarta w preparacie Nasivin Sinex Aloes i Eukaliptus działa jako sympatykomimetyk powodujący obkurczenie naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa. Ze względu na mechanizm działania, preparat wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa), zaburzeniami endokrynologicznymi (nadczynność tarczycy, cukrzyca), zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, rozrostem gruczołu krokowego oraz u chorych z guzem chromochłonnym. Maksymalny czas stosowania nie powinien przekraczać 7 dni, a dawka pojedyncza 50 μl zawiera około 25 μg oksymetazoliny chlorowodorku. Przekroczenie zalecanego czasu lub dawki może prowadzić do tachyfilaksji oraz efektu z odbicia, skutkującego nasileniem niedrożności nosa po odstawieniu leku.
aerozol do nosa, alkohol benzylowy, chlorek benzalkoniowy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dławica piersiowa, efekt z odbicia, guz chromochłonny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedrożność nosa, obrzęk błony śluzowej nosa, oksymetazolina, podrażnienie błony śluzowej, reakcja alergiczna, reaktywne przekrwienie, rozrost gruczołu krokowego, tachyfilaksja, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie metaboliczne, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Sotahexal 160 160 mg

Sotalol chlorowodorek, substancja czynna preparatu SotaHEXAL, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania sotalolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), flekainidem, amiodaronem oraz beprydylem ze względu na wysokie ryzyko wydłużenia odstępu QT i proarytmii typu torsade de pointes. Również inne leki wydłużające QT, takie jak fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, terfenadyna, astemizol, erytromycyna i.v., halofantryna, pentamidyna oraz chinolony, wymagają ostrożności i monitorowania EKG. Współistniejące stosowanie antagonistów wapnia (werapamil, diltiazem) może prowadzić do addytywnego działania na przewodzenie przedsionkowo-komorowe, bradykardii i niewydolności serca, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego podawania. Ponadto, leki moczopędne usuwające potas oraz inne preparaty powodujące hipokaliemię (amfoterycyna B i.v., doustne kortykosteroidy, niektóre środki przeczyszczające) zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i magnezu w surowicy.
amfoterycyna B, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chinolon przeciwbakteryjny, doustny kortykosteroid, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, erytromycyna dożylna, fenotiazyna, floktafenina, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, lek moczopędny usuwający potas, lek przeciwarytmiczny, lek zwiotczający, niewydolność serca, pheochromocytoma, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor beta-2 adrenergiczny, sotalol chlorowodorek, terfenadyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, wydłużenie odstępu QT, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg

Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-bloker), posiada liczne przeciwwskazania wymagające szczegółowej oceny klinicznej przed zastosowaniem. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, ostrą niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym, blokami przewodzenia II/III stopnia bez stymulatora, objawową bradykardią, niedociśnieniem, znaczącym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, ciężką astmą oskrzelową lub POChP, ciężkimi postaciami choroby zarostowej tętnic obwodowych i zespołu Raynauda. Ponadto, nie należy stosować leku u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, w II i III trymestrze ciąży oraz w skojarzeniu z aliskirenem u chorych z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73m², a także z sakubitrylem i walsartanem. Produkt zawiera laktozę w dawkach od 40,97 mg do 163,88 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
afereza lipoprotein, aliskiren, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, dekompensacja niewydolności serca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, guz chromochłonny, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, lek inotropowy, nadwrażliwość na ramipryl, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktoidalna, receptory alfa-adrenergiczne, równowaga elektrolitowa, sakubitryl, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, umiarkowana astma oskrzelowa, umiarkowana POChP, wstrząs kardiogenny, zabieg pozaustrojowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie tętnic nerkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Risperidone Teva 25 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne rysperydonu w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, prowadzone na szczurach i psach przez okres do 12 miesięcy, wykazały istotne działania niepożądane związane z farmakodynamiką leku. Zaobserwowano m.in. pobudzenie gruczołów sutkowych indukowane prolaktyną, zmiany w układzie rozrodczym, zaburzenia OUN oraz opóźnienie dojrzewania płciowego przy ekspozycji przekraczającej 15-krotność maksymalnej ekspozycji u młodzieży (1,5 mg/dobę). W dawce 40 mg/kg mc. co 2 tygodnie u szczurów stwierdzono osteodystrofię, przy stężeniu leku w osoczu dwukrotnie wyższym niż maksymalne u ludzi, natomiast u psów nie zaobserwowano zmian kostnych przy dawce do 20 mg/kg mc. co 2 tygodnie, odpowiadającej 14-krotnej ekspozycji względem ludzi. Nie wykazano działania teratogennego, jednak odnotowano wpływ na zachowania rodzicielskie, masę urodzeniową i przeżywalność potomstwa oraz deficyty funkcji poznawczych u dorosłych szczurów po ekspozycji prenatalnej. Badania genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego rysperydonu.
antagonista dopaminy, antagonista receptorów dopaminergicznych, deficyt funkcji poznawczych, działanie teratogenne, gruczolak cewkowy nerki, gruczolak gruczołu sutkowego, gruczolak przysadki, gruczolak trzustki, guz chromochłonny, hiperkalcemia, hiperprolaktynemia, osteodystrofia, podanie domięśniowe, rysperydon o przedłużonym uwalnianiu, stężenie prolaktyny, torsade de pointes, wydłużenie QT, zaburzenia OUN
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sobycor

Bisoprolol, stosowany w leczeniu przewlekłej stabilnej niewydolności serca, wymaga rozpoczęcia terapii od fazy dostosowania dawki oraz stopniowego odstawiania, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, aby uniknąć nasilenia objawów. Monitorowanie stanu klinicznego jest niezbędne zarówno na początku, jak i podczas zakończenia leczenia. Bisoprolol należy stosować ostrożnie u pacjentów z cukrzycą insulinozależną, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzonymi chorobami serca, istotnymi wadami zastawkowymi oraz po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy. W przypadku chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa, terapia powinna być prowadzona z zachowaniem szczególnej ostrożności, rozpoczynając od najmniejszej dawki i stosując jednocześnie leki rozszerzające oskrzela.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba zarostowa tętnic obwodowych, cukrzyca insulinozależna, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, leczenie odczulające, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, łuszczyca, nadczynność tarczycy, pheochromocytoma, przewlekła stabilna niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wada zastawki, wahania stężenia glukozy, wrodzona choroba serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Doxan 4 4 mg

Doksazosyna, będąca alfa-adrenolitykiem, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jej działanie hipotensyjne oraz metabolizm. Współstosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, azotanami oraz inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil) może prowadzić do nasilonego efektu obniżającego ciśnienie tętnicze, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów hemodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, itrakonazol, rytonawir) zwiększają stężenie doksazosyny poprzez zahamowanie jej metabolizmu, co również wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei niesteroidowe leki przeciwzapalne, estrogeny oraz sympatykomimetyki mogą osłabiać efekt hipotensyjny doksazosyny, co jest istotne w kontekście kontroli ciśnienia tętniczego. W badaniu z cymetydyną odnotowano niewielkie zwiększenie AUC doksazosyny o 10%, bez wpływu na Cmax i t1/2, co nie wymaga zmiany dawkowania.
aktywność reninowa osocza, alfa-adrenolityk, amina katecholowa, antybiotyk makrolidowy, białko osocza, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, doksazosyna o przedłużonym uwalnianiu, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, efekt pierwszej dawki, guz chromochłonny, inhibitor enzymu, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kwas wanilinomigdałowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, NLPZ, parametr hemodynamiczny, retencja sodu, synteza prostaglandyn, tachykardia, tiazydowy lek moczopędny, wazodylatator
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esmocard Lyo

Esmocard Lyo (2500 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) wymaga ścisłego monitorowania podczas stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, bradykardia, wstrząs kardiogenny oraz zatrzymanie krążenia. Produkt należy rozpuścić i rozcieńczyć bezpośrednio przed podaniem, a infuzję prowadzić stopniowo, monitorując ciśnienie tętnicze oraz zapis EKG. W przypadku niedociśnienia lub bradykardii (częstość akcji serca <50-55/min z objawami) konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie infuzji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia, chorobami obturacyjnymi oskrzeli, cukrzycą, guzem chromochłonnym oraz u osób w podeszłym wieku, stosując mniejsze dawki początkowe. Esmocard Lyo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką bradykardią zatokową oraz niewyrównaną niewydolnością serca.
alfa-adrenolityk, astma oskrzelowa, beta2-adrenomimetyk, blok serca pierwszego stopnia, bradykardia, chromanie przestankowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dławica Prinzmetala, EKG, guz chromochłonny, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotermia, hipowolemia, kurczliwość mięśnia sercowego, łuszczyca, martwica skóry, nadczynność tarczycy, nadkomorowe zaburzenia rytmu, niedociśnienie tętnicze, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, tachykardia, utrata przytomności, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności serca, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia przewodzenia, zakrzepowe zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zespół Raynauda
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 25 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały wpływ na wiele narządów docelowych, w tym przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz narządy rozrodcze, przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Obserwowano nudności, biegunki, przekrwienie i martwicę tkanek, zmniejszenie liczby komórek szpiku kostnego, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W testach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
atrezja pęcherzyków, badanie toksykologiczne, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, koloid, komórki mezangium, nadnercze, narządy rozrodcze, organogeneza, pęcherzyki jajnikowe, płytka wzrostowa, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Theraflu Zatoki 650 mg + 10 mg

Theraflu Zatoki 650 mg + 10 mg, zawierający paracetamol i fenylefryny chlorowodorek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym sacharozę (12,6 g/saszetkę), żółcień pomarańczową (0,035 mg/saszetkę), sód (42,5 mg/saszetkę), glukozę oraz siarczyny. Ze względu na działanie sympatykomimetyczne fenylefryny, lek nie powinien być stosowany równocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) – zarówno podczas terapii, jak i do 2 tygodni po jej zakończeniu – trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, beta-adrenolitykami oraz innymi lekami o podobnym mechanizmie działania, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i nasilenia działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, dekongestant, działanie sympatykomimetyczne, fenylefryna, fenylefryny chlorowodorek, guz chromochłonny, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, katecholamina, lek sympatykomimetyczny, midriaza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje czynne, niewydolność serca, ostry napad jaskry, paracetamol, przełom nadciśnieniowy, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie źrenicy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca