guz chromochłonny

Guz chromochłonny (pheochromocytoma) to rzadki, przeważnie łagodny nowotwór wywodzący się z komórek chromochłonnych rdzenia nadnerczy. Guzy te produkują, magazynują i wydzielają katecholaminy (adrenalinę, noradrenalinę i dopaminę), co odpowiada za charakterystyczny obraz kliniczny.

Klasyczna triada objawów guza chromochłonnego obejmuje napadowe bóle głowy, nadmierne pocenie się i tachykardię z towarzyszącym nadciśnieniem tętniczym, często o charakterze paroksymalnym. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia metoksykatecholamin i kwasu wanilinomigdałowego w dobowej zbiórce moczu oraz badaniach obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, scyntygrafia z MIBG).

Leczeniem z wyboru jest chirurgiczne usunięcie guza. W okresie przedoperacyjnym konieczne jest odpowiednie przygotowanie farmakologiczne z zastosowaniem alfa-adrenolityków (fenoksybenzamina, doksazosyna), a następnie beta-adrenolityków, aby zapobiec przełomowi nadciśnieniowemu podczas zabiegu. Około 10% guzów chromochłonnych ma charakter złośliwy, a do 25% występuje w zespołach mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 50 mg

Sunitynib wykazuje wielonarządową toksyczność w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano efekty systemowe, takie jak wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki przewodu pokarmowego i przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Genotoksyczność sunitynibu nie wykazała mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro, a ocena metabolitu aktywnego nie została przeprowadzona. W badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów zaobserwowano nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych nadnerczy przy dawkach ≥1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków, AUC, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, genotoksyczność, grasica, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, martwica z włóknieniem, narażenie ogólnoustrojowe, opóźnienie kostnienia kręgów, organogeneza, poliploidia, przerost przysadki, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, ślinianka, śródbłoniak krwionośny złośliwy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, węzeł chłonny, wpływ na rozród i rozwój potomstwa, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zmniejszenie komórek szpiku kostnego, zwyrodnienie ciałek żółtych
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vivacor 12,5 mg

Vivacor (karwedylol) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (50 mg w dawce 6,25 mg, 62,5 mg w dawce 12,5 mg, 125 mg w dawce 25 mg) oraz sacharozę (12,5 mg w dawce 6,25 mg). Lek nie powinien być stosowany w stanach takich jak niestabilna lub zdekompensowana niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), ciężka bradykardia (<50 uderzeń/min), zespół chorej zatoki, wstrząs kardiogenny oraz znaczna retencja płynów wymagająca dożylnego leczenia inotropowego. Ponadto, ze względu na działanie beta-adrenolityczne, karwedylol jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnymi stanami skurczowymi oskrzeli oraz astmą oskrzelową w wywiadzie.
alfa-adrenolityk, anestetyk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cukrzyca, działanie wazokonstrykcyjne, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza, lek inotropowy dodatni, nadwrażliwość na karwedylol, nietolerancja składników, retencja płynów, sacharoza, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności wątroby, zdekompensowana niewydolność serca, zespół chorej zatoki, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 6,25 mg

Karwedylol (Coryol 6,25 mg) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek, cukrzycą, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, chorobą naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy oraz po ostrym zawale mięśnia sercowego. W trakcie zwiększania dawki u chorych z niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów, co wymaga dostosowania diuretyków i ewentualnego zmniejszenia dawki karwedylolu. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym (<100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek, a w przypadku pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Przed włączeniem karwedylolu po zawale mięśnia sercowego zaleca się stabilizację kliniczną i wcześniejsze stosowanie inhibitora ACE przez co najmniej 48 godzin. Karwedylol może maskować objawy hipoglikemii u diabetyków oraz powodować bradykardię (wskazane zmniejszenie dawki przy HR <55/min) i wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami naparstnicy.
alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa Prinzmetala, działanie dromotropowe, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, inhibitor ACE, karwedylol, lek moczopędny, łuszczyca, miażdżyca naczyń, nadczynność tarczycy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepożądane reakcje skórne, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja bronchospastyczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, tyreotoksykoza, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MST Continus

Produkt leczniczy MST Continus (siarczan morfiny) w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza depresji ośrodka oddechowego, centralnego bezdechu sennego (CBS) oraz uzależnienia opioidowego (OUD). Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat, w leczeniu bólu pooperacyjnego u młodzieży powyżej 12 lat oraz w okresie okołooperacyjnym (przed i 24 godziny po operacji). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami oddechowymi, chorobami wątroby, nerek, trzustki, zaburzeniami psychicznymi, a także u osób w podeszłym wieku. Występuje ryzyko ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), która może pojawić się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Morfina może powodować skurcz zwieracza Oddiego, co zwiększa ryzyko kolki żółciowej i nerkowej oraz zapalenia trzustki. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO, lekami hamującymi OUN (np. benzodiazepinami) oraz alkoholem ze względu na ryzyko nasilenia depresji oddechowej i śpiączki.
benzodiazepiny, centralny bezdech senny, chordotomia, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, duszność, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, inhibitory MAO, kolka nerkowa, kolka żółciowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność porażenna jelit, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przerost gruczołu krokowego, serce płucne, siarczan morfiny, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe, zaburzenia oddechowe, zaburzenia osobowości, zaburzenia psychiczne, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alotendin 5 mg + 5 mg

Alotendin, zawierający bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk selektywny) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z ich farmakodynamicznego wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Amlodypina jest przeciwwskazana m.in. w ciężkim niedociśnieniu tętniczym, wstrząsie (zwłaszcza kardiogennym), zwężeniu drogi odpływu lewej komory (np. zaawansowana stenozie aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Bisoprolol natomiast jest przeciwwskazany w ostrych stanach niewydolności serca wymagających dożylnej terapii inotropowej, wstrząsie kardiogennym, zaburzeniach przewodnictwa serca (blok AV II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), objawowej bradykardii, ciężkiej astmie oskrzelowej, zaawansowanej miażdżycy obwodowej, nieleczonym guzie chromochłonnym oraz kwasicy metabolicznej. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bisoprolol, amlodypinę lub substancje pomocnicze.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cukrzyca, guz chromochłonny, kwasica metaboliczna, łuszczyca, miażdżyca zarostowa tętnic, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, pheochromocytoma, pochodne dihydropirydyny, POChP, reakcja alergiczna, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, znieczulenie ogólne, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bibloc

Bisoprolol, zawarty w preparacie Bibloc, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, chorobami układu oddechowego, cukrzycą, blokiem przedsionkowo-komorowym I° oraz innymi schorzeniami kardiologicznymi. Terapia powinna rozpoczynać się od niskich dawek z stopniowym zwiększaniem, a nagłe przerwanie leczenia jest przeciwwskazane, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc bisoprolol stosuje się ostrożnie, monitorując objawy takie jak duszność czy kaszel, a w przypadku astmy zaleca się jednoczesne stosowanie leków rozszerzających oskrzela. W cukrzycy bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów z wahaniami glikemii lub stosujących ścisłą głodówkę. Ponadto, bisoprolol może nasilać reakcje anafilaktyczne i zmniejszać skuteczność adrenaliny w terapii odczulającej.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bradyarytmia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dławica piersiowa Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, terapia odczulająca, wrodzona wada serca, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adrenalina Aguettant

Preparat Adrenalina Aguettant w stężeniu 1 mg/10 ml (1:10 000) jest przeznaczony wyłącznie do stosowania dożylnego w sytuacjach nagłych i wymaga stałego nadzoru lekarskiego. Do podania domięśniowego należy stosować roztwór o stężeniu 1 mg/ml (1:1000). Dożylne podanie adrenaliny wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie, tachykardia, arytmie oraz niedokrwienie mięśnia sercowego, dlatego powinno być wykonywane wyłącznie przez doświadczony personel medyczny. Pacjenci wymagają ścisłego monitorowania parametrów życiowych, w tym ciągłego EKG, saturacji krwi oraz częstych pomiarów ciśnienia tętniczego. Preparat zawiera 35,4 mg sodu w ampułko-strzykawce, co stanowi 1,77% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO (2 g/dobę), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
arytmia serca, choroba naczyń mózgowych, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie tętnicze krwi, EKG, guz chromochłonny, hiperglikemia, hormony tarczycy, inhibitory MAO, jaskra wąskiego kąta, kardiomiopatia, katecholaminy, kwas mlekowy, kwasica metaboliczna, leki sympatykomimetyczne, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, obkurczenie naczyń krwionośnych, organiczna choroba serca, przełom nadciśnieniowy, pulsoksymetria, reakcja anafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, saturacja krwi, uszkodzenie mózgu, zaburzenia elektrolitowe, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Kamiren 2 mg

Doksazosyna, substancja czynna produktu Kamiren, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Z kolei osłabienie efektu hipotensyjnego doksazosyny może wystąpić pod wpływem NLPZ, estrogenów oraz sympatykomimetyków. Doksazosyna osłabia również działanie presyjne amin katecholowych (dopamina, adrenalina, fenylefryna i inne). Jako substrat CYP3A4, doksazosyna wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, klarytromycyna, rytonawir), które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu. Interakcja z cymetydyną powoduje 10% wzrost AUC doksazosyny, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej. Doksazosyna wiąże się z białkami osocza w 98% i nie wpływa na wiązanie leków takich jak digoksyna, warfaryna, fenytoina czy indometacyna.
adrenalina, aktywność reninowa osocza, alkohol etylowy, amina katecholowa, azotan, białko osocza, cymetydyna, CYP 3A4, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, efedryna, epinefryna, estrogen, fenylefryna, fenytoina, furosemid, guz chromochłonny, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, indynawir, inhibitor enzymu, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, Kamiren, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek urykozuryczny, metaraminol, metoksamina, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rytonawir, sakwinawir, sympatykomimetyk, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol Accord (chlorowodorek propranololu) w dawkach 10 mg i 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem serca II i III stopnia, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz dławicą Prinzmetala. Ponadto, lek jest absolutnie przeciwwskazany u osób z astmą oskrzelową, POChP, kwasicą metaboliczną, ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego oraz nieleczonym guzem chromochłonnym (pheochromocytoma). Propranolol może nasilać objawy tych schorzeń poprzez blokadę receptorów beta, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie funkcji skurczowej lewej komory, ciężka bradykardia, skurcz oskrzeli czy dramatyczny wzrost ciśnienia tętniczego. Warto zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (33,40 mg w dawce 10 mg i 133,60 mg w dawce 40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, blok zatokowo-przedsionkowy, blokada receptorów alfa, bradykardia, chlorowodorek propranololu, choroba naczyń obwodowych, ciężka bradykardia, dławica Prinzmetala, funkcja skurczowa lewej komory, glikogenoliza, guz chromochłonny, hipoglikemia, katecholaminy, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewyrównana niewydolność serca, objawy adrenergiczne hipoglikemii, opór oskrzelowy, pheochromocytoma, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptory alfa-adrenergiczne, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Conaret

Podczas terapii bisoprololem (preparat Conaret) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza przy rozpoczynaniu i odstawianiu leku, aby uniknąć pogorszenia czynności serca, szczególnie u chorych z dławicą piersiową. Zaleca się stopniowe odstawianie, z wyjątkiem sytuacji wymagających natychmiastowego przerwania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z cukrzycą (ze względu na maskowanie objawów hipoglikemii), podczas ścisłej głodówki, terapii odczulającej (ryzyko nasilonych reakcji anafilaktycznych i ograniczona skuteczność adrenaliny), blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, dławicą Prinzmetala oraz chorobą zarostową tętnic obwodowych. W przypadku znieczulenia ogólnego wskazane jest kontynuowanie bisoprololu, z uwzględnieniem możliwych interakcji i ryzyka bradyarytmii; przerwanie terapii powinno nastąpić stopniowo na 48 godzin przed zabiegiem, jeśli jest konieczne.
adrenalina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, cukrzyca typu I, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obturacyjna choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, receptor beta1, skurcz naczyń wieńcowych, tachykardia odruchowa, wada zastawkowa, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Jext 300 mcg

Produkt leczniczy Jext zawiera adrenalinę w dawkach 150 µg lub 300 µg (w postaci winianu) podawaną w formie roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu półautomatycznym i nie posiada bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania w nagłych reakcjach alergicznych, w tym anafilaksji. Zawiera jednak substancję pomocniczą – sodu pirosiarczyn (E 223) w ilości 0,086 mg/dawkę (Jext 150 µg) oraz 0,171 mg/dawkę (Jext 300 µg), która może rzadko wywoływać ciężkie reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli. W sytuacjach zagrożenia życia korzyści z podania adrenaliny zdecydowanie przewyższają potencjalne ryzyko związane z obecnością pirosiarczynu.
adrenalina winianowa, anafilaksja, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, cukrzyca, guz chromochłonny, jaskra wąskokątowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagła reakcja alergiczna, przeciwwskazanie bezwzględne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, wstrzykiwacz półautomatyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności prostaty, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metocard ZK

Metocard ZK, zawierający metoprolol bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, cukrzycą, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz chorobami naczyń obwodowych. Metoprolol może maskować objawy hipoglikemii i nadczynności tarczycy, a także nasilać objawy chorób naczyń obwodowych i zaburzenia przewodnictwa serca. U pacjentów z guzem chromochłonnym konieczne jest wcześniejsze zastosowanie alfa-adrenolityku. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i nagłego zgonu; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej dwa tygodnie, kończąc na dawce 11,875 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającej 12,5 mg metoprololu winianu) przez minimum cztery dni.
alfa-adrenolityk, angina Prinzmetala, astma oskrzelowa, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, choroba naczyń obwodowych, choroba zastawkowa serca, glikemia, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, metabolizm węglowodanów, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nadczynność tarczycy, niestabilna dławica piersiowa, niestabilna niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, receptor beta2-adrenergiczny, selektywny lek beta1-adrenolityczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib G.L. Pharma 25 mg

Dane przedkliniczne sunitynibu obejmują szerokie spektrum badań toksykologicznych, genotoksyczności oraz rakotwórczości, prowadzone na szczurach, małpach i innych modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (do 9 miesięcy) zaobserwowano zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz układzie rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc i zmniejszenie LVEF. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Genotoksyczność wykazała brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć stwierdzono poliploidię in vitro. Potencjał rakotwórczy ujawniono w modelach myszy transgenicznych i szczurów, gdzie dawki ≥ 25 mg/kg mc./dobę (≥ 7,3-krotna ekspozycja względem AUC u ludzi) indukowały nowotwory przewodu pokarmowego i rozrosty nadnerczy, jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie toksykologiczne, ciałko żółte, degranulacja komórek pęcherzykowych, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, guz chromochłonny, metabolit, narząd docelowy, nasady kostne, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, przerost przysadki, rak gruczołów Brunnera, rakotwórczość, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, szpik kostny, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozród, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej
Leksykon substancji czynnych
Jobenguan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Jobenguan, będący składnikiem radiofarmaceutyków znakowanych izotopami jodu 123I lub 131I, jest stosowany zarówno w diagnostyce, jak i terapii nowotworów neuroendokrynnych, zwłaszcza guzów chromochłonnych. Ze względu na możliwość szybkiego uwalniania noradrenaliny z ziarnistości chromafinowych, istnieje ryzyko przełomu nadciśnieniowego, co wymaga monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego podczas podawania. Blokada tarczycy preparatami stabilnego jodu (jodek potasu, jodan potasu, płyn Lugola w dawce 100-130 mg jodu/dobę u dorosłych lub nadchloran potasu 400-500 mg/dobę) jest niezbędna, aby ograniczyć wychwyt wolnego radioaktywnego jodu. Schemat blokady różni się w zależności od izotopu i celu zastosowania: dla MIBG-131I diagnostycznego blokada trwa 3-4 dni, dla terapeutycznego 10-15 dni, a dla MIBG-123I 1-2 dni. U dzieci dawki jodku potasu są dostosowane do wieku (np. noworodki 16 mg jednorazowo, dzieci powyżej 13 lat 130 mg/dobę). Przed podaniem należy odstawić leki wpływające na wychwyt jobenguanu, zwłaszcza przeciwnadciśnieniowe, które powinny być odstawione na minimum 2 tygodnie, z możliwością zastąpienia propranololem.
alkohol benzylowy, blokada tarczycy, choroba nowotworowa, ciśnienie tętnicze, cisplatyna, dysfagia, guz chromochłonny, hipogonadyzm hipergonadotropowy, jobenguan, jodan potasu, jodek potasu, leczenie cytostatykami, lek przeciwnadciśnieniowy, metajodobenzyloguanidyna, nadchloran potasu, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, pęcherz moczowy, płyn lugola, propranolol, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rurka intubacyjna, scyntygrafia całego ciała, stan hormonalny, supresja szpiku, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, trombocytopenia, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Promazin Jelfa 25 mg

Promazin Jelfa (chlorowodorek promazyny) w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na promazynę, fenotiazyny lub substancje pomocnicze (laktoza jednowodna, sacharoza, barwniki E 104, E 110, E 124). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują stany śpiączkowe, guz chromochłonny (ryzyko przełomu nadciśnieniowego), ciężką niewydolność wątroby, nerek i krążenia, agranulocytozę, chorobę Parkinsona, przebyty złośliwy zespół neuroleptyczny, a także stosowanie u kobiet karmiących i dzieci. Lek może nasilać depresję OUN, wywoływać neutropenię, pogarszać objawy parkinsonowskie oraz prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i hematologicznych.
agranulocytoza, chlorowodorek promazyny, choroba Parkinsona, cukrzyca, depresja ośrodkowego układu nerwowego, guz chromochłonny, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, jaskra z wąskim kątem przesączania, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, leukopenia, metabolizm glukozy, miastenia, morfologia krwi, neutropenia, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw parkinsonowski, objawy pozapiramidowe, otępienie, padaczka, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, promazyna, przełom nadciśnieniowy, receptor dopaminergiczny, stan śpiączkowy, właściwość antycholinergiczna, zaburzenie rytmu serca, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach toksyczności wielomiesięcznej sunitynibu u szczurów i małp zaobserwowano istotne zmiany w wielu narządach, w tym przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica komórek pęcherzykowych) oraz śliniankach (przerost gronek). Dodatkowo stwierdzono zmiany w układzie rozrodczym (zanik macicy, zgrubienie płytki wzrostu kości, zmniejszony wzrost pęcherzyków jajnikowych). Efekty te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych sunitynibu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracje chromosomalne, aktywacja metaboliczna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, limfocyty krwi obwodowej, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przerost gronek, przewód pokarmowy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna grasicy, trzustka zewnątrzwydzielnicza, węzły chłonne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sotalol Aurovitas 80 mg

Sotalol Aurovitas, dostępny w dawkach 40 mg, 80 mg i 160 mg, jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują m.in. zespół wydłużonego odstępu QT (wrodzony lub nabyty), częstoskurcz torsades de pointes, niekontrolowaną niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II° i III° (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem), dusznicę bolesną Prinzmetala, zespół chorej zatoki, bradykardię poniżej 50 uderzeń na minutę, astmę oskrzelową, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc oraz ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym, kwasicą metaboliczną, objawem Raynauda oraz w przypadku nadwrażliwości na sotalol, sulfonamidy lub laktozę (obecna w tabletkach w ilościach 15,50 mg, 31,00 mg i 62,00 mg odpowiednio dla dawek 40 mg, 80 mg i 160 mg).
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cukrzyca, dusznica Prinzmetala, działanie inotropowe ujemne, guz chromochłonny, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica metaboliczna, leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy III, nadwrażliwość na leki, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw Raynauda, POChP, skurcz oskrzeli, sotalol chlorowodorek, torsades de pointes, umiarkowana niewydolność nerek, wstrząs kardiogenny, zaburzenia elektrofizjologiczne serca, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krążenia obwodowego, zespół chorej zatoki, zespół wydłużonego odstępu QT, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bisocard 5 mg

Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Bisocard, jest selektywnym β1-adrenolitykiem, którego stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych, zwłaszcza związanych z układem sercowo-naczyniowym i oddechowym. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego, objawową bradykardię oraz ciężką astmę oskrzelową i ciężką POChP. Dodatkowo, bisoprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym, ciężkimi postaciami zarostowej choroby tętnic obwodowych, zespołu Raynauda oraz kwasicą metaboliczną. Tabletki Bisocard zawierają laktozę jednowodną (120 mg w dawce 5 mg i 115 mg w dawce 10 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa ciężka, asystolia, beta-adrenolityk selektywny, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, guz chromochłonny, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, maskowanie hipoglikemii, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na bisoprolol, niedociśnienie tętnicze objawowe, nietolerancja laktozy, niewyrównana niewydolność serca, obturacja oskrzeli, ostra niewydolność serca, POChP, przełom nadciśnieniowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-1, receptor beta-2 w oskrzelach, skurcz oskrzeli, stan hemodynamiczny, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa

Podczas terapii prednizonem (Medoxa) konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko immunosupresji, która zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze i oportunistyczne, a także możliwość maskowania objawów infekcji. Istotne jest monitorowanie pacjentów z utajonymi infekcjami, takimi jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B, oraz stosowanie leczenia przeciwinfekcyjnego w określonych stanach klinicznych, np. przy ostrych zakażeniach wirusowych, przewlekłym zapaleniu wątroby z HBsAg+, czy ogólnoustrojowych zakażeniach grzybiczych i pasożytniczych. Prednizon wymaga ścisłej kontroli u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak choroba wrzodowa, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, zaburzenia psychiczne, jaskra, a także u osób z podejrzeniem guza chromochłonnego ze względu na ryzyko przełomu. Zaleca się regularne badania okulistyczne co 3 miesiące oraz kontrolę ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza przy dawkach ≥15 mg/dobę u pacjentów z twardziną układową, aby zapobiec przełomowi nerkowemu i innym powikłaniom.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność serca, cukrzyca, fluorochinolony, glikokortykosteroidy, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, profilaktyka osteoporozy, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie rogówki, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaćma, zakażenia grzybicze, zakażenia oportunistyczne, zapalenie ścięgien, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vicks Antigrip Dzień i Noc 500 mg + 60 mg; 500 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Vicks AntiGrip Dzień i Noc zawiera w tabletkach na dzień 500 mg paracetamolu oraz 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, natomiast w tabletkach na noc 500 mg paracetamolu i 25 mg difenhydraminy chlorowodorku. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne, u osób poniżej 15 roku życia bez wyraźnej decyzji lekarza, a także u pacjentów z chorobami układu krążenia, w tym nadciśnieniem tętniczym, ze względu na ryzyko nasilenia objawów przez pseudoefedrynę. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą, guzem chromochłonnym, nadczynnością tarczycy, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania, ciężką niewydolnością nerek oraz zatrzymaniem moczu, ze względu na potencjalne powikłania wynikające z działania sympatykomimetycznego i antycholinergicznego składników.
beta-bloker, choroba układu krążenia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, difenhydramina chlorowodorek, działanie niepożądane, guz chromochłonny, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, jaskra zamkniętego kąta, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, paracetamol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna chlorowodorek, rozrost gruczołu krokowego, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tetmodis 25 mg

Tetrabenazyna (Tetmodis 25 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 60,8 mg laktozy w tabletce, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z rezerpiną oraz inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność zespołu hipokinezy i sztywności ruchowej (parkinsonizm), nieleczonej lub nieodpowiednio leczonej depresji oraz skłonności samobójczych, gdyż tetrabenazyna może nasilać objawy depresyjne i zwiększać ryzyko zachowań samobójczych.
depresja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, guz chromochłonny, guz przysadki mózgowej, guzy zależne od prolaktyny, inhibitory monoaminooksydazy, karmienie piersią, katecholaminy, laktacja, metabolizm leku, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja cukru, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm, pheochromocytoma, prolaktyna, rak piersi, rezerpina, skłonności samobójcze, substancja czynna, tetrabenazyna, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon chorób i schorzeń
Hiperglikemia w cukrzycy – Etiologia i przyczyny

Hiperglikemia, definiowana jako podwyższony poziom glukozy we krwi, jest kluczowym objawem cukrzycy i wynika z zaburzeń homeostazy glukozy, obejmujących zmniejszone wydzielanie insuliny, insulinooporność oraz zwiększoną produkcję glukozy w wątrobie. W cukrzycy typu 1 hiperglikemia jest konsekwencją autoimmunologicznego zniszczenia komórek β trzustki, prowadzącego do niedoboru insuliny, natomiast w cukrzycy typu 2 dominuje insulinooporność i dysfunkcja komórek β. Wartości glikemii na czczo w stanie przedcukrzycowym mieszczą się w zakresie 100–125 mg/dl. Hiperglikemia indukuje uszkodzenia mitochondriów, dysfunkcję śródbłonka, zwiększa produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6) oraz zaburza funkcjonowanie układu odpornościowego. Ponadto, czynniki takie jak stres, infekcje, nieprawidłowa farmakoterapia, leki (np. glikokortykosteroidy, leki przeciwpsychotyczne, beta-blokery) oraz zjawiska fizjologiczne (np. zjawisko brzasku, efekt Somogyi) mogą nasilać hiperglikemię. Wartości ciśnienia tętniczego ≥130/80 mmHg oraz poziomy cholesterolu HDL ≤40 mg/dl i triglicerydów ≥150 mg/dl stanowią dodatkowe czynniki ryzyka.
akromegalia, choroba autoimmunologiczna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów, dyslipidemia, efekt Somogyi, endokrynopatia, gastropareza, glikokortykosteroid, guz chromochłonny, hemochromatoza, hiperglikemia, hiperglikemiczny stan hiperosmolarny, homeostaza glukozy, insulinooporność, interleukina-6, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwaga lub otyłość, nefropatia cukrzycowa, neuropatia cukrzycowa, nieprawidłowa glikemia na czczo, pen insulinowy, pheochromocytoma, pompa insulinowa, produkcja glukozy w wątrobie, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, reaktywna forma tlenu, retinopatia cukrzycowa, stan przedcukrzycowy, układ odpornościowy, upośledzona tolerancja glukozy, wydzielanie insuliny, zaburzenie funkcji śródbłonka, zaćma, zespół Cushinga, zespół policystycznych jajników, zwłóknienie torbielowate
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxar 4 mg

Doksazosyna, będąca substratem CYP3A4 i wiążąca się w 98% z białkami osocza, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, azotanów oraz inhibitorów PDE-5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie doksazosyny w osoczu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei NLPZ, estrogeny oraz leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać jej działanie hipotensyjne poprzez mechanizmy retencji sodu i wody, aktywację receptorów adrenergicznych lub hamowanie syntezy prostaglandyn. W badaniach klinicznych wykazano, że cymetydyna (400 mg 2x/dobę) zwiększa AUC doksazosyny o 10%, bez istotnej zmiany Cmax i t½, co wskazuje na umiarkowany wpływ na metabolizm leku.
aktywność reninowa osocza, beta-adrenolityk, białko osocza, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, estrogen, guz chromochłonny, inhibitor PDE-5, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metabolizm leku, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, receptor alfa-adrenergiczny, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxanorm 1 mg

Doksazosyna, będąca selektywnym antagonistą receptorów α1-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii nadciśnienia tętniczego i rozrostu gruczołu krokowego. Współstosowanie doksazosyny z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, lekami rozszerzającymi naczynia, azotanami oraz inhibitorami PDE-5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil) może prowadzić do nasilonego działania hipotensyjnego, w tym objawowego niedociśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta. Z kolei niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny oraz sympatykomimetyki mogą osłabiać efekt hipotensyjny doksazosyny. Ponadto, doksazosyna może osłabiać presyjne działanie leków takich jak dopamina, adrenalina, efedryna czy fenylefryna, co jest istotne przy stosowaniu leków presyjnych w sytuacjach nagłych i może wymagać dostosowania ich dawek.
adrenalina, aktywność reninowa osocza, alkohol etylowy, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, azotan, beta-adrenolityk, białko osocza, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, digoksyna, doksazosyna, działanie hipotensyjne, efedryna, epinefryna, farmakokinetyka doksazosyny, fenylefryna, fenytoina, furosemid, guz chromochłonny, hipotensja ortostatyczna, indometacyna, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, interakcja lekowa, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek presyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metaraminol, metoksamina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, prostaglandyna, receptor adrenergiczny, retencja sodu i wody, rozrost gruczołu krokowego, sildenafil, substancja czynna, sympatykomimetyk, tadalafil, tiazydowy lek moczopędny, wardenafil, warfaryna, zaburzenie erekcji
Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie wtórne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Nadciśnienie wtórne, stanowiące 5-10% przypadków nadciśnienia tętniczego (a nawet do 30% u pacjentów <30 r.ż.), jest wynikiem identyfikowalnej przyczyny, takiej jak choroby nerek (np. nefropatia cukrzycowa, przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek, ADPKD), zaburzenia endokrynologiczne (np. hiperaldosteronizm pierwotny, guz chromochłonny, zespół Cushinga), obturacyjny bezdech senny oraz leki (np. NLPZ, doustne środki antykoncepcyjne). Diagnostyka obejmuje m.in. ocenę eGFR, badanie moczu, stosunek aldosteronu do reniny, polisomnografię oraz badania obrazowe nerek. Wskazaniem do podejrzenia nadciśnienia wtórnego są m.in. oporne nadciśnienie (>140/90 mm Hg pomimo 3 leków), nagły wzrost ciśnienia, wiek <30 lat oraz złośliwe nadciśnienie. Wczesne rozpoznanie i leczenie przyczyny może prowadzić do normalizacji ciśnienia i zmniejszenia ryzyka powikłań, takich jak choroby serca, niewydolność nerek czy udar mózgu.
angiografia TK, antagonista receptora angiotensyny, badanie hormonów tarczycy, badanie ogólne moczu, choroba serca, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, dieta DASH, doustny środek antykoncepcyjny, dysplazja włóknisto-mięśniowa, elektrokardiografia, farmakoterapia, glukoza na czczo, guz chromochłonny, hematokryt, hiperaldosteronizm pierwotny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metanefryna w moczu, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie oporne, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie wtórne, nadciśnienie z odbicia, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, nefropatia cukrzycowa, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obturacyjny bezdech senny, otyłość centralna, polisomnografia, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stwardnienie kłębuszków nerkowych, twarz księżycowata, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wielotorbielowatość nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół Cushinga, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – AuroBetina 8 mg

Przy kwalifikacji pacjenta do terapii betahistyną, substancją czynną preparatu AuroBetina (dostępnego w dawkach 8 mg, 16 mg i 24 mg), kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, w szczególności nadwrażliwości na betahistynę lub substancje pomocnicze. Betahistyna, będąca syntetycznym analogiem histaminy, może wywoływać reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Preparat dostępny jest w formie niepowlekanych tabletek o średnicach odpowiednio 7,0 mm (8 mg), 8,5 mm (16 mg) i 10,0 mm (24 mg), z możliwością dzielenia tabletek 16 mg i 24 mg na równe dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.
adrenalina i noradrenalina, aminy katecholowe, analog histaminy, dichlorowodorek betahistyny, guz chromochłonny, komórki chromochłonne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, ocena kliniczna, pheochromocytoma, postać farmaceutyczna, przełom nadciśnieniowy, rdzeń nadnerczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka niepowlekana, wydzielanie katecholamin, wywiad medyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilatrend 12,5 mg

Karwedylol, substancja czynna preparatu Dilatrend, jest beta-adrenolitykiem o działaniu wazodylatacyjnym, stosowanym w terapii schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na karwedylol lub substancje pomocnicze (tabletki 12,5 mg zawierają 59,10 mg laktozy i 12,50 mg sacharozy), niestabilną lub zdekompensowaną niewydolność serca, ciężką retencję płynów, blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia bez stymulatora, ciężką bradykardię (<50/min), zespół chorej zatoki, ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <85 mmHg), wstrząs kardiogenny, astmę lub stany skurczowe oskrzeli, kwasicę metaboliczną, klinicznie istotne zaburzenia czynności wątroby oraz guza chromochłonnego bez uprzedniej blokady alfa-adrenolitycznej. Stosowanie u pacjentów z tymi stanami może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie funkcji skurczowej lewej komory, nasilenie obturacji dróg oddechowych czy przełom nadciśnieniowy.
alfa-adrenolityk, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze skurczowe, cukrzyca, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, działanie wazodylatacyjne, efekt z odbicia, funkcja skurczowa lewej komory, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja tkanek, hipotonia, karwedylol, kwasica metaboliczna, lek inotropowy dodatni, metabolizm węglowodanów, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, nietolerancja cukrów, obturacja dróg oddechowych, parametr hemodynamiczny, parametr wentylacyjny, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor alfa, receptor beta-2, retencja płynów, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz oskrzeli, stężenie leku w osoczu, stosunek korzyści do ryzyka, stymulator serca, substancja pomocnicza, układ bodźcoprzewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zdekompensowana niewydolność serca, zespół chorej zatoki
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tiapridal 100 mg

Tiapridal 100 mg (111,10 mg tiaprydu chlorowodorku) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Lek nie powinien być stosowany u osób z nowotworami zależnymi od podwyższonego stężenia prolaktyny, takimi jak prolactinoma przysadki mózgowej oraz niektóre typy raka piersi, gdyż tiapryd może stymulować progresję tych guzów. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z guzem chromochłonnym (pheochromocytoma) z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego spowodowanego uwalnianiem katecholamin.
benzamidy, chlorowodorek tiaprydu, choroba Parkinsona, guz chromochłonny, guz przysadki, katecholaminy, komórki chromochłonne, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, nadwrażliwość, nowotwór piersi, parkinsonizm, pheochromocytoma, progresja nowotworu, prolactinoma, prolaktyna, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, receptory dopaminowe, tiapryd, zwoje współczulne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen Zatoki 200 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Nurofen Zatoki, zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku w tabletce powlekanej, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia, kobiet w ciąży i karmiących piersią, a także u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym NLPZ. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z chorobami przewodu pokarmowego (czynna choroba wrzodowa, perforacja, krwawienie), chorobami układu sercowo-naczyniowego (ciężka choroba wieńcowa, tachykardia, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca klasa IV wg NYHA, krwotoczny udar mózgu w wywiadzie) oraz ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych wynikających z działania pseudoefedryny i ibuprofenu.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, guz chromochłonny, ibuprofen i pseudoefedryna, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczny udar mózgu, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polipowatość nosa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skaza krwotoczna, tachykardia, zatrzymanie moczu
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Etiologia i przyczyny

Tachykardia definiowana jest jako rytm serca przekraczający 100 uderzeń na minutę w spoczynku i może mieć etiologię zarówno fizjologiczną, jak i patologiczną. Fizjologiczne przyczyny obejmują m.in. wysiłek fizyczny, stres, gorączkę czy ciążę, natomiast patologiczne związane są z chorobami serca (np. choroba niedokrwienna, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatie, wady zastawkowe, zapalenie mięśnia sercowego), zaburzeniami przewodzenia (np. zespół Wolff-Parkinson-White, AVNRT, AVRT), zaburzeniami hormonalnymi (np. nadczynność tarczycy, guz chromochłonny), nieprawidłowościami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), a także stanami takimi jak anemia, wstrząs, zatorowość płucna czy choroby płuc (POChP, bezdech senny). Tachykardia może być również indukowana przez leki (beta-mimetyki, pseudoefedryna, leki psychotropowe) oraz substancje psychoaktywne (alkohol, kofeina, narkotyki). Wartości częstości rytmu serca w tachykardii zatokowej wynoszą zwykle 100-160/min, w częstoskurczu nadkomorowym 150-250/min, a w częstoskurczu komorowym 120-250/min.
alkoholizm, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, AVNRT, AVRT, bezdech senny, choroba niedokrwienna serca, ciąża, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, gorączka, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiomiopatia, krwotok, lek przeciwalergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwastmatyczny, lek psychotropowy, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność serca, odwodnienie, palenie tytoniu, paraganglioma, POChP, równowaga kwasowo-zasadowa, sepsa, stres emocjonalny, tachykardia, tachykardia komorowa, tamponada serca, wada zastawkowa serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, wysiłek fizyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugada, zespół długiego QT
Leksykon chorób i schorzeń
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (men 2) – Patofizjologia i mechanizm

Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (MEN 2) to dziedziczny zespół nowotworowy o podłożu genetycznym, związany z mutacjami genu RET kodującego receptorową kinazę tyrozynową. Mutacje te prowadzą do konstytutywnej aktywacji kinazy RET, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek i rozwojem nowotworów, głównie raka rdzeniastego tarczycy (MTC), guzów chromochłonnych nadnerczy oraz pierwotnej nadczynności przytarczyc (w MEN2A). Mutacje w zewnątrzkomórkowej domenie bogatej w cysteinę (eksony 10 i 11) są charakterystyczne dla MEN2A, natomiast mutacja M918T w eksonie 16 (wewnątrzkomórkowa domena kinazy tyrozynowej) odpowiada za ponad 95% przypadków MEN2B, cechujących się agresywnym przebiegiem choroby. Ryzyko rozwoju MTC do 50. roku życia waha się od 18% do 95%, z najwyższą penetracją mutacji w kodonie 620, a mutacja M918T wiąże się z niemal 100% penetracją i wczesnym wystąpieniem choroby.
choroba Hirschsprunga, czynnik ryzyka, dziedziczenie autosomalne dominujące, GDNF, guz chromochłonny, historia rodzinna, kinaza tyrozynowa, konstytutywna aktywacja, mutacja genu RET, mutacja germline, mutacja wysokiego ryzyka, nowotwór, penetracja genu, pierwotna nadczynność przytarczyc, rak rdzeniasty tarczycy, rdzeń nadnerczy, receptorowa kinaza tyrozynowa, stratyfikacja ryzyka, tyroidektomia profilaktyczna, utrata heterozygotyczności, wielogruczolakowatość endokrynna typu 2
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levonor 1 mg/ml

LevonoR (noradrenalina 1 mg/ml, koncentrat do infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, w tym sód (0,147 mmol/3,39 mg/ml) i sodu pirosiarczyn (1 mg/ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Nie zaleca się stosowania u chorych z hipotensją po zawale mięśnia sercowego, dławicą Prinzmetala, chorobami zakrzepowymi (zakrzepica naczyń wieńcowych, krezkowych, obwodowych), a także w połączeniu z wziewnymi anestetykami (halotan, cyklopropan) lub lekami zwiększającymi wrażliwość mięśnia sercowego na katecholaminy, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, Levonor jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaczną hipoksją lub hiperkapnią, gdyż może pogłębiać niedotlenienie i prowadzić do kwasicy metabolicznej.
choroba wieńcowa, choroba zakrzepowa, częstoskurcz komorowy, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoksja, hipowolemnia, katecholamina, kwasica, lek wazopresyjny, martwica tkanek, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwienie obwodowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noradrenalina, skurcz tętnic wieńcowych, stan zagrożenia życia, wazokonstrykcja, wynaczynienie, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica naczyń wieńcowych
Leksykon substancji czynnych
Feniramina – Przeciwwskazania stosowania

Feniramina, występująca w postaci maleinianu feniraminy, jest lekiem przeciwhistaminowym pierwszej generacji stosowanym w złożonych preparatach na infekcje górnych dróg oddechowych, takich jak Fenirex i Theraflu ExtraGRIP. Podstawowymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na feniraminę lub inne składniki preparatu, jaskra z wąskim kątem przesączania, przerost gruczołu krokowego oraz ciężka niewydolność wątroby. W przypadku Theraflu ExtraGRIP dodatkowo przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na orzeszki ziemne lub soję, nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym, ciężkimi schorzeniami układu krążenia oraz nadciśnieniem tętniczym, ze względu na obecność fenylefryny. Feniramina jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 15 lat (Fenirex) oraz poniżej 12 lat (Theraflu ExtraGRIP).
choroba wrzodowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dolne drogi moczowe, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwalergiczne, działanie sedatywne, działanie sympatykomimetyczne, guz chromochłonny, infekcja górnych dróg oddechowych, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, maleinian feniraminy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, receptor beta-adrenergiczny, schorzenia układu krwionośnego, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol bursztynian – Przeciwwskazania stosowania

Metoprolol bursztynian, dostępny w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg (odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na metoprolol, inne beta-adrenolityki lub substancje pomocnicze. Nie należy stosować leku u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, nieleczoną niewydolnością serca (zwłaszcza z obrzękiem płuc), bradykardią zatokową poniżej 50 uderzeń/min, zespołem chorego węzła zatokowego, wstrząsem kardiogennym oraz niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg). W przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego przeciwwskazania obejmują częstość akcji serca <45/min, odstęp PQ >0,24 s oraz ciśnienie skurczowe <100 mm Hg. Dodatkowo, ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego, kwasica metaboliczna oraz nieleczony guz chromochłonny wykluczają stosowanie metoprololu bursztynianu.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia zatokowa, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, diltiazem, dławica piersiowa, dyzopiramid, guz chromochłonny, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, Metocard ZK, metoprolol bursztynian, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odstęp PQ, ostry zawał mięśnia sercowego, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie obwodowego krążenia tętniczego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coldrex MaxGrip C

Lek Coldrex MaxGrip C zawiera paracetamol, co wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów zawierających paracetamol lub sympatykomimetyków (np. fenylefryny). Przedawkowanie paracetamolu, nawet w dawce 5 g u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. przewlekły alkoholizm, niedożywienie, terapia induktorami enzymów wątrobowych), może prowadzić do ciężkiej niewydolności wątroby, wymagającej przeszczepu lub skutkującej zgonem. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję paracetamolu z flukloksacyliną, która może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową (HAGMA), zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, posocznicą, niedożywieniem lub przewlekłym alkoholizmem. Zalecana jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie 5-oksoproliny w moczu w trakcie takiej terapii.
5-oksoprolina, anoreksja, beta-adrenolityk, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, guz chromochłonny, jaskra zamkniętego kąta, karbamazepina, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność wątroby, prymidon, przerost prostaty, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reduktaza methemoglobinowa, rozedma płuc, ryfampicyna, Sunset Yellow, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zakażenie HIV, zespół Raynauda
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sobycombi 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Sobycombi, dostępny w czterech wariantach dawkowania (5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg bisoprololu fumaranu i amlodypiny), jest preparatem złożonym łączącym beta-adrenolityk (bisoprolol) oraz antagonisty wapnia (amlodypinę). Przeciwwskazania do stosowania obejmują zarówno indywidualne ograniczenia dla bisoprololu, takie jak ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia (blok AV II/III stopnia bez rozrusznika, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy), bradykardia objawowa, niedociśnienie objawowe, ciężka astma oskrzelowa, ciężka choroba zarostowa tętnic obwodowych i zespół Raynauda, nieleczony guz chromochłonny oraz kwasica metaboliczna, jak i przeciwwskazania dla amlodypiny, takie jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty), oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Nadwrażliwość na składniki leku lub substancje pomocnicze stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do terapii.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia objawowa, choroba zarostowa tętnic, dekompensacja niewydolności serca, guz chromochłonny, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, niedociśnienie objawowe, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, pochodna dihydropirydyny, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda, zwężenie zastawki aorty
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Celiprolol Vitabalans 200 mg

Celiprolol Vitabalans w dawce 200 mg w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z licznymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak wstrząs kardiogenny, znaczna bradykardia (<50 uderzeń/min), niewyrównana niewydolność serca, zespół chorego węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, dławica Prinzmetala oraz niedociśnienie z ciśnieniem skurczowym <100 mmHg. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z guzem chromochłonnym, kwasicą metaboliczną, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min), ostrą niewydolnością wątroby oraz w schorzeniach układu oddechowego, takich jak POChP, ostre napady astmy czy skurcz oskrzeli. Przeciwwskazaniem jest także późne stadium choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespół Raynauda, ze względu na ryzyko pogorszenia krążenia obwodowego.
astma, astma oskrzelowa, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, celiprolol, choroba zarostowa tętnic obwodowych, dławica Prinzmetala, dysfagia, guz chromochłonny, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pheochromocytoma, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metocard ZK

Metocard ZK (metoprololu bursztynian) w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, cukrzycą, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz chorobami naczyń obwodowych. Metoprolol może maskować objawy hipoglikemii i nadczynności tarczycy, a także nasilać objawy chorób naczyń obwodowych i łuszczycy. U pacjentów z guzem chromochłonnym konieczne jest wcześniejsze i jednoczesne stosowanie alfa-adrenolityków, aby zapobiec przełomowi nadciśnieniowemu. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i nagłego zgonu; odstawianie powinno odbywać się stopniowo przez co najmniej dwa tygodnie, z dawką końcową 11,875 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającą 12,5 mg metoprololu winianu) przez minimum cztery dni.
alfa-adrenolityk, angina Prinzmetala, astma oskrzelowa, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, choroba naczyń obwodowych, dusznica bolesna Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, kontrola glikemii, lek beta-adrenolityczny, lek beta1-adrenolityczny, łuszczyca, metabolizm węglowodanów, metoprololu bursztynian, nadczynność tarczycy, niedokrwienie obwodowe, nieselektywny lek beta-adrenolityczny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, receptor beta2-adrenergiczny, skurcz naczyń wieńcowych, tyreotoksykoza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sudafed Xylospray DEX dla dzieci

Sudafed Xylospray DEX, zawierający ksylometazolinę (0,5 mg/ml) i deksopantenol (50 mg/ml), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami, w tym u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), z jaskrą z wąskim kątem przesączania, ciężkimi chorobami układu krążenia, guzem chromochłonnym, zaburzeniami metabolicznymi (np. nadczynność tarczycy, cukrzyca), porfirią oraz rozrostem gruczołu krokowego. U pacjentów z zespołem długiego odstępu QT stosowanie ksylometazoliny może zwiększać ryzyko ciężkich arytmii komorowych, co wymaga ścisłego nadzoru lub unikania leku. Przewlekłe stosowanie może prowadzić do reaktywnego przekrwienia błony śluzowej nosa (rhinitis medicamentosa) oraz zaniku błony śluzowej, dlatego w takich przypadkach konieczne jest monitorowanie i stopniowe odstawianie preparatu, zaczynając od jednego otworu nosowego.
arytmia komorowa, choroba niedokrwienna serca, choroba układu krążenia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, deksopantenol, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, działanie presyjne, efekt z odbicia, guz chromochłonny, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, ksylometazolina, ksylometazoliny chlorowodorek, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, obrzęk błony śluzowej nosa, porfiria, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, rhinitis medicamentosa, rozrost gruczołu krokowego, wydzielanie katecholamin, zaburzenie metaboliczne, zanik błony śluzowej nosa, zespół długiego QT
Leksykon substancji czynnych
Metoklopramid – Działania niepożądane

Metoklopramid, stosowany jako lek przeciwwymiotny i prokinetyczny, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą wystąpić zarówno po krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu. Do najczęstszych należą zaburzenia pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm i akatyzja (częstość ≥1/100 do <1/10), szczególnie u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych, a także senność (bardzo często, ≥1/10). Ostra dystonia i dyskineza występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), natomiast dyskineza późna, potencjalnie długotrwała i nieodwracalna, pojawia się z nieznaną częstością, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Rzadkie, ale zagrażające życiu powikłania to złośliwy zespół neuroleptyczny oraz zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia (niezbyt często), zatrzymanie akcji serca, wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes (częstość nieznana). Metoklopramid może również powodować zaburzenia psychiczne, takie jak depresja (często) i omamy (niezbyt często), a także reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, szczególnie po podaniu dożylnym.
agranulocytoza, akatyzja, astenia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfagia, dyskineza, dyskineza późna, dystonia ostra, ginekomastia, guz chromochłonny, hiperprolaktynemia, hipertermia, lek prokinetyczny, lek przeciwwymiotny, leukopenia, methemoglobinemia, metoklopramid, mlekotok, neutropenia, obrzęk krtani, parkinsonizm, porfiria, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, sulfhemoglobinemia, tachykardia, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Iporel

Produkt leczniczy Iporel (klonidyna chlorowodorek) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych (np. choroba Raynauda), niewydolnością naczyń mózgowych lub wieńcowych, bradyarytmiami łagodnymi i umiarkowanymi, polineuropatią, zaparciami oraz niewydolnością mięśnia sercowego. U pacjentów z dodatnim wywiadem depresyjnym konieczna jest regularna ocena stanu psychicznego ze względu na ryzyko nasilenia objawów depresyjnych. Klonidyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego u chorych z niewydolnością nerek wskazane jest indywidualne dostosowanie dawki oraz monitorowanie parametrów nerkowych i odpowiedzi klinicznej. Warto podkreślić, że Iporel nie jest skuteczny w nadciśnieniu tętniczym wtórnym do guza chromochłonnego.
beta-adrenolityk, bloker receptorów adrenergicznych, bradyarytmia, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba Raynauda, dializa, epizod depresyjny, guz chromochłonny, klonidyna chlorowodorek, krążenie obwodowe, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolit, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność naczyń mózgowych, niewydolność naczyń wieńcowych, niewydolność nerek, perfuzja, polineuropatia, zaburzenie depresyjne, zaburzenie hemodynamiczne, zaparcie, zespół odstawienia
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metoprolol Medreg

Metoprolol winian wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, gdzie jest przeciwwskazany w ciężkich postaciach astmy i POChP. U pacjentów stosujących agonistów receptorów beta2 konieczna jest weryfikacja i ewentualne zwiększenie ich dawek. Lek może maskować objawy hipoglikemii u chorych na cukrzycę, zwłaszcza tachykardię i drżenie, co wymaga ścisłej kontroli glikemii. Metoprolol może również maskować objawy nadczynności tarczycy, które mogą się nasilić po odstawieniu leku, dlatego wskazana jest regularna kontrola stanu tarczycy. U pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia i zaburzeniami krążenia obwodowego (np. zespół Raynauda, chromanie przestankowe) stosowanie metoprololu wymaga ostrożności, a w ciężkich przypadkach jest przeciwwskazane. Bradykardia z tętnem spoczynkowym poniżej 55/min wymaga zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku.
agonista receptorów beta2, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, brak laktazy, chromanie przestankowe, dławica Prinzmetala, działanie inotropowe, guz chromochłonny, hipoglikemia, klonidyna, łuszczyca, metoprolol winian, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, środek znieczulający, udar, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metocard

Podczas terapii metoprololem (Metocard) kluczowe jest unikanie nagłego odstawienia leku ze względu na ryzyko zaostrzenia niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego oraz nagłego zgonu. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez minimum dwa tygodnie, redukując ją o połowę aż do dawki 25 mg, którą należy kontynuować przez co najmniej 4 dni przed całkowitym zakończeniem terapii. W przypadku bradykardii konieczne jest zmniejszenie dawki lub powolne odstawienie. Metoprolol może nasilać zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, wymaga więc monitorowania kardiologicznego, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami przewodzenia. Lek może również maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą oraz zaburzać kontrolę glikemii, co wymaga dostosowania leczenia przeciwcukrzycowego. U pacjentów z astmą oskrzelową konieczna jest ostrożność, a w przypadku stosowania beta2-adrenomimetyków może być potrzebna korekta ich dawki.
alergen, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kontrola glikemii, leczenie przeciwcukrzycowe, łuszczyca, metoprolol, nadczynność tarczycy, nagły zgon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, tyreotoksykoza, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Concoram 10 mg + 5 mg

Concoram, będący połączeniem bisoprololu fumaranu i amlodypiny bezylanu, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu składników. Amlodypina, jako bloker kanałów wapniowych dihydropirydynowych, jest przeciwwskazana w ciężkim niedociśnieniu tętniczym, wstrząsie (zwłaszcza kardiogennym), zwężeniu drogi odpływu z lewej komory (np. ciężkie zwężenie zastawki aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Bisoprolol, selektywny beta-adrenolityk, nie powinien być stosowany u pacjentów z ostrą lub zdekompensowaną niewydolnością serca wymagającą inotropów dożylnych, wstrząsem kardiogennym, zaburzeniami przewodnictwa (blok AV II/III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy), objawową bradykardią, ciężką astmą oskrzelową, ciężką chorobą zarostową tętnic obwodowych lub zespołem Raynauda, nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy oraz kwasicą metaboliczną. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany przy nadwrażliwości na którykolwiek ze składników aktywnych lub substancje pomocnicze.
amlodypina, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, dihydropirydyna, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipotensja, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewyrównana cukrzyca, ostra niewydolność serca, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Metoprolol, selektywny β1-adrenolityk, jest szeroko stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzeń rytmu oraz niewydolności serca. W terapii należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, cukrzycą (ze względu na maskowanie objawów hipoglikemii i konieczność monitorowania glikemii), guzami chromochłonnymi (wymagającymi jednoczesnego leczenia α-adrenolitykiem), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z obturacyjnymi chorobami płuc, gdzie konieczne jest stosowanie β2-mimetyków. Metoprolol może nasilać zaburzenia przewodzenia serca, dlatego w przypadku narastającej bradykardii dawkę należy zmniejszyć lub odstawić lek stopniowo. U pacjentów z dławicą Prinzmetala i zaburzeniami krążenia obwodowego (np. choroba Raynauda) stosowanie metoprololu wymaga szczególnej ostrożności. W przypadku niewydolności serca konieczne jest stabilizowanie stanu klinicznego przed rozpoczęciem terapii, a u pacjentów z niewielką rezerwą sercową rozważenie dodatkowego leczenia glikozydami naparstnicy i/lub lekami moczopędnymi.
alfa-adrenolityk, anestezjolog, antagoniści wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-mimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca insulinozależna, dławica Prinzmetala, glikozydy naparstnicy, guz chromochłonny, guz rdzenia nadnerczy, hipoglikemia, leki moczopędne, łuszczyca, metoprolol, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niestabilna cukrzyca, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, POChP, przerostowa kardiomiopatia zaporowa, reakcja anafilaktyczna, skurcz tętnic wieńcowych, suchość oczu, werapamil, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół Raynauda, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Acebutolol Gedeon Richter 200 mg

Acebutolol, beta-adrenolityk dostępny w postaci tabletek powlekanych 200 mg i 400 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na acebutolol, inne beta-adrenolityki lub substancje pomocnicze, w tym alergia na pszenicę (poza celiakią). Preparat zawiera laktozę jednowodną (152,3 mg w tabletce 200 mg i 21,2 mg w tabletce 400 mg) oraz skrobię pszenną z glutenem (do 132 µg w tabletce 200 mg i do 118 µg w tabletce 400 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy i alergią na pszenicę. W zakresie przeciwwskazań kardiologicznych wymienia się blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia bez rozrusznika, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardię <50/min, wstrząs kardiogenny, niewyrównaną niewydolność serca oraz naczynioskurczową postać dławicy piersiowej (Prinzmetala).
alergia na pszenicę, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba trzewna, cukrzyca, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, POChP, przełom nadciśnieniowy, skrobia pszeniczna, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Adadox 2 mg

Doksazosyna, substancja czynna leku Adadox, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z inhibitorami PDE-5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil), co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka objawowego niedociśnienia. Podobnie, łączenie doksazosyny z innymi lekami blokującymi receptory alfa oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi może skutkować znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego, wymagającym monitorowania pacjenta. Doksazosyna jest substratem CYP3A4, dlatego stosowanie jej z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) może zwiększać stężenie leku w osoczu i nasilać działania niepożądane. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna powoduje umiarkowany, 10% wzrost AUC doksazosyny, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej. Sympatykomimetyki mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe doksazosyny, a jednoczesne stosowanie wymaga kontroli ciśnienia tętniczego.
aktywność reninowa osocza, beta-adrenolityk, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, fenytoina, furosemid, guz chromochłonny, indometacyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rytonawir, sympatykomimetyk, tachykardia odruchowa, warfaryna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Sotalol Aurovitas 40 mg

Sotalol chlorowodorek, będący lekiem klasy III przeciwarytmicznych, wykazuje istotne ryzyko indukcji groźnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza torsades de pointes, szczególnie w warunkach hipokaliemii i bradykardii. Współistniejące stosowanie sotalolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid) oraz klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutylid), a także niektórymi neuroleptykami (np. tiorydazyna, haloperydol) i antybiotykami (erytromycyna dożylna, moksyfloksacyna), jest przeciwwskazane ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka arytmii komorowych. Ponadto, sotalol hamuje kompensacyjne reakcje sercowo-naczyniowe, co jest szczególnie istotne przy jednoczesnym stosowaniu floatafeniny lub podczas znieczulenia wziewnego halogenowego. Monitorowanie EKG oraz elektrolitów, zwłaszcza potasu, jest obligatoryjne w trakcie terapii, a hipokaliemię należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia.
alfa-metylodopa, amfoterycyna B, amifostyna, amiodaron, anestetyk halogenowy, antagonista wapnia, baklofen, beta-agonista, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, dofetylid, donepezyl, dyzopiramid, erytromycyna dożylna, floatafenina, galantamina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, guz chromochłonny, halofantryna, haloperydol, hipoglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, insulina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny typu imipraminy, lewomepromazyna, lidokaina, meflochina, metadon, mizolastyna, moksyfloksacyna, neostygmina, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, odstęp QT, pentamidyna, pilokarpina, pirydostygmina, pochodna dihydropirydyny, pochodna fenotiazyny, propafenon, rywastygmina, sparfloksacyna, sulfonamid hipoglikemizujący, takryna, tetrakozaktyd, tiorydazyna, torsades de pointes, werapamil, winkamina, zaburzenia automatyzmu serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zahamowanie zatokowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anafranil

Anafranil, zawierający chlorowodorek klomipraminy w dawkach 10 mg i 25 mg, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko nasilenia objawów depresji, myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz z historią prób samobójczych. Nasilenie lęku, psychozy farmakogenne, epizody manii lub hipomanii mogą wystąpić podczas terapii, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji leczenia. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami przewodzenia serca oraz w podeszłym wieku zaleca się kontrolę EKG ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecane. Hipokaliemia powinna być skorygowana przed rozpoczęciem terapii, a ciśnienie tętnicze monitorowane ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek klomipraminy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cykliczne zaburzenie afektywne, drgawki kloniczne mięśni, działanie antycholinergiczne, epizod manii, guz chromochłonny, guz rdzenia nadnerczy, hipertermia, hipomania, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny, liczba białych krwinek, majaczenie, morfologia krwi, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, napad paniki, nasilenie lęku, nerwiak niedojrzały, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość serca, niewydolność układu krążenia, padaczka, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, porażenna niedrożność jelit, próg drgawkowy, przewlekłe zaparcie, psychoza farmakogenna, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skłonność samobójcza, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zaburzenie przewodzenia, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sobycor 5 mg

Bisoprolol, zawarty w leku Sobycor (dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą niewydolnością serca, wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia bez rozrusznika, zespołem chorego węzła zatokowego, bradykardią objawową z HR <60/min oraz objawowym niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <100 mmHg). Ponadto, bisoprolol jest bezwzględnie przeciwwskazany u chorych z ciężką astmą oskrzelową, ciężkimi postaciami choroby zarostowej tętnic obwodowych, zespołem Raynauda oraz nieleczonym guzem chromochłonnym (pheochromocytoma). Kwasica metaboliczna również stanowi przeciwwskazanie do stosowania bisoprololu ze względu na ryzyko zaburzeń kompensacji kwasicy i funkcji oddechowej.
astma oskrzelowa, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja, hipotensja, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, obturacja, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, pojemność minutowa, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptory beta, skurcz oskrzeli, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda