działanie embriotoksyczne
Działanie embriotoksyczne to negatywny wpływ substancji chemicznych, leków, czynników fizycznych lub biologicznych na rozwijający się zarodek (embrion). Zjawisko to występuje w okresie od zapłodnienia do zakończenia organogenezy, czyli w pierwszym trymestrze ciąży u ludzi.
Embriotoksyczność może prowadzić do zaburzeń rozwojowych, wad wrodzonych, opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego lub nawet obumarcia zarodka. Szczególnie niebezpieczny jest okres organogenezy (3-8 tydzień ciąży), gdy formują się podstawowe narządy i układy. Substancje embriotoksyczne mogą działać bezpośrednio na tkanki zarodka lub pośrednio poprzez zaburzenie funkcji łożyska.
W praktyce klinicznej ocena potencjału embriotoksycznego jest kluczowym elementem badań przedklinicznych leków. Według klasyfikacji FDA leki dzieli się na kategorie bezpieczeństwa w ciąży (A, B, C, D, X), gdzie kategoria X oznacza udowodnione działanie embriotoksyczne. Do znanych substancji embriotoksycznych należą m.in. talidomid, niektóre leki przeciwpadaczkowe, alkohol etylowy, izotretynoina oraz wysokie dawki promieniowania jonizującego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu, uzupełnione o wyniki badań cytalopramu ze względu na podobny profil toksykologiczno-kinetyczny, wskazują na potencjalne kardiotoksyczne działanie w modelu szczura. W badaniach porównawczych podawanie dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne skutkowało zastoinową niewydolnością serca, co korelowało z maksymalnym stężeniem leku w osoczu, a nie z wartością AUC. Maksymalne stężenie bez efektów toksycznych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC escytalopramu było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się z wpływem na aminy biogenne i zmniejszeniem przepływu wieńcowego, prowadzącym do niedokrwienia, jednak nie potwierdzono korelacji tych efektów z obserwacjami klinicznymi u ludzi.
amina biogenna, działanie embriotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, naczynie wieńcowe, niedokrwienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy ciała płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heviran 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru wykazały niski potencjał mutagenny i brak działania rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, w tym długoterminowych badaniach na szczurach i myszach. Ocena wpływu na płodność ujawniła szkodliwy, lecz w większości odwracalny efekt na spermatogenezę u szczurów i psów przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, natomiast badania na myszach obejmujące dwa pokolenia nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność rozrodczą ani rozwój potomstwa.
acyklowir, badania na gryzoniach, badania niestandardowe, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, dawkowanie acyklowiru, droga podania leku, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Bromoheksyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania toksyczności ostrej bromoheksyny wykazały niski potencjał toksyczny, z wartością LD50 po podaniu doustnym u królików >10 g/kg masy ciała oraz po podaniu dootrzewnowym u szczurów >3 g/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, którym podawano doustnie dawki 50, 100 i 200 mg/kg przez 3 miesiące, nie stwierdzono negatywnego wpływu na układ krwiotwórczy ani na histologię narządów wewnętrznych. Dodatkowo, badania genotoksyczności (test Amesa in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo) oraz długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego bromoheksyny.
babka lancetowata, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, bromoheksyna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, dziewanna, obraz histologiczny, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na płodność, układ krwiotwórczy, wartość LD50 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadacontrol 10 mg
Przedkliniczne badania tadalafilu, substancji czynnej leku Tadacontrol, wykazały brak istotnych działań niepożądanych w kontekście farmakologicznym i toksykologicznym przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Oceny obejmowały wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, nie wykazując przeciwwskazań do stosowania u ludzi. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły zmian w narządach wewnętrznych ani parametrów biochemicznych. Testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału mutagennego i kancerogennego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach, przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, a dawka 30 mg/kg mc./dobę nie powodowała efektów niepożądanych w rozwoju przedurodzeniowym i pourodzeniowym. Ponadto, nie zaobserwowano zaburzeń płodności u szczurów obu płci.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, mutacja genowa, nabłonek kanalików nasiennych, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, spermatogeneza, stężenie leku we krwi, tadalafil, toksyczność, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa płodu - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cytyzyna, stosowana w terapii uzależnienia od nikotyny, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. Badania farmakologiczne i toksykologiczne przeprowadzone na myszach, szczurach i psach nie wykazały istotnych działań niepożądanych, w tym braku toksyczności wobec hemopoezy, błony śluzowej żołądka, nerek i wątroby. Indeks terapeutyczny cytyzyny jest szeroki, co potwierdza jej bezpieczeństwo stosowania. Ponadto, badania kardiologiczne na świnkach morskich nie wykazały zaburzeń rytmu serca po podaniu substancji, co jest istotne ze względu na potencjalne ryzyko związane z oddziaływaniem na receptory nikotynowe układu sercowo-naczyniowego.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, biotransformacja w hepatocytach, błona śluzowa żołądka, cytyzyniklina, działanie cytotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, hemopoeza, indeks terapeutyczny, izolowane komórki wątroby, peroksydacja lipidów, receptor nikotynowy, substancja czynna, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Eskulina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Eskulina, będąca składnikiem preparatów Proktosedon (10 mg eskuliny) i Venescin (0,5 mg eskuliny), stosowanych odpowiednio w chorobach proktologicznych i niewydolności żylnej, wymaga ostrożności w terapii kobiet w ciąży i karmiących piersią. Proktosedon zawiera dodatkowo hydrokortyzon, chlorowodorek cynchokainy i siarczan neomycyny; hydrokortyzon wykazuje potencjalne działanie teratogenne i embriotoksyczne, w tym ryzyko rozszczepu podniebienia, opóźnienia rozwoju płodów oraz supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Venescin, zawierający escynę, jest przeciwwskazany w I trymestrze ciąży, a w II i III trymestrze oraz w okresie laktacji może być stosowany wyłącznie po ocenie korzyści i ryzyka przez lekarza. Proktosedon jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na przenikanie hydrokortyzonu do mleka i ryzyko zahamowania wzrostu dziecka.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek cynchokainy, choroba proktologiczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, escyna, eskulina, hamowanie wzrostu, hydrokortyzon, laktacja, niewydolność żylna, opóźnienie rozwoju płodu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, Proktosedon, przenikanie do mleka matki, rozszczep podniebienia, rutozyd, siarczan neomycyny, trymestr ciąży, Venescin, wyciąg z nasion kasztanowca - Leksykon substancji czynnych
Naftyfina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Naftyfina, obecna w kremie Exoderil w stężeniu 10 mg/g, nie posiada wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania embriotoksycznego, teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest badań klinicznych u ludzi, co wymusza zachowanie szczególnej ostrożności. Z tego względu stosowanie naftyfiny w tych okresach jest zalecane jedynie w sytuacjach wyraźnej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. W przypadku karmienia piersią brak jest danych dotyczących przenikania substancji do mleka oraz potencjalnego wpływu na dziecko, co również stanowi przeciwwskazanie do rutynowego stosowania preparatu.
- Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne dotyczące tyzanidyny wskazują na niewielką ostrą toksyczność oraz brak mutagennego i rakotwórczego działania w badaniach in vitro i in vivo. W 13-tygodniowych badaniach toksyczności u szczurów podawano dawki dobowo 1,7, 8 oraz 40 mg/kg mc., obserwując głównie objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego (CNS), takie jak pobudzenie ruchowe, agresja, drżenie i drgawki, zwłaszcza przy najwyższych dawkach. U psów dawki ≥1 mg/kg mc. powodowały zmiany w EKG oraz wpływ na CNS, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), co sugeruje potencjalne ryzyko hepatotoksyczności. W badaniach długoterminowych (52 tygodnie) dawki 0,15-1,5 mg/kg mc. potwierdziły te obserwacje, wskazując na nadmierne działanie farmakologiczne tyzanidyny przy wyższych dawkach.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, drgawki, drżenie, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, miorelaksacja, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, sedacja, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tyzanidyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 10 mg + 10 mg
Preparat Co-Prestarium, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Peryndopryl nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, a jego toksyczność przewlekła dotyczy głównie nerek, z odwracalnymi uszkodzeniami. Badania reprodukcyjne na różnych gatunkach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć jako inhibitor ACE może wpływać na rozwój płodu, powodując opóźnienie rozwoju, zwiększoną śmiertelność płodów oraz wady wrodzone u gryzoni i królików. Płodność szczurów nie uległa zaburzeniu. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi, wpływała na opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, jednak badania płodności u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę nie wykazały negatywnego wpływu.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutacja genowa, parametr rozrodczy, peryndopryl z argininą, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces nowotworowy, spermatyda, toksyczność przewlekła, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciprex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, choć niekompletne, opierają się na danych dotyczących cytalopramu ze względu na podobny profil bezpieczeństwa obu substancji. Badania na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność obu leków, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była bardziej związana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem, jednak kliniczne dane nie potwierdzają tych efektów u ludzi. Dodatkowo, obserwowano odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, bez jasnego znaczenia klinicznego.
amina biogenna, AUC, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DIKY 4% 40 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku DIKY 4% (aerozol na skórę zawierający 40 mg/g diklofenaku sodu) wykazały brak działania drażniącego na skórę u królików, co potwierdza dobrą tolerancję miejscową preparatu. Kompleksowe badania obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu diklofenaku zgodnie z zaleceniami. W zakresie wpływu na reprodukcję i rozwój embrionalny, diklofenak nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, jednak zaobserwowano embriotoksyczność przy dawkach toksycznych dla matek oraz zmniejszoną zdolność implantacji u szczurów i hamowanie owulacji u królików.
aerozol na skórę, aplikacja miejscowa, diklofenak sodu, działanie drażniące na skórę, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, implantacja zarodka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owulacja, rozwój embrionalny, skurcz macicy, synteza prostaglandyn, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Etenzamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etenzamid, będący składnikiem złożonego preparatu Etopiryna (100 mg etenzamidu, 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 50 mg kofeiny), posiada ograniczone dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. W przeciwieństwie do etenzamidu, kwas acetylosalicylowy jest dobrze przebadany i wykazuje brak działania mutagennego w teście Amesa oraz brak działania rakotwórczego przy podawaniu szczurom przez 68 tygodni w dawce 0,5% karmy. Jednakże obserwowano aberracje chromosomalne w hodowli fibroblastów ludzkich, co wskazuje na potencjalne ryzyko genotoksyczne. Kwas acetylosalicylowy wykazuje także działanie teratogenne, embriotoksyczne i fetotoksyczne, wpływając negatywnie na rozrodczość, w tym hamując owulację u szczurów, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w okresie ciąży i laktacji.
W zakresie toksyczności ostrej, dawki przekraczające 10 g u dorosłych i 4 g u dzieci mogą prowadzić do zgonu, przy czym stężenia kwasu salicylowego w osoczu na poziomie 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, a 400-500 μg/ml mogą skutkować śpiączką i śmiercią. Przewlekłe stosowanie kwasu acetylosalicylowego wiąże się z miejscowym działaniem drażniącym na błony śluzowe przewodu pokarmowego, zwiększając ryzyko krwotoków, zwłaszcza przy współistniejących wrzodach, oraz z nefrotoksycznością obserwowaną w badaniach na zwierzętach. W praktyce klinicznej bezpieczeństwo stosowania etenzamidu należy oceniać w kontekście całego preparatu Etopiryna, uwzględniając interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kwasem acetylosalicylowym i kofeiną oraz szczególne środki ostrożności związane z kwasem acetylosalicylowym.
aberracja chromosomalna, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, etenzamid, Etopiryna, hamowanie owulacji, kofeina, krwotok, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, objawy zatrucia, ostre zatrucie, potencjał mutagenny, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, ryzyko genotoksyczne, śpiączka, stężenie kwasu salicylowego, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości karcynogenne, właściwości mutagenne, wrzód przewodu pokarmowego, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flecainide acetate Holsten 50 mg
Przedkliniczne badania dotyczące bezpieczeństwa stosowania flekainidu octanu wskazują na potencjalne ryzyko teratogenności i embriotoksyczności, choć wyniki są niejednoznaczne. W jednym z badań na królikach zaobserwowano działanie teratogenne i embriotoksyczne, natomiast inne badania na królikach, szczurach i myszach nie potwierdziły tych efektów. Brak jest precyzyjnie określonego marginesu bezpieczeństwa, co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie bezpiecznej dawki w odniesieniu do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Akineton 5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa biperydenu mleczanu, substancji czynnej produktu Akineton 5 mg/ml (roztwór do wstrzykiwań), obejmują ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego oraz wpływu na reprodukcję. Badania toksyczności przewlekłej na szczurach i psach nie wykazały toksyczności narządowej, co wskazuje na dobry profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomalnych. Jednakże brak jest długoterminowych badań dotyczących potencjału rakotwórczego biperydenu u zwierząt doświadczalnych. Informacje dotyczące toksyczności ostrej oraz przypadków przedawkowania znajdują się w punkcie 4.9 Charakterystyki Produktu Leczniczego.
aberracja chromosomalna, bezpieczeństwo stosowania, bezpieczeństwo stosowania leku, biperyden mleczan, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, karmienie piersią, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie leku, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Jomeprol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Jomeprol, substancja czynna środka kontrastowego Iomeron, nie wykazuje działania teratogennego ani embriotoksycznego w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, co stanowi istotną informację w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych. Niemniej jednak, ze względu na brak pełnych danych klinicznych oraz potencjalne ryzyko związane z ekspozycją na jod, decyzja o zastosowaniu jomeprolu powinna być podejmowana wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności diagnostycznej, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku kobiet w wieku rozrodczym dostępne dane nie wskazują na negatywny wpływ jomeprolu na płodność, jednak należy zachować ostrożność, zwłaszcza w kontekście procedur z użyciem promieniowania jonizującego i środków kontrastowych zawierających jod.
badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, jod, jomeprol, karmienie piersią, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, model zwierzęcy, płodność, promieniowanie jonizujące, środek kontrastowy Iomeron, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie, substancja czynna, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nitresan 20 mg 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa nitrendypiny, substancji czynnej leku Nitresan, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję. Badania te, przeprowadzone na różnych modelach zwierzęcych, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Ocena toksyczności ostrej i przewlekłej nie ujawniła szczególnych efektów niepożądanych, a testy genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania embriotoksycznego ani teratogennego, co jest istotne w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży, choć zaleca się odniesienie do danych klinicznych i zaleceń SPC.
badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nadciśnienie tętnicze, nitrendypina, rozwój płodu, stosowanie w ciąży, toksyczność ostra, toksyczność ostrej dawki, toksyczność przewlekła, układ kostny, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allospes 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych. Badania cytogenetyczne in vitro nie wykazały aberracji chromosomalnych przy stężeniach do 100 µg/ml, a badania in vivo przy dawkach do 600 mg/dobę przez około 40 miesięcy potwierdziły brak takich efektów. Allopurynol nie indukował powstawania związków nitrozowych ani nie wpływał na transformację limfocytów, co potwierdza brak potencjału mutagennego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie wykazały działania rakotwórczego, co zwiększa wiarygodność bezpieczeństwa stosowania leku Allospes.
aberracja chromosomalna, allopurynol, badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, cykl komórkowy, DNA, działanie embriotoksyczne, genotoksyczność, grupa nitrozowa, organogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał rakotwórczy, transformacja limfocytów, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Peripheral
Produkt leczniczy SmofKabiven Peripheral nie był bezpośrednio badany pod kątem bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, jednak dane przedkliniczne opierają się na wynikach badań poszczególnych składników: emulsji tłuszczowej SMOFlipid, roztworów aminokwasów, glukozy oraz glicerofosforanu sodu. Badania farmakologiczne dotyczące toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz bezpieczeństwa stosowania tych składników nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego po zastosowaniu roztworów aminokwasów, a podobnych efektów nie oczekuje się również po emulsji tłuszczowej i glicerofosforanie sodu podawanych w zalecanych dawkach substytucyjnych. Składniki stosowane w stężeniach fizjologicznych nie powinny negatywnie wpływać na płodność ani zdolności rozrodcze.
badanie farmakologiczne, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie uczulające, genotoksyczność, glicerofosforan sodu, leczenie substytucyjne, leczenie żywieniowe, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał alergizujący, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SmofKabiven Peripheral, SMOFlipid, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wpływ teratogenny - Leksykon substancji czynnych
Mandur Bhasma – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mandur Bhasma, zawierający żelazo w stanach utlenienia +2 i +3 (3 mg na tabletkę, w dawce 33 mg w preparacie Liv.52), wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej nie osiągnięto dawki śmiertelnej nawet przy podaniu 5000 mg/kg masy ciała, co uniemożliwiło ustalenie maksymalnej dawki tolerowanej. Długotrwałe podawanie doustne w dawkach 1000-3000 mg/kg przez 9 miesięcy nie wykazało negatywnego wpływu na masę ciała ani inne parametry zdrowotne zwierząt. Badania toksyczności reprodukcyjnej potwierdziły brak działania embriotoksycznego i teratogennego, a także brak negatywnego wpływu na rozwój płodów i potomstwa u szczurów w okresie ciąży i laktacji.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, Liv.52, maksymalna dawka tolerowana, Mandur Bhasma, minimalna dawka śmiertelna, mutacje letalne, mutagenność, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, żelazo - Leksykon substancji czynnych
Chloramfenikol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chloramfenikol, obecny w maściach Detreomycyna 1% (10 mg/g) oraz Detreomycyna 2% (20 mg/g), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego przy minimalnej absorpcji ogólnoustrojowej po aplikacji miejscowej. Stężenia chloramfenikolu w surowicy po miejscowym stosowaniu są co najmniej 100-krotnie niższe niż te, które mogłyby wywołać działania niepożądane systemowe. Badania przedkliniczne nie wykazały kardiotoksyczności, neurotoksyczności ani nefrotoksyczności po dożylnym podaniu. Analizy in vitro wskazały cytotoksyczność jedynie dla wybranych metabolitów chloramfenikolu (nitrozochloramfenikol, dehydrochloramfenikol, NAP-chloramfenikol) w zakresie stężeń 2×10⁻⁶ do 2×10⁻³ mol/l, podczas gdy sam chloramfenikol oraz inne metabolity (glukuronian, pochodne alkoholowe) nie wykazywały takiego działania.
absorpcja ogólnoustrojowa, anemia aplastyczna, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, badanie toksyczności, chloramfenikol, cytotoksyczność, dehydrochloramfenikol, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, glukuronian chloramfenikolu, kardiotoksyczność, maść, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nitrozochloramfenikol, spektrum przeciwbakteryjne, szpik kostny, wady rozwojowe płodu, wbudowywanie tymidyny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Heviran Comfort 200 mg
Acyklowir, substancja czynna preparatu Heviran Comfort, może być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią wyłącznie po indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. Badania po wprowadzeniu leku na rynek nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych u dzieci matek stosujących acyklowir, a badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły działania embriotoksycznego ani teratogennego przy standardowych dawkach. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że po podaniu doustnym 200 mg pięć razy na dobę, stężenie acyklowiru w mleku matki wynosi od 60% do 410% stężenia w osoczu, co może skutkować ekspozycją niemowlęcia na dawkę dobową do 0,3 mg/kg masy ciała. Z tego względu stosowanie leku u kobiet karmiących wymaga szczególnej ostrożności i rozważenia ewentualnego czasowego przerwania karmienia piersią.
acyklowir, badanie farmakokinetyczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, Heviran Comfort, karmienie piersią, liczba plemników, morfologia plemników, płodność kobieca, płodność męska, ruchliwość plemników, stężenie leku w mleku, stężenie w osoczu, toksyczność, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxoli hydrochloridum Fontane 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Ambroxoli hydrochloridum Fontane, wykazuje niski profil toksyczności ostrej oraz brak selektywnego działania toksycznego na narządy docelowe w badaniach przedklinicznych. Poziomy NOAEL przy wielokrotnym podaniu doustnym wyniosły odpowiednio: 150 mg/kg/dzień u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg/dzień u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg/dzień u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg/dzień u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności dożylnej (4 tygodnie) u szczurów (4, 16, 64 mg/kg/dzień) i psów (45, 90, 120 mg/kg/dzień) nie wykazały ciężkiej toksyczności miejscowej ani układowej, a obserwowane działania niepożądane były odwracalne. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach doustnych do 3000 mg/kg/dzień u szczurów i 200 mg/kg/dzień u królików, a NOAEL dla rozwoju peri- i postnatalnego wyniósł 50 mg/kg/dzień.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, NOAEL, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania, rozwój peri- i postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dożylna, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol APTEO MED 15 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej syropu Ambroksol APTEO MED (15 mg/5 ml), wykazały brak działania teratogennego i embriotoksycznego przy podawaniu doustnym samicom szczurów albinosów w dawkach do 3000 mg/kg masy ciała oraz królików do 200 mg/kg masy ciała. Ponadto, ambroksol nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 500 mg/kg masy ciała. Testy mutagenności, w tym test Amesa i test mikrojądrowy, potwierdziły brak działania mutagennego substancji w badanych systemach laboratoryjnych, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku w modelach zwierzęcych.
Jednakże, podawanie ambroksolu ciężarnym samicom szczurów w dawce 500 mg/kg masy ciała spowodowało opóźnienie rozwoju płodu, manifestujące się zmniejszoną masą ciała i rozmiarami płodu. Efekt ten wystąpił jedynie przy najwyższej badanej dawce, znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W związku z tym, pomimo ogólnie korzystnego profilu bezpieczeństwa, obserwacje te powinny być uwzględnione przy ocenie stosowania ambroksolu u kobiet w ciąży, zwłaszcza w kontekście ryzyka potencjalnego wpływu na rozwój płodu.
ambroksol chlorowodorek, badanie przedkliniczne, dawka leku, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, model zwierzęcy, opóźnienie rozwoju płodu, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, ryzyko teratogenne, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Egis 20 mg
Badania przedkliniczne leflunomidu wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu hematologicznego, obejmujące niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA. Toksyczność dotyczyła również narządów takich jak serce, wątroba, rogówka oraz układ oddechowy, a zmiany te mogły być wtórne do immunosupresji indukowanej przez lek. Działania toksyczne obserwowano przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów. W badaniach genotoksyczności sam leflunomid nie wykazywał mutagenności, jednak jego metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazał potencjał genotoksyczny in vitro, choć kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje niejasne.
4-trifluorometyloanilina, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja hematopoetyczna, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, immunosupresja, leflunomid, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, potencjał mutagenny, rak płuca, synteza DNA, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, trombocytopenia, układ hematologiczny, układ limfatyczny, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septanest z adrenaliną 1:100 000 (40 mg + 0,01 mg)/ml
Przedkliniczne badania preparatu Septanest z adrenaliną, zawierającego artykainę chlorowodorek oraz adrenalinę w postaci adrenaliny winianu, wykazały, że artykaina w dawkach supraterapeutycznych wywiera działanie kardiodepresyjne oraz rozszerzające naczynia krwionośne, natomiast adrenalina wykazuje typowe działanie sympatykomimetyczne. W toksyczności przewlekłej, przy podskórnym podawaniu artykainy z adrenaliną w dawkach 50 mg/kg mc. u szczurów i 80 mg/kg mc. u psów przez 4 tygodnie, zaobserwowano działania niepożądane, jednak ich znaczenie kliniczne jest ograniczone ze względu na doraźne stosowanie preparatu w praktyce. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności artykainy w dawkach do 20 mg/kg mc. u szczurów i 12,5 mg/kg mc. u królików, a teratogenność adrenaliny stwierdzono jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki stosowane u ludzi.
adrenalina, artykaina, badanie genotoksyczne, dawka supraterapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie kardiodepresyjne, działanie sympatykomimetyczne, działanie teratogenne, potencjał genotoksyczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, śmiertelność płodowa, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Menero MED 2,5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Menero MED, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach na szczurach i myszach, podawano dawki do 1000 mg/kg mc./dobę, nie wykazując działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dawka 30 mg/kg mc./dobę u szczurów uznano za bezpieczną w kontekście rozwoju przed- i pourodzeniowego, a AUC u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania na szczurach nie wykazały zaburzeń płodności, co jest istotne dla pacjentów w wieku reprodukcyjnym.
AUC, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakodynamika, kancerogenność, nabłonek kanalików nasiennych, pole pod krzywą stężenia, potencjał genotoksyczny, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Cytarabina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania cytarabiny, substancji czynnej w lekach takich jak Alexan, Cytarabina Accord, Cytarabine Kabi oraz Cytosar, wykazały istotne działania toksyczne, które mają znaczenie kliniczne. Głównym efektem toksycznym zależnym od dawki jest mielosupresja, manifestująca się megaloblastozą, retikulocytopenią, leukopenią i trombocytopenią, obserwowana u wszystkich badanych gatunków. Narządy szczególnie narażone na toksyczność to wątroba, nerki oraz mózg. Cytarabina wykazuje działanie genotoksyczne (mutagenne i klastogenne), potwierdzone zarówno in vitro, jak i in vivo, powodując uszkodzenia chromosomów, w tym pęknięcia chromatyd. W okresie organogenezy u gryzoni substancja ta wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne, a także toksyczność rozwojową, szczególnie uszkodzenie rozwijającego się mózgu w okresie odpowiadającym trzeciemu trymestrowi ciąży u człowieka.
cytarabina, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, leukopenia, megaloblastoza, mielosupresja, nieprawidłowości nasienia, pęknięcie chromatydy, retikulocytopenia, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność rozwojowa, trombocytopenia, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie mózgu - Leksykon substancji czynnych
Sodu askorbinian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące sodu askorbinianu, stosowanego w preparatach oczyszczających jelito takich jak Moviprep i Plenvu, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz działania rakotwórczego nie wykazały istotnego potencjału toksycznego tej substancji w dawkach terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, przy dawkach toksycznych dla matki odpowiadających nawet 14-krotności dawki Moviprep zalecanej u ludzi, nie zaobserwowano embriotoksyczności ani teratogenności. Podobne wyniki uzyskano dla makrogolu 3350 w produkcie Movicol, nawet przy dawkach stanowiących 20-krotność maksymalnej dawki Plenvu u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, dawka toksyczna dla matki, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperfleksja kończyn, kwas askorbinowy, makrogol 3350, preparat oczyszczający jelito, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, reakcja farmakodynamiczna, rozwój zarodka, sód askorbinian, substancja czynna, układ pokarmowy, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Sandoz 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania substancji czynnej w dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego przy dawkach sięgających 1000 mg/kg mc./dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane u ludzi. Dawka niepowodująca zauważalnych efektów w rozwoju przed- i pourodzeniowym u szczurów wyniosła 30 mg/kg/dobę. Farmakokinetyka u ciężarnych szczurów wykazała AUC dla niezwiązanego tadalafilu około 18-krotnie wyższą niż u ludzi po dawce 20 mg. Badania nad płodnością nie wykazały negatywnego wpływu na samce i samice szczurów przy dawkach terapeutycznych.
badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, farmakodynamika leku, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia, rozwój przed- i pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po wielokrotnym podaniu, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Everolimus Synthon 2,5 mg
Dane niekliniczne dotyczące ewerolimusu wskazują na brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy ekspozycji terapeutycznej, choć działania toksyczne obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. W badaniach przedklinicznych zidentyfikowano narządy docelowe, takie jak układ rozrodczy (zwyrodnieniowe zmiany w jądrach, zmniejszona liczba plemników, zanik macicy), płuca (zwiększona liczba makrofagów w pęcherzykach), trzustka (degranulacja i wakuolizacja komórek zewnątrzwydzielniczych, zwyrodnienie komórek Langerhansa), oczy (zmętnienia przednich szwów soczewki u szczurów) oraz nerki (nasilenie lipofuscynozy i wodonercza u szczurów i myszy). Ewerolimus zaostrzał także przebieg chorób współistniejących, takich jak przewlekłe zapalenie mięśnia sercowego, zakażenia wirusem Coxsackie, kokcydiami oraz zmiany skórne. Wpływ na płodność samców szczurów był odwracalny, przy dawkach ≥0,5 mg/kg m.c. obserwowano zmiany morfologiczne jąder, a przy 5 mg/kg zmniejszenie ruchliwości plemników i stężenia testosteronu. U samic dawki ≥0,1 mg/kg (około 4% AUC0-24h u pacjentów) powodowały zwiększoną liczbę poronień, a ewerolimus przenikał przez łożysko wykazując toksyczność embrionalną i teratogenną (np. rozszczep mostka) przy dawkach 0,3–0,9 mg/kg u szczurów oraz zwiększał resorpcje u królików.
badanie kancerogenności, degranulacja i wakuolizacja, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ewerolimus, genotoksyczność, jądro, kancerogenność, kokcydia, komórki Langerhansa, komórki zewnątrzwydzielnicze, lipofuscyna, makrofagi pęcherzykowe, morfologia jąder, najądrze, płodność męska, poronienie, resorpcja płodu, rozszczep mostka, ruchliwość plemników, śmiertelność płodowa, testosteron w osoczu, toksyczność embrionalna, toksyczność narządowa, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy, wada wrodzona, wirus Coxsackie, wodonercze, zakażenie żołądkowo-jelitowe, zanik macicy, zapalenie mięśnia sercowego, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Procto-Hemolan (50 mg + 20 mg)/g
Produkt leczniczy Procto-hemolan, krem doodbytniczy zawierający tribenozyd (50 mg/g) oraz chlorowodorek lidokainy jednowodnej (20 mg/g), wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka dla płodu. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały brak działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego chlorowodorku lidokainy w dawkach do 300 mg/kg masy ciała, jednak wyniki te nie mogą być bezpośrednio ekstrapolowane na ludzi. Stosowanie leku w ciąży powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy spodziewana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja powinna być oparta na indywidualnej analizie klinicznej.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atrodil 20 mcg/dawkę inh.
Bromek ipratropiowy, stosowany w produkcie Atrodil w dawce 20 mikrogramów na dawkę inhalacyjną, wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dotychczasowe badania przedkliniczne nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane u ludzi, co sugeruje względne bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. Brak jest jednak pełnych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży oraz przenikania bromku ipratropiowego do mleka kobiecego, choć uważa się, że ekspozycja niemowlęcia jest minimalna. W związku z tym decyzja o terapii powinna opierać się na analizie korzyści i ryzyka, a w przypadku karmienia piersią zaleca się rozważenie czasowego przerwania karmienia lub zastosowanie alternatywnych metod leczenia.
aerozol inhalacyjny, antykoncepcja, Atrodil, bromek ipratropiowy, dawka inhalacyjna, droga wziewna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, kobieta w ciąży, podanie donosowe, przedawkowanie, technika inhalacji, wiek rozrodczy, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Lewomepromazyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lewomepromazyny są ograniczone i opierają się głównie na badaniach na zwierzętach oraz analogiach do innych pochodnych fenotiazyny. Brak jest pełnych danych umożliwiających kompleksową ocenę potencjału mutagennego i rakotwórczego lewomepromazyny, jednak dotychczasowe badania innych fenotiazyn nie wskazują na istotne ryzyko w tym zakresie. Wyniki badań dotyczących działania teratogennego są niejednoznaczne – choć istnieją doniesienia o potencjalnych właściwościach teratogennych fenotiazyn, badania specyficzne dla lewomepromazyny nie potwierdziły jednoznacznie takiego efektu.
badanie na zwierzętach, bezpieczeństwo reprodukcyjne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, Levomentis, lewomepromazyna, obniżenie płodności, płodność, pochodna fenotiazyny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, Tisercin - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Magnevist 469 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące dimegluminy gadopentetonianu (Magnevist) wskazują na wysoki profil bezpieczeństwa tego środka kontrastowego. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej potwierdziły bardzo niskie ryzyko ostrego zatrucia oraz brak istotnych efektów toksycznych przy wielokrotnym dożylnym podaniu w ciągu doby, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych, chromosomowych i genomowych in vitro i in vivo, wykazała brak potencjału mutagennego. Ponadto, badania karcynogenności na szczurach nie wykazały indukcji nowotworów, co wraz z korzystnym profilem farmakokinetycznym i jednorazowym schematem podawania eliminuje ryzyko działania rakotwórczego u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, dimeglumina gadopentetonianu, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka, mutacja genowa, podanie dotętnicze, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, środek kontrastowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność tkankowa, toksyczny wpływ na rozród, uczulenie kontaktowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicloberl 50 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa diklofenaku sodowego, substancji czynnej Dicloberl 50, opiera się na badaniach toksykologicznych, genotoksycznych, mutagennych i kancerogennych. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej wykazały, że główne działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, w tym uszkodzenia błony śluzowej i owrzodzenia. W długoterminowym, 2-letnim badaniu na szczurach zaobserwowano dawkozależne zwężenie naczyń wieńcowych związane ze zmianami zakrzepowymi, co ma istotne implikacje kliniczne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka mutagennego ani nowotworowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych.
badanie genotoksyczne, badanie kancerogenne, badanie mutagenne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, choroba układu sercowo-naczyniowego, diklofenak sodowy, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, hamowanie owulacji, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przewód pokarmowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, wada rozwojowa, zaburzenie zagnieżdżenia zarodka, zmiana zakrzepowa, zwężenie naczyń wieńcowych - Leksykon substancji czynnych
Symetykon – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Symetykon, stosowany w leczeniu dolegliwości związanych z nadmiernym gromadzeniem się gazów w przewodzie pokarmowym, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co sugeruje niskie ryzyko dla płodu i niemowląt karmionych piersią. Dane kliniczne dotyczące jego stosowania w ciąży są ograniczone i różnią się w zależności od preparatu. Produkty zawierające wyłącznie symetykon, takie jak Espumisan czy Clensia (zawierająca makrogol 4000), mogą być stosowane w ciąży i laktacji, jeśli korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem. Natomiast preparaty złożone, np. Meteospasmyl (symetykon + cytrynian alweryny) czy Manti (symetykon + wodorotlenek glinu i magnezu), wymagają szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny ze względu na brak wystarczających danych oraz potencjalne ryzyko, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
cytrynian alweryny, dolegliwości gastryczne, działanie embriotoksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, laktacja, leki zobojętniające, makrogol 4000, monoterapia, nadmierne gromadzenie gazów, przenikanie leku do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, symetykon w ciąży, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wodorotlenek glinu, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciclovir Hikma 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej leku Aciclovir Hikma, wykazały brak istotnego potencjału mutagennego i rakotwórczego. Testy in vitro i in vivo nie potwierdziły zdolności acyklowiru do wywoływania zmian genetycznych, a długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały działania karcynogennego. Ocena teratogenności przeprowadzona na królikach, szczurach i myszach nie wykazała embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkowaniu ogólnoustrojowym, choć w niestandardowych badaniach na szczurach podawanie podskórne w dawkach toksycznych dla samic ciężarnych wywołało wady płodów, co jednak nie ma potwierdzonego znaczenia klinicznego.
Aciclovir Hikma, acyklowir, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, ekspozycja na substancję, funkcja rozrodcza, in vitro, in vivo, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axotret 10 mg
W badaniach przedklinicznych izotretynoina wykazała stosunkowo niską toksyczność ostrą, z wartościami LD50 wynoszącymi około 2000 mg/kg u królików, 3000 mg/kg u myszy oraz powyżej 4000 mg/kg u szczurów. Długoterminowe podawanie leku szczurzym w dawkach 2, 8 i 32 mg/kg mc./dobę ujawniło działania niepożądane takie jak częściowe wypadanie włosów oraz podwyższone stężenie trójglicerydów w osoczu, przypominające objawy hiperwitaminozy A, jednak bez masywnych zwapnień tkanek i zmian w komórkach wątrobowych typowych dla witaminy A. Działania te były odwracalne i ustępowały w ciągu 1-2 tygodni po odstawieniu substancji. Izotretynoina wykazuje silne działanie teratogenne i embriotoksyczne, co stanowi istotne ograniczenie w terapii, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym.
budowa plemników, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, komórki wątrobowe, osocze krwi, płodność, płodność męska, ruchliwość plemników, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trójglicerydy, zwapnienie tkanek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atrovent N 20 mcg/dawkę inh.
Stosowanie bromku ipratropiowego (Atrovent N, 20 mikrogramów/dawkę inhalacyjną) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. Dane przedkliniczne nie wykazały embriotoksycznego ani teratogennego działania leku podawanego wziewnie, nawet w dawkach przekraczających zalecane u ludzi. Brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących przenikania bromku ipratropiowego do mleka kobiecego, jednak ze względu na niskie prawdopodobieństwo penetracji po inhalacji, ryzyko dla dziecka jest teoretycznie minimalne. Mimo to zaleca się ostrożność i szczegółowe omówienie potencjalnych korzyści i ryzyka z pacjentką karmiącą piersią. Dane kliniczne dotyczące wpływu bromku ipratropiowego na płodność są niedostępne, lecz badania niekliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze.
aerozol inhalacyjny, Atrovent N, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, bromek ipratropiowy, bromek ipratropiowy bezwodny, ciąża, dawka inhalacyjna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, etanol bezwodny, karmienie piersią, płodność, przenikanie leku, przenikanie leku do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, zdolność rozrodcza