digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w terapii niewydolności serca oraz w kontroli częstości rytmu serca u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu i wapnia w kardiomiocytach. Skutkuje to wzmocnieniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Stosowanie digoksyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest często konieczne dla uniknięcia toksyczności, która może manifestować się zaburzeniami widzenia, arytmiami, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami neurologicznymi. Interakcje z innymi lekami oraz zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia) zwiększają ryzyko działań niepożądanych.

W aktualnych wytycznych dotyczących leczenia niewydolności serca rola digoksyny została ograniczona na rzecz nowszych grup leków, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z migotaniem przedsionków współistniejącym z niewydolnością serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ortanol Max 20 mg

Omeprazol, aktywny składnik preparatu Ortanol MAX, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz umiarkowaną inhibicję izoenzymu CYP2C19. Szczególnie istotne są przeciwwskazane lub niezalecane jednoczesne stosowania z lekami przeciwretrowirusowymi: nelfinawirem (zmniejszenie ekspozycji o ~40% i metabolitu M8 o 75-90%) oraz atazanawirem (redukcja ekspozycji o 30-75%), co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Omeprazol wpływa także na leki kardiologiczne, zwiększając biodostępność digoksyny o około 10% (wymagana ostrożność u osób starszych) oraz zmniejszając aktywność klopidogrelu (zmniejszenie ekspozycji na metabolit o 46% i hamowania agregacji płytek o 16%), co może podnosić ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto, omeprazol może zwiększać ekspozycję na warfarynę i innych antagonistów witaminy K, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek, antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność digoksyny, błona śluzowa żołądka, cylostazol, diazepam, digoksyna, erlotynib, farmakokinetyka, fenytoina, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek kardiologiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, Ortanol MAX, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, przewód pokarmowy, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 20 mg

Wardenafil Aristo jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (600 mg 2×/d), indynawir (800 mg 3×/d), ketokonazol (200 mg) oraz itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na wardenafil (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), wydłużając jego okres półtrwania nawet do 25,7 godziny. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, szczególnie u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg 3×/d) i klarytromycyna, również zwiększają stężenia wardenafilu (AUC 4-krotnie, Cmax 3-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki. Inne leki, takie jak cymetydyna, warfaryna, digoksyna, glibenklamid czy leki zobojętniające kwas solny, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, erytromycyna, farmakokinetyka, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraGen 100 mg

Itrakonazol, będący substratem i silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) znacząco obniżają wchłanianie itrakonazolu z kapsułek, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca i izoniazyd, powodują znaczne zmniejszenie stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, klarytromycyna, erytromycyna) zwiększają stężenie itrakonazolu, co może nasilać działania niepożądane i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, itrakonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, beprydyl, cyzapryd) oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes oraz miopatii i rabdomiolizy.
alfentanyl, alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, anksjolityk, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepin, beta-adrenolityk, biodostępność itrakonazolu, budezonid, busulfan, chinidyna, cilostazol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, deksametazon, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, digoksyna, dihydroergotamina, dizopiramid, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, ebastyna, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksyitrakonazol, imipramina, indometacyna, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, karbamazepina, kardiotoksyczność, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, loperamid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretysteron, odstęp QT, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, rabdomioliza, reboksetyna, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, stabilizator nastroju, sulfonamid, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, triazolam, trimetreksat, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Maglek B6 51 mg Mg2+ + 5 mg

Preparat Maglek B6, zawierający 51 mg jonów Mg2+ oraz 5 mg pirydoksyny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z aminoglikozydami, kolistyną oraz środkami zwiotczającymi, które może prowadzić do nasilenia blokady nerwowo-mięśniowej i ryzyka porażenia mięśniowego. Magnez tworzy kompleksy chelatowe z tetracyklinami i chinolonami, co znacząco obniża ich wchłanianie i skuteczność terapeutyczną. Ponadto, magnez może zmniejszać absorpcję bisfosfonianów (np. alendronianu, etydronianu), dlatego zaleca się ich podawanie co najmniej 2 godziny przed lub po preparacie magnezowym. Interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi oraz digoksyną wymagają ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności terapii i potencjalnych działań niepożądanych.
alendronian, aminoglikozyd, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, chinolon, chloropromazyna, choroba alkoholowa, cykloseryna, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, etydronian, fenytoina, fosforan, hipomagnezemia, hydralazyna, inhibitor dekarboksylazy, interakcja leku, izoniazyd, jon magnezu, kolistyna, kompleks chelatowy, leczenie przeciwpadaczkowe, lek neurologiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, lewodopa, nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, niedobór magnezu, niedobór pirydoksyny, nitrofurantoina, osteoporoza, parkinsonizm, penicylina, pirydoksyna, porażenie mięśniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, środek zwiotczający, suplementacja magnezu, tetracyklina, witamina B6, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie rytmu serca, zakażenie układu moczowego, związek wapnia
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Aurovitas 80 mg

Telmisartan Aurovitas, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, które może wzrosnąć o 20-49%, co zwiększa ryzyko toksyczności. Telmisartan sprzyja hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu, co wymaga ścisłej kontroli poziomu potasu w surowicy. Równoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem również zwiększa ryzyko hiperkaliemii. W przypadku litu obserwuje się wzrost jego stężenia i potencjalną toksyczność, co wymaga monitorowania.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturany, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, ramiprilat, ramipryl, spironolakton, takrolimus, telmisartan, toksyczność digoksyny, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,5 mg

Fingolimod Teva, jako lek immunomodulujący, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi, takimi jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Fingolimod wpływa na skuteczność szczepień, obniżając ją podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, szczególnie przeciwwskazane są szczepionki żywe atenuowane. Ponadto, lek może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez beta-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i ścisłe monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków bradykardyzujących – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Biotebal 5 mg

Biotyna, składnik preparatu Biotebal, wchodzi w istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej stężenie w osoczu oraz skuteczność terapeutyczną. Leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) obniżają poziom biotyny, co może wymagać korekty dawki. Hormony steroidowe przyspieszają katabolizm biotyny, potencjalnie skracając jej działanie. Awidyna, obecna w surowym białku jaj kurzych, wiąże biotynę i uniemożliwia jej wchłanianie, co znacząco obniża biodostępność suplementu. Spożycie alkoholu również zmniejsza stężenie biotyny, obniżając skuteczność terapii, szczególnie u pacjentów z chorobą alkoholową. Zaleca się unikanie surowego białka jaj oraz ograniczenie spożycia alkoholu podczas suplementacji Biotebalem.
25-hydroksywitamina D, awidyna, białko jaja kurzego, biodostępność biotyny, choroba alkoholowa, digoksyna, etanol, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikoproteina zasadowa, gonadotropina kosmówkowa, hormon płciowy, hormon steroidowy, karbamazepina, kortyzol, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm biotyny, metoda immunochemiczna, niedobór biotyny, prymidon, swoisty antygen sterczowy, terapia suplementacyjna, troponina, tyreotropina, układ streptawidyna-awidyna-biotyna, wolna trijodotyronina, wolna tyroksyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg

Leczenie skojarzone sytagliptyną (50 mg dwa razy na dobę) i metforminą (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych obu substancji czynnych. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania alkoholu oraz środków kontrastowych zawierających jod – w przypadku tych ostatnich leczenie należy przerwać na co najmniej 48 godzin, po uprzednim potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Szczególną ostrożność i monitorowanie czynności nerek zaleca się przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak NLPZ (w tym inhibitory COX-2), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej. Ponadto, inhibitory transporterów nerkowych OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir, cymetydyna) mogą podnosić ekspozycję na metforminę, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dolutegrawir, farmakokinetyka, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, inhibitory transporterów nerkowych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metabolizm kwasu mlekowego, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, probenecyd, ranolazyna, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środki kontrastowe jodowe, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter MATE, wandetanib, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Panprazox 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wymagającymi kwaśnego środowiska żołądkowego do prawidłowego wchłaniania, takimi jak azolowe środki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z tymi lekami może znacząco obniżyć ich biodostępność, co wymaga ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłego monitorowania stanu klinicznego pacjenta, np. miana wirusa HIV. Ponadto, pantoprazol może wpływać na farmakodynamikę leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, fenprokumon), potencjalnie zwiększając wartości INR i czas protrombinowy, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia IPP w trakcie terapii metotreksatem.
amoksycylina, atazanawir, azolowy środek przeciwgrzybiczy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja pantoprazolu z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pH soku żołądkowego, piroksykam, pozakonazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 0,75 mg

Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co implikuje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu, takich jak fluwoksamina, enoksacyna i omeprazol, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia leku w osoczu. Badania wykazały brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną i warfaryną, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawki. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QTc, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią, oraz na interakcje farmakodynamiczne z lekami inotropowymi (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol) i innymi lekami przeciwpłytkowymi, w tym kwasem acetylosalicylowym, które mogą nasilać działanie przeciwpłytkowe anagrelidu i zwiększać ryzyko ciężkich krwotoków. W dawkach terapeutycznych anagrelid wykazuje addycyjne działanie antyagregacyjne z ASA, co wymaga dokładnej oceny korzyści i ryzyka u pacjentów z nadpłytkowością samoistną.
Pokarm opóźnia wchłanianie anagrelidu, jednak nie wpływa istotnie na jego biodostępność, natomiast sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, może opóźniać eliminację leku, zwiększając ekspozycję. Alkohol może nasilać wazodylatacyjne działanie anagrelidu oraz ryzyko krwawień, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwpłytkowych, a także obciążać funkcję wątroby, co wymaga umiarkowanego spożycia lub abstynencji u pacjentów z czynnikami ryzyka. Wśród leków stosowanych jednocześnie z anagrelidem bez istotnych interakcji klinicznych wymienia się m.in. paracetamol, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, klopidogrel, kumarynę, amlodypinę, karbamazepinę, diuretyki tiazydowe i pętlowe, statyny oraz hydroksymocznik. Mimo braku udokumentowanych interakcji, zaleca się monitorowanie pacjenta podczas wprowadzania nowych leków, szczególnie tych wpływających na układ krzepnięcia i sercowo-naczyniowy.
acetaminofen, agregacja płytek krwi, allopurynol, amlodypina, amrynon, anagrelid, beta-adrenolityk, biodostępność, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, działanie antyagregacyjne, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, funkcja płytek krwi, furosemid, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, hydroksymocznik, indapamid, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE III, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klopidogrel, krwotok, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, L-tyroksyna, lek inotropowy, metabolizm wątrobowy, milrynon, monitorowanie EKG, monoazotan izosorbidu, nadpłytkowość samoistna, obniżenie ciśnienia tętniczego, olprynon, omeprazol, paracetamol, ranitydyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sok grejpfrutowy, symwastatyna, teofilina, tiklopidyna, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dicloberl 50 50 mg

Diklofenak sodowy, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, kortykosteroidami, SSRI oraz lekami przeciwzakrzepowymi znacząco zwiększa ryzyko krwawień i choroby wrzodowej przewodu pokarmowego. Diklofenak może podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w osoczu, co wymaga monitorowania ich poziomów. Ponadto, NLPZ osłabiają działanie leków moczopędnych, beta-adrenolityków, inhibitorów ACE i antagonistów angiotensyny II, co może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku. W przypadku leków moczopędnych oszczędzających potas istnieje ryzyko hiperkaliemii, dlatego konieczne jest kontrolowanie stężenia potasu w surowicy. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu diklofenaku z metotreksatem, pemetreksedem, cyklosporyną oraz tenofowirem ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności i toksyczności przewodu pokarmowego.
antagonista angiotensyny II, azot mocznikowy, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor syntezy prostaglandyn, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, pemetreksed, pochodna kwasu salicylowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, tenofowir, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 200 mg

Lakozamid wymaga ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego. Analizy kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów przyjmujących karbamazepinę lub lamotryginę. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych CYP, a także nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu może być katalizowany przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnego wpływu lakozamidu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) ani omeprazolu. Omeprazol jako inhibitor CYP2C19 nie wpływa na ekspozycję na lakozamid, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C19.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie w osoczu, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Alprazolam Aurovitas 0,5 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wywołującymi depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, uspokajające, przeciwdepresyjne oraz środki zwiotczające mięśnie. Połączenie alprazolamu z opioidami zwiększa ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawkowania i ścisłego monitorowania. Również jednoczesne stosowanie z klozapiną niesie wysokie ryzyko zatrzymania oddechu i akcji serca. Alkohol potęguje działanie uspokajające alprazolamu, prowadząc do zaburzeń koordynacji, wydłużenia czasu reakcji i amnezji następczej, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko upadków i toksyczności.
alprazolam, amnezja następcza, antybiotyk makrolidowy, cymetydyna, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klozapina, lek antyretrowirusowy, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, neuroleptyk, opioid, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, sertralina, środek znieczulający, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Cardioas 75 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 75 mg, jako substancja aktywna leku Cardioas, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie ASA z metotreksatem w dawkach powyżej 15 mg/tydzień, co prowadzi do zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu i nasilonej toksyczności hematologicznej, stanowiąc przeciwwskazanie do ko-terapii. ASA zwiększa ryzyko krwawień w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi (kumaryna, heparyna, warfaryna), przeciwpłytkowymi (klopidogrel, dipirydamol) oraz SSRI, a także z kortykosteroidami systemowymi i alkoholem, co wymaga monitorowania czasu krwawienia i ostrożności klinicznej. Ponadto ASA może nasilać działanie hipoglikemiczne pochodnych sulfonomocznika, utrudniać wydalanie digoksyny i litu, a także osłabiać skuteczność leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, zwłaszcza inhibitorów ACE, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. W przypadku stosowania ASA z acetazolamidem istnieje ryzyko ciężkiej kwasicy i toksyczności neurologicznej, co wymaga unikania takiego połączenia.
acetazolamid, agregacja płytek, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, dipirydamol, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, heparyna, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor kalcyneuryny, interakcja lekowa, klopidogrel, kortykosteroid systemowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwasica, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek urikozuryczny, metotreksat, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, NLPZ, owrzodzenie, pochodna sulfonomocznika, prostaglandyna, SSRI, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Medical Valley 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, makrolidy, azole, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia lub redukcję dawki atorwastatyny oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol) również podnoszą stężenie leku, wymagając rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabić efekt hipolipemizujący, dlatego konieczne jest monitorowanie skuteczności terapii. Ponadto, inhibitory transporterów białkowych (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga dostosowania dawki i kontroli klinicznej.
antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, efawirenz, ekspozycja ogólnoustrojowa, ezetymib, farmakokinetyka, fibrat, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, letermowir, metabolizm atorwastatyny, miopatia, P-glikoproteina, parametry wątrobowe, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, podawanie jednoczesne, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, stężenie w osoczu, terapia hipolipemizująca, uszkodzenie wątroby, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Seizpat, wykazuje niski potencjał do interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów układu cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4) w dawkach terapeutycznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak badania in vivo nie wykazały klinicznie istotnego wpływu na aktywność tych enzymów. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) może potencjalnie zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani warfaryny, co potwierdza jego korzystny profil interakcyjny. Warto podkreślić, że jednoczesne stosowanie z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci, co może wymagać dostosowania dawki.
cytochrom P450, digoksyna, działania niepożądane OUN, dziurawiec zwyczajny, EKG, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolizm leku, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, terapia skojarzona, warfaryna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sademlip 50 mg + 850 mg

Farmakokinetyczne badania wykazały, że jednoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże brak dedykowanych badań dotyczących interakcji sytagliptyny i metforminy chlorowodorku z innymi lekami. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy głodzeniu, niedożywieniu lub zaburzeniach czynności wątroby. Przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi stosowanie Sademlip należy przerwać na co najmniej 48 godzin, po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek, aby uniknąć nefrotoksyczności i kwasicy mleczanowej. Leki wpływające na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe) zwiększają ryzyko kwasicy mleczanowej i wymagają monitorowania funkcji nerek.
agonista receptora beta-adrenergicznego, antagonista receptora angiotensyny, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cytochrom P450 2C8, cytochrom P450 3A4, digoksyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor transportera nerkowego, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, schyłkowa niewydolność nerek, spożywanie alkoholu, substrat CYP450, toksyczność digoksyny, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, transporter usuwania leków
Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 5 mg + 80 mg

Produkt złożony Wamlox, zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, wykazuje interakcje charakterystyczne dla obu składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak alfa-adrenolityki i leki moczopędne, które mogą nasilać efekt hipotensyjny. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Inhibitory CYP3A4 mogą podnosić stężenie amlodypiny, natomiast induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą je obniżać. Walsartan wchodzi w interakcje z litem (zwiększone ryzyko toksyczności) oraz lekami oszczędzającymi potas (ryzyko hiperkaliemii). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek.
alfa-adrenolityk, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, atorwastatyna, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera wychwytu, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lit farmakologiczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wyrzutu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rixacam 10 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego stężenie w osoczu oraz ryzyko krwawienia. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), zwiększają AUC rywaroksabanu o 150-160% i Cmax o 70%, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 30-50% i Cmax o 30-40%, co może być klinicznie istotne u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek (wzrost AUC do 2-krotnego). Flukonazol (400 mg 1×/dobę) zwiększa AUC o 40% i Cmax o 30%. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany ostrożnie lub unikać się jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i dziurawiec, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności przeciwzakrzepowej i wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia leków.
agregacja płytek, atorwastatyna, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Romilast 4 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Romilast, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450: CYP 3A4, 2C8 oraz 2C9. Badania kliniczne wykazały, że montelukast w zalecanych dawkach nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leków takich jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Jednakże induktory enzymów CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takie jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, mogą obniżać stężenie montelukastu w osoczu, np. fenobarbital zmniejsza AUC montelukastu o około 40%, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Z kolei gemfibrozyl, silny inhibitor CYP 2C8 i 2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, choć nie wymaga to zmiany dawkowania, ale wskazane jest monitorowanie działań niepożądanych.
astma, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktory enzymów, interakcje z alkoholem, itrakonazol, metabolizm wątrobowy, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, układ oddechowy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Viglita 50 mg

Wildagliptyna charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych, nie będąc substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450 (CYP450). Badania kliniczne wykazały brak istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi takimi jak pioglitazon, metformina i glibenklamid, a także z digoksyną (substrat P-glikoproteiny), warfaryną (substrat CYP2C9), amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. W terapii skojarzonej nie jest konieczna modyfikacja dawek tych leków. Wyjątek stanowią inhibitory ACE, u których jednoczesne stosowanie z wildagliptyną zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
amlodypina, cukrzyca typu 2, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk, działanie hipoglikemizujące, glibenclamid, gliburyd, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm węglowodanów, metformina, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, stan hipoglikemiczny, sympatykomimetyk, symwastatyna, terapia skojarzona, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Macrogol Aurovitas 10 g

Preparat Macrogol Aurovitas może istotnie wpływać na farmakokinetykę leków poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego, co skutkuje zmniejszonym wchłanianiem substancji czynnych. Szczególnie narażone na interakcje są leki o wąskim indeksie terapeutycznym i krótkim okresie półtrwania, takie jak digoksyna, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, walproiniany), kumaryny (warfaryna, acenokumarol) oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus). W przypadku tych preparatów zaleca się monitorowanie stężenia leku we krwi oraz parametrów krzepnięcia (INR) i zachowanie odstępu czasowego minimum 2 godzin między podaniem makrogolu a innych leków, aby uniknąć obniżenia skuteczności terapeutycznej.
acenokumarol, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, epilepsja, fenytoina, glikol polietylenowy, glikozyd nasercowy, karbamazepina, kumaryna, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, makrogol, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność serca, okres półtrwania leku, parametry krzepnięcia, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, takrolimus, walproinian, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników erytropoetycznych oraz leków zwiększających ryzyko zakrzepicy, w tym hormonalnej terapii zastępczej. W terapii skojarzonej z deksametazonem, który jest induktorem CYP3A4, może dochodzić do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływa istotnie na farmakokinetykę warfaryny (25 mg) ani odwrotnie, jednak ze względu na możliwe interakcje przy długotrwałym stosowaniu i obecności deksametazonu, zaleca się ścisłe monitorowanie INR i parametrów krzepnięcia. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny (0,5 mg) o około 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnej kontroli poziomu digoksyny, zwłaszcza na początku terapii i po zmianach dawkowania.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, erytropoeza, glikoproteina p, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, inhibitory P-gp, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki hepatotoksyczne, lenalidomid, mioglobina, parametry krzepnięcia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyny, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Suprovia 100 mg

Suprovia (sytagliptyna) wykazuje niewielkie ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych, co potwierdzają dane farmakokinetyczne i badania in vitro. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek ich udział w eliminacji leku jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm z udziałem CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co sugeruje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest również substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. Interakcje z metforminą (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyną (600 mg), digoksyną (0,25 mg) oraz innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9 nie powodują znaczących zmian farmakokinetycznych, choć zaleca się monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny ze względu na wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Aurovitas 100 mg

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi substancjami leczniczymi. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki, natomiast topiramat może zwiększać stężenie fenytoiny u niektórych pacjentów poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania stężenia fenytoiny. Kwas walproinowy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę topiramatu, ale ich łączne stosowanie może prowadzić do hiperamonemii i hipotermii, co wymaga monitorowania amoniaku i temperatury ciała. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol o 18-30% przy dawkach 200-800 mg/dobę, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowej antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat zmniejsza AUC digoksyny o 12%, co wymaga monitorowania jej stężenia, a także wpływa na farmakokinetykę leków przeciwcukrzycowych (metformina, pioglitazon, glibenklamid), co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
amitryptylina, CYP2C19, czas protrombinowy, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzym metabolizujący leki, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hormonalne środki antykoncepcyjne, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, indukcja enzymatyczna, INR, kamica nerkowa, karbamazepina, ketometabolit, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lit w psychiatrii, metformina, noretyndron, nortryptylina, pioglitazon, pizotifen, próg drgawkowy, propranolol, przełom padaczkowy, rysperydon, stężenie osoczowe, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Sandoz 4 mg

Montelukast, stosowany w terapii astmy, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 oraz CYP2C9, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Silni induktorzy tych enzymów, tacy jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, mogą obniżyć stężenie montelukastu w osoczu o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki. Z kolei silni inhibitory CYP2C8, np. gemfibrozyl, zwiększają ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych, takich jak bóle głowy czy zaburzenia zachowania. Inhibitory słabsze, jak trimetoprim, oraz silni inhibitory CYP3A4, np. itrakonazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu. Montelukast nie hamuje aktywności CYP2C8 in vivo, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym, takimi jak paklitaksel, rozyglitazon czy repaglinid.
alkohol etylowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carvedilol Orion 6,25 mg

Carvedilol Orion, dostępny w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, jest beta-adrenolitykiem stosowanym doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz niewydolności serca. W terapii nadciśnienia zaleca się dawkę początkową 12,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 50 mg/dobę. W dławicy piersiowej dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 100 mg. U pacjentów w podeszłym wieku dawki początkowe są takie same, jednak dalsze zwiększanie dawki powinno być ostrożne i dostosowane do tolerancji. W niewydolności serca dawka początkowa to 3,125 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększana co minimum 2 tygodnie do maksymalnej dawki 25 mg dwa razy na dobę (dla masy ciała < 85 kg) lub 50 mg dwa razy na dobę (dla masy ciała > 85 kg), pod ścisłą kontrolą lekarską.
beta-adrenolityk, bradykardia, choroba wieńcowa, cukrzyca niezależna od insuliny, cukrzyca zależna od insuliny, digoksyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, klasa NYHA, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, tabletka powlekana, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Thorens 10 000 IU/ml

Produkt leczniczy THORENS zawierający cholekalcyferol (witaminę D3) w stężeniu 10 000 IU/ml wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina i barbiturany, przyspieszają inaktywację metaboliczną witaminy D3, co prowadzi do obniżenia stężenia aktywnych metabolitów i zmniejszenia efektu terapeutycznego. Glikokortykosteroidy (np. prednizon, deksametazon) antagonizują działanie witaminy D3, a leki przeciwgrzybicze z grupy pochodnych imidazolu oraz aktynomycyna hamują enzym 1α-hydroksylazę, obniżając poziom 1,25-dihydroksywitaminy D3. Ponadto, żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), orlistat oraz olej parafinowy ograniczają wchłanianie witaminy D3 z przewodu pokarmowego, co może skutkować zmniejszeniem jej biodostępności. W przypadku stosowania diuretyków tiazydowych (np. hydrochlorotiazyd) istnieje ryzyko hiperkalcemii, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie stężenia wapnia w surowicy. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych (digoksyna, digitoksyna), gdyż witamina D3 może nasilać ich toksyczność poprzez zwiększenie stężenia wapnia, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.
1α-hydroksylaza, 25-dihydroksywitamina D3, 25-hydroksywitamina D3, aktynomycyna, alkoholowa choroba wątroby, barbiturany, cholekalcyferol, digoksyna, diuretyki tiazydowe, elektrokardiografia, fenytoina, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hydrochlorotiazyd, indukcja enzymów wątrobowych, induktory enzymów wątrobowych, inhibitor lipazy, interakcje lekowe, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe, naparstnica, olej parafinowy, orlistat, pochodne imidazolu, suplementacja witaminy D, zatrucie naparstnicą, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tigecycline Fresenius Kabi 50 mg

Tygecyklina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z warfaryną, gdzie obserwuje się zmniejszenie klirensu R-warfaryny o 40% i S-warfaryny o 23%, co skutkuje wzrostem AUC odpowiednio o 68% i 29%. Pomimo tych zmian, INR pozostaje stabilny, jednak ze względu na możliwe wydłużenie PT i aPTT, zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów koagulologicznych u pacjentów stosujących jednocześnie tygecyklinę i leki przeciwzakrzepowe. Tygecyklina nie wpływa na metabolizm przez CYP-450, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w przypadku leków metabolizowanych przez ten szlak. Ponadto, nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z digoksyną, a jednoczesne stosowanie z innymi antybiotykami jest możliwe bez ryzyka antagonizmu.
antybiotyk o szerokim spektrum, cyklosporyna, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, enzymy CYP 450, farmakokinetyka warfaryny, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor P-gp, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor P-gp, izoenzymy CYP-450, ketokonazol, klirens digoksyny, klirens warfaryny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, ryfampicyna, takrolimus, test koagulacji, tygecyklina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlopin 5 mg 5 mg

Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe poprzez rozkurcz mięśni gładkich naczyń, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego utrzymującym się przez całą dobę przy podawaniu raz na dobę. W terapii dławicy piersiowej amlodypina zmniejsza obciążenie następcze serca oraz rozszerza tętnice wieńcowe, co poprawia perfuzję mięśnia sercowego i zmniejsza częstość napadów dławicy oraz zapotrzebowanie na nitroglicerynę. W badaniu CAMELOT (n=1997) stosowanie amlodypiny w dawkach 5-10 mg przez 2 lata istotnie zmniejszyło częstość hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs 12,8% placebo, HR 0,58; p=0,002) oraz rewaskularyzacji wieńcowej (11,8% vs 15,7% placebo, HR 0,73; p=0,03), bez negatywnego wpływu na profil metaboliczny, co czyni ją bezpieczną u pacjentów z cukrzycą, astmą czy dną moczanową.
antagonista kanałów wapniowych, astma oskrzelowa, chlortalidon, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, digoksyna, diuretyk, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, działanie sercowo-naczyniowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, obrzęk płuc, opór obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przezbłonowy przepływ jonów wapnia, rewaskularyzacja wieńcowa, rozkurcz mięśni gładkich naczyń, skurczowe ciśnienie krwi, statyna, tętniczki obwodowe, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, zabieg rewaskularyzacyjny, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 100 mg

Lakozamid wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowych blokujących kanały sodowe oraz leków przeciwarytmicznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, przy czym nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie tych enzymów. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o około 25% u dorosłych i 17% u dzieci. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji z karbamazepiną, kwasem walproinowym, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, digoksyną, metforminą, warfaryną, midazolamem (Cmax wzrost o 30%) oraz omeprazolem.
antykoncepcja hormonalna, białko osocza, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C9, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwpadaczkowy lek blokujący kanały sodowe, ryfampicyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kaldyum 600 mg

Preparat Kaldyum, zawierający chlorek potasu, wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do hiperkaliemii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, takimi jak inhibitory ACE (np. ramipril, enalapril), leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, eplerenon), blokery receptora angiotensyny II (losartan, walsartan), aliskiren oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol). Wspólne stosowanie tych leków z Kaldyum może powodować znaczne podwyższenie stężenia potasu w surowicy, co wymaga regularnego monitorowania poziomu potasu i dostosowania dawkowania. Dodatkowo, interakcje z glikozydami naparstnicy (digoksyna) oraz lekami beta-adrenolitycznymi mogą wpływać na skuteczność terapii i maskować objawy hiperkaliemii, co podkreśla konieczność ścisłej kontroli parametrów biochemicznych.
aldosteron, aliskiren, bloker receptora angiotensyny, chlorek potasu, cyklosporyna, digoksyna, działanie niepożądane, glikozyd naparstnicy, gospodarka potasowa, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perystaltyka jelitowa, retencja potasu, stężenie potasu, toksyczność naparstnicowa, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Polocard 75 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wynikają z mechanizmów takich jak wypieranie z połączeń z białkami osocza, zmiany farmakokinetyczne oraz modyfikacje działania farmakodynamicznego. Przeciwwskazane jest łączenie ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydz. ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności szpikowej, wynikającej ze zmniejszonego klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z białek osocza. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu ASA z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny, heparyna), NLPZ w dużych dawkach (≥3 g/dobę), glikokortykosteroidami systemowymi oraz lekami trombolitycznymi, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenia czasu krwawienia. Ponadto ASA może nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększać stężenie digoksyny w osoczu, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem hipoglikemii i toksyczności kardiologicznej.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, antagonista leukotrienów, badanie czynności tarczycy, benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa żołądka, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie synergistyczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid systemowy, heparyna, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, kanalik nerkowy, kaolin, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, kwasica, lek moczopędny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, metamizol, metoklopramid, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ototoksyczność furosemidu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, stężenie digoksyny, stężenie salicylanu, toksyczność OUN, toksyczność sulfonamidu, toksyczność szpiku kostnego, tyklopidyna, uszkodzenie nerek, właściwość antyagregacyjna, właściwość hipoglikemizująca, zafirlukast
Leksykon leków
Interakcje leku – Acard 300 mg 300 mg

Kwas acetylosalicylowy w dawce 300 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z metotreksatem (≥15 mg/tydzień), gdzie dochodzi do zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych, co nasila toksyczność na szpik kostny i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, kwas acetylosalicylowy osłabia działanie leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (np. probenecyd, sulfinpirazon), zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (furosemid, spironolakton, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, inhibitory kanału wapniowego), a ich jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna) i trombolitycznymi (streptokinaza, alteplaza) prowadzą do nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Dodatkowo, kwas acetylosalicylowy może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusa oraz zwiększać stężenie digoksyny i soli litu, co wymaga kontroli stężenia tych leków w osoczu.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, alteplaza, antagonista receptora angiotensyny II, choroba Addisona, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, furosemid, glikokortykosteroid, heparyna, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metamizol, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, SSRI, streptokinaza, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Medical Valley 15 mg

Lenalidomid wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie lenalidomidu z deksametazonem oraz czynnikami erytropoetycznymi i hormonalną terapią zastępczą, które zwiększają ryzyko powikłań zakrzepowych. Lenalidomid sam nie indukuje enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4/5), jednak deksametazon, będący słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4, może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływał na R- i S-warfarynę (25 mg), jednak ze względu na niepewny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, jednoczesne stosowanie lenalidomidu zwiększało stężenie digoksyny (0,5 mg) o 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnej kontroli poziomu digoksyny w osoczu.
czynniki erytropoetyczne, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, enzymy CYP, farmakokinetyka lenalidomidu, glikoproteina p, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, kontrola glikemii, lenalidomid z deksametazonem, ludzkie hepatocyty, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametr krzepnięcia, rabdomioliza, schorzenie hematologiczne, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Digoxin WZF 0,25 mg/ml

W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa digoksyny, stosowanej w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,25 mg/ml, nie wykazano potencjału genotoksycznego. Testy in vitro, w tym test Amesa oraz badania na komórkach chłoniaka myszy, nie potwierdziły zdolności digoksyny do indukcji uszkodzeń materiału genetycznego. Brak jest jednak danych dotyczących działania mutagennego i rakotwórczego, co wskazuje na konieczność dalszych badań w tym zakresie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, bezpieczeństwo kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, chłoniak myszy, digoksyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja mutacji, materiał genetyczny, potencjał genotoksyczny, profil farmakologiczny, rozrodczość, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaxar 2,5 mg

Rywaroksaban, substancja czynna Rivaxaru, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na szlaki metaboliczne CYP3A4 i glikoproteinę P. Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2-krotnego wzrostu). Flukonazol (400 mg/dobę) zwiększa AUC o 1,4 razy i Cmax o 1,3 razy, co wymaga ostrożności u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawień. Dronedaron należy unikać ze względu na brak wystarczających danych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną i warfaryną, co wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień i zmiany parametrów krzepnięcia (INR, PT, APTT). W okresie przejściowym między warfaryną a rywaroksabanem zaleca się monitorowanie aktywności anty-Xa, PiCT i HepTest.
alkohol etylowy, atorwastatyna, cytochrom CYP3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, glikoproteina p, hemostaza wtórna, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, Neoplastin, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Cytrynian potasu – Interakcje

Cytrynian potasu, stosowany jako alkalizujący mocz środek dostarczający jony potasu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren), inhibitorami ACE (kaptopryl, enalapryl) oraz antagonistami receptora angiotensyny II (losartan, walsartan), co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, połączenie z glikozydami naparstnicy (digoksyna) może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, a interakcje z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy zawierającymi aluminium i magnez obniżają biodostępność cytrynianu potasu. Nie zaleca się także łączenia z antybiotykami takimi jak tetracykliny, fluorochinolony (cyprofloksacyna, norfloksacyna, ofloksacyna) oraz metenaminą ze względu na zmniejszenie skuteczności terapii.
antagonista receptora angiotensyny, chinidyna, chlorpropramid, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytrynian potasu, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, enalapryl, eplerenon, fluorochinolon, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, makrolid, metenamina, metotreksat, norfloksacyna, ofloksacyna, spironolakton, tetracyklina, triamteren, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, urotropina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmidon 80 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje wpływające na gospodarkę elektrolitową, takie jak ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz ryzyko hiperkaliemii przy stosowaniu inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas czy suplementów potasu. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ponadto, Telmidon może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu o 49% (maksymalne) i 20% (minimalne), co wymaga ścisłej kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Istotne jest także monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz glikozydy naparstnicy ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes, szczególnie przy hipokaliemii.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, biodostępność, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, środek cytotoksyczny, środek przeciwcholinergiczny, szpik kostny, telmisartan hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Iprixon Neb (0,5 mg + 2,5 mg)/2,5 ml

Produkt Iprixon Neb zawiera 0,5 mg ipratropiowego bromku oraz 2,5 mg salbutamolu w 2,5 ml roztworu do nebulizacji. Ze względu na złożony skład, istnieje ryzyko licznych interakcji farmakologicznych, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niezalecane jest długotrwałe jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Beta-adrenolityki, takie jak propranolol, mogą znacząco osłabiać działanie salbutamolu, co wynika z antagonistycznego mechanizmu działania na receptory β2-adrenergiczne. Ponadto, jednoczesne stosowanie beta2-agonistów, kortykosteroidów, leków przeciwcholinergicznych oraz pochodnych ksantyny może nasilać efekt rozszerzający oskrzela, ale także zwiększać ryzyko działań niepożądanych, w tym hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z ciężką obturacją dróg oddechowych.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, beta-adrenolityk, beta2-agonista, bromek ipratropiowy, bronchodylatacja, digoksyna, diuretyk, drogi oddechowe, działanie przeciwzapalne, EKG, halogenowany węglowodór, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, pochodna ksantyny, rozszerzenie oskrzeli, roztwór do nebulizacji, siarczan salbutamolu, steroid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Diclac 25 mg/ml (75 mg/3 ml)

Diklofenak sodowy wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście metabolizmu i toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem), które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia diklofenaku w osoczu i nasilonych działań niepożądanych. Podawanie diklofenaku z litem lub digoksyną wymaga monitorowania ich stężeń w osoczu ze względu na ryzyko toksyczności. Współstosowanie z lekami moczopędnymi, beta-blokerami czy inhibitorami ACE może osłabiać ich działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga regularnej kontroli funkcji nerek i ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Diklofenak nasila nefrotoksyczność cyklosporyny i może powodować hiperkaliemię przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, takrolimusu lub trimetoprymu, co wymaga monitorowania poziomu potasu w surowicy.
alkohol benzylowy, beta-bloker, chinolon, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze krwi, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, diklofenak sodowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, drgawki, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, lit w osoczu, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, perforacja, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie glukozy we krwi, takrolimus, toksyczność, trimetoprym, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Accord 0,5 mg

Anagrelid Accord, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP1A2. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco zwiększać stężenie anagrelidu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2 (np. omeprazol) mogą obniżać ekspozycję na lek, co również wymaga kontroli klinicznej i dostosowania terapii. Anagrelid wykazuje ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm leków takich jak teofilina. Ponadto, będąc inhibitorem PDE III, może nasilać działanie inotropowe leków takich jak milrynon czy amrynon, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
agregacja płytek krwi, amrynon, antykoagulant, chromanie przestankowe, ciprofloksacyna, cylostazol, digoksyna, działanie hipotensyjne, enoksacyna, enoksymon, enzym CYP1A2, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, olprynon, omeprazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenie hemostazy
Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Wada Ebsteina to rzadka wrodzona anomalia zastawki trójdzielnej, charakteryzująca się jej przemieszczeniem w kierunku koniuszka serca, co prowadzi do powiększenia prawego przedsionka i zmniejszenia prawej komory. Patofizjologia obejmuje niedomykalność zastawki trójdzielnej z wstecznym przepływem krwi oraz upośledzenie funkcji prawej komory. Spektrum kliniczne jest szerokie, od bezobjawowych postaci wykrywanych w dorosłości, po ciężkie przypadki wymagające natychmiastowej interwencji już w okresie prenatalnym lub noworodkowym. Diagnostyka prenatalna opiera się na echokardiografii płodowej, a opieka perinatalna powinna być prowadzona w wyspecjalizowanych ośrodkach z dostępem do intensywnej terapii noworodkowej. Wczesne rozpoznanie umożliwia optymalne planowanie porodu i leczenia, w tym monitorowanie powikłań takich jak nieimmunologiczny obrzęk płodu i niewydolność serca.
ablacja, arytmia, atrezja zastawki płucnej, badanie elektrofizjologiczne, digoksyna, diuretyk, echokardiogram płodowy, elektrofizjolog, inhibitor konwertazy angiotensyny, intubacja, kardiologia dziecięca, kardiologia płodowa, kardiologiczny oddział intensywnej terapii, leki inotropowe, niedomykalność zastawki trójdzielnej, nieimmunologiczny obrzęk płodu, OIOM noworodkowy, patofizjologia, procedura maze, procedura Starnesa, prostaglandyna E, sinica, transplantacja serca, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, wymiana zastawki trójdzielnej, zapalenie wsierdzia, zastawka trójdzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon substancji czynnych
Kwas alginowy – Interakcje

Kwas alginowy, stosowany w preparatach zobojętniających sok żołądkowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez zmniejszenie wchłaniania współpodawanych leków. Szczególnie istotne są interakcje z antybiotykami z grupy tetracyklin i chinolonów, gdzie dochodzi do istotnego obniżenia biodostępności, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Podobne działanie obserwuje się w przypadku glikozydów nasercowych (digoksyna, digitoksyna), niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), doustnych leków przeciwzakrzepowych, bisfosfonianów, dolutegrawiru, lewotyroksyny oraz eltrombopagu. Warto podkreślić, że ze względu na wąski indeks terapeutyczny glikozydów nasercowych i leków przeciwzakrzepowych, konieczne jest monitorowanie stężenia terapeutycznego oraz parametrów krzepnięcia podczas jednoczesnego stosowania z kwasem alginowym. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego – podawanie innych leków 1 godzinę przed lub 2 godziny po preparatach z kwasem alginowym, a w przypadku lewotyroksyny nawet 4 godziny.
bisfosfonian, błona śluzowa żołądka, chinolon, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dolutegrawir, doustny lek przeciwzakrzepowy, eltrombopag, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor COX-2, kwas alginowy, kwasowość soku żołądkowego, lewotyroksyna, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, pH moczu, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat zobojętniający sok żołądkowy, stężenie fosforanów, stężenie wapnia, tetracyklina, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie witamin, wchłanianie żelaza, wydalanie wapnia, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Rosufy 40 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC) i ryzyko miopatii. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą cyklosporyny (↑7,1-krotne AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitorów proteaz takich jak atazanawir/rytonawir (↑3,1-krotne AUC, maksymalna dawka rozuwastatyny 10 mg) oraz fibratów, zwłaszcza gemfibrozylu (↑1,9-krotne AUC, dawka 40 mg przeciwwskazana). Inhibitory enzymów CYP450 mają minimalny wpływ na metabolizm rozuwastatyny, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z tego mechanizmu. Leki zobojętniające obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, prawdopodobnie przez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego. W przypadku konieczności łącznego stosowania leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg i nie przekraczanie dawki odpowiadającej ekspozycji przy standardowej dawce 40 mg.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja na rozuwastatynę, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, HTZ, inhibitor proteazy, INR, izoenzym, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, symeprewir, terapia hipolipemizująca, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Azoneurax 75 mg

Trazodon, substancja czynna leku Azoneurax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą podwajać stężenie trazodonu w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych takich jak nudności, omdlenia i hipotonia. Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną (400 mg/dobę) może obniżyć stężenie trazodonu i jego metabolitu m-chlorofenylopiperazyny odpowiednio o 76% i 60%, co wymaga monitorowania skuteczności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, trazodon nasila działanie leków uspokajających, nasennych, przeciwlękowych i przeciwhistaminowych, co może wymagać zmniejszenia ich dawek. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TLPD) oraz inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), z zaleceniem unikania takiego połączenia i zachowania odpowiednich okresów karencji (2 tygodnie po IMAO i 1 tydzień po trazodonie). Współistniejące stosowanie trazodonu z lekami wydłużającymi odstęp QT wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko torsade de pointes.
Azoneurax, chlorowodorek, chlorpromazyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, guanetydyna, hipotonia ortostatyczna, IMAO, indynawir, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lewomepromazyna, m-chlorofenylopiperazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, odstęp QT, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, sedacja, środek zwiotczający mięśnie, TLPD, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wziewny środek znieczulający, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Casaro 32 mg

Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową. Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, eplerenon), suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas oraz heparyną może prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w surowicy. Ponadto, kojarzenie kandesartanu z preparatami litu jest niezalecane ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co również wymaga monitorowania. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym (>3 g/dobę) oraz nieselektywnymi NLPZ, mogą osłabiać działanie hipotensyjne kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u osób starszych i z istniejącą dysfunkcją nerek. W takich przypadkach zaleca się ostrożność, odpowiednie nawodnienie oraz kontrolę funkcji nerek.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, farmakokinetyka, glibenklamid, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, leki moczopędne oszczędzające potas, lewonorgestrel, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, preparaty litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Interakcje

Sotalol, będący lekiem przeciwarytmicznym klasy III z właściwościami beta-adrenolitycznymi, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, bradykardii oraz zaburzeń przewodzenia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie sotalolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III (np. amiodaron, chinidyna), neuroleptykami (np. haloperydol, pimozyd), antagonistami wapnia (diltiazem, werapamil) oraz lekami wywołującymi hipokaliemię (leki moczopędne, glikokortykosteroidy). W takich przypadkach ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych jest bardzo wysokie, co wymaga przeciwwskazania lub ścisłego monitorowania EKG i stężenia elektrolitów. Ponadto, sotalol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskować objawy hipoglikemii oraz osłabiać kompensacyjne reakcje adrenergiczne podczas stosowania leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna), co wymaga dostosowania dawkowania i stopniowego odstawiania leków.
amfoterycyna B, amiodaron, amlodypina, anestetyk halogenowy, antagonista wapnia, arytmia komorowa, azytromycyna, beta-adrenolityk, beta-agonista, bradykardia, chinidyna, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dipirydamol, dofetylid, donepezil, dyzopiramid, erytromycyna, felodypina, galantamina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, ibutylid, inhibitor cholinoesterazy, insulina, klonidyna, lek alfa-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lidokaina, metanefryna, metyldopa, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, prazosyna, propafenon, rywastygmina, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Kalii chloridum 0,3% + Glucosum 5% Kabi (3 mg + 50 mg)/ml

Kalii chloridum 0,3% + Glucosum 5% Kabi to roztwór do infuzji zawierający 3 mg potasu chlorku i 50 mg glukozy w 1 ml, co odpowiada 40 mmol/l jonów potasu i 40 mmol/l jonów chlorkowych. Produkt wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na gospodarkę wodno-elektrolitową oraz stężenie potasu w osoczu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii w przypadku jednoczesnego stosowania leków pobudzających lub nasilających działanie wazopresyny (np. chlorpropamid, SSRI, NLPZ, desmopresyna) oraz leków moczopędnych i przeciwpadaczkowych (np. okskarbazepina). Ponadto, stosowanie roztworu u pacjentów przyjmujących leki oszczędzające potas (spironolakton, eplerenon), inhibitory ACE (ramipril, perindopril) czy antagoniści receptora angiotensyny II (losartan, walsartan) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Interakcje z glikozydami naparstnicy i lekami przeciwarytmicznymi są istotne klinicznie, gdyż zmiany stężenia potasu mogą wpływać na ich skuteczność i toksyczność, co ma znaczenie w terapii zaburzeń rytmu serca.
aglutynacja, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, chinidyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, desmopresyna, digoksyna, eplerenon, glikozyd naparstnicy, glukoneogeneza, hemoliza, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, ifosfamid, inhibitor ACE, karbamazepina, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, NLPZ, okskarbazepina, oksytocyna, prokainamid, spironolakton, SSRI, takrolimus, terlipresyna, triamteren, wazopresyna, winkrystyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Prestozek Combi 4 mg + 5 mg

Prestozek Combi to preparat zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, którego profil interakcji lekowych wynika z właściwości obu składników. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, cyklosporyny, heparyny oraz litu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii i toksyczności (np. neurotoksyczność litu). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek. Ponadto, inhibitory mTOR, takrolimus, racekadotryl oraz sakubitryl/walsartan zwiększają ryzyko obrzęku naczynioruchowego, co wymaga szczególnej ostrożności lub przeciwwskazań w terapii skojarzonej.
alfuzosyna, aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, doksazosyna, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kortykosteroid, lek blokujący receptor alfa-adrenergiczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia, lek sympatykomimetyczny, makrolid, neurotoksyczność, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, prazosyna, racekadotryl, ryfampicyna, sakubitryl walsartan, sodu aurotiojabłczan, spironolakton, sulfonamid hipoglikemizujący, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulosyna, temsyrolimus, terazosyna, tetrakozaktyd, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zawroty głowy, ziele dziurawca