astma
Astma to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, charakteryzująca się nawracającymi epizodami duszności, świszczącego oddechu, uczucia ściskania w klatce piersiowej oraz kaszlu. Objawy te są związane z obturacyjnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, które jest zazwyczaj odwracalne samoistnie lub pod wpływem leczenia.
Patomechanizm astmy obejmuje przewlekły stan zapalny błony śluzowej dróg oddechowych, nadreaktywność oskrzeli oraz ich przebudowę strukturalną. W rozwoju choroby uczestniczą komórki zapalne, w tym eozynofile, komórki tuczne, limfocyty T, neutrofile oraz liczne mediatory zapalenia.
Diagnostyka astmy opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach czynnościowych układu oddechowego, szczególnie spirometrii z próbą rozkurczową. Leczenie ma charakter stopniowany i obejmuje stosowanie leków kontrolujących przebieg choroby (głównie wziewne glikokortykosteroidy) oraz leków doraźnych (krótko działające β2-mimetyki).
Współczesne podejście do leczenia astmy uwzględnia jej fenotypowanie i endotypowanie, co umożliwia wdrożenie terapii celowanych, w tym leków biologicznych ukierunkowanych na określone szlaki immunologiczne. Właściwe postępowanie terapeutyczne pozwala na osiągnięcie dobrej kontroli choroby u większości pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Flixotide 0,5 mg/2 ml
Przedawkowanie flutykazonu propionianu, stosowanego w formie zawiesiny do nebulizacji (Flixotide), może prowadzić do zahamowania czynności kory nadnerczy, co manifestuje się obniżeniem stężenia kortyzolu w osoczu. W przypadku ostrego przedawkowania, które zwykle nie wymaga interwencji, zahamowanie jest przemijające i funkcja nadnerczy powraca do normy w ciągu kilku dni. Monitorowanie stężenia kortyzolu jest kluczowe dla potwierdzenia regeneracji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Przewlekłe stosowanie dawek przekraczających zalecenia może skutkować trwałym zahamowaniem czynności kory nadnerczy, wymagającym oceny rezerwy nadnerczowej oraz dostosowania dawki leku w celu uniknięcia powikłań.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Max Rapid 400 mg
Ibuprofen stosowany w dawkach dostępnych bez recepty do 1200 mg/dobę przez krótki okres najczęściej powoduje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność, a rzadziej poważne powikłania jak wrzody trawienne, perforacja czy krwawienie, które mogą mieć charakter śmiertelny, zwłaszcza u osób starszych. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek (do 2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Inne rzadkie działania niepożądane obejmują zaburzenia hematopoezy (np. agranulocytoza, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, nefrotoksyczność oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, hipernatremia, ibuprofen, incydent zakrzepowo-zatorowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, tętniczy incydent zatorowo-zakrzepowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematopoezy, zaburzenie psychotyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cyxodil
Cyklezonid w postaci aerozolu inhalacyjnego (Cyxodil) wymaga ścisłego monitorowania i edukacji pacjenta, ze względu na ryzyko działań niepożądanych typowych dla kortykosteroidów wziewnych. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy ani stanu astmatycznego, gdzie konieczne jest stosowanie krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, niewydolność nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychologiczne. U dzieci zaleca się regularne monitorowanie wzrostu i dostosowanie dawki do najmniejszej skutecznej. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
aktywność psychoruchowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antybiotykoterapia, astma, cecha cushingoidalna, cyklezonid, działanie ogólnoustrojowe, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, inhalator, inhibitor CYP3A4, jaskra, kortykosteroid wziewny, leczenie przeciwgrzybicze, lek rozszerzający oskrzela, napad duszności, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, obturacja, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, powikłanie okulistyczne, stan astmatyczny, steroid systemowy, technika inhalacyjna, wyprysk, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Wylew podspojówkowy – Epidemiologia
Wylew podspojówkowy (subconjunctival hemorrhage, SCH) stanowi około 2,9-3% przypadków okulistycznych i charakteryzuje się nagromadzeniem krwi pod spojówką, manifestującym się jako czerwona plama na białku oka. Częstość występowania SCH wzrasta znacząco po 50. roku życia, co wiąże się z wyższą częstością chorób współistniejących, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca i hiperlipidemia, które zwiększają kruchość naczyń. U noworodków SCH jest najczęściej wynikiem urazów porodowych i wzrostu ciśnienia krwi podczas porodu, zwłaszcza przy użyciu kleszczy lub próżnociągu. Etiologia SCH jest zróżnicowana: u pacjentów powyżej 60 lat dominuje nadciśnienie tętnicze, natomiast u osób poniżej 40 lat główne czynniki ryzyka to urazy, manewr Valsalvy oraz stosowanie soczewek kontaktowych. Występuje także korelacja z obecnością conjunctivochalasis i pinguecula. Wylew podspojówkowy nie wykazuje istotnych różnic płciowych, choć urazowe SCH częściej dotyka młodych mężczyzn, a nieurazowe – kobiety (stosunek mężczyzn do kobiet 0,8). Średnia roczna częstość nieurazowego SCH wynosi około 0,6%.
aspiryna, astma, choroba małych naczyń, conjunctivochalasis, cukrzyca, hemofilia, hiperlipidemia, kruchość naczyń, krwistek, krwotoczne zapalenie spojówek, krztusiec, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, manewr Valsalvy, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, ostry zawał mięśnia sercowego, przestrzeń podspojówkowa, soczewka kontaktowa, spojówka, trabekulektomia, udar mózgu, warfaryna, wylew podspojówkowy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Singulair 4 4 mg
Singulair 4 mg to tabletki do rozgryzania i żucia zawierające 4 mg montelukastu sodowego, stosowane w terapii astmy oraz alergicznego nieżytu nosa. Preparat zawiera substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak aspartam (E 951) w ilości 1,2 mg na tabletkę oraz alkohol benzylowy (E 1519) do 0,36 mg w aromacie wiśniowym. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor dzięki barwnikowi żelaza tlenkowi czerwonymu (E 172) i są zaprojektowane z myślą o ułatwieniu podawania dzieciom, które mają trudności z połykaniem tradycyjnych tabletek. Produkt jest dostępny w różnych wielkościach opakowań, w blistrach poliamid/PVC/aluminium, które chronią lek przed światłem i wilgocią.
alergiczny nieżyt nosa, alkohol benzylowy, aspartam, astma, celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, mannitol, montelukast sodowy, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie oryginalne, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka do rozgryzania i żucia, tlenek żelaza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dormicum 7,5 mg
Przedawkowanie midazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych, od łagodnej senności i ataksji po ciężką śpiączkę i depresję oddechową. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie midazolamu z innymi substancjami depresyjnymi, takimi jak opioidy czy alkohol, co znacząco zwiększa ryzyko ciężkich powikłań, w tym bezdechu i zagrażającej życiu depresji układu krążenia. U pacjentów z chorobami układu oddechowego (POChP, astma, zespół bezdechu sennego) nawet niewielkie przedawkowanie może wywołać istotną klinicznie depresję oddechową. Objawy neurologiczne obejmują m.in. senność, ataksję, dyzartrię, oczopląs, a w zaawansowanych przypadkach zniesienie odruchów i śpiączkę, która u osób starszych może mieć charakter nawracający i wymagać długotrwałego monitorowania.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, astma, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dyzartria, flumazenil, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, oczopląs, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, POChP, próg drgawkowy, senność, śpiączka benzodiazepinowa, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, zespół bezdechu sennego, zniesienie odruchów - Leksykon chorób i schorzeń
Cyjanaza – Patofizjologia i mechanizm
Cyjanoza jest objawem klinicznym charakteryzującym się sinawym zabarwieniem skóry i błon śluzowych, wynikającym z przekroczenia progu 5,0 g/dl (3,1 mmol/l) odtlenowanej hemoglobiny w krwi włośniczkowej, co odpowiada saturacji tlenem ≤85%. Wyróżnia się trzy typy cyjanozy: centralną, obwodową i różnicową, z odmienną patofizjologią i znaczeniem klinicznym. Centralna cyjanoza wskazuje na systemowe niedotlenienie krwi tętniczej i wymaga pilnej diagnostyki, gdyż może być spowodowana chorobami układu oddechowego, wadami serca z przeciekiem prawo-lewym, obecnością nieprawidłowej hemoglobiny (np. methemoglobinemia) lub przebywaniem na dużych wysokościach. Obwodowa cyjanoza, związana z prawidłową saturacją tętniczą, wynika z lokalnego zmniejszenia przepływu krwi i zwiększonej ekstrakcji tlenu, a jej przyczynami mogą być niewydolność serca, zjawisko Raynauda, obstrukcje naczyniowe czy nadlepkość krwi. Cyjanoza różnicowa manifestuje się asymetrycznym zabarwieniem kończyn i najczęściej wskazuje na wrodzone wady serca z przeciekiem prawo-lewym.
akrocyjanoza, anemia, astma, cyjanoza, cyjanoza centralna, cyjanoza obwodowa, cyjanoza okoloustna, cyjanoza różnicowa, hemoglobina, hemoglobina odtlenowana, hemoglobina płodowa, hipoksemia, hipowentylacja, methemoglobinemia, nadciśnienie płucne, nadlepkość krwi, nieprawidłowy spływ żył płucnych, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk płuc, palce pałeczkowate, POChP, policytemia, przeciek prawo-lewy, przełożenie wielkich naczyń, przewlekła obturacyjna choroba płuc, saturacja tlenowa, sulfhemoglobinemia, tetralogia Fallota, zapalenie płuc, zespół hipoplazji lewego serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Przedawkowanie preparatu Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo, zawierającego inhibitor ACE (ramipryl) oraz selektywny beta1-adrenolityk (bisoprolol), stanowi poważne zagrożenie kliniczne. Objawy przedawkowania bisoprololu obejmują bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca oraz hipoglikemię, przy czym dawki toksyczne sięgały nawet 2000 mg. Ramipryl natomiast może wywołać nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych prowadzące do wstrząsu, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hiperkaliemię) oraz niewydolność nerek. Występuje znaczna zmienność indywidualna, a pacjenci z niewydolnością serca są szczególnie wrażliwi na toksyczne działanie obu składników.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, frakcja wyrzutowa, GFR, gospodarka sodowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, lek inotropowo dodatni, mocznik, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, oliguria, ostra niewydolność serca, receptory β1, rozszerzenie naczyń obwodowych, saturacja tlenem, skurcz oskrzeli, stymulator serca, świszczący oddech, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Przeciwwskazania stosowania
Escyna, będąca mieszaniną saponin trójterpenowych z nasion kasztanowca zwyczajnego, jest szeroko stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej, obrzęków oraz zaburzeń mikrokrążenia. Podstawowym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na escynę lub substancje pomocnicze, co może manifestować się reakcjami alergicznymi, w tym anafilaksją. Szczególną uwagę należy zwrócić na skład preparatów takich jak Hiposem, Sapoven, Sapoven T, Venescin, Venescin forte oraz Venożel, gdzie obecność alergenów, np. gumy arabskiej czy oleju sojowego (382,7 mg w kapsułce Sapoven T), wymaga ostrożności. Dodatkowo, Hiposem jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, a Sapoven T u osób uczulonych na orzeszki ziemne lub soję. Preparaty miejscowe, takie jak Sapoven maść i Venożel, nie powinny być stosowane na otwarte lub uszkodzone rany ze względu na ryzyko podrażnienia i zwiększonego wchłaniania substancji czynnej.
alergia na orzeszki ziemne, alergia na soję, astma, diklofenak, escyna, eskulina, guma arabska, kasztanowiec zwyczajny, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, olej sojowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, przewlekła niewydolność żylna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rutozyd, saponiny trójterpenowe, trybenozyd, zaburzenia mikrokrążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flixotide Dysk 100 mcg/dawkę inh.
Przedawkowanie flutykazonu propionianu, szczególnie w dawkach ≥1000 μg/dobę stosowanych przewlekle, może prowadzić do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. W efekcie obserwuje się objawy takie jak hipoglikemia, zaburzenia świadomości, drgawki oraz ryzyko ostrego przełomu nadnerczowego, zwłaszcza u dzieci. Ostre przedawkowanie wziewne zwykle powoduje przemijające zahamowanie funkcji nadnerczy, które ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni, natomiast przewlekłe stosowanie nadmiernych dawek wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego, w tym oznaczenia stężenia kortyzolu w osoczu oraz oceny rezerwy nadnerczowej i poziomu glikemii.
astma, drgawki, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, hipoglikemia, kortyzol w osoczu, napad drgawkowy, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostre przedawkowanie, ostry przełom nadnerczowy, przełom nadnerczowy, rezerwa nadnerczowa, suplementacja glikokortykosteroidami, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zaburzenie funkcji OUN, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zakażenie - Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja pokarmowa – Zapobieganie i profilaktyka
Nietolerancja pokarmowa to stan wynikający z nieprawidłowego trawienia określonych składników pokarmowych, najczęściej spowodowany niedoborem enzymów trawiennych, np. laktazy w nietolerancji laktozy. W odróżnieniu od alergii pokarmowej, nietolerancja nie angażuje układu immunologicznego i nie zagraża życiu. Objawy obejmują dyskomfort trawienny, wzdęcia, nudności, biegunkę oraz zmiany w wypróżnieniach, a ich nasilenie może być monitorowane za pomocą diety eliminacyjnej trwającej zazwyczaj 4-6 tygodni. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych schorzeń o podobnych objawach, takich jak refluks, zespół jelita drażliwego czy choroby zapalne jelit, oraz na ścisłej współpracy z alergologiem, gastroenterologiem i dietetykiem klinicznym.
alergia pokarmowa, alergolog, astma, biegunka, ból brzucha, choroba trzewna, choroba zapalna jelit, dieta eliminacyjna, dietetyk kliniczny, egzema, enzym trawienny, flora jelitowa, gastroenterolog, gastroenterologia, krew w stolcu, laktaza, mikrobiom jelitowy, mikroflora jelitowa, nietolerancja laktozy, nietolerancja pokarmowa, nudności, pediatra, pokarm uzupełniający, prebiotyk, probiotyk, refluks żołądkowo-przełykowy, wzdęcia, zespół jelita drażliwego - Leksykon substancji czynnych
Budezonid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Budezonid, glikokortykosteroid stosowany w leczeniu astmy, POChP oraz chorób zapalnych jelit, jest uważany za bezpieczny w ciąży przy stosowaniu wziewnym w dawkach terapeutycznych. Dane z około 2000 przypadków nie wykazały zwiększonego ryzyka teratogennego. W przypadku produktów złożonych z formoterolem brak jest danych klinicznych dotyczących ciąży, jednak badania na zwierzętach nie wskazują na dodatkowe ryzyko. Wysokie dawki glikokortykosteroidów mogą powodować wady rozwojowe u zwierząt, ale dawki terapeutyczne budezonidu u ludzi są bezpieczne. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki w celu kontroli astmy, co jest kluczowe dla zdrowia matki i płodu. Stosowanie doodbytniczej pianki Budenofalk w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko.
astma, badanie farmakokinetyczne, biodostępność leku, budezonid, choroba sercowo-naczyniowa, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane u płodu, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, formoterol, glikokortykosteroid, kontrola astmy, liniowa farmakokinetyka, neuroprzekaźnik, opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego, pianka doodbytnicza, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor glikokortykosteroidowy, redukcja płodności, stężenie w osoczu, stosowanie donosowe, stosowanie doodbytnicze, stosowanie doustne, stosowanie wziewne, wada rozwojowa - Leksykon chorób i schorzeń
Anafilaksja – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Anafilaksja stanowi nagłą, potencjalnie zagrażającą życiu reakcję alergiczną, której rokowanie zależy od szybkiego rozpoznania i natychmiastowego podania adrenaliny, jedynego skutecznego leku odwracającego objawy. Śmiertelność w przebiegu anafilaksji waha się od 0,65% do 20%, najczęściej z powodu niewydolności oddechowej (asfiksji) lub wstrząsu sercowo-naczyniowego. Analizy wykazały, że 50% zgonów spowodowanych anafilaksją wynika z asfiksji, w tym skurczu oskrzeli (49 przypadków), obrzęku górnych i dolnych dróg oddechowych (26 przypadków) oraz obrzęku górnych dróg oddechowych (23 przypadki). Czas od wystąpienia objawów do zatrzymania krążeniowo-oddechowego wynosi średnio 10-35 minut, co podkreśla konieczność natychmiastowego leczenia. Kluczowe czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu to starszy wiek, astma, wcześniejsze choroby alergiczne, wielonarządowe zaangażowanie oraz anafilaksja wywołana lekami. Opóźnione podanie adrenaliny oraz nieodpowiednia pozycja ciała (siedząca lub stojąca) zwiększają ryzyko zgonu.
adrenalina, alergeny, alergia pokarmowa, alergolog, anafilaksja dwufazowa, anafilaksja idiopatyczna, anafilaksja wysiłkowa, asfiksja, astma, choroba alergiczna, czynnik wyzwalający, dysfagia, immunolog, niewydolność oddechowa, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, prowokacja pokarmowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie krążeniowo-oddechowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zolpidem Genoptim 10 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii lekiem Zolpidem Genoptim (winian zolpidemu 10 mg, tabletki powlekane) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (59,00 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z ostrą lub ciężką niewydolnością oddechową, gdyż może powodować depresję ośrodka oddechowego. Ponadto, preparat nie jest wskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
astma, całkowity niedobór laktazy, ciężka niewydolność oddechowa, ciężka niewydolność wątroby, depresja ośrodka oddechowego, dysfagia, dziedziczna nietolerancja galaktozy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność oddechowa, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tabletka powlekana, winian zolpidemu, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Luminastil
Produkt leczniczy Luminastil zawierający difenhydraminy chlorowodorek w dawce 50 mg wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko nadużywania, uzależnienia oraz działań niepożądanych związanych z działaniem cholinolitycznym i kardiotoksycznym. Zaleca się stosowanie leku przez okres nieprzekraczający 7 dni, z uwagi na możliwość rozwoju tolerancji i uzależnienia. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów nadużywania, zwłaszcza u osób młodych, z zaburzeniami psychicznymi lub historią nadużywania leków. Luminastil jest przeciwwskazany lub wymaga ostrożności u pacjentów z miastenią gravis, padaczką, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego, zatrzymaniem moczu, astmą, POChP oraz zaburzeniami czynności wątroby i nerek. U osób starszych ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza cholinolitycznych, jest zwiększone, a stosowanie leku u pacjentów z dezorientacją powinno być unikane.
arytmia serca, astma, brak laktazy, difenhydraminy chlorowodorek, działanie cholinolityczne, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, lek przeciwhistaminowy, miastenia gravis, nadużywanie leków, nietolerancja galaktozy, padaczka, próg drgawkowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrost gruczołu krokowego, test alergiczny, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zagęszczenie wydzieliny oskrzelowej, zapalenie oskrzeli, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – BDS N 0,25 mg/ml
Stosowanie budezonidu w postaci zawiesiny do nebulizacji (BDS N) w okresie ciąży jest uznawane za bezpieczne na podstawie prospektywnych badań epidemiologicznych oraz obserwacji klinicznych, które nie wykazały zwiększonego ryzyka działań niepożądanych u płodu lub noworodka. Kontrola astmy u kobiet ciężarnych jest kluczowa dla zdrowia matki i prawidłowego rozwoju płodu, a korzyści z leczenia budezonidem zazwyczaj przewyższają potencjalne ryzyko. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem stosunku korzyści do ryzyka.
astma, badanie farmakokinetyczne, biodostępność doustna, budezonid, budezonid wziewny, ciąża, dawka terapeutyczna budezonidu, droga podania, działanie niepożądane, dziecko karmione piersią, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, laktacja, leczenie podtrzymujące, płodność, stężenie w osoczu, właściwość farmakokinetyczna, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bufar Easyhaler
Produkt BUFAR Easyhaler, zawierający 80 mikrogramów budezonidu i 4,5 mikrogramów formoterolu na dawkę inhalacyjną, wymaga ostrożnego stosowania z uwzględnieniem licznych środków ostrożności. Leczenie powinno być stopniowo redukowane, unikając nagłego przerwania, które może prowadzić do zaostrzenia astmy. W przypadku pogorszenia kontroli objawów lub stosowania maksymalnej dawki, konieczna jest konsultacja lekarska. Pacjenci powinni mieć zawsze dostęp do leku doraźnego, którym może być BUFAR Easyhaler lub inny szybko działający lek rozszerzający oskrzela. Produkt nie jest zalecany do profilaktyki, np. przed wysiłkiem fizycznym. Możliwe działania niepożądane obejmują paradoksalny skurcz oskrzeli, który wymaga natychmiastowego przerwania terapii i podania szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wziewnych kortykosteroidów może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, supresja nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychologiczne i behawioralne.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, astma, budezonid, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka hipokaliemia, czynnik ryzyka osteoporozy, diuretyk, doustny kortykosteroid, drożdżyca jamy ustnej, formoterol, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, guz chromochłonny, hipokaliemia, inhibitor CYP3A, jaskra, kardiomiopatia zaporowa, nadaktywność psychoruchowa, niedociśnienie, niedocukrzenie, niestabilna dusznica bolesna, nietolerancja laktozy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawka, płukanie jamy ustnej, pochodna ksantyny, podzastawkowe zwężenie aorty, pulmonolog dziecięcy, stopniowe zmniejszanie dawki, supresja nadnerczy, tachyarytmia, tyreotoksykoza, wydłużony odstęp QTc, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nadnerczy, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakażenie dróg oddechowych, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml
Bimatoprost Indoco w postaci kropli do oczu wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się występowaniem działań niepożądanych u około 38% pacjentów podczas 12-miesięcznego badania klinicznego III fazy. Najczęstszym działaniem niepożądanym było przekrwienie spojówek (29%), zwykle o charakterze nieizalnym i łagodnym. Inne często obserwowane objawy to punktowate zapalenie rogówki, świąd oka, wzrost rzęs oraz hiperpigmentacja tęczówki (0,5% przy stężeniu 0,1 mg/ml i 1,5% przy 0,3 mg/ml). Działania niepożądane dotyczyły głównie narządu wzroku i miały łagodne do umiarkowanego nasilenie, bez ciężkich incydentów. Około 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych. Charakterystyczne dla analogów prostaglandyn są lipodystroficzne zmiany okołooczodołowe (ptoza, retrakcja powieki, zapadnięcie oczu), które mogą pojawić się już po miesiącu leczenia i częściowo ustępować po jego przerwaniu.
alergiczne zapalenie skóry, analog prostaglandyny, astma, bimatoprost, ból oka, duszność, hiperpigmentacja tęczówki, hirsutyzm, krwawienie siatkówki, lipodystrofia okołooczodołowa, nadciśnienie tętnicze, nieprawidłowe próby wątrobowe, obrzęk plamki, obrzęk spojówki, periorbitopatia, POChP, podrażnienie oka, przekrwienie spojówki, retrakcja powieki, świąd oka, świąd powiek, torbielowaty obrzęk plamki, wzrost rzęs, zaburzenie ostrości wzroku, zapalenie naczyniówki, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zespół suchego oka, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Doxar 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Doxar, jest selektywnym antagonistą receptorów α1-adrenergicznych, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Jej działanie przeciwnadciśnieniowe wynika ze zmniejszenia oporu naczyniowego, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny po podaniu dawki dobowej. Maksymalny efekt obserwuje się po 2-6 godzinach, przy jednoczesnym braku rozwoju tolerancji na lek podczas długotrwałej terapii. Doksazosyna korzystnie wpływa na profil lipidowy, obniżając stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego i LDL, a także zwiększając stosunek HDL do cholesterolu całkowitego o 4-13%. W badaniu ALLHAT wykazano dwukrotnie niższe ryzyko ciężkiej niewydolności serca u pacjentów leczonych doksazosyną w porównaniu do chlortalidonu, choć ryzyko poważnych powikłań sercowo-naczyniowych było o 25% wyższe, co doprowadziło do zakończenia ramienia badania dotyczącego doksazosyny.
agregacja płytek krwi, aktywność reninowa osocza, alfa-adrenoreceptor, astma, beta-adrenolityk, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba wieńcowa, cukrzyca, dysfagia, dysfunkcja lewokomorowa, dysfunkcja seksualna, efekt przeciwnadciśnieniowy, frakcja LDL, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór naczyniowy, parametr hemodynamiczny, powikłanie sercowo-naczyniowe, powikłanie zakrzepowe, przerost lewej komory serca, reakcja ortostatyczna, receptor α1-adrenergiczny, skaza moczanowa, stres oksydacyjny, tachykardia, tkankowy aktywator plazminogenu, triglicerydy, właściwość antyoksydacyjna, wrażliwość na insulinę, zaburzenie erekcji, zaburzenie gospodarki węglowodanowej - Leksykon substancji czynnych
Aceklofenak – Przeciwwskazania stosowania
Aceklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne NLPZ, zwłaszcza jeśli wystąpiły u nich reakcje takie jak astma, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka po zażyciu ibuprofenu, aspiryny lub innych NLPZ. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z czynną lub nawracającą chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego (zwłaszcza przy co najmniej dwóch epizodach potwierdzonych owrzodzeń lub krwawień), a także u pacjentów z przeszłymi krwawieniami lub perforacją przewodu pokarmowego związaną z NLPZ. Aceklofenak jest również przeciwwskazany u chorych z zastoinową niewydolnością serca (klasy II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, chorobą naczyniową mózgu, niewydolnością wątroby i nerek oraz u osób z czynnymi krwawieniami i skazą krwotoczną.
aceklofenak, aspiryna, astma, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, choroba reumatyczna, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, Digavar, ibuprofen, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Traumon 100 mg/ml
Traumon, zawierający etofenamat w stężeniu 100 mg/ml, stosowany miejscowo na skórę, może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony skóry i tkanki podskórnej. Najczęściej obserwuje się rumień i pieczenie skóry (częstość niezbyt częsta, ≥1/1000 do <1/100), natomiast bardzo rzadko występuje zapalenie skóry z silnym świądem, wysypką, obrzękiem i wysypką pęcherzową (<1/10 000). Reakcje fotouczuleniowe mają częstość nieznaną. Działania niepożądane zwykle ustępują po zaprzestaniu stosowania leku. Należy monitorować pacjentów pod kątem reakcji nadwrażliwości, które mogą pojawić się nawet po pierwszym zastosowaniu.
aerozol na skórę, anafilaksja, astma, ciśnienie tętnicze, duszność, działanie niepożądane, etofenamat, martwica naskórka, nadwrażliwość skóry, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, pieczenie skóry, podanie miejscowe, pokrzywka, reakcja fotouczuleniowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, Traumon, wstrząs anafilaktyczny, wysypka pęcherzowa, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atmina
Atmina w postaci systemu transdermalnego zawiera rywastygminę i jest przeznaczona do stosowania wielodniowego, z koniecznością przestrzegania ścisłych zasad aplikacji, w tym unikania naklejania więcej niż jednego plastra jednocześnie. Nieprawidłowe stosowanie, takie jak pozostawienie starego plastra lub jednoczesne użycie kilku, może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, w tym hospitalizacji i zgonów. Po przerwie w terapii dłuższej niż 3 dni, leczenie należy rozpocząć od dawki 4,6 mg/24 h. Działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty i biegunka, są dawko-zależne i częstsze u kobiet, a u pacjentów z odwodnieniem może być konieczne dożylne uzupełnienie płynów oraz modyfikacja dawkowania. Zaleca się regularną kontrolę masy ciała ze względu na ryzyko jej zmniejszenia podczas terapii.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, częstoskurcz torsade de pointes, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cholinesterazy, niewydolność serca, nudności, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, odwodnienie, rywastygmina, system transdermalny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cefepim MIP Pharma
Cefepim, jako antybiotyk beta-laktamowy, niesie ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia leczenia ratunkowego. Przed zastosowaniem leku należy dokładnie zbadać historię alergii, zwłaszcza na beta-laktamy, ze względu na około 10% ryzyko krzyżowej nadwrażliwości z penicylinami. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z astmą i predyspozycjami alergicznymi. Cefepim powinien być stosowany wyłącznie w zakażeniach potwierdzonych lub wysoce prawdopodobnych do leczenia tym antybiotykiem, a u pacjentów z klirensem kreatyniny ≤ 50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby uniknąć kumulacji leku i powikłań neurotoksycznych, takich jak encefalopatia, mioklonie czy drgawki. Monitorowanie czynności nerek jest kluczowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (aminoglikozydy, diuretyki).
Podczas terapii cefepimem istnieje ryzyko rozwoju biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia i wymaga odpowiedniej diagnostyki oraz ewentualnego przerwania antybiotykoterapii. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat), zwłaszcza z upośledzoną funkcją nerek, obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania leku i zmniejszony klirens nerkowy, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym neurotoksyczności i niewydolności nerek. Cefepim może powodować dodatni odczyn Coombs’a bez hemolizy oraz fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych glukozy w moczu (metody Benedicta, Fehlinga, Clinitest), dlatego zaleca się stosowanie enzymatycznych metod diagnostycznych do oznaczania glukozy. W przypadku rozwoju dodatkowych zakażeń podczas terapii konieczne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia celowanego.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, astma, bezdrgawkowy stan padaczkowy, cefalosporyna, cefepim, drgawka, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, encefalopatia przemijająca, epinefryna, hemoliza, klirens kreatyniny, lek moczopędny, metoda Benedicta, metoda Fehlinga, mioklonia, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie czynności nerek, zakażenie Clostridium difficile, zapalenie okrężnicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC classic 20 mg/ml
Acetylocysteina w postaci roztworu doustnego ACC classic (20 mg/ml) może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się reakcje nadwrażliwości (≥1/1000 do <1/100), ból głowy, szumy uszne, tachykardię, nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej oraz objawy skórne takie jak pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, świąd i wyprysk. Rzadziej występują duszność i skurcz oskrzeli (≥1/10 000 do <1/1000), niestrawność, gorączka oraz niedociśnienie tętnicze. Bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu są wstrząs anafilaktyczny, krwotok oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (<1/10 000). W przypadku wystąpienia zmian skórnych i błon śluzowych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska.
ACC classic, acetylocysteina, agregacja płytek krwi, astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, gorączka, krwotok, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, roztwór doustny, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Legrex
Tikagrelor (Legrex) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z niedawnymi urazami, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi lub niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz u osób stosujących jednocześnie NLPZ, doustne leki przeciwzakrzepowe lub fibrynolityki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawienia transfuzja płytek nie odwraca działania tikagreloru, a leczenie przeciwfibrynolityczne i rekombinowanym czynnikiem VIIa może poprawić hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu stosowanie leku nie powinno przekraczać 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany.
antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor P2Y12, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, stężenie kreatyniny, test aktywacji płytek indukowanej heparyną, tikagrelor, transfuzja płytek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Miflonide Breezhaler 400 mcg
Miflonide Breezhaler to preparat wziewny zawierający budezonid w dawkach 200 µg lub 400 µg na dawkę inhalacyjną, dostępny w postaci proszku do inhalacji w kapsułkach twardych. Kapsułki zawierają odpowiednio 24,77 mg (200 µg) lub 24,54 mg (400 µg) laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Lek jest przeznaczony wyłącznie do stosowania wziewnego za pomocą dedykowanego inhalatora Breezhaler, który jest dołączony do opakowania. Miflonide Breezhaler stosuje się w profilaktyce napadów astmy, nie jest natomiast wskazany do leczenia ostrych napadów. Kapsułki mają charakterystyczne oznaczenia ułatwiające identyfikację dawki i nie należy ich połykać. Preparat dostępny jest w opakowaniach zawierających 60 lub 100 kapsułek wraz z inhalatorem, przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, z okresem ważności 3 lat.
astma, budezonid, czerwień koszenilowa, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, inhalacja leku, inhalator Breezhaler, jama ustna, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, napad astmy, ostry napad astmy, pleśniawki, podanie drogą wziewną, proszek do inhalacji, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, wstrzymanie oddechu, zakażenie grzybicze, żelatyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivineb 5 mg
Lek Ivineb (nebiwolol) w dawce 5 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, różniący się w zależności od wskazania. W nadciśnieniu tętniczym najczęściej obserwuje się bradykardię, zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz objawy ze strony układu pokarmowego i skóry. W badaniu klinicznym u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (n=1067) działania niepożądane związane z leczeniem wystąpiły u 42,1% leczonych nebiwololem, w porównaniu do 31,5% w grupie placebo (n=1061). Najczęstsze objawy to bradykardia (~11%) i zawroty głowy (~11%), a także nasilenie niewydolności serca (5,8%), ortostatyczne niedociśnienie tętnicze (2,1%), blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (1,4%) oraz obrzęki kończyn dolnych (1,0%). Ze względu na mechanizm działania na receptory beta-adrenergiczne, konieczne jest monitorowanie rytmu serca i przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami rytmu i niewydolnością serca.
astma, badanie EKG, beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmar senny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność serca, nudność, objaw Raynauda, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omdlenie, ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, parestezja, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, świąd, tabletka 5 mg, wymioty, wysypka rumieniowa, wzdęcie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Naproxen Aflofarm
Stosowanie naproksenu wymaga zachowania zasady minimalnej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, w tym powikłań zakrzepowo-zatorowych. Dawka 1000 mg/dobę wiąże się z relatywnie niskim, lecz nie wykluczonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych, natomiast wpływ dawek 600 mg/dobę pozostaje niejednoznaczny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka kardiologicznego (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, zaburzenia krążenia obwodowego) oraz u palaczy. Naproksen wydłuża czas krwawienia i zmniejsza agregację płytek, co wyklucza jego stosowanie u kobiet z wkładkami wewnątrzmacicznymi w leczeniu bolesnego miesiączkowania. U pacjentów z astmą lub alergiami istnieje ryzyko skurczu oskrzeli i innych reakcji nadwrażliwości, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agregacja płytek krwi, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, cyklooksygenaza-2, glikokortykosteroid, hiperlipidemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, naproksen, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie krążenia obwodowego, zator tętnicy, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Actimodan 200 mg
Lek Actimodan zawierający modafinil w dawce 200 mg jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które zaobserwowano zarówno w badaniach klinicznych (na 1561 pacjentach), jak i po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u około 21% pacjentów, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, zależny od dawki i ustępujący w ciągu kilku dni. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do ≤1/10), niezbyt często (≥1/1000 do ≤1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Wśród często występujących działań wymienia się m.in. zaburzenia psychiczne (nerwowość, bezsenność, lęk, depresja, myśli samobójcze, psychoza), zaburzenia układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, parestezje), sercowo-naczyniowe (częstoskurcz, kołatanie serca, nadciśnienie, niedociśnienie), a także reakcje alergiczne i skórne, w tym ciężkie zespoły takie jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS.
anafilaksja, astma, bezsenność, ból głowy, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, częstoskurcz, depresja, duszność, dysfagia, dyskineza, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, leukopenia, mania, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, migrena, modafinil, nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niemiarowość, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, pokrzywka, psychoza, reakcja nadwrażliwości, refluks, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, urojenie, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie psychiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zapalenie gardła, zapalenie zatok przynosowych, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka