astma
Astma to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, charakteryzująca się nawracającymi epizodami duszności, świszczącego oddechu, uczucia ściskania w klatce piersiowej oraz kaszlu. Objawy te są związane z obturacyjnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, które jest zazwyczaj odwracalne samoistnie lub pod wpływem leczenia.
Patomechanizm astmy obejmuje przewlekły stan zapalny błony śluzowej dróg oddechowych, nadreaktywność oskrzeli oraz ich przebudowę strukturalną. W rozwoju choroby uczestniczą komórki zapalne, w tym eozynofile, komórki tuczne, limfocyty T, neutrofile oraz liczne mediatory zapalenia.
Diagnostyka astmy opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach czynnościowych układu oddechowego, szczególnie spirometrii z próbą rozkurczową. Leczenie ma charakter stopniowany i obejmuje stosowanie leków kontrolujących przebieg choroby (głównie wziewne glikokortykosteroidy) oraz leków doraźnych (krótko działające β2-mimetyki).
Współczesne podejście do leczenia astmy uwzględnia jej fenotypowanie i endotypowanie, co umożliwia wdrożenie terapii celowanych, w tym leków biologicznych ukierunkowanych na określone szlaki immunologiczne. Właściwe postępowanie terapeutyczne pozwala na osiągnięcie dobrej kontroli choroby u większości pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diclomax
Terapia diklofenakiem (produkt Diclomax) powinna być prowadzona przy użyciu najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. NLPZ, w tym diklofenak, hamują agregację płytek krwi i mogą powodować poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje, które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych. Szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku, z chorobą wrzodową w wywiadzie, przyjmujący jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. doustne kortykosteroidy, warfaryna, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, ASA) oraz z chorobami zapalnymi jelit. W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia należy natychmiast przerwać terapię. U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka zaleca się stosowanie leków osłonowych, takich jak mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej.
agregacja płytek krwi, astma, choroba Crohna, choroba wrzodowa, cukrzyca, cyklosporyna, diklofenak, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipoglikemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk Quinckego, ospa wietrzna, perforacja, porfiria wątrobowa, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor COX-2, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematopoezy, zakrzepica, zapalenie błony śluzowej nosa, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gastrosan fix (1,0 g + 0,66 g + 0,34 g)/saszetkę
Produkt leczniczy Gastrosan fix, zawierający 1,00 g kwiatu rumianku, 0,66 g korzenia prawoślazu oraz 0,34 g liścia mięty pieprzowej w saszetce do zaparzania, może wywoływać działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów i monitorowania terapii. Bardzo rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości na rumianek, w tym alergię kontaktową, szczególnie u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae (np. bylica, piołun), z możliwymi reakcjami krzyżowymi. Opisano również bardzo rzadkie, ale poważne reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny, ostra astma, obrzęk naczynioruchowy twarzy oraz pokrzywka. Ponadto, u niektórych pacjentów może wystąpić nasilenie objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, takich jak zgaga i dyskomfort w klatce piersiowej, choć częstość tych zdarzeń nie jest określona.
alergia kontaktowa, astma, bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, hipotensja, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, obrzęk górnych dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, rodzina astrowatych, skurcz oskrzeli, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zarzucanie treści żołądkowej, zgaga - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Foramed 12 mcg/dawkę inh.
Formoterol, zawarty w preparacie Foramed w postaci fumaranu dwuwodnego, stosowany jest w dawkach terapeutycznych 12-24 µg dwa razy na dobę. Charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym już po 5 minutach (266 pmol/l po dawce 120 µg u zdrowych ochotników). U pacjentów z POChP po 12 tygodniach stosowania dawek 12 lub 24 µg dwukrotnie na dobę, stężenia formoterolu w osoczu wynosiły 11,5-25,7 pmol/l oraz 23,3-50,3 pmol/l, mierzone w różnych odstępach czasowych. Formoterol wykazuje umiarkowaną kumulację przy długotrwałym stosowaniu, z wydalaniem niezmienionego leku w moczu wzrastającym od 19% do 73% w zależności od populacji (astma vs POChP). Lek wiąże się z białkami osocza w 61-64%, głównie z albuminami (34%), bez ryzyka wysycenia miejsc wiązania w dawkach terapeutycznych.
astma, biotransformacja, cytochrom P450, deformylacja, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, Foramed, formoterol, fumaran dwuwodny, fumaran formoterolu, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym UGT1A1, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, O-demetylacja, okres półtrwania, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sprzęganie z siarczanem, stężenie leku w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – NO-SPA ampułki
Chlorowodorek drotaweryny w roztworze do wstrzykiwań (NO-SPA Ampułki, 20 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania pacjentom z niedociśnieniem tętniczym ze względu na ryzyko zapaści. Zaleca się, aby podanie dożylne odbywało się w pozycji leżącej, co minimalizuje ryzyko powikłań hemodynamicznych. U kobiet w ciąży stosowanie leku powinno być rozważone wyłącznie po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, a podawanie w okresie porodu jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne zagrożenia dla matki i płodu. Preparat zawiera chlorowodorek drotaweryny w dawce 40 mg na ampułkę (2 ml).
W składzie NO-SPA Ampułki obecne są substancje pomocnicze, które mogą wywoływać działania niepożądane. Pirosiarczyn sodu może indukować ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą lub alergiami w wywiadzie, dlatego u tych osób należy unikać podawania leku drogą parenteralną. Każda ampułka zawiera również 132 mg etanolu (6,6% w/v), co odpowiada ilości alkoholu w mniej niż 4 ml piwa lub 2 ml wina, jednak ta dawka nie wywołuje istotnych skutków klinicznych i nie wymaga dodatkowych środków ostrożności. Pełny wykaz substancji pomocniczych dostępny jest w dokumentacji produktu.
alergia, alkohol etylowy, astma, bilans korzyści i ryzyka, ciąża, drotaweryna, dysfagia, niedociśnienie tętnicze, pirosiarczyn sodu, podanie dożylne leku, podanie parenteralne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, skutek kliniczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, zapaść - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pulmicort 0,5 mg/ml
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie wpływu leków na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Produkt leczniczy Pulmicort, zawierający budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji dostępnej w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego nie wykazuje negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Jest to zgodne z profilem bezpieczeństwa glikokortykosteroidów wziewnych, które przy prawidłowym stosowaniu cechują się minimalnym ryzykiem działań niepożądanych wpływających na zdolności poznawcze i motoryczne.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pulnozin Junior o smaku malinowym
Stosowanie karbocysteiny w formie tabletek do ssania PULNOZIN Junior (225,90 mg izomaltu na tabletkę) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, a także u osób przyjmujących leki uszkadzające błonę śluzową przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości lub krwawienia z przewodu pokarmowego konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 6 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Ponadto, ze względu na zawartość izomaltu, preparatu nie należy stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy.
astma, błona śluzowa żołądka, butamirat, choroba wrzodowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dekstrometorfan, dziedziczna nietolerancja fruktozy, funkcja oddechowa, izomalt, karbocysteina, klirens rzęskowy, kodeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek mukolityczny, lek przeciwkaszlowy, lepkość wydzieliny oskrzelowej, nabłonek orzęsiony, nadwrażliwość, nietolerancja fruktozy, objaw nadwrażliwości, obturacja, osłabiony odruch kaszlu, ostra niewydolność oddechowa, reakcja alergiczna, stan obturacyjny oskrzeli, zaburzony klirens rzęskowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba dwubiegunowa – Epidemiologia
Choroba dwubiegunowa (ChD) jest przewlekłym, nawracającym zaburzeniem nastroju o globalnej częstości występowania około 1-3%, co przekłada się na około 40 milionów osób dotkniętych tym schorzeniem. Epidemiologia wskazuje na zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą chorobowością w Ameryce Północnej i Południowej (całożyciowa chorobowość ChD I: 1%, ChD II: 1,1%, spektrum ChD: 2,8-5,7%), umiarkowaną w Europie (ChD I: 0,5-1%, ChD II: 0,5-1%) oraz najniższą w Azji i Afryce (ChD I: 0,1-0,5%, ChD II: 0,2-0,4%). Średni wiek zachorowania przypada na wczesną dorosłość (20-25 lat), z bimodalnym rozkładem zapadalności obejmującym grupy 15-24 oraz 45-54 lat. Choroba dwubiegunowa typu I występuje z podobną częstością u obu płci, natomiast ChD II i postać szybkozmienna są częstsze u kobiet. Współwystępowanie z innymi zaburzeniami psychicznymi (zwłaszcza lękowymi, ADHD, zaburzeniami kontroli impulsów) oraz somatycznymi (choroby układu sercowo-naczyniowego, migreny, astma) jest powszechne, co komplikuje przebieg kliniczny i leczenie.
ADHD, astma, bimodalny rozkład zapadalności, choroba dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa typu I, choroba dwubiegunowa typu II, choroby sercowo-naczyniowe, kryteria diagnostyczne, migrena, National Comorbidity Survey, niepełnosprawność, opóźnienie diagnozy, próba samobójcza, ryzyko samobójcze, schizofrenia, substancje psychoaktywne, zaburzenia lękowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie nastroju, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symbicort Turbuhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Symbicort Turbuhaler zawiera 320 mcg budezonidu i 9 mcg formoterolu fumaranu dwuwodnego na dawkę i jest stosowany wziewnie w leczeniu podtrzymującym astmy oraz POChP u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Dawkowanie ustala się indywidualnie, z podstawową dawką 1 inhalacji dwa razy na dobę i maksymalną 2 inhalacji dwa razy na dobę u dorosłych, natomiast u młodzieży nie zaleca się zwiększania dawki ponad 1 inhalację dwa razy na dobę. Dla dzieci 6-11 lat dostępna jest mniejsza dawka 80 mcg budezonidu i 4,5 mcg formoterolu, a u dzieci poniżej 6 lat stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak danych. W przypadku ciężkiej marskości wątroby może dojść do zwiększonej ekspozycji na substancje czynne, co wymaga ostrożności.
astma, budezonid, ciężka marskość wątroby, długo działający lek rozszerzający oskrzela, formoterol fumaran dwuwodny, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid wziewny, grzybica jamy ustnej i gardła, inhalacja, leczenie podtrzymujące, POChP, podanie wziewne, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, szybko działający lek rozszerzający oskrzela, ustnik inhalatora, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Effect żel 50 mg/g
Ibuprom Effect żel (50 mg/g) zawiera ibuprofen do stosowania miejscowego, który mimo ograniczonej aplikacji może przenikać do krwiobiegu i wywoływać bardzo rzadkie (<1/10 000) działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs. Miejscowo obserwuje się reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie i mrowienie, a u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ lub astmą mogą wystąpić bronchospazmy, zaostrzenie astmy lub duszność. Dodatkowo, bardzo rzadko pojawiają się ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR), w tym rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i interwencji medycznej.
astma, ból brzucha, duszność, fotowrażliwość, ibuprofen, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amertil 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna Amertil 10 mg, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, co minimalizuje działania niepożądane wynikające z interakcji z innymi receptorami. W dawkach 5 mg i 10 mg wykazuje skuteczne hamowanie reakcji skórnych wywołanych histaminą, w tym powstawania bąbli pokrzywkowych i zaczerwienienia. U pacjentów z atopią, dawka 10 mg podawana raz lub dwa razy na dobę skutecznie hamuje napływ eozynofili w późnej fazie reakcji alergicznej. Badania potwierdzają brak rozwoju tolerancji na działanie przeciwhistaminowe podczas długotrwałego stosowania (35 dni) u dzieci w wieku 5-12 lat, a po przerwaniu terapii skóra odzyskuje normalną reaktywność na histaminę w ciągu 3 dni.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptorów H1, astma, atopia, cetyryzyna dichlorowodorek, działanie przeciwalergiczne, eozynofile, histamina, hydroksyzyna, odstęp QT, pochodne piperazyny, pokrzywka, późna faza reakcji alergicznej, prowokacja alergenowa, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptory histaminowe H₁, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tolerancja na leki przeciwhistaminowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Dihydrokodeina – Działania niepożądane
Dihydrokodeina, półsyntetyczny opioid stosowany w leczeniu bólu o nasileniu umiarkowanym do silnego, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla opioidów. Najczęściej obserwuje się zaparcia oraz uspokojenie polekowe, przy czym nudności, wymioty, zmęczenie, senność i zawroty głowy występują głównie na początku terapii i ustępują po kilku dniach. Zaparcia wymagają stosowania leków przeczyszczających. W obrębie układu nerwowego często pojawia się senność, a niezbyt często napady drgawkowe (zwłaszcza u pacjentów z padaczką), zawroty głowy, bóle głowy, parestezje oraz sedacja zależna od dawki. Ze strony przewodu pokarmowego często występują ból brzucha, suchość w ustach, nudności i wymioty, a niezbyt często biegunka i niedrożność porażenna jelit, która wymaga natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane ze strony układu oddechowego, takie jak duszność, atak astmy i depresja oddechowa, występują niezbyt często, przy czym depresja oddechowa stanowi najpoważniejsze zagrożenie, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego i przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych na OUN.
astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja oddechowa, dezorientacja, DHC Continus, dihydrokodeina, duszność, dysforia, enzymy wątrobowe, halucynacja, hiperprolaktynemia, hipotensja, kolka żółciowa, lek przeczyszczający, megacolon toxicum, nadmierne pocenie, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedrożność porażenna jelit, niewydolność oddechowa, nudność, obrzęk naczynioruchowy, opioid półsyntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, POChP, pokrzywka, sedacja, skurcz dróg żółciowych, suchość w ustach, świąd, tolerancja lekowa, uspokojenie polekowe, uzależnienie lekowe, wymioty, wysypka, zaburzenie widzenia, zachłystowe zapalenie płuc, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xaleba 60 mg
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (1,2 mg w tabletce 30 mg do 4,9 mg w tabletce 120 mg). Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują także czynną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie błony śluzowej jelit oraz ciężką niewydolność wątroby (albumina <25 g/L lub ≥10 punktów w skali Child-Pugh) i nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących oraz u dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia.
albumina w surowicy, astma, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, etorykoksyb, heparyna drobnocząsteczkowa, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze niekontrolowane, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja aspiryny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pochodna kumaryny, pokrzywka, polip nosa, retencja płynów, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby, warfaryna, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cefepime Kabi
Cefepim, jako antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą prowadzić do zgonu. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza u pacjentów z astmą lub skłonnościami alergicznymi. Cefepim stosuje się wyłącznie w zakażeniach potwierdzonych lub wysoce prawdopodobnych pod względem wrażliwości patogenów na ten lek. Należy monitorować pacjentów pod kątem biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤50 ml/min konieczne jest dostosowanie dawki cefepimu, aby uniknąć kumulacji leku i powikłań, takich jak encefalopatia, drgawki miokloniczne czy niewydolność nerek, które obserwowano głównie u osób z niewydolnością nerek przy dawkach przekraczających zalecane.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, astma, biegunka związana z Clostridium difficile, ciężka reakcja nadwrażliwości, dodatni odczyn Coombsa, drgawki miokloniczne, działanie przeciwbakteryjne, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, nadmierny wzrost drobnoustrojów, napad drgawkowy, neurotoksyczność, niedrgawkowy stan padaczkowy, niewydolność nerek, omamy, przemijająca encefalopatia, śpiączka, splątanie, stupor, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na mleko – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Alergia na mleko krowie (CMA) jest jedną z najczęstszych alergii pokarmowych u dzieci, charakteryzującą się często przejściowym przebiegiem, jednak nabywanie tolerancji na białka mleka krowiego następuje później niż wcześniej sądzono. Dane wskazują, że około 50% dzieci nabywa tolerancję przed 5 rokiem życia, a mediana wieku nabywania tolerancji w grupie z atopowym zapaleniem skóry wynosi 67 miesięcy. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi utrzymywania się alergii są: natychmiastowe reakcje alergiczne, współistniejąca astma, obecność innych alergii pokarmowych oraz wysokie poziomy swoistych IgE (≥10,5 kU/L) i duże średnice bąbli w testach skórnych (≥9 mm). Swoiste IgE i testy skórne wykazują wysoką wartość predykcyjną (PPV >90%) w ocenie utrzymywania się alergii, a dodatkowo biomarkery immunologiczne, takie jak obniżona liczba limfocytów T regulatorowych (Treg), podwyższona częstość limfocytów T CD4+ wydzielających IL-4 oraz niski poziom witaminy D (<40 ng/ml) po pierwszej reakcji alergicznej, są istotnymi wskaźnikami prognostycznymi (AUC do 0,85). Model matematyczny opracowany przez Vanto i wsp. pozwala przewidywać nabycie tolerancji do 4 roku życia na podstawie nasilenia objawów i wyników testów immunologicznych.
alergia IgE-zależna, alergia na mleko krowie, alergia nie-IgE-zależna, alergia pokarmowa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, białko mleka krowiego, biomarker, choroba atopowa, czynnik prognostyczny, dodatnia wartość predykcyjna, doustna immunoterapia, drabina mleczna, FPIES, interwencja terapeutyczna, limfocyt T CD4+, limfocyt T regulatorowy, reakcja niepożądana, swoiste IgE, test skórny, wartość prognostyczna, witamina D, zaburzenie immunologiczne - Leksykon substancji czynnych
Estradiol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Estradiol, stosowany w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet w okresie menopauzy, jest efektywny w łagodzeniu objawów, które negatywnie wpływają na jakość życia pacjentek. Terapia powinna być inicjowana wyłącznie przy istotnych dolegliwościach i wymaga corocznej oceny stosunku korzyści do ryzyka, z kontynuacją leczenia jedynie w przypadku przewagi korzyści. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet z historią mięśniaków macicy, endometriozy, zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, nowotworów estrogenozależnych, nadciśnienia tętniczego, chorób wątroby, cukrzycy, migren, tocznia rumieniowatego układowego oraz innych wymienionych schorzeń. Monitorowanie obejmuje regularne badania kliniczne, w tym ocenę narządów miednicy i piersi oraz diagnostykę obrazową, np. mammografię, zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Leczenie należy przerwać w przypadku żółtaczki, pogorszenia czynności wątroby, istotnego wzrostu ciśnienia tętniczego, pojawienia się migrenowych bólów głowy lub ciąży.
astma, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba wątroby, choroba wieńcowa, cukrzyca, endometrioza, estradiol, ginekomastia, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, guzek piersi, hiperplazja endometrium, hipertriglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, jaskra, kamica żółciowa, menopauza, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nowotwór estrogenozależny, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, ostuda ciężarnych, otępienie, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, przedwczesne dojrzewanie płciowe, rak jajnika, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włókniak, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxodil PPH 12 mcg
Oxodil PPH to wziewny lek zawierający formoterol fumaranu dwuwodnego w dawce dostarczonej 9 μg i dawce odmierzanej 12 μg na inhalację. Preparat jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i stosowany w leczeniu podtrzymującym astmy oraz POChP. W astmie standardowa dawka to 1 inhalacja raz lub dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 2 inhalacji, nie przekraczając łącznie 4 inhalacji (48 μg) na dobę. Przed wysiłkiem fizycznym zaleca się 1 inhalację zapobiegającą obturacji. W POChP standardowa dawka to 1 inhalacja raz lub dwa razy na dobę, z maksymalną dawką do 2 inhalacji (24 μg) w leczeniu stałym i do 4 inhalacji (48 μg) łącznie z dawkami doraźnymi, przy czym jednorazowo nie należy stosować więcej niż 2 inhalacje. Konieczne jest monitorowanie częstości stosowania, gdyż częstsze stosowanie niż 2 dni w tygodniu wskazuje na niewystarczającą kontrolę choroby i wymaga modyfikacji terapii.
astma, bezpieczeństwo stosowania leku, formoterol, formoterol fumaran dwuwodny, hypromeloza, inhalacja, inhalator aktywowany wdechem, leczenie podtrzymujące, lek wziewny, modyfikacja leczenia, obturacja dróg oddechowych, obturacja wysiłkowa, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, terapia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibutact 40 mg/ml
Lek Ibutact (40 mg/ml zawiesina doustna) zawiera ibuprofen, NLPZ, i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze (sorbitol ciekły 40 mg/ml, glikol propylenowy 10 mg/ml, benzoesan sodu 2 mg/ml). Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, astma aspirynowa, zapalenie błony śluzowej nosa czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują aktywną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka/dwunastnicy, ciężką niewydolność wątroby, nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i serca (klasa IV NYHA), zaburzenia krzepnięcia, skazy krwotoczne, aktywne krwawienia naczyniowo-mózgowe oraz trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko zamknięcia przewodu tętniczego Botalla i zaburzeń nerkowych u płodu. Lek jest przeciwwskazany u dzieci <3 miesięcy i <5 kg masy ciała oraz u pacjentów z ciężkim odwodnieniem (np. wymioty, biegunka), co zwiększa ryzyko nefrotoksyczności ibuprofenu.
astma, astma aspirynowa, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dyspepsja, działanie przeciwpłytkowe, gastroprotekcja, ibuprofen, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, perforacja wrzodu, pokrzywka, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, przewód tętniczy Botalla, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, zaburzenia krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Etiologia i przyczyny
Alergia na orzeszki ziemne jest IgE-zależną reakcją immunologiczną typu I, w której białka orzeszków ziemnych, głównie Ara h 1, Ara h 2, Ara h 3 i Ara h 6, wywołują odpowiedź alergiczną u ponad 50% pacjentów uczulonych. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje aktywację komórek dendrytycznych przez reszty węglowodanowe, indukcję odpowiedzi limfocytów T pomocniczych typu 2 (TH2) oraz produkcję swoistych IgE, które po ponownym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i uwolnienie histaminy. Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w USA wynosi około 1-2%, z wzrostem o 21% w latach 2010-2017. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (m.in. geny HLA-DR i -DQ), atopowe zapalenie skóry, astmę, alergię na jajka oraz opóźnione wprowadzenie orzeszków ziemnych do diety, co potwierdzają badania takie jak LEAP. Wczesne wprowadzenie orzeszków ziemnych (4-6 miesiąc życia) u niemowląt z wysokim ryzykiem znacząco redukuje ryzyko rozwoju alergii, co zostało uwzględnione w aktualnych wytycznych NIAID i AAP.
alergen orzeszka ziemnego, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopowe zapalenie skóry, egzema, epinefryna, epitop, gen HLA-DR, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, interleukina, katar sienny, komórka dendrytyczna, komórka tuczna, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy typu 2, mediator zapalny, obrzęk, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna typu I, reakcja Maillarda, reaktywność krzyżowa, roślina strączkowa, terapia desensytyzacyjna, układ immunologiczny, węzeł chłonny, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zelsiglat 200 mg
Lek Zelsiglat, zawierający celekoksyb w dawkach 100 mg i 200 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, sulfonamidy oraz u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym aspirynie. Przeciwwskazania obejmują także aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit, zastoinową niewydolność serca klasy II-IV wg NYHA, chorobę niedokrwienną serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (albuminy < 25 g/l lub Child-Pugh ≥ 10) oraz z klirensem kreatyniny < 30 ml/min stosowanie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kumulacji i działań niepożądanych. Zawartość laktozy jednowodnej (24,2 mg w kapsułce 100 mg i 48,4 mg w kapsułce 200 mg) wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki.
antagonista receptora angiotensyny II, astma, brak laktazy, celekoksyb, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, ciąża, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, heparyna, hiperlipidemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, karmienie piersią, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na celekoksyb, nadwrażliwość na sulfonamidy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obniżona funkcja nerek, obrzęk naczynioruchowy, pacjent w podeszłym wieku, pokrzywka, skala Child-Pugh, stężenie albumin, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie motoryki przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bilagra ORO
Bilagra ORO, zawierająca bilastynę, nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 2 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, a także u dzieci w wieku 2-5 lat z powodu ograniczonych danych klinicznych. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów glikoproteiny P (np. ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir, diltiazem), gdyż może to prowadzić do zwiększenia stężenia bilastyny w osoczu i podwyższonego ryzyka działań niepożądanych. Bilagra ORO zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co kwalifikuje preparat jako „wolny od sodu”, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi.
astma, Bilagra ORO, bilastyna, cyklosporyna, diltiazem, dwutlenek siarki, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, rytonawir, schorzenie układu oddechowego, skurcz oskrzeli, stężenie bilastyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon substancji czynnych
Tetraksetan – Działania niepożądane
Tetraksetan (DOTA) jest składnikiem kwasu gadoterowego, stosowanego jako środek kontrastowy w MRI, dostępny m.in. w preparacie Clariscan w stężeniu 0,5 mmol/ml (202,46 mg/ml). Działania niepożądane mają zwykle łagodny lub umiarkowany przebieg i obejmują najczęściej nudności, ból głowy oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego i zgonu. Inne rzadkie działania to zaburzenia neurologiczne (np. drgawki, śpiączka), kardiologiczne (np. zatrzymanie akcji serca), oddechowe (np. skurcz krtani, obrzęk płuc) oraz skórne (np. rumień, wyprysk). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF), zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i przy jednoczesnym stosowaniu innych gadolinowych środków kontrastowych.
astma, biegunka, ból głowy, bradykardia, drgawki, hemoliza, hipotensja, kołatanie serca, kwas gadoterowy, martwica cewek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, nudności, obrzęk gardła, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk powiek, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przekrwienie oczu, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rezonans magnetyczny, rumień, skurcz krtani, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, tachykardia, tetraksetan, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenie lękowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie węchu, zapalenie spojówek, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AirFluSal
Preparat AirFluSal, zawierający salmeterol i flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych zaostrzeń astmy i wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności. Pacjenci powinni mieć zawsze dostęp do szybko działających leków rozszerzających oskrzela w celu doraźnego łagodzenia objawów. Terapia AirFluSal nie powinna być rozpoczynana podczas zaostrzenia astmy ani przy nagłym pogorszeniu stanu. W trakcie leczenia należy monitorować objawy, gdyż brak kontroli lub pogorszenie wymaga pilnej oceny lekarskiej i ewentualnego zwiększenia dawki kortykosteroidów. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki po uzyskaniu kontroli astmy, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. Preparat wymaga ostrożności u pacjentów z gruźlicą, zakażeniami dróg oddechowych, zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią. Działania niepożądane obejmują m.in. paradoksalny skurcz oskrzeli, drżenie, kołatanie serca, ból głowy oraz rzadkie zaburzenia rytmu serca i hipokaliemię.
astma, beta-2-mimetyk, centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, komora inhalacyjna, kortykosteroid wziewny, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napad drgawkowy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, skurcz dodatkowy, świszczący oddech, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na skorupiaki – Objawy
Alergia na skorupiaki dotyczy około 2-3% dorosłych i ponad 1% dzieci, manifestując się reakcją immunologiczną na białka skorupiaków (kraby, homary, krewetki) oraz mięczaków (małże, ostrygi). Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku minut do godziny po ekspozycji i obejmują pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, świąd, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a w ciężkich przypadkach anafilaksję z zagrożeniem życia. Anafilaksja wymaga natychmiastowego podania epinefryny i hospitalizacji, a objawy mogą utrzymywać się od 30 minut do kilku godzin, z możliwością wystąpienia reakcji dwufazowej do 12 godzin po początkowej reakcji. Czas trwania łagodnych objawów, takich jak pokrzywka czy świąd, wynosi zwykle do 24-48 godzin, natomiast obrzęk i objawy oddechowe mogą utrzymywać się do 48 godzin. Czynniki wpływające na nasilenie i czas trwania reakcji to m.in. ilość spożytych skorupiaków, szybkość wdrożenia leczenia, współistniejąca astma oraz historia wcześniejszych reakcji anafilaktycznych.
alergia na skorupiaki, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, anafilaksja, anafilaksja dwufazowa, astma, astma zawodowa, autoiniektor epinefryny, biegunka, ciśnienie krwi, epinefryna, lek przeciwhistaminowy, niedrożność nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej, punktowy test skórny, reakcja dwufazowa, reakcja układu immunologicznego, reaktywność krzyżowa, świszczący oddech, wstrząs, wymioty, zatrucie pokarmowe, zespół alergii jamy ustnej, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen Express Caps 200 mg
Lek Nurofen Express Caps 200 mg zawiera ibuprofen i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, czerwień koszenilową (E124) oraz inne składniki pomocnicze, w tym sorbitol (22,26 mg/kapsułkę). Nie należy go stosować u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ lub ASA, objawiającymi się skurczem oskrzeli, astmą, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Przeciwwskazania obejmują także czynną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka/dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca (klasa IV wg NYHA), aktywne krwawienia, niewyjaśnione zaburzenia układu krwiotwórczego, dzieci <20 kg, ciężkie odwodnienie oraz ostatni trymestr ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu.
astma, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, czerwień koszenilowa, dysfunkcja hepatocytów, heparyna drobnocząsteczkowa, ibuprofen, inhibitor Xa, kortykosteroid, krwawienie z naczyń mózgowych, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, powikłania przewodu pokarmowego, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, retencja płynów, skurcz oskrzeli, sorbitol, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, zaburzenie hemostazy, zaburzenie układu krwiotwórczego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibum Express Forte 400 mg
Ibuprofen w postaci kapsułek miękkich Ibum Express Forte 400 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym 90 mg sorbitolu ciekłego, oraz u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ (np. astma, pokrzywka). Nie należy go stosować przy aktywnej lub nawracającej chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, perforacji lub krwawieniu, szczególnie po NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby, nerek, serca (klasa IV wg NYHA), aktywne krwawienia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia krzepnięcia, skazy krwotoczne, małopłytkowość oraz ciężkie odwodnienie, ze względu na ryzyko nasilenia powikłań i nefrotoksyczności. Stosowanie w III trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla i powikłań porodowych.
astma, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa żołądka, diuretyk, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie naczyniowo-mózgowe, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostre uszkodzenie nerek, perforacja, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, reakcja krzyżowa, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Alergie – Diagnostyka i diagnoza
Alergie stanowią istotny problem zdrowotny, z wysoką częstością występowania w populacji dorosłych i dzieci, obejmując m.in. alergie sezonowe (25%), egzemę (7,3%), alergie pokarmowe (6,2%) oraz astmę (ponad 20 mln dorosłych i 4,6 mln dzieci w USA). Diagnostyka alergii opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu przedmiotowym oraz testach alergicznych, takich jak testy skórne punktowe (złoty standard), testy śródskórne, testy krwi mierzące całkowite i swoiste IgE, a także doustne testy prowokacyjne, szczególnie w alergiach pokarmowych. Testy skórne wykazują reakcję w postaci bąbla i zaczerwienienia po 15-20 minutach, a ich interpretacja wymaga korelacji z wywiadem klinicznym. Testy krwi, w tym swoiste IgE, są przydatne u pacjentów z przeciwwskazaniami do testów skórnych, choć ich dodatni wynik nie zawsze koreluje z kliniczną alergią (50-60% fałszywie dodatnich wyników). Testy komponentów alergenów (ACT) umożliwiają identyfikację specyficznych białek wywołujących reakcję, co pozwala na precyzyjniejszą diagnostykę i planowanie leczenia.
adrenalina, alergia na jad owadów, alergia na penicylinę, alergia pokarmowa, alergia sezonowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, biała krwinka, diagnostyka alergologiczna, diagnostyka komponentowa, dieta eliminacyjna, doustny test prowokacyjny, egzema, epinefryna, histamina, immunoglobulina E, katar sienny, nietolerancja pokarmowa, prick test, przeciwciało IgE, reakcja anafilaktyczna, test aktywacji bazofilów, test prowokacyjny, test skórny punktowy, test śródskórny, wstrząs anafilaktyczny, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, wywiad kliniczny, zapalenie skóry - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cyxodil 80 mcg/dawkę inh.
Cyxodil, zawierający cyklezonid w dawkach 80, 160 lub 320 µg/dawkę inhalacyjną, jest glikokortykosteroidem wziewnym wymagającym ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania cyklezonidu w ciąży, jednak badania na zwierzętach wskazują na potencjalne ryzyko wad rozwojowych. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, przy jednoczesnym stosowaniu najmniejszej skutecznej dawki. Noworodki matek leczonych cyklezonidem powinny być monitorowane pod kątem objawów niedoczynności kory nadnerczy, takich jak nadmierna senność, osłabienie, zaburzenia łaknienia, niedociśnienie tętnicze i zaburzenia termoregulacji, a w razie potrzeby wymagana jest pilna konsultacja endokrynologiczna.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Solacutan 30 mg/g
Solacutan, zawierający diklofenak sodowy w stężeniu 30 mg/g, jest lekiem stosowanym miejscowo, który może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie o charakterze miejscowym. Najczęściej obserwuje się kontaktowe zapalenie skóry, rumień, wysypkę, podrażnienie, ból oraz pęcherze w miejscu aplikacji. Reakcje skórne obejmują także wyprysk, suchość skóry, obrzęk, świąd, a w rzadkich przypadkach pęcherzowe zapalenie skóry i reakcje nadwrażliwości na światło. Występują również rzadkie objawy systemowe, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności, krwotok z przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, astma, zapalenie spojówek, ból oka, zaburzenia łzawienia, krwawienia skórne oraz reakcje neurologiczne (przeczulica, hipertonia, parestezje). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, z najczęstszymi reakcjami występującymi u ≥1/100 do <1/10 pacjentów.
astma, biegunka, diklofenak, diklofenak sodowy, hipertonia, kontaktowe zapalenie skóry, krwawienie skórne, krwotok z przewodu pokarmowego, łojotok, łysienie, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, owrzodzenie skóry, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przeczulica, rumień, Solacutan, wyprysk, wysypka grudkowo-plamista, wysypka krostkowa, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zapalenie skóry, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Monkasta 10 mg
Monkasta (montelukast) w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia astmy oraz astmy współistniejącej z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. Zalecana dawka to 1 tabletka 10 mg raz na dobę, przyjmowana wieczorem, co optymalizuje kontrolę objawów nocnych i porannych. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek lub łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Lek można podawać niezależnie od posiłków, a terapeutyczny efekt jest widoczny już po pierwszej dobie terapii.
astma, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, kontrola astmy, kortykosteroid wziewny, krótko działający β-agonista, montelukast, niewydolność nerek, podanie doustne, przedawkowanie leku, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – IBU-SPA 400 mg + 100 mg
Lek IBU-SPA zawiera 400 mg ibuprofenu oraz 100 mg kofeiny i posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, kofeinę lub inne składniki preparatu, a także u osób z reakcjami alergicznymi na NLPZ, takimi jak skurcz oskrzeli, astma, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego, zaburzeniami hematologicznymi o nieustalonym pochodzeniu, czynnych krwawieniach, ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), wątroby lub nerek oraz w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu. Stosowanie u pacjentów z ciężkim odwodnieniem jest również przeciwwskazane ze względu na ryzyko uszkodzenia nerek.
acenokumarol, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, astma oskrzelowa, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, doustny antykoagulant, glikokortykosteroid, ibuprofen, kofeina, krwawienie z naczyń mózgowych, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lit pierwiastek, metotreksat, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja układu pokarmowego, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, ryzyko sercowo-naczyniowe, selektywny inhibitor COX-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie nerek, warfaryna, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wytwarzania krwi, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tobramycin Via pharma 300 mg/5 ml
Roztwór do nebulizacji Tobramycin Via pharma o stężeniu 300 mg/5 ml został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w dwóch 24-tygodniowych, randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach klinicznych z udziałem 520 pacjentów z mukowiscydozą (wiek 6-63 lat). Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) dotyczyły układu oddechowego (kaszel, zapalenie gardła, duszność, dysfonia), objawów ogólnych (osłabienie, gorączka, ból głowy), układu pokarmowego (anoreksja, wymioty, ból brzucha) oraz pogorszenia wyników badań czynnościowych płuc i utraty masy ciała. Dysfonia występowała u 12,8% pacjentów leczonych tobramycyną vs. 6,5% w grupie placebo, a szumy uszne u 3,1% vs. 0%, przy czym szumy miały charakter przemijający i nie wiązały się z trwałą utratą słuchu. Długoterminowe stosowanie leku (do 96 tygodni) wiązało się ze wzrostem częstości kaszlu z odkrztuszaniem i pogorszenia czynności płuc, natomiast częstość dysfonii malała.
aminoglikozyd, anoreksja, astma, badanie czynności płuc, badanie podwójnie zaślepione, badanie randomizowane, dysfonia, krwioplucie, mukowiscydoza, nebulizacja, nefrotoksyczność, odkrztuszanie, ototoksyczność, plwocina, pokrzywka, skurcz oskrzeli, szumy uszne, utrata słuchu, zapalenie gardła, zapalenie krtani - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibum Femina 200 mg
Lek Ibum Femina (200 mg ibuprofenu w kapsułkach miękkich) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol ciekły (62,5 mg/kapsułkę), co jest istotne u osób z nietolerancją. Nie należy stosować leku u pacjentów z reakcjami alergicznymi po NLPZ, takimi jak astma aspirynowa, pokrzywka czy zapalenie błony śluzowej nosa. Przeciwwskazania obejmują także aktywną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforacje lub krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność wątroby, nerek oraz serca (klasa IV wg NYHA). Ibuprofen może wydłużać czas krwawienia, dlatego lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, skazą krwotoczną, małopłytkowością oraz aktywnym krwawieniem, w tym naczyniowo-mózgowym. Nie stosować u osób z ciężkim odwodnieniem oraz w III trymestrze ciąży.
astma, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, czas krwawienia, hemostaza, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie naczyniowo-mózgowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, pokrzywka, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, sorbitol, trzeci trymestr ciąży, zabieg chirurgiczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie wytwarzania krwi, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon substancji czynnych
Cefotaksym – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem terapii cefotaksymem należy dokładnie wykluczyć nadwrażliwość na penicyliny, cefalosporyny lub inne antybiotyki β-laktamowe ze względu na ryzyko alergii krzyżowej u 5-10% pacjentów oraz możliwość wystąpienia ciężkich reakcji anafilaktycznych, w tym zgonów. Cefotaksym jest przeciwwskazany u pacjentów z natychmiastową reakcją nadwrażliwości na cefalosporyny. Należy monitorować objawy poważnych reakcji skórnych (SCAR), takich jak AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu. W przypadku ich wystąpienia leczenie należy natychmiast przerwać i nie rozpoczynać ponownie terapii cefotaksymem. U dzieci wysypka i gorączka mogą być mylone z infekcją, dlatego należy rozważyć reakcję na lek. Istotne jest także monitorowanie ryzyka rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile, zwłaszcza przy wystąpieniu biegunki, z odpowiednim postępowaniem terapeutycznym (odstawienie leku, nawodnienie, leczenie metronidazolem lub wankomycyną). Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają dostosowania dawki w zależności od klirensu kreatyniny oraz regularnej kontroli czynności nerek, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, aminoglikozydów lub probenecydu.
agranulocytoza, alergia krzyżowa, aminoglikozyd, antybiogram, antybiotyk β-laktamowy, astma, cefalosporyny, cefotaksym, ciężka reakcja alergiczna, Clostridium difficile, encefalopatia, eozynofilia, klirens kreatyniny, lek nefrotoksyczny, leukopenia, lidokaina, metronidazol, nadwrażliwość na penicyliny, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, próba krzyżowa, probenecyd, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skaza alergiczna, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atimos 12 mcg/dawkę odmierzoną
Produkt leczniczy Atimos zawiera formoterol fumaranu dwuwodnego w dawce 12 mikrogramów na dawkę odmierzoną w postaci aerozolu inhalacyjnego. Stosowanie formoterolu u kobiet w ciąży wiąże się z ograniczonymi danymi klinicznymi, co wymaga szczegółowej analizy stosunku korzyści do ryzyka przed podjęciem terapii. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały potencjalne działania niepożądane, takie jak strata zagnieżdżonych zarodków, zmniejszenie przeżywalności pourodzeniowej oraz redukcję masy urodzeniowej płodów, jednak efekty te obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie. Leczenie formoterolem w ciąży jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy jest niezbędne do skutecznej kontroli astmy, a korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ponadto, produkt zawiera etanol – 8,9 mg na dawkę, co odpowiada 0,25 mg/kg masy ciała u dorosłych i 0,44 mg/kg u nastolatek przy dwóch rozpyleń, co należy uwzględnić w ocenie bezpieczeństwa, zwłaszcza u kobiet ciężarnych.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Metafen Ibuprofen 200 mg
Metafen Ibuprofen w dawce 200 mg może powodować liczne działania niepożądane, zróżnicowane pod względem częstości i nasilenia, co wymaga uważnej obserwacji pacjentów, zwłaszcza z chorobami przewodu pokarmowego. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują niestrawność, ból brzucha, zgagę i nudności (1/1000 do 1/100), a rzadziej biegunkę, wzdęcia, zaparcia, wymioty i zapalenie błony śluzowej żołądka (1/10000 do 1/1000). Bardzo rzadko (<1/10000) mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaostrzenie chorób zapalnych jelit, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacje oraz choroba wrzodowa, które mogą być śmiertelne, szczególnie u osób starszych. Ponadto obserwuje się działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, depresja, aseptyczne zapalenie opon mózgowych), nerek (obrzęki, niewydolność nerek, retencja sodu), wątroby (zapalenie, żółtaczka, wzrost enzymów wątrobowych) oraz układu krwiotwórczego (anemia, agranulocytoza, trombocytopenia). Skórne reakcje niepożądane obejmują wysypkę, świąd, a bardzo rzadko ciężkie zespoły SCAR, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, depresja, dezorientacja, drażliwość, drgawki, duszność, dyskomfort w jamie brzusznej, eozynofilia, hipotensja, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pobudzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, smołowate stolce, świąd skóry, sztywność karku, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs, wymioty, wysypka, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dwunastnicy, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga, złuszczające zapalenie skóry, zmienność nastroju, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z jeżówki purpurowej – Działania niepożądane
Wyciąg z jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), stosowany w preparacie Echinerba (100 mg), może indukować różnorodne reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości występowania. Do najczęstszych działań niepożądanych należą wysypka skórna, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quincke’go oraz reakcje ze strony układu oddechowego, takie jak skurcz oskrzeli, astma i wstrząs anafilaktyczny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z atopią oraz chorobami autoimmunologicznymi, ze względu na immunomodulujące właściwości jeżówki, które mogą nasilać procesy autoimmunologiczne. Wstrząs anafilaktyczny stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
astma, atopia, choroba autoimmunologiczna, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, duszność, Echinaceae purpureae herbae extractum siccum, hipotensja, leukopenia, obrzęk Quinckego, osłabienie odporności, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg z jeżówki purpurowej, wysypka skórna, zaburzenie świadomości, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczanie naskórka, zmniejszenie liczby białych krwinek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Qlaira 3 mg (tabletka ciemnożółta); 2 mg + 2 mg (tabletka czerwona); 2 mg + 3 mg (tabletka jasnożółta); 1 mg (tabletka ciemnoczerwona)
Qlaira to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający estradiol walerianian w dawkach 1-3 mg oraz dienogest w dawkach 2-3 mg, stosowany zarówno w antykoncepcji, jak i leczeniu obfitych krwawień menstruacyjnych bez zmian organicznych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z 5 badań klinicznych fazy III, obejmujących 2266 kobiet. Najczęstsze działania niepożądane to trądzik, bolesność piersi, ból głowy, krwawienia śródcykliczne, nudności oraz zwiększenie masy ciała. Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) oraz tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i TIA. Zaburzenia krwawienia, takie jak brak krwawienia z odstawienia i krwawienia śródcykliczne, są typowe i zwykle nie wymagają interwencji, choć długotrwałe objawy powinny być skonsultowane.
astma, ból głowy, bolesność piersi, dienogest, duszność, dyspareunia, estradiol walerianian, grzybica pochwy, infekcja układu moczowego, kandydoza, kołatanie serca, krwawienie menstruacyjne, krwawienie śródcykliczne, krwioplucie, łysienie, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja soczewek kontaktowych, obrzęk naczynioruchowy, przemijający napad niedokrwienia, przemijający napad niedokrwienny, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcze mięśni, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, torbiel jajnika, trądzik, udar, udar mózgu, upławy, zaburzenia krwawienia, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał serca, zawroty głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Midanium 1 mg/ml
Przedawkowanie midazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak senność, ataksja, upośledzenie wymowy, oczopląs, a w ciężkich przypadkach do braku odruchów, bezdechu, niedociśnienia tętniczego, depresji sercowo-oddechowej oraz śpiączki. Szczególnie narażone na ciężkie objawy są osoby w podeszłym wieku, pacjenci z chorobami układu oddechowego oraz stosujący politerapię z lekami o działaniu hamującym OUN. Śpiączka może trwać kilka godzin, a u osób starszych przebiegać cyklicznie z okresami poprawy i pogorszenia świadomości.
arefleksja, astma, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, choroby układu oddechowego, depresja oddechowa, dyzartria, flumazenil, interakcje lekowe, leczenie podtrzymujące, lek sedatywny, leki obniżające próg drgawkowy, midazolam, monitorowanie czynności życiowych, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oczopląs, opioidy, pacjent geriatryczny, płukanie żołądka, POChP, politerapia, przedawkowanie midazolamu, senność, śpiączka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voltaren Forte 140 mg
Voltaren Forte plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego i jest stosowany miejscowo, co skutkuje niskim stężeniem ogólnoustrojowym leku w osoczu, zmniejszającym ryzyko systemowych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje skórne w miejscu aplikacji, takie jak zaczerwienienie, podrażnienie i świąd (często ≥1/100 do <1/10). Inne częste reakcje skórne obejmują wysypkę, egzemę, rumień, zapalenie skóry (alergiczne i kontaktowe) oraz świąd. Rzadziej występują pęcherzowe zapalenie skóry i suchość skóry (≥1/10 000 do <1/1000), a bardzo rzadko reakcje nadwrażliwości na światło (<1/10 000).
alergiczne zapalenie skóry, astma, diklofenak sodowy, duszność, działanie niepożądane, egzema, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, plaster leczniczy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, rumień pęcherzowy, skurcz oskrzeli, suchość skóry, świąd, Voltaren, wysypka, wysypka krostkowa, zaburzenie skóry, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu oddechowego, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promonta 10 mg 10 mg
Montelukast w dawce 10 mg (Promonta) był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) z astmą oraz 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, a także w formie tabletek do żucia 5 mg u około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży były bóle głowy, natomiast u dzieci bóle brzucha. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas stosowania do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci. Działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmowały m.in. biegunkę, nudności, wymioty, wysypkę, gorączkę oraz zwiększoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT). Rzadziej obserwowano kołatanie serca, zwiększoną skłonność do krwawień, a bardzo rzadko zapalenie wątroby i zespół Churga-Strauss.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, aminotransferaza, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, drgawka, eozynofilia płucna, funkcja wątroby, kołatanie serca, kortykosteroid, koszmar senny, krwawienie z nosa, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, personel medyczny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, siniak, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, układ krążenia, układ krwiotwórczy, układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, układ oddechowy, układ pokarmowy, wymioty, wysypka, zaburzenie psychiczne, zapalenie cholestatyczne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss