astma
Astma to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, charakteryzująca się nawracającymi epizodami duszności, świszczącego oddechu, uczucia ściskania w klatce piersiowej oraz kaszlu. Objawy te są związane z obturacyjnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, które jest zazwyczaj odwracalne samoistnie lub pod wpływem leczenia.
Patomechanizm astmy obejmuje przewlekły stan zapalny błony śluzowej dróg oddechowych, nadreaktywność oskrzeli oraz ich przebudowę strukturalną. W rozwoju choroby uczestniczą komórki zapalne, w tym eozynofile, komórki tuczne, limfocyty T, neutrofile oraz liczne mediatory zapalenia.
Diagnostyka astmy opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach czynnościowych układu oddechowego, szczególnie spirometrii z próbą rozkurczową. Leczenie ma charakter stopniowany i obejmuje stosowanie leków kontrolujących przebieg choroby (głównie wziewne glikokortykosteroidy) oraz leków doraźnych (krótko działające β2-mimetyki).
Współczesne podejście do leczenia astmy uwzględnia jej fenotypowanie i endotypowanie, co umożliwia wdrożenie terapii celowanych, w tym leków biologicznych ukierunkowanych na określone szlaki immunologiczne. Właściwe postępowanie terapeutyczne pozwala na osiągnięcie dobrej kontroli choroby u większości pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Metylu salicylan – Dawkowanie i sposób podawania
Metyl salicylan, będący składnikiem preparatu Reumatol w stężeniu 150 mg/g, wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne przy miejscowym stosowaniu na skórę. Zaleca się aplikację cienkiej warstwy maści 3-4 razy na dobę, maksymalnie do 4 aplikacji dziennie, z delikatnym wmasowaniem w bolące obszary. Preparat zawiera również lewomentol (100 mg/g), który może wspomagać efekt terapeutyczny. W trakcie wywiadu należy uwzględnić przeciwwskazania, takie jak nadwrażliwość na salicylany, obecność uszkodzeń skóry, stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych oraz astmę aspirynową. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów pediatrycznych, osób w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, ze względu na ryzyko podrażnień i potencjalne wchłanianie ogólnoustrojowe.
astma, błona śluzowa, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, lek przeciwzakrzepowy, lewomentol, metyl salicylan, nadwrażliwość na aspirynę, nadwrażliwość na salicylany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieuszkodzona skóra, opatrunek okluzyjny, pacjent pediatryczny, preparat do stosowania miejscowego, reakcja alergiczna, Reumatol, szumy uszne, wchłanianie ogólnoustrojowe, wywiad medyczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie słuchu - Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Właściwości farmakodynamiczne
Cetyryzyna, będąca metabolitem hydroksyzyny, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, bez istotnego powinowactwa do innych receptorów. W dawce 10 mg raz lub dwa razy na dobę skutecznie hamuje napływ eozynofili i komórek późnej fazy reakcji zapalnej u pacjentów atopowych, a dawka 30 mg/dobę redukuje eozynofilowy naciek w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego u chorych z astmą. Cetyryzyna zmniejsza ekspresję cząsteczek adhezyjnych ICAM-1 i VCAM-1, co potwierdza jej działanie przeciwzapalne. W badaniach klinicznych dawka 10 mg/dobę łagodzi objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, nie wpływając na czynność płuc, a nawet dawki do 60 mg/dobę nie wydłużają odstępu QT, potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne. U dzieci (5-12 lat) nie obserwowano rozwoju tolerancji na działanie przeciwhistaminowe podczas 35-dniowego leczenia.
alergeny wziewne, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptorów histaminowych H1, astma, astma umiarkowana, atopia, bąble pokrzywkowe, biodostępność, cetyryzyna, cząsteczki adhezyjne, działanie przeciwalergiczne, efekt pierwszego przejścia, eozynofile, hemodializa, hydroksyzyna, ICAM-1, interakcje lekowe, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, objętość dystrybucji, odstęp QT, okres półtrwania, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, późna faza reakcji zapalnej, receptor H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, VCAM-1, wiązanie z białkami osocza, zapalenie alergiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne – Objawy
Guzy neuroendokrynne (NET) to rzadkie nowotwory wywodzące się z komórek neuroendokrynnych, występujące w różnych narządach, zróżnicowane pod względem lokalizacji, wydzielania hormonów i agresywności. Objawy kliniczne są niespecyficzne i zależą od lokalizacji guza oraz jego funkcjonalności, co często prowadzi do opóźnionej diagnozy – średni czas od pojawienia się pierwszych symptomów do rozpoznania wynosi około 53,8 miesiąca. Funkcjonalne NET mogą manifestować się zespołami hormonalnymi, takimi jak zespół rakowiaka (zaczerwienienie skóry, biegunka, świszczący oddech) czy zespół Zollinger-Ellison (nadmiar gastryny, wrzody żołądka). Objawy miejscowe obejmują ból, masę guza, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, układu oddechowego czy metaboliczne (hipoglikemia, hiperglikemia). Diagnostyka wymaga integracji badań hormonalnych, obrazowych i patologicznych, a leczenie powinno być prowadzone przez multidyscyplinarny zespół specjalistów.
arytmia, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, funkcjonalny guz neuroendokrynny, gastrinoma, gastryna, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny przewodu pokarmowego, guz neuroendokrynny trzustki, hiperglikemia, hipoglikemia, komórka neuroendokrynna, krwioplucie, niedrożność jelit, przełom rakowiaka, przerzut do wątroby, rak neuroendokrynny, rumień, świszczący oddech, węzeł chłonny, wrzód żołądka, zakrzep krwi, zapalenie płuc, zapalenie żołądka, zespół Cushinga, zespół jelita drażliwego, zespół rakowiaka, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Wskazania do stosowania
Streptococcus pneumoniae, jako kluczowy patogen zakażeń dróg oddechowych u dzieci, jest składnikiem liofilizatu bakteryjnego OM-85 w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci. Preparat zawiera 3,5 mg liofilizowanych lizatów bakteryjnych, w tym Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes i sanguinis oraz Moraxella catarrhalis, w 20 mg liofilizatu OM-85 na saszetkę. Broncho-Vaxom jest wskazany do profilaktyki nawracających zakażeń dróg oddechowych u dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością, przewlekłymi chorobami układu oddechowego, uczęszczających do żłobków i przedszkoli oraz z atopowymi schorzeniami. Mechanizm działania opiera się na stymulacji układu immunologicznego i indukcji odporności przeciw najczęstszym patogenom dróg oddechowych.
alergiczny nieżyt nosa, astma, choroba atopowa, dwoinka zapalenia płuc, galusan propylu, glutaminian sodu, Haemophilus influenzae, immunoprofilaktyka, Klebsiella pneumoniae, lizat bakteryjny, Moraxella catarrhalis, nawracające zakażenie dróg oddechowych, obniżona odporność, OM-85, przewlekła choroba układu oddechowego, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, stymulacja układu immunologicznego, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexak 25 mg
Dekskeoprofen w dawce 25 mg w postaci granulatu w saszetce jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na deksketoprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią astmy aspirynowej, polipów nosa, pokrzywki czy obrzęku naczynioruchowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywna choroba wrzodowa, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacje, przewlekła dyspepsja, choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), skazy krwotoczne, ciężka niewydolność serca, umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min), ciężkie zaburzenia czynności wątroby (10-15 pkt w skali Child-Pugh), ciężkie odwodnienie oraz ciąża w III trymestrze i okres karmienia piersią.
astma, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niewydolność serca, ciężkie odwodnienie, czynna choroba wrzodowa, czynne krwawienie, deksketoprofen, fibrat, fotoalergia, glikokortykosteroid, inhibitor COX-2, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z przewodu pokarmowego, łagodna niewydolność serca, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, przewlekła dyspepsja, reakcja fototoksyczna, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voltaren Express Forte 25 mg
Voltaren Express Forte, zawierający 25 mg diklofenaku potasowego w miękkich kapsułkach, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo rzadkich (<1/10 000) do częstych (≥1/100 do <1/10). Szczególnie istotne jest ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, kołatanie serca oraz ból w klatce piersiowej, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu dawek do 150 mg/dobę. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są najczęstsze i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, niestrawność, bóle brzucha oraz poważniejsze powikłania, takie jak choroba wrzodowa z krwawieniem i perforacją. Rzadko obserwuje się zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki oraz niedokrwienne zapalenie okrężnicy. W zakresie układu nerwowego dominują ból i zawroty głowy, a bardzo rzadko występują drgawki, zaburzenia pamięci i udar mózgu. Diklofenak może również powodować zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie i żółtaczkę, a także poważne reakcje skórne i zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza i niedokrwistość hemolityczna.
agranulocytoza, astma, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak potasowy, diureza wymuszona, dysfagia, jałowe zapalenie opon mózgowych, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica Schönleina-Henocha, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowo-kanalikowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lixim 70 mg
Plaster leczniczy Lixim 70 mg zawierający etofenamat, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania: niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do najczęstszych należą miejscowe reakcje alergiczne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry, manifestujące się rumieniem, świądem, pieczeniem oraz różnorodnymi wysypkami (grudkowa, krostkowa, pokrzywkowa). Rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości obejmujące objawy skórne i ogólnoustrojowe, a bardzo rzadko miejscowy obrzęk skóry. Ponadto, możliwe jest uczulenie na światło, objawiające się fotouczuleniem skóry po ekspozycji na promieniowanie UV.
astma, duszność, etofenamat, fotouczulenie, kontaktowe zapalenie skóry, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk skóry, pieczenie skóry, plamica, plaster leczniczy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotouczuleniowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka skórna, zapalenie skóry, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Epidemiologia
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) jest jednym z najczęstszych przewlekłych schorzeń alergicznych na świecie, z częstością występowania szacowaną na 10-30% populacji globalnej, przy wyraźnych różnicach geograficznych i demograficznych. W USA dotyczy około 7,5% dorosłych (17,6 mln) i 9% dzieci (6,6 mln), natomiast w Europie częstość waha się od 10 do 41% u dorosłych. Choroba najczęściej rozwija się przed 20. rokiem życia, z szczytem zachorowań w drugiej do czwartej dekadzie życia. Występuje charakterystyczna zmiana częstości występowania w zależności od płci – u chłopców przed okresem dojrzewania (stosunek męsko-żeński 1,21), a u kobiet po okresie dojrzewania (stosunek 0,90). Do głównych czynników ryzyka należą wywiad rodzinny atopii, obecność swoistych IgE, ekspozycja na zanieczyszczenia powietrza, dym tytoniowy, a także czynniki socjoekonomiczne i środowiskowe, takie jak zamieszkiwanie w obszarach miejskich czy wyższy status społeczno-ekonomiczny. Uczulenie na roztocze kurzu domowego, alergeny zwierząt domowych, pyłki roślin i grzyby stanowi kluczowy element patogenezy ANN.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma, atopia, atopowe zapalenie skóry, choroba alergiczna, cząstki stałe, dym tytoniowy, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, hipoteza higieniczna, katar sienny, polipy nosa, przeciwciała IgE, pyłki roślin, roztocze kurzu domowego, wielochorobowość, zanieczyszczenie powietrza, zaostrzenie astmy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish Pharma 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, nawet w dawkach znacznie przekraczających zalecane terapeutyczne (do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie u dorosłych oraz do 900 mg/dobę przez tydzień w badaniach krótkotrwałych), nie wykazuje klinicznie istotnych działań niepożądanych. Zgłoszone przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy), nie odbiegały od znanego profilu bezpieczeństwa leku. Najczęściej obserwowane objawy to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, które odpowiadają standardowemu profilowi działań niepożądanych montelukastu stosowanego terapeutycznie.
astma, ból brzucha, ból głowy, dawkowanie terapeutyczne, dializa otrzewnowa, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, hemodializa, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, pobudzenie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, równowaga wodno-elektrolitowa, senność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Metyloetyloketon – Przeciwwskazania stosowania
Metyloetyloketon (MEK) jest stosowany jako środek denaturujący w produktach leczniczych zawierających etanol, np. w roztworze desderman, który zawiera 78,2 g etanolu 96% (v/v) oraz 0,99 g MEK na 100 g etanolu. Główne przeciwwskazania do stosowania preparatów z MEK obejmują nadwrażliwość na tę substancję, obecność uszkodzeń skóry (rany, otarcia, stany zapalne), choroby wątroby, przewlekłe choroby skóry (atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, egzema), a także schorzenia układu oddechowego (astma, POChP). Preparaty te nie powinny być stosowane na błony śluzowe, okolice oczu i narządów płciowych ze względu na ryzyko silnego podrażnienia. U pacjentów z alergicznymi reakcjami skórnymi po MEK lub podobnych związkach należy unikać ich stosowania, a w przypadku wystąpienia objawów alergii (zaczerwienienie, świąd, wysypka, obrzęk) natychmiast przerwać terapię i skonsultować się z lekarzem.
astma, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, choroba wątroby, dermatoza, działanie drażniące, egzema, łuszczyca, metyloetyloketon, nadwrażliwość, opatrunek okluzyjny, POChP, reakcja alergiczna skórna, schorzenia układu oddechowego, środek denaturujący, środek dezynfekcyjny, substancja pomocnicza, substancja utleniająca, uszkodzenie skóry, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abrea 75 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w tabletkach dojelitowych Abrea (dawki 75 mg, 100 mg, 160 mg) wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ASA, inhibitory syntetazy prostaglandyn oraz substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (45-96 mg w zależności od dawki), żółcień pomarańczowa (E110, 0,0006 mg w dawce 75 mg) i lecytyna sojowa (E322, 0,42 mg w dawce 160 mg). Przeciwwskazania obejmują także aktywną lub nawracającą chorobę wrzodową przewodu pokarmowego oraz skazy krwotoczne, hemofilię i trombocytopenię ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, w tym zagrażających życiu krwawień wewnętrznych. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz niewydolnością serca, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia toksyczności oraz niekorzystny wpływ na hemodynamikę.
astma, choroba wrzodowa, czynność skurczowa macicy, działanie przeciwzapalne, hemofilia, inhibitor syntetazy prostaglandyn, krążenie płodowe, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, mechanizm krzepnięcia, metotreksat, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy, niewydolność serca, skaza krwotoczna, tabletka dojelitowa, trombocytopenia, trzeci trymestr ciąży, układ krwiotwórczy, właściwości przeciwpłytkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie połykania, żółcień pomarańczowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły kaszel – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewlekły kaszel u dorosłych, definiowany jako trwający ≥8 tygodni, stanowi istotne obciążenie kliniczne i ekonomiczne, porównywalne z POChP, astmą czy rozstrzeniami oskrzeli. Badania prospektywne wykazały, że około 50% pacjentów nadal doświadcza kaszlu po 5 latach, choć u większości z niewyjaśnionym kaszlem obserwuje się poprawę w dłuższej perspektywie (14% ustąpienie objawów, 40% poprawa wg VAS). Determinanty złego rokowania obejmują przewlekły nieżyt nosa, chorobę refluksową przełyku, łagodną nadreaktywność dróg oddechowych na histaminę oraz silną reaktywność kaszlową na hipertoniczny roztwór soli. Utrzymujące się upośledzenie jakości życia koreluje z wysokim BMI, brakiem atopii, brakiem zwierząt domowych oraz współistnieniem chorób podstawowych. Otyłość jest szczególnie istotnym czynnikiem prognostycznym, sugerującym potrzebę interwencji redukujących masę ciała. Długoterminowo, pacjenci z niewyjaśnionym kaszlem wykazują przyspieszony spadek FEV1 o 63 ml/rok, a 13% rozwija obturację (FEV1/FVC ≤0,7), niezależnie od utrzymania lub poprawy kaszlu.
astma, atopia, azytromycyna, choroba refluksowa przełyku, hipertoniczny roztwór soli, lek rozszerzający oskrzela, minimalna klinicznie istotna różnica, nadreaktywność dróg oddechowych, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężona pojemność życiowa, niewyjaśniony przewlekły kaszel, otyłość, POChP, przewlekły kaszel, przewlekły nieżyt nosa, reaktywność kaszlowa, rozstrzenie oskrzeli, skala VAS, spadek FEV1, wskaźnik masy ciała, zespół nadwrażliwości kaszlowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Comboterol (25 mcg + 250 mcg)/dawkę inh.
Preparat Comboterol, zawierający salmeterol (25 µg) oraz flutykazonu propionian (125 µg lub 250 µg na dawkę inhalacyjną), nie wykazuje istotnego negatywnego wpływu na płodność w badaniach przedklinicznych na zwierzętach, choć brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Dane z ograniczonej liczby ciąż (300-1000 przypadków) nie wskazują na teratogenność ani szkodliwe działanie na płód czy noworodka. Mimo to, ze względu na potencjalne ryzyko wynikające z działania agonistów receptorów β2-adrenergicznych i glikokortykosteroidów w badaniach zwierzęcych, stosowanie Comboterolu w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki flutykazonu oraz regularne monitorowanie funkcji płuc i stanu klinicznego pacjentki, a także konsultację lekarską przy planowaniu ciąży.
- Leksykon substancji czynnych
Kmin – Działania niepożądane
Kmin (Carum carvi L., fructus) stosowany jako składnik preparatu Melis-Tonic w formie wyciągu płynnego o stosunku 1:5, w połączeniu z liściem melisy, kwiatostanem głogu, koszyczkiem rumianku i korzeniem arcydzięgla (proporcje 8:7:2:2:1), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. Dotychczas nie odnotowano działań niepożądanych bezpośrednio przypisywanych kminowi. Jednakże, w bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości na rumianek, a także reakcje krzyżowe u pacjentów uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae (np. bylica, piołun). Wśród potencjalnych, choć niezwykle rzadkich, działań niepożądanych preparatu Melis-Tonic wymienia się szok anafilaktyczny, astmę, obrzęk twarzy oraz pokrzywkę, które są związane z innymi składnikami preparatu, a nie bezpośrednio z kminem.
alergia kontaktowa, astma, choroba neurologiczna, choroba wątroby, ciężka reakcja alergiczna, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, kmin, korzeń arcydzięgla, koszyczek rumianku, kwiatostan głogu, liść melisy, nadwrażliwość na rumianek, niewydolność krążeniowo-oddechowa, obrzęk twarzy, padaczka, pokrzywka, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, reakcja krzyżowa, reakcja skórna, roślina astrowata, skurcz oskrzeli, szok anafilaktyczny, uzależnienie od alkoholu, wyciąg płynny złożony, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terlipressin acetate Altan
Terlipresyna octan (0,12 mg/ml) jest lekiem o wazoaktywnym działaniu, stosowanym wyłącznie dożylnie, co jest kluczowe dla uniknięcia miejscowej martwicy. Wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca, chorobami naczyń (mózgowych, wieńcowych, obwodowych), niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek, astmą oraz u osób powyżej 70. roku życia. Terapia powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalistycznym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, czynności serca, saturacji, elektrolitów (szczególnie sodu i potasu) oraz bilansu płynów. U pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym (HRS) istnieje podwyższone ryzyko działań niepożądanych sercowo-naczyniowych, takich jak niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmie, niedokrwienie jelit i przeciążenie układu krążenia, co wymaga intensywnej obserwacji i monitorowania wczesnych objawów tych powikłań.
albumina, arytmia, astma, choroba naczyniowa, chorobliwa otyłość, elektrolity, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, kreatynina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, martwica miejscowa, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie żylne, niedokrwienie jelit, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niski rzut serca, posocznica, przeciążenie objętościowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność wątroby, roztwór do wstrzykiwań, terlipresyną octan, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół wątrobowo-nerkowy typu 1 - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ribuspir 200 mcg/dawkę odmierzoną
Budezonid, substancja czynna leku Ribuspir, jest syntetycznym, niehalogenowym kortykosteroidem wziewnym o silnym działaniu przeciwzapalnym, stosowanym miejscowo w terapii astmy oskrzelowej. Lek ten, zaliczany do grupy R03 BA02 (inne leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, glikokortykosteroidy wziewne), wykazuje brak istotnych działań ogólnoustrojowych oraz nie hamuje czynności kory nadnerczy przy stosowaniu w zalecanych dawkach. Poprawa kontroli astmy może pojawić się już w ciągu pierwszych 24 godzin od rozpoczęcia terapii, jednak pełna skuteczność terapeutyczna wymaga kilku tygodni nieprzerwanego stosowania. Ribuspir dostępny jest w formie aerozolu inhalacyjnego zawierającego 200 µg budezonidu w jednej dawce odmierzonej, co umożliwia precyzyjne podanie leku bezpośrednio do dróg oddechowych i minimalizuje ryzyko działań ogólnoustrojowych.
aerozol inhalacyjny, astma, budezonid, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cytokina, drogi oddechowe, eikozanoid, eozynofil, glikokortykosteroid, histamina, komórka tuczna, kortykosteroid, leukotrien, limfocyt, makrofag, mediator zapalenia, nadwrażliwość dróg oddechowych, nadwrażliwość oskrzeli, neutrofil, reaktywność oskrzeli, skurcz oskrzeli, zaostrzenie choroby, zapalenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valdocef
Cefadroksyl, choć stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez Streptococcus pyogenes, nie posiada wystarczających danych klinicznych potwierdzających jego skuteczność w profilaktyce gorączki reumatycznej, gdzie lekiem pierwszego wyboru pozostaje penicylina. Wymuszona diureza może obniżać stężenie cefadroksylu w surowicy, co może wpływać na efektywność terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków, noworodków, pacjentów z ciężkimi alergiami, astmą oraz u osób z historią reakcji nadwrażliwości na penicyliny lub inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko alergii krzyżowych (5-10%). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych (pokrzywka, świąd, zaburzenia układu krążenia i oddechowego, omdlenia) konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie terapii przeciwhistaminowej, kortykosteroidowej lub sympatykomimetycznej.
alergia krzyżowa, antybiotyk, astma, cefadroksyl, cefalosporyna, ciężka alergia, Clostridium difficile, czynność wątroby, drożdżak Candida, dysfunkcja nerek, gorączka reumatyczna, kortykosteroid, lek beta-laktamowy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, oksydaza glukozowa, penicylina, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Streptococcus pyogenes, upośledzona czynność nerek, wymuszona diureza, wyprysk, zapalenie jelita grubego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmiana skórna, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – IBUPREX MAX 400 mg
Ibuprofen w dawce 400 mg (IBUPREX MAX) jest NLPZ o szerokim zastosowaniu, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy, zwłaszcza przy występowaniu reakcji takich jak skurcz oskrzeli, astma, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują także czynną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego lub perforację związaną z wcześniejszym stosowaniem NLPZ. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, chorobą wieńcową oraz ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), ze względu na ryzyko nasilenia dysfunkcji narządów i powikłań sercowo-naczyniowych.
astma, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na leki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie organizmu, ostre uszkodzenie nerek, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, właściwości antyagregacyjne, zaburzenia układu krwiotwórczego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kidofen Duo (100 mg + 125 mg)/5 ml
Lek Kidofen Duo, zawierający w 5 ml zawiesiny doustnej 100 mg ibuprofenu i 125 mg paracetamolu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym makrogologlicerol, rycynooleinian sodu, benzoesan, glikol propylenowy i alkohol benzylowy. Nie powinien być stosowany u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, aktywnymi lub przebyłymi owrzodzeniami, perforacjami lub krwawieniami z przewodu pokarmowego, a także w ciężkiej niewydolności wątroby, nerek i serca (klasa IV NYHA). Ze względu na ryzyko zaburzeń hemostazy, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych NLPZ lub preparatów zawierających paracetamol. Ponadto, stosowanie w ostatnim trymestrze ciąży jest zabronione z powodu ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, wydłużenia czasu krwawienia i zahamowania czynności skurczowej macicy.
alkohol benzylowy, astma, benzoesan sodu, choroba niedokrwienna serca, dieta niskosodowa, glikol propylenowy, ibuprofen i paracetamol, inhibitor cyklooksygenazy-2, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, makrogologlicerolu rycynooleinian, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niedobór sacharazy-izomaltazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przedawkowanie paracetamolu, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Atelektaza – Etiologia i przyczyny
Atelektaza to patologiczne zapadnięcie się części lub całego płuca, prowadzące do zaburzeń wymiany gazowej, wynikające z trzech głównych mechanizmów: zwiększonego ciśnienia opłucnowego, obniżonego ciśnienia pęcherzykowego oraz dysfunkcji surfaktantu. Wyróżnia się atelektazę obturacyjną, spowodowaną niedrożnością dróg oddechowych przez czopy śluzowe, ciała obce, krew, ropę, nowotwory oskrzeli czy ucisk zewnętrzny (np. powiększone węzły chłonne, tętniak aorty), oraz atelektazę nieobturacyjną, obejmującą podtypy takie jak kompresyjna (np. wysięk opłucnowy, odma opłucnowa, guzy śródmiąższowe), adhezyjna (zaburzenia surfaktantu w ARDS, chorobie błon szklistych, mocznicy) i bliznowaciejąca (idiopatyczne włóknienie płuc, gruźlica, zakażenia grzybicze). Specyficzne formy to m.in. atelektaza zastępcza, relaksacyjna, okrągła oraz zespół środkowego płata (Brocka).
astma, atelektaza, atelektaza kompresyjna, atelektaza obturacyjna, atelektaza pooperacyjna, azbestoza, bakteryjne zapalenie płuc, bezdech senny, choroba błon szklistych, COVID-19, dyskineza rzęsek, gruźlica płuc, hipoksemia, idiopatyczne włóknienie płuc, intubacja dotchawicza, kardiomegalia, martwicze zapalenie płuc, mukowiscydoza, odma opłucnowa, pęcherzyk płucny, rak oskrzelikowo-pęcherzykowy, rak płaskonabłonkowy, rozedma płuc, surfaktant płucny, tętniak aorty, tracheobronchomalacja, wentylacja mechaniczna, węzeł chłonny, wodobrzusze, wymiana gazowa, wysięk opłucnowy, zakażenie grzybicze, zapadnięcie płuca, zatorowość płucna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwłóknienie popromienne - Leksykon substancji czynnych
Karwedylol – Działania niepożądane
Karwedylol, lek beta-adrenolityczny z działaniem alfa-adrenolitycznym, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz niewydolności serca, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęściej (≥1/10) obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, astenia, niewydolność serca oraz niedociśnienie tętnicze. Często (≥1/100 do <1/10) występują infekcje dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęki, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia kontroli glikemii u chorych na cukrzycę, wzrost masy ciała i hipercholesterolemia. Działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak nasilenie niewydolności serca, ciężkie niedociśnienie, bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy, mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością serca. Częstość występowania większości działań niepożądanych jest niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki.
alfa-adrenolityk, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, duszność, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk płuc, parestezje, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flutixon Neb 0,5 mg/2 ml
Flutixon Neb (flutykazon propionian) jest stosowany wziewnie jako lek profilaktyczny w terapii astmy, z dawkowaniem dostosowanym do nasilenia choroby i wieku pacjenta. Dorośli i młodzież powyżej 16 lat przyjmują dawkę 500-2000 µg dwa razy na dobę, natomiast dzieci i młodzież w wieku 4-16 lat – 1000 µg dwa razy na dobę. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku ani z zaburzeniami czynności wątroby czy nerek. Kluczowe jest regularne stosowanie leku, nawet po ustąpieniu objawów, oraz monitorowanie skuteczności terapii, zwłaszcza w przypadku zmniejszonej efektywności leków rozszerzających oskrzela.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AirFluSal 25 mcg + 125 mcg
Produkt leczniczy AirFluSal jest dostępny w postaci aerozolu inhalacyjnego w dwóch dawkach: 25 µg salmeterolu + 125 µg flutykazonu propionianu oraz 25 µg salmeterolu + 250 µg flutykazonu propionianu na dawkę odmierzoną, z dawką dostarczoną odpowiednio 21 µg salmeterolu i 110 µg flutykazonu lub 21 µg salmeterolu i 220 µg flutykazonu. Standardowe dawkowanie u dorosłych to dwie inhalacje dwa razy na dobę, dostosowane do ciężkości astmy. W przypadku umiarkowanej astmy przewlekłej możliwe jest krótkotrwałe stosowanie dawki początkowej 25 µg salmeterolu + 50 µg flutykazonu dwa razy na dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. U pacjentów z ciężką astmą najpierw ustala się odpowiednią dawkę wziewnego kortykosteroidu przed wprowadzeniem terapii skojarzonej. AirFluSal nie jest wskazany do leczenia początkowego łagodnej astmy ani u dzieci.
AeroChamber, aerozol inhalacyjny, AirFluSal, astma, astma przewlekła, beta-2-mimetyk, chrypka, ciężka astma, dane farmakokinetyczne, drogi oddechowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon wziewny, inhalator, kandydoza jamy ustnej, komora inhalacyjna, lek doraźny, salmeterol i flutykazon, technika inhalacji, terapia skojarzona, wziewny kortykosteroid, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nitedor
Doksylamina wodorobursztynian w dawce 25 mg (Nitedor) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym nadciśnieniem tętniczym), przewlekłymi chorobami układu oddechowego (zwłaszcza astmą), refluksem żołądkowo-przełykowym, bliznowaciejącymi wrzodami trawiennymi oraz zwężeniem odźwiernikowo-dwunastniczym. U pacjentów z uszkodzeniami kory mózgowej i w wywiadzie drgawkami konieczne jest monitorowanie EEG ze względu na ryzyko napadów kloniczno-tonicznych, a terapia przeciwdrgawkowa nie powinna być przerywana. Zaleca się także regularne badania EKG, szczególnie u osób powyżej 65. roku życia oraz u pacjentów z zaburzeniami serca, ze względu na możliwe zmiany repolaryzacji i ryzyko podwyższenia ciśnienia tętniczego. U osób starszych konieczne jest dostosowanie dawki i monitorowanie ryzyka upadków. Każda tabletka zawiera 158,34 mg laktozy jednowodnej oraz 0,61–1,36 mg sodu, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub wymagających ograniczenia sodu.
astma, badanie elektroencefalograficzne, bliznowaciejący wrzód trawienny, doksylamina wodorobursztynian, drgawka, EEG, EKG, grand mal, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, napad kloniczno-toniczny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, przewlekła choroba układu oddechowego, refluks żołądkowo-przełykowy, terapia przeciwdrgawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie repolaryzacji, zapis elektrokardiograficzny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny rozmarynowy – Działania niepożądane
Olejek eteryczny z Rosmarinus officinalis L., stosowany w preparacie Rowiren krem (100 mg olejku na 1 g kremu), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, głównie dotyczących układu immunologicznego i oddechowego. Zidentyfikowano reakcje nadwrażliwości w postaci kontaktowego zapalenia skóry oraz astmy, przy czym częstość ich występowania jest nieznana ze względu na ograniczone dane kliniczne i farmakowigilancję. Kontaktowe zapalenie skóry objawia się zaczerwienieniem, świądem, obrzękiem i pęcherzami, a przewlekłe narażenie może prowadzić do lichenifikacji i wtórnych infekcji. Astma indukowana olejkiem rozmarynowym może manifestować się skurczem oskrzeli, dusznością, świszczącym oddechem i kaszlem, stanowiąc poważne zagrożenie u pacjentów z istniejącymi chorobami układu oddechowego.
astma, kontaktowe zapalenie skóry, lichenifikacja, monitorowanie niepożądanych działań, niedotlenienie, olejek eteryczny rozmarynowy, produkt leczniczy roślinny, profil bezpieczeństwa, przewlekłe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, Rosmarinus officinalis, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, terapia oddechowa, układ immunologiczny, układ oddechowy, wtórna infekcja - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci forte truskawkowy 40 mg/ml
Ibuprofen w stężeniu 40 mg/ml, zawarty w preparacie Nurofen dla dzieci Forte truskawkowy, wykazuje działania niepożądane, które są głównie zależne od dawki i mogą występować zarówno przy krótkotrwałym stosowaniu (do 1200 mg/dobę doustnie, 1800 mg/dobę czopki), jak i przy długotrwałej terapii wysokodawkowej (do 2400 mg/dobę). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują m.in. chorobę wrzodową żołądka, perforację, krwawienia, nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz smoliste stolce. Istotne jest, że stosowanie ibuprofenu może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, zwłaszcza przy dawkach powyżej 2400 mg/dobę. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku wystąpienia objawów reakcji nadwrażliwości, silnego bólu w nadbrzuszu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców.
agranulocytoza, astma, ból nadbrzusza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba wrzodowa żołądka, depresja, hemoglobina, ibuprofen, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sztywność karku, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor Farmak
Tikagrelor (Ticagrelor Farmak, 90 mg) wymaga szczególnej ostrożności i systematycznego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień oraz specyficzne działania niepożądane. Przeciwwskazany jest u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego, stosujących leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty). W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed operacją. U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po niedokrwiennym udarze mózgu stosowanie tikagreloru jest ograniczone do maksymalnie 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u osób ≥75 lat, z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami nerek oraz stosujących ARB. Tikagrelor może powodować wzrost stężenia kreatyniny oraz hiperurykemię, co wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową i nefropatią moczanową.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynne krwawienie, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, hiperurykemia, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, transfuzja płytek krwi, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arthryl 1500 mg
Produkt leczniczy Arthryl zawierający 1500 mg glukozaminy siarczanu w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego charakteryzuje się dobrą tolerancją kliniczną, z częstością działań niepożądanych na poziomie 15%, porównywalną do placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują biegunki, zaparcia, nudności, wzdęcia, ból brzucha, niestrawność oraz wymioty. Inne zgłaszane objawy to bóle głowy, senność, zawroty głowy, a także reakcje skórne takie jak rumień, świąd, wysypka, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Rzadziej występują reakcje alergiczne, zaburzenia rytmu serca (tachykardia), zaostrzenie astmy, żółtaczka oraz zaburzenia metaboliczne, w tym niedostateczna kontrola glikemii u pacjentów z cukrzycą. W trakcie terapii mogą pojawić się nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, takie jak wzrost aktywności enzymów wątrobowych, wahania wskaźnika INR oraz podwyższone stężenie glukozy we krwi.
Arthryl, arytmia, astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cukrzyca, dysfunkcja wątroby, dyspepsja, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hiperglikemia, insomnia, leczenie przeciwzakrzepowe, MedDRA, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, senność, siarczan glukozaminy, świąd, tachykardia, wskaźnik INR, wysypka skórna, wzdęcie brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół dyspeptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Divina
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z wykorzystaniem leku Divina powinna być inicjowana wyłącznie u pacjentek z objawami pomenopauzalnymi znacząco obniżającymi jakość życia, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z przedwczesną menopauzą, u których stosunek korzyści do ryzyka może być korzystniejszy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego (w tym ocena miednicy i piersi) oraz wykluczenie przeciwwskazań. W trakcie leczenia zaleca się regularne badania kontrolne, w tym mammografię zgodnie z aktualnymi standardami, oraz edukację pacjentek w zakresie monitorowania zmian w piersiach.
astma, badanie fizykalne, biopsja endometrium, ból głowy typu migrenowego, cukrzyca, endometrioza, estradiol walerianian, gruczolak wątroby, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, krwawienie śródcykliczne, mammografia, medroksyprogesteron octan, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nowotwór estrogenozależny, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, plamienie z dróg rodnych, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rozrost błony śluzowej macicy, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Desmopresyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Desmopresyna wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hiponatremii i zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena pacjenta oraz monitorowanie stężenia sodu w surowicy, zwłaszcza u osób powyżej 65. roku życia, z niskim poziomem sodu, dużą diurezą (>2,8-3 l/dobę) oraz u kobiet stosujących dawkę 50 µg. Podaż płynów powinna być ograniczona od 1 godziny przed do co najmniej 8 godzin po podaniu leku, aby zapobiec zatrzymaniu wody i objawom hiponatremii, takim jak ból głowy, nudności, wymioty, przyrost masy ciała czy drgawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących leki zwiększające ryzyko hiponatremii (np. SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, karbamazepina, NLPZ, diuretyki tiazydowe i pętlowe) oraz osoby z chorobami sercowo-naczyniowymi, nerkowymi, astmą, mukowiscydozą, padaczką czy migreną.
alarm nocnego moczenia, astma, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie śródczaszkowe, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dzienniczek mikcji, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, interakcja lekowa, lek moczopędny, migrena, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedoczynność przysadki mózgowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, nocna poliuria, nocny wielomocz, nokturia, padaczka, pierwotne izolowane moczenie nocne, przeszkoda podpęcherzowa, retencja płynów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie sodu w surowicy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uogólnione zakażenie, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie żołądka i jelit, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen Express Forte Mini 400 mg
Lek Nurofen Express Forte Mini 400 mg (ibuprofen) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, lecytynę sojową, orzeszki ziemne, kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, a także u osób z aktywnym lub nawracającym krwawieniem i perforacją przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością wątroby, nerek, serca (klasa IV wg NYHA), krwawieniami mózgowo-naczyniowymi oraz niewyjaśnionymi zaburzeniami hematologicznymi. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim odwodnieniem oraz w ostatnim trymestrze ciąży (po 28. tygodniu) ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i powikłań płodowych. Kapsułki zawierają 72,59 mg sorbitolu (E 420) i 0,60 mg czerwieni koszenilowej (E 124), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją fruktozy i alergiami.
Stosowanie leku u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, nerek lub serca (klasa I-III wg NYHA), a także u osób z historią choroby wrzodowej, astmą z czynnikami ryzyka, pacjentów powyżej 65. roku życia oraz przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe, powinno odbywać się z zachowaniem szczególnej ostrożności. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz monitorowanie funkcji narządów. W ciąży w I i II trymestrze ibuprofen powinien być stosowany tylko w wyjątkowych sytuacjach, z uwzględnieniem minimalnej dawki i czasu terapii. Wskazane jest rozważenie alternatywnych metod leczenia u pacjentów z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, astma, choroba wrzodowa, czerwień koszenilowa, gastroprotekcja, hemostaza, heparyna, ibuprofen, krwawienie mózgowo-naczyniowe, kwas acetylosalicylowy, lecytyna sojowa, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, powikłania żołądkowo-jelitowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewód tętniczy, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, substancja czynna, trombocytopenia, trymestr ciąży, układ krwiotwórczy, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Babyfen 100 mg/5 ml
Lek Babyfen, zawierający ibuprofen w stężeniu 20 mg/ml w postaci zawiesiny doustnej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub składniki pomocnicze, takimi jak sorbitol (E 420), glikol propylenowy (E 1520), benzoesan sodu (E 211) oraz aspartam (E 951). Przeciwwskazania obejmują także historię reakcji nadwrażliwości na NLPZ, aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, nawracające owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność serca (klasa IV wg NYHA), niewydolność nerek i wątroby, skazy krwotoczne oraz znaczące odwodnienie. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego czy nadciśnienie płucne noworodka.
aspartam, astma, benzoesan sodu, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność serca, doustny antykoagulant, glikol propylenowy, hamowanie agregacji płytek, hamowanie płytek krwi, klopidogrel, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność ibuprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostre uszkodzenie nerek, perforacja, pokrzywka, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, sorbitol, toczeń rumieniowaty układowy, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Zentiva 200 mg
Ibuprofen w dawce 200 mg (Inflanor) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki, a także u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ, w tym ASA, manifestujących się skurczem oskrzeli, astmą, obrzękiem naczynioruchowym lub pokrzywką. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia krzepnięcia, aktywne krwawienia, zaburzenia hemopoezy oraz choroby przewodu pokarmowego, takie jak czynne wrzody, nawracające owrzodzenia lub perforacje związane z NLPZ, ze względu na ryzyko nasilenia krwawień i poważnych powikłań. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek (GFR < 30 ml/min) oraz serca (klasa IV NYHA), gdzie upośledzony metabolizm i eliminacja ibuprofenu mogą prowadzić do toksyczności i dekompensacji choroby.
astma, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, klasyfikacja NYHA, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oligohydramnion, ostre uszkodzenie nerek, parametry nerkowe i wątrobowe, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przesączanie kłębuszkowe, reakcja nadwrażliwości, retencja płynów, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność nerek, wrzód trawienny, zaburzenie hemopoezy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flixotide
Flutykazon propionian w postaci zawiesiny do nebulizacji wymaga ścisłej kontroli klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z ciężką astmą, ze względu na ryzyko ciężkich zaostrzeń i zgonu. Należy monitorować częstość stosowania krótko działających β2-agonistów oraz objawy nagłego pogorszenia, które mogą wymagać zwiększenia dawki kortykosteroidów. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (≥1000 µg/dobę) wiąże się z ryzykiem działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości oraz objawy psychiczne. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli należy natychmiast przerwać terapię i zastosować szybko działający lek rozszerzający oskrzela.
agonista receptora beta-2, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, badanie czynnościowe płuc, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka astma, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, działanie ogólnoustrojowe, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipoglikemia, jaskra, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, lek przeciwzapalny, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pulmonolog, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, szczytowy przepływ wydechowy, wyprysk, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaostrzenie astmy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Sprint 200 mg
Ibuprom Sprint zawiera ibuprofen (200 mg w kapsułce miękkiej), należący do NLPZ, stosowany w terapii przeciwbólowej i przeciwzapalnej. Stosowanie ibuprofenu, zwłaszcza w dawkach dobowych do 2400 mg, wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów do terapii oraz w leczeniu długoterminowym. Działania niepożądane obejmują reakcje alergiczne (pokrzywka, świąd – częstość niezbyt częsta ≥1/1000 do <1/100), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk twarzy, języka, krtani, duszność, wstrząs anafilaktyczny - bardzo rzadko <1/10 000), a także zaostrzenie astmy u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Neurologiczne objawy, takie jak bóle głowy (niezbyt często), zawroty głowy, bezsenność, depresja i jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, występują rzadko. Wysokie dawki NLPZ mogą powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, a także zespół Kounisa (częstość nieznana).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból gardła, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Crohna, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działanie niepożądane, depresja, dezorientacja, duszność, gorączka, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw grypopodobny, obrzęk, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, pancytopenia, perforacja, plamica, pokrzywka, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, sztywność karku, szum uszny, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyna, wymioty, wzdęcie, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie morfologii krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Epinastyna – Działania niepożądane
Epinastyna, stosowana w okulistyce w leczeniu sezonowego alergicznego zapalenia spojówek, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi preparatu Relestat zawierającego 0,5 mg/ml chlorowodorku epinastyny (0,436 mg epinastyny). Działania niepożądane występowały z częstością <10%, głównie o łagodnym nasileniu i dotyczyły przede wszystkim narządu wzroku. Najczęściej zgłaszanym objawem było uczucie pieczenia w oku (1-10%), a inne działania niepożądane, takie jak ból głowy, przekrwienie spojówek, suchość oka, świąd, zaburzenia widzenia, astma czy dysgeuzja, występowały niezbyt często (<1%). Nie odnotowano ciężkich działań niepożądanych, a klasyfikacja częstości opiera się na standardach medycznych (bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 <1/10, niezbyt często ≥1/1000 <1/100, rzadko ≥1/10 000 <1/1000, bardzo rzadko <1/10 000).
alergiczne zapalenie spojówek, astma, badanie kliniczne, ból głowy, chlorowodorek epinastyny, dysgeuzja, działanie niepożądane, epinastyna, krople do oczu, narząd wzroku, nieżyt nosa, pieczenie oka, podrażnienie nosa, podrażnienie oka, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przekrwienie spojówek, sezonowe alergiczne zapalenie spojówek, substancja czynna, suchość oka, świąd oka, uszkodzenie rogówki, wydzielina oczna, zaburzenie odczuwania smaku, zaburzenie widzenia, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacyna, dostępna w preparacie Amikacin Adamed 250 mg/mL w formie roztworu do wstrzykiwań, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na amikacynę lub składniki pomocnicze, takie jak sodu pirosiarczyn (6,60 mg/mL) i sód (7,49 mg/mL, 0,33 mmola). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z miastenią, gdyż aminoglikozydy nasilają blok nerwowo-mięśniowy, co może prowadzić do zaostrzenia objawów i zagrożenia życia. Ponadto, przeciwwskazaniem jest historia nadwrażliwości lub ciężkich reakcji toksycznych na inne aminoglikozydy, ze względu na możliwość nadwrażliwości krzyżowej w tej grupie leków.
amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, astma, blok nerwowo-mięśniowy, dieta niskosodowa, gentamycyna, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, neomycyna, osłabienie mięśniowe, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja toksyczna, roztwór do wstrzykiwań, siarczan amikacyny, sodu pirosiarczyn, streptomycyna, tobramycyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Astmodil 10 mg
Astmodil zawiera montelukast sodowy, stosowany w leczeniu astmy oraz astmy współistniejącej z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Dawkowanie jest dostosowane do wieku: u pacjentów ≥15 lat zalecana dawka to 10 mg raz na dobę wieczorem w formie tabletki powlekanej, u dzieci 6-14 lat 5 mg w formie tabletki do rozgryzania i żucia, a u dzieci 2-5 lat 4 mg w tej samej formie. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby; brak danych dla ciężkich zaburzeń wątroby. Dawkowanie jest niezależne od płci. Efekt terapeutyczny jest widoczny już po pierwszej dobie stosowania.
astma, kontrola astmy, krótko działający β-agoniści, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność nerek, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, terapia dodana, wziewne glikokortykosteroidy, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie astmy - Leksykon substancji czynnych
Flutykazon propionian – Przedawkowanie
Przedawkowanie flutykazonu propionianu, silnego kortykosteroidu stosowanego wziewnie w leczeniu astmy i innych chorób układu oddechowego, może prowadzić do zahamowania czynności kory nadnerczy. W przypadku ostrego przedawkowania, objawiającego się przemijającym zahamowaniem funkcji nadnerczy, stan ten zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni i wymaga monitorowania stężenia kortyzolu w osoczu. Przewlekłe stosowanie dawek przekraczających zalecane wiąże się z ryzykiem trwałego zahamowania czynności kory nadnerczy, co może wymagać włączenia ogólnoustrojowych kortykosteroidów oraz stałego monitorowania rezerwy nadnerczowej. Szczególnie niebezpieczne jest przewlekłe przedawkowanie u dzieci, gdzie dawki ≥1000 µg/dobę przez miesiące lub lata mogą wywołać ostry przełom nadnerczowy objawiający się hipoglikemią, zaburzeniami świadomości i drgawkami, zwłaszcza w sytuacjach stresowych, takich jak uraz, zabieg chirurgiczny czy infekcja.
agonista receptorów β2, astma, ból głowy, ciśnienie skurczowe krwi, drgawki, drżenia, dysfagia, flutykazon propionian, hipoglikemia, hipokaliemia, infekcja, kora nadnerczy, kortykosteroid, kortykosteroid wziewny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostry przełom nadnerczowy, przedawkowanie, rezerwa nadnerczowa, salmeterol, stężenie jonów potasowych, stężenie kortyzolu w osoczu, suplementacja potasu, tachykardia, układ oddechowy, uraz, zabieg chirurgiczny, zaburzenia świadomości - Leksykon substancji czynnych
Olodaterol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Olodaterol, będący agonistą receptorów beta2-adrenergicznych i składnikiem preparatów takich jak Spiolto Respimat, jest wskazany do leczenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i nie powinien być stosowany w terapii astmy ani jako lek doraźny w ostrych skurczach oskrzeli. Lek może wywoływać paradoksalny skurcz oskrzeli, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatniego roku, z niestabilnymi zaburzeniami rytmu serca, niewydolnością serca, napadowym częstoskurczem (>100 uderzeń/min) oraz u osób z nadciśnieniem tętniczym, kardiomiopatią przerostową, zaburzeniami drgawkowymi, nadczynnością tarczycy czy wydłużonym odstępem QT (>0,44 s). Olodaterol może powodować hipokaliemię oraz wzrost stężenia glukozy w osoczu, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami elektrolitowymi. Preparaty zawierające olodaterol nie powinny być stosowane częściej niż raz na dobę ani łączone z innymi długo działającymi agonistami beta2-adrenergicznymi.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, aminy sympatykomimetyczne, astma, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz, niedotlenienie, niewydolność serca, obrzęk rogówki, obturacyjna choroba płuc, olodaterol, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantyny, próchnica zębów, przekrwienie spojówek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrost gruczołu krokowego, steroidy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świszczący oddech, tętniak, tiotropium, węglowodory halogenowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zwężenie szyi pęcherza moczowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elecoxel 100 mg
Elecoxel (celekoksyb) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 23,56 mg w dawce 100 mg i 47,12 mg w dawce 200 mg) oraz na sulfonamidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Nie należy go stosować u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, w tym astmą indukowaną NLPZ, ostrym zapaleniem błony śluzowej nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką lub innymi reakcjami alergicznymi po kwasie acetylosalicylowym lub innych NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także czynne choroby przewodu pokarmowego, takie jak czynna choroba wrzodowa, aktywne krwawienie z przewodu pokarmowego oraz choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna). Ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych, w tym po udarze lub TIA.
albumina w surowicy, astma, celekoksyb, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba zapalna jelit, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, polip jamy nosowej, przemijający atak niedokrwienny, skala Child-Pugh, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca