objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aqua pro injectione Polpharma
Produkt leczniczy Aqua pro injectione Polpharma, będący wodą do wstrzykiwań (Aqua ad iniectabile) w objętości 5 ml lub 10 ml, pełni rolę rozpuszczalnika do sporządzania leków parenteralnych. Jako przezroczysty, bezbarwny płyn, nie zawiera substancji czynnych, co wyklucza konieczność określania jego właściwości farmakokinetycznych. Woda do wstrzykiwań nie podlega procesom farmakokinetycznym takim jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie, gdyż jest substancją pomocniczą stosowaną wyłącznie do rozpuszczania lub rozcieńczania leków przed podaniem parenteralnym.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg
Sulperazon to lek zawierający cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor β-laktamaz), dostępny w dawkach 1 g (500 mg cefoperazonu + 500 mg sulbaktamu) oraz 2 g (1000 mg cefoperazonu + 1000 mg sulbaktamu) do podawania dożylnego. Po podaniu 2 g dożylnie, maksymalne stężenia w surowicy wynoszą średnio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu i 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Cefoperazon charakteryzuje się objętością dystrybucji 10,2-11,3 l i okresem półtrwania około 1,7 godziny, natomiast sulbaktam ma większą objętość dystrybucji 18,0-27,6 l i krótszy okres półtrwania około 1 godziny. Eliminacja cefoperazonu odbywa się głównie przez żółć (ok. 75%) oraz w 25% przez nerki, natomiast sulbaktam jest wydalany głównie przez nerki (84%). Nie obserwuje się kumulacji ani interakcji farmakokinetycznych między składnikami przy wielokrotnym podawaniu co 8-12 godzin. Lek dobrze penetruje do tkanek, w tym układu żółciowego, skóry oraz narządów rozrodczych żeńskich.
cefalosporyna III generacji, cefoperazon, drogi żółciowe, eliminacja wątrobowa, hemodializa, inhibitor β-laktamaz, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja tkankowa, przenikanie do żółci, roztwór do wstrzykiwań, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy, sulbaktam, Sulperazon, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazole Polfarmex 150 mg
Flukonazol wykazuje zbliżony profil farmakokinetyczny po podaniu doustnym i dożylnym, z biodostępnością około 90% i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-1,5 godziny. Charakteryzuje się liniową zależnością dawka-stężenie, co ułatwia dawkowanie, a stan stacjonarny osiągany jest po 4-5 dniach terapii, przy czym dawka nasycająca pozwala na szybsze osiągnięcie terapeutycznego stężenia. Lek dobrze penetruje do tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym na poziomie około 80% stężeń w osoczu oraz wysokie stężenia w skórze i paznokciach (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę). Flukonazol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (11-12%), co sprzyja wysokiej dostępności farmakologicznie aktywnej frakcji leku.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, farmakokinetyka, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, lek przeciwgrzybiczy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie stanu stacjonarnego, warstwa rogowa, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Desderman N (79 g + 0,10 g)/100 g
Produkt leczniczy Desderman N w postaci płynu na skórę zawiera etanol 96% w stężeniu 79 g/100 g (skażony 1% metyloetyloketonem) oraz 2-bifenylol w ilości 0,10 g/100 g. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących tego preparatu, co jest typowe dla środków do stosowania zewnętrznego, gdzie penetracja substancji czynnych przez nieuszkodzoną skórę jest minimalna. Brak danych obejmuje wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnych, co ogranicza możliwość pełnej oceny farmakokinetycznej produktu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlessa 8 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Amlessa, zawierający peryndopryl w formie proleku oraz amlodypinę (bezylan), wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem obu substancji podawanych osobno. Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1 godzina) i krótkim okresem półtrwania (1 godzina), natomiast jego aktywny metabolit peryndoprylat osiąga Tmax w 3-4 godziny i ma okres półtrwania około 17 godzin, co pozwala na uzyskanie stanu stacjonarnego po 4 dniach. Biodostępność peryndoprylatu wynosi 27%, a jego wiązanie z białkami osocza to 20%. Wchłanianie peryndoprylu jest obniżone przez posiłki, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Eliminacja peryndoprylatu odbywa się głównie przez nerki, co wymaga monitorowania funkcji nerek i elektrolitów u pacjentów z niewydolnością nerek, serca oraz u osób starszych. U pacjentów z marskością wątroby klirens wątrobowy peryndoprylu jest zmniejszony o 50%, jednak nie wpływa to na produkcję aktywnego metabolitu, więc nie jest konieczna modyfikacja dawki.
amlodypina bezylan, biodostępność, biodostępność amlodypiny, dawka terapeutyczna, klirens, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kreatynina, lek Amlessa, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, pole pod krzywą, prolek, stan stacjonarny, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calcium folinate Kalceks 10 mg/ml
Calcium folinate Kalceks zawiera racemiczny folinian wapnia, składający się z enancjomerów D i L, z których aktywnym farmakologicznie jest L-5-formylotetrahydrofolian (L-5-formylo-THF). Po podaniu domięśniowym dostępność biologiczna jest porównywalna z dożylną, choć Cmax jest niższe. Maksymalne stężenie kwasu folinowego w surowicy osiągane jest w ciągu 10 minut po podaniu dożylnym. Po dawce 25 mg AUC dla L-5-formylo-THF wynosi 28,4 ± 3,5 mg×min/L, a dla metabolitu 5-metylo-THF 129 ± 112 mg×min/L. Stężenie nieaktywnego izomeru D jest wyższe niż aktywnego L, co ma znaczenie kliniczne. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i śluzówce jelita, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów, z których głównym jest 5-metylo-THF.
5-metylo-THF, AUC, Calcium folinate Kalceks, folinian wapnia, izomer D, kwas 5-metylotetrahydrofoliowy, kwas D/L-5-formylo-tetrahydrofoliowy, kwas folinowy, L-5-formylotetrahydrofolian, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osmolalność, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w surowicy, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Ramidilan HCT zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Ramipryl jest szybko wchłaniany (tmax ok. 1h) i metabolizowany niemal całkowicie do aktywnego ramiprylatu, którego biodostępność wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg). Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56% i jest wydalany głównie przez nerki, przy czym klirens nerkowy jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wydłużenie eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, natomiast stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamid, amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, glukuronid, hydrochlorotiazyd, końcowy okres półtrwania, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amotaks 500 mg/5 ml
Amoksycylina, będąca antybiotykiem beta-laktamowym z grupy penicylin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną około 70% oraz szybkim wchłanianiem z Tmax około 1 godziny. W badaniach farmakokinetycznych po podaniu dawki 250 mg trzykrotnie na dobę uzyskano Cmax 3,3 ± 1,12 μg/ml, AUC(0-24h) 26,7 ± 4,56 μg·h/ml oraz okres półtrwania (T½) 1,36 ± 0,56 h. Wchłanianie jest liniowe w zakresie dawek 250-3000 mg i nie jest zaburzone przez posiłki. Amoksycylina wiąże się z białkami osocza w około 18%, a jej objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg. Lek przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak nie osiąga istotnych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, co ogranicza jego zastosowanie w zakażeniach OUN. Metabolizm amoksycyliny jest częściowy, z wydalaniem 10-25% dawki w postaci nieczynnego kwasu penicylinowego.
amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność, biodostępność liniowa, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penicylina, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie OUN, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trosicam 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Trosicam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, kapsułki, zawiesina). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 5-6 godzinach (postacie stałe) lub około 2 godzinach (zawiesina). W stanie równowagi farmakokinetycznej, osiąganym po 3-5 dniach stosowania, dawka 7,5 mg generuje stężenia Cmin 0,4 µg/ml i Cmax 1,0 µg/ml, natomiast dawka 15 mg – odpowiednio 0,8 µg/ml i 2,0 µg/ml. Meloksykam wykazuje wysokie (99%) wiązanie z albuminami, ma objętość dystrybucji około 11 l oraz przenika do płynu stawowego, osiągając stężenia stanowiące około 50% stężeń osoczowych. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków.
albuminy, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, cytochrom CYP 2C9, cytochrom CYP 3A4, dawkowanie wielokrotne, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetylomeloksykam, karboksymeloksykam, klirens osoczowy, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn stawowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężeń - Leksykon leków
Przedawkowanie – Priligy 30 mg
Priligy, zawierający chlorowodorek dapoksetyny w dawkach 30 mg lub 60 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). W badaniach klinicznych nie odnotowano przypadków przedawkowania, nawet przy dawkach sięgających 240 mg/dobę (2×120 mg co 3 godziny). Objawy potencjalnego przedawkowania dapoksetyny, wynikające z nadmiernej aktywności serotoninergicznej, obejmują senność, nudności, wymioty, tachykardię, drżenie mięśni, pobudzenie oraz zawroty głowy. Dokładne dawki progowe dla tych objawów nie zostały określone, jednak występują one powyżej zalecanych dawek terapeutycznych.
chlorowodorek dapoksetyny, dapoksetyna, dawka terapeutyczna, dializa, drżenie mięśni, działanie niepożądane, działanie serotoninergiczne, hemoperfuzja, nudności i wymioty, objętość dystrybucji, pobudzenie, Priligy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, tachykardia, transfuzja wymienna, wiązanie z białkami osocza, wymuszona diureza, zaburzenia równowagi, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vibin 3 mg + 0,03 mg
Drospirenon, składnik preparatu Vibin (3 mg drospirenonu + 0,03 mg etynyloestradiolu), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (76-85%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 38 ng/ml w ciągu 1-2 godzin. Drospirenon wiąże się głównie z albuminami (3-5% w formie wolnej), nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG. Jego końcowy okres półtrwania wynosi 31 godzin, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania kwasowej formy drospirenonu oraz 3-siarczanu 4,5-dihydrodrospirenonu. Klirens osoczowy wynosi 1,5 ± 0,2 ml/min/kg, a metabolity są wydalane z kałem i moczem w stosunku około 1,2-1,4. W stanie stacjonarnym, po około 8 dniach stosowania, maksymalne stężenie drospirenonu wzrasta do około 70 ng/ml, z współczynnikiem kumulacji około 3.
albuminy, biodostępność drospirenonu, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, drospirenon, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, klirens drospirenonu, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, preparat hormonalny, skala Child-Pugh, spironolakton, stan stacjonarny, stężenie drospirenonu, stężenie potasu, Vibin, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamiron 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, substancja czynna leku Tamiron (0,4 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością praktycznie 100%. Spożycie posiłku spowalnia absorpcję, dlatego zaleca się podawanie leku po śniadaniu, co zapewnia stabilność farmakokinetyczną. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po podaniu dawki po posiłku, a stan stacjonarny uzyskuje się po 5 dniach terapii, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po pojedynczej dawce. Tamsulosyna wykazuje ponad 99% wiązania z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), co ogranicza dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6, a hamowanie tych enzymów może zwiększać ekspozycję na lek, co jest istotne w kontekście interakcji lekowych.
absorpcja leku, biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, indukcja enzymatyczna, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka liniowa, kinetyka wchłaniania, mikrosomalne enzymy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, substancja niezmieniona, tamsulosyny chlorowodorek, terapia farmakologiczna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zmienność międzyosobnicza