Właściwości farmakokinetyczne
Kanrenoinian potasu

Kanrenoinian potasu, sól potasowa kwasu kanrenonowego, jest stosowany jako antagonista aldosteronu podawany parenteralnie, np. w formie roztworu do wstrzykiwań Aldactone 20 mg/ml. Po podaniu szybko metabolizuje do aktywnego kanrenonu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu pierwszej godziny. Eliminacja przebiega dwufazowo ze średnim okresem półtrwania 5-14 godzin, a lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje farmakologiczne. Metabolizm i wydalanie odbywają się głównie przez wątrobę i nerki, z wydalaniem nerkowym w postaci glukuronianu. Po 5 dniach od podania pojedynczej dawki wydalane jest około 62% substancji (48% w moczu, 14% w kale).

Właściwości farmakokinetyczne kanrenoinianu potasu

Kanrenoinian potasu jest solą potasową kwasu kanrenonowego, stosowaną jako antagonista aldosteronu podawany parenteralnie. Substancja ta charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w roztworach wodnych, co czyni ją odpowiednią do podania pozajelitowego, np. w postaci roztworu do wstrzykiwań Aldactone 20 mg/ml.1

Metabolizm i dystrybucja

Po podaniu pozajelitowym kanrenoinian potasu ulega szybkiemu metabolizmowi do kanrenonu, który jest głównym aktywnym metabolitem. Maksymalne stężenie kanrenoinianu w osoczu osiągane jest bardzo szybko – w ciągu pierwszej godziny od podania.2

Eliminacja kanrenoinianu z organizmu przebiega dwufazowo, ze średnim okresem półtrwania wynoszącym od 5 do 14 godzin. Ta charakterystyka farmakokinetyczna wpływa na schemat dawkowania leku w praktyce klinicznej.3

Istotnym parametrem farmakokinetycznym jest bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 98%. Ta cecha wpływa na objętość dystrybucji leku oraz na jego interakcje z innymi substancjami leczniczymi silnie wiążącymi się z białkami osocza.4

Eliminacja i wydalanie

Metabolizm i wydalanie kanrenoinianu potasu oraz jego metabolitów odbywa się głównie poprzez dwa narządy – wątrobę i nerki. Warto zaznaczyć, że wydalanie nerkowe stanowi mniejszą część procesu eliminacji substancji czynnej.5

W moczu kanrenoinian potasu występuje głównie w postaci glukuronianu, co świadczy o istotnej roli procesu sprzęgania z kwasem glukuronowym w metabolizmie tej substancji.6

Badania z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie kanrenoinianu wykazały, że po 5 dniach od podania pojedynczej dawki leku, 48% tej dawki można odnaleźć w moczu, a 14% w kale. Oznacza to, że w sumie po 5 dniach z organizmu wydalone zostaje około 62% podanej dawki.7

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek należy uwzględnić możliwość zmiany parametrów farmakokinetycznych kanrenoinianu potasu. U tych chorych wydalanie zarówno substancji macierzystej, jak i jej metabolitów może ulec znaczącemu spowolnieniu, co potencjalnie prowadzi do kumulacji leku w organizmie.8

Charakterystyka preparatu

W preparacie Aldactone 20 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, kanrenoinian potasu występuje w postaci przejrzystego, bezbarwnego do lekko żółtego roztworu w ampułce z bezbarwnego szkła. Jedna ampułka o objętości 10 ml zawiera 200 mg potasu kanrenoinianu.9

Należy zwrócić uwagę, że preparat zawiera potas i sód jako substancje pomocnicze o znanym działaniu, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej.10

Parametr farmakokinetyczny Wartość/charakterystyka
Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu W ciągu pierwszej godziny
Średni okres półtrwania 5-14 godzin (eliminacja dwufazowa)
Wiązanie z białkami osocza >98%
Główne narządy eliminacji Wątroba i nerki
Forma wydalana z moczem Głównie jako glukuronian
Wydalanie po 5 dniach (% dawki) 48% w moczu, 14% w kale
Wpływ niewydolności nerek Spowolnienie wydalania leku i metabolitów
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl