Właściwości farmakokinetyczne
Valsartan Medical Valley 320 mg

Właściwości farmakokinetyczne walsartanu

Walsartan, substancja czynna produktu leczniczego Valsartan Medical Valley 320 mg, wykazuje charakterystyczne parametry farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność kliniczną oraz profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych walsartanu obejmujący proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji oraz zmienności tych parametrów w specjalnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walsartanu w formie tabletek, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach. W przypadku podania w postaci roztworu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia jest krótszy i wynosi 1-2 godziny. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu wynosi 23% dla tabletek i 39% dla roztworu. Ekspozycja systemowa oraz maksymalne stężenie walsartanu w osoczu są około 1,7- i 2,2-krotnie wyższe w przypadku roztworu w porównaniu do tabletek.²

Spożywanie pokarmu ma istotny wpływ na parametry farmakokinetyczne walsartanu. Pokarm zmniejsza narażenie (mierzone jako AUC) na walsartan o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%. Należy jednak zwrócić uwagę, że od około 8. godziny po podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne zarówno w grupie przyjmującej lek z posiłkiem, jak i na czczo. Co istotne, pomimo redukcji AUC, nie obserwuje się klinicznie istotnego osłabienia działania terapeutycznego, dlatego walsartan może być podawany zarówno podczas posiłku, jak i niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu do tkanek. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 94-97%, przy czym wiąże się głównie z albuminami.⁴

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnej biotransformacji w organizmie. Jedynie około 20% podanej dawki jest wykrywane w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit, jednak występuje on w niskich stężeniach, stanowiących mniej niż 10% pola powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) dla walsartanu. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, zidentyfikowany metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.⁵

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką procesu eliminacji, z szybką fazą początkową (t½α <1 h) oraz dłuższą fazą końcową (t½ß około 9 h). Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie z żółcią do kału, które odpowiada za około 83% podanej dawki. Wydalanie przez nerki stanowi mniejszą drogę eliminacji, odpowiadającą za około 13% dawki. W obu przypadkach walsartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej.⁶

Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h, natomiast klirens nerkowy jest znacznie niższy i wynosi około 0,62 l/h, co stanowi około 30% całkowitego klirensu. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁷

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się nieznacznie zwiększone narażenie ogólnoustrojowe na walsartan w porównaniu z osobami młodszymi. Należy jednak podkreślić, że dotychczasowe badania nie wykazały, aby ta różnica miała jakiekolwiek istotne znaczenie kliniczne, które wymagałoby modyfikacji dawkowania w tej grupie wiekowej.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Farmakokinetyka walsartanu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazuje charakterystyczne zależności. Biorąc pod uwagę fakt, że klirens nerkowy walsartanu stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano istotnej korelacji między czynnością nerek a ogólnoustrojowym narażeniem na walsartan. W konsekwencji, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny przekracza 10 ml/min, nie ma konieczności modyfikacji dawkowania leku.⁹

Należy zauważyć, że obecnie brak jest wystarczających danych dotyczących bezpiecznego stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializoterapii. Z tego względu walsartan należy stosować ze szczególną ostrożnością w tych grupach pacjentów. Dodatkowo, ze względu na wysoki stopień wiązania walsartanu z białkami osocza, zastosowanie dializy w celu usunięcia leku z krążenia charakteryzuje się niską skutecznością.¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby

Wątroba odgrywa kluczową rolę w eliminacji walsartanu, gdyż około 70% wchłoniętej dawki jest wydalane z żółcią, głównie w postaci niezmienionej. Walsartan nie podlega istotnej biotransformacji, co ma znaczenie w kontekście zaburzeń czynności wątroby.¹¹

U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby zaobserwowano podwojenie narażenia (AUC) w porównaniu ze zdrowymi osobami. Jednakże, nie stwierdzono korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu krwi a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie pacjentów.¹²

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne z udziałem 26 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), którym podawano walsartan w zawiesinie. Dawkowanie wynosiło średnio 0,9 do 2 mg/kg masy ciała, przy maksymalnej dawce 80 mg. W badaniu tym wykazano, że klirens walsartanu (l/h/kg) był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat i zbliżony do klirensu obserwowanego u dorosłych pacjentów otrzymujących produkt leczniczy w tej samej postaci.¹³

W przypadku dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min oraz poddawanych dializoterapii. Z tego względu nie zaleca się stosowania walsartanu w tej grupie pacjentów. U dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny powyżej 30 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawki. Zaleca się jednak ścisłe monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy podczas terapii walsartanem.¹⁴

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych