Właściwości farmakokinetyczne
Bioxetin 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Bioxetin

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych chlorowodorku fluoksetyny, substancji czynnej wchodzącej w skład leku Bioxetin 20 mg, tabletki. Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu, a także charakterystykę farmakokinetyczną w populacjach specjalnych.¹

Wchłanianie

Fluoksetyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, spożywany pokarm nie wpływa na biodostępność substancji czynnej, co daje możliwość przyjmowania leku bez konieczności dostosowywania do pory posiłków.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu fluoksetyna wiąże się w znacznym stopniu z białkami osocza, osiągając wysoki poziom wiązania – około 95%. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją w organizmie, o czym świadczy duża objętość dystrybucji wynosząca od 20 do 40 L/kg. Stężenia terapeutyczne w osoczu w stanie stacjonarnym (tzw. steady-state) osiągane są po kilku tygodniach regularnego stosowania. Warto podkreślić, że stężenia leku w stanie stacjonarnym po długotrwałym przyjmowaniu są zbliżone do tych obserwowanych już w 4-5 tygodniu terapii.³

Metabolizm

Charakterystyczną cechą fluoksetyny jest jej nieliniowy profil farmakokinetyczny. Substancja podlega istotnemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie leku w osoczu jest zazwyczaj osiągane w przedziale czasowym 6-8 godzin po podaniu doustnym.

Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, głównie przez polimorficzny enzym CYP2D6. Podstawowym szlakiem biotransformacji jest demetylacja, prowadząca do powstania głównego metabolitu – norfluoksetyny (demetylofluoksetyny), który również wykazuje aktywność farmakologiczną.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji fluoksetyny wynosi od 4 do 6 dni, natomiast dla norfluoksetyny jest on jeszcze dłuższy i mieści się w zakresie od 4 do 16 dni. Te długie okresy półtrwania w fazie eliminacji są odpowiedzialne za utrzymywanie się zarówno substancji czynnej, jak i jej aktywnego metabolitu w organizmie przez 5-6 tygodni po zaprzestaniu stosowania leku.

Fluoksetyna jest wydalana głównie przez nerki (około 60% podanej dawki). Warto również zaznaczyć, że substancja czynna przenika do mleka kobiecego, co ma znaczenie przy stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.⁵

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku, którzy nie wykazują innych zaburzeń zdrowotnych wpływających na farmakokinetkę leków, nie stwierdzono istotnych zmian parametrów kinetycznych fluoksetyny w porównaniu z młodszymi pacjentami. Oznacza to, że sam wiek nie jest czynnikiem wymagającym standardowej modyfikacji dawkowania leku.⁶

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka fluoksetyny u dzieci i młodzieży wykazuje pewne odrębności. Średnie stężenie fluoksetyny u dzieci jest około dwukrotnie wyższe niż u młodzieży. Z kolei średnie stężenie norfluoksetyny jest około 1,5 razy większe u dzieci w porównaniu z młodzieżą.

Istotnym czynnikiem wpływającym na stężenie leku w osoczu w stanie stacjonarnym jest masa ciała pacjenta – u dzieci o mniejszej masie ciała stwierdza się wyższe stężenia leku. Podobnie jak u osób dorosłych, po wielokrotnym podaniu doustnym, fluoksetyna i norfluoksetyna ulegają kumulacji w organizmie, a stężenia w stanie stacjonarnym są osiągane w ciągu 3-4 tygodni terapii.⁷

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby, szczególnie w przypadku marskości poalkoholowej, dochodzi do istotnych zmian w farmakokinetyce fluoksetyny. Obserwuje się znaczące wydłużenie okresów półtrwania zarówno dla fluoksetyny (do 7 dni), jak i norfluoksetyny (do 12 dni).

Ze względu na te zmiany, u pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się rozważenie modyfikacji schematu dawkowania poprzez zmniejszenie dawki leku lub wydłużenie odstępów między kolejnymi dawkami.⁸

Niewydolność nerek

Po jednorazowym podaniu fluoksetyny pacjentom z różnym stopniem niewydolności nerek (łagodna, umiarkowana lub ciężka bezmocz) nie zaobserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Jednakże podczas długotrwałej terapii, po wielokrotnym podaniu leku, można zaobserwować zwiększenie stężeń fluoksetyny w osoczu w stanie stacjonarnym. Fakt ten należy uwzględnić przy planowaniu długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.⁹