Właściwości farmakokinetyczne
Amlessa 8 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Amlessa

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Amlessa, zawierającego połączenie peryndoprylu z tert-butyloaminą i amlodypiny (w postaci bezylanu), charakteryzują się specyficznymi parametrami wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji każdej z substancji czynnych. Badania wykazały, że szybkość i stopień wchłaniania peryndoprylu i amlodypiny z produktu leczniczego Amlessa nie różnią się znacząco od wartości obserwowanych dla obu substancji podawanych oddzielnie w postaci tabletek.¹

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie tego związku w osoczu jest osiągane w ciągu 1 godziny od przyjęcia leku. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest to, że stanowi on prolek. Oznacza to, że po podaniu ulega on konwersji do aktywnej formy farmakologicznej. Dane wskazują, że 27% podanej dawki peryndoprylu wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu, peryndopryl tworzy również 5 innych metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane później niż związku macierzystego, bo w ciągu 3 do 4 godzin po podaniu.³

Warto podkreślić, że spożywanie posiłków wpływa niekorzystnie na proces konwersji peryndoprylu do peryndoprylatu, zmniejszając jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem.⁴

Badania farmakokinetyczne potwierdziły liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.⁵

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na jego umiarkowaną dystrybucję w tkankach. Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie i wynosi 20%. Głównym białkiem wiążącym jest konwertaza angiotensyny. Stopień wiązania z białkami wykazuje zależność od stężenia leku.⁶

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest eliminowany z organizmu głównie przez nerki, wydalany z moczem. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co przekłada się na uzyskanie stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni regularnego stosowania leku.⁷

Farmakokinetyka w grupach szczególnych – peryndopryl

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu. Ta zmiana w parametrach farmakokinetycznych wymaga uwagi klinicznej, dlatego w standardowym postępowaniu medycznym zaleca się częste oznaczanie stężenia kreatyniny i potasu u tych grup pacjentów.⁸

Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min, co ma znaczenie u pacjentów poddawanych tej procedurze. U pacjentów z marskością wątroby właściwości kinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o 50%. Interesującym faktem jest jednak, że ilość powstającego peryndoprylatu nie jest zmniejszona, dlatego nie wymaga się dostosowania dawki u tych pacjentów.⁹

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie amlodypiny

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się dobrym wchłanianiem. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po dłuższym czasie niż peryndopryl – w ciągu 6-12 godzin od podania dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny jest szacowana na 64-80%.¹⁰

W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co stanowi istotną różnicę w farmakokinetyce obu składników produktu Amlessa.¹¹

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na jej znaczną dystrybucję w tkankach organizmu. Badania in vitro wykazały, że aż 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza, co znacznie przewyższa wartość obserwowaną dla peryndoprylatu.¹²

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji niż peryndopryl – wynosi on około 35-50 godzin. Ta wartość pozostaje stała przy dawkowaniu raz na dobę. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie przekształcany jest do nieaktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki – 10% macierzystego leku i 60% metabolitów jest wydalane wraz z moczem.¹³

Farmakokinetyka w grupach szczególnych – amlodypina

U pacjentów w podeszłym wieku czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u osób młodszych. Jednakże zauważalna jest tendencja do zmniejszania się klirensu amlodypiny u osób starszych, co skutkuje zwiększeniem wartości pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹⁴

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwuje się zwiększenie wartości AUC oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, które korelują z wiekiem pacjenta.¹⁵

Dane dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Wiadomo jednak, że u osób z niewydolnością wątroby dochodzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości AUC o około 40-60%.¹⁶