klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aboxoma 2,5 mg
Lek Aboxoma zawierający apiksaban w dawce 2,5 mg stosowany jest w różnych wskazaniach zróżnicowanym schematem dawkowania. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się dawkę 2,5 mg doustnie dwa razy na dobę, rozpoczynając od 12 do 24 godzin po zabiegu, z czasem leczenia odpowiednio 32-38 dni (biodro) lub 10-14 dni (kolano). W niezastawkowym migotaniu przedsionków (NVAF) standardowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa z kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę, a w profilaktyce nawrotowej ZŻG/ZP dawkę 2,5 mg dwa razy na dobę po zakończeniu 6-miesięcznej terapii. Maksymalne dawki dobowe wynoszą odpowiednio 20 mg i 10 mg w leczeniu ZŻG/ZP oraz 5 mg w profilaktyce nawrotowej.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, apiksaban, echokardiografia przezprzełykowa, enzym wątrobowy, hemostaza, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Child-Pugh, skrzeplina w lewym przedsionku, stężenie kreatyniny, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Unasyn 375 mg
Sultamycylina, będąca prolekiem sulbaktamu i ampicyliny, stosowana jest doustnie w postaci tabletek powlekanych Unasyn 375 mg, zawierających 147 mg sulbaktamu i 220 mg ampicyliny. Standardowe dawkowanie u dorosłych i osób starszych wynosi 375-750 mg (1-2 tabletki) dwa razy na dobę, dostosowane do ciężkości zakażenia, z czasem terapii od 5 do 14 dni, kontynuowanym co najmniej 48 godzin po ustąpieniu objawów. W leczeniu niepowikłanej rzeżączki zaleca się jednorazową dawkę 2,25 g (6 tabletek) wraz z 1 g probenecydu. U dzieci dawkowanie zależy od masy ciała: poniżej 30 kg stosuje się 25-50 mg/kg/dobę w dwóch dawkach, powyżej 30 kg dawkowanie jest identyczne jak u dorosłych. W zakażeniach paciorkowcami hemolizującymi minimalny czas leczenia to 10 dni, aby zapobiec powikłaniom takim jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek.
ampicylina, badanie w ciemnym polu widzenia, choroba współistniejąca, gorączka reumatyczna, kiła, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, paciorkowiec hemolizujący, probenecyd, rzeżączka niepowikłana, sulbaktam i ampicylina, sultamycylina, tabletka powlekana, test serologiczny, Unasyn - Leksykon substancji czynnych
Indygotyna – Dawkowanie i sposób podawania
Indygotyna (indygokarmin) jest podawana wyłącznie dożylnie w postaci roztworu 40 mg/5 ml (8 mg/ml). Standardowa dawka początkowa wynosi 40 mg (5 ml) podawana powolnym wstrzyknięciem dożylnym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. W razie niewystarczającego efektu diagnostycznego możliwe jest podanie dodatkowej dawki 40 mg po 20-30 minutach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie indygotyny wymaga ostrożności: Indygokarmin SERB jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min, natomiast Provingo można stosować przy klirensie kreatyniny ≥ 10 ml/min, ale nie poniżej 10 ml/min. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały określone.
ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, filtracja, funkcja nerek, indygotyna, klirens kreatyniny, membrana polieterosulfonowa, parametry hemodynamiczne, parametry życiowe, podanie dożylne, podaż płynów, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cefiksym – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cefiksym, jako cefalosporynowy antybiotyk beta-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią nadwrażliwości na penicyliny ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej, w tym anafilaksji. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) konieczne jest ostrożne dawkowanie i monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy, polimyksyna B, kolistyna czy diuretyki pętlowe. Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania cefiksymu u dzieci i młodzieży z upośledzoną czynnością nerek, dlatego nie zaleca się jego podawania w tej grupie.
alergia krzyżowa, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka poantybiotykowa, cefalosporyna, cefiksym, Clostridium, Clostridium difficile, diuretyk pętlowy, flora bakteryjna jelita, furosemid, klirens kreatyniny, kolistyna, lek hamujący perystaltykę jelit, lek nefrotoksyczny, nadwrażliwość na penicylinę, niewydolność nerek, polimyksyna B, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczna nekroliza naskórka, zespół nadwrażliwości lekowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corotrope 1 mg/ml
Produkt leczniczy Corotrope zawiera milrynon w stężeniu 1 mg/ml i jest podawany dożylnie według schematu obejmującego dawkę nasycającą 50 μg/kg masy ciała podawaną przez co najmniej 10 minut oraz dawkę podtrzymującą w infuzji ciągłej w zakresie 0,375–0,75 μg/kg mc./min, z maksymalną dawką dobową 1,13 mg/kg mc. Dawka nasycająca może być podana nierozcieńczona lub rozcieńczona do 10 lub 20 ml roztworami chlorku sodu (0,45% lub 0,9%) bądź 5% glukozy, z zaleceniem zużycia rozcieńczonego roztworu w ciągu 24 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka podtrzymująca powinna być dostosowana do klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 5 ml/min/1,73m² dawka wynosi 0,20 μg/kg mc./min. Terapia nie powinna przekraczać 5 dni. U dzieci dawka nasycająca wynosi 50–75 μg/kg podawana przez 30–60 minut, a dawka podtrzymująca 0,25–0,75 μg/kg mc./min przez maksymalnie 35 godzin, z uwzględnieniem ryzyka u wcześniaków i noworodków z przetrwałym przewodem tętniczym.
badanie farmakokinetyczne, COROTROPE, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, droga dożylna, infuzja ciągła, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, milrynon, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, odpowiedź hemodynamiczna, okres półtrwania, płyn infuzyjny, przetrwały przewód tętniczy, roztwór do wstrzykiwań, wrodzona wada serca, zaburzenie czynności nerek, zespół małego rzutu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alermed 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja aktywna Alermed 10 mg, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H₁, wykazującym wysokie powinowactwo do tych receptorów bez istotnego wpływu na inne typy receptorów. Farmakokinetycznie charakteryzuje się szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (~300 ng/ml w 1,0 ± 0,5 godziny), liniową kinetyką w zakresie dawek 5-60 mg oraz pozorną objętością dystrybucji 0,50 l/kg. Cetyryzyna wiąże się w 93% z białkami osocza i jest wydalana głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 10 godzin u osób zdrowych, co umożliwia podawanie dawki 10 mg raz na dobę bez ryzyka kumulacji. Pokarm zmniejsza szybkość, ale nie całkowity stopień wchłaniania, a biodostępność jest podobna niezależnie od postaci farmaceutycznej. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast umiarkowane zaburzenia nerek i hemodializa wydłużają okres półtrwania trzykrotnie i zmniejszają klirens o 70%, wymagając dostosowania dawki. U pacjentów z chorobami wątroby okres półtrwania wydłuża się o 50%, a klirens zmniejsza o 40%, jednak modyfikacja dawkowania jest konieczna tylko przy współistniejących zaburzeniach nerek.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, atopia, biodostępność leku, cetyryzyna dichlorowodorek, efekt pierwszego przejścia, genotoksyczność, hemodializa, hydroksyzyna, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, marskość żółciowa, objętość dystrybucji, odstęp QT, okres półtrwania leku, pokrzywka, pole pod krzywą stężenia, późna faza reakcji zapalnej, rakotwórczość, receptor histaminowy H1, schorzenie alergiczne, stężenie maksymalne leku, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceroxim 500 mg
Terapia lekiem Ceroxim, zawierającym aksetyl cefuroksymu, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowy czas leczenia wynosi 7 dni, z możliwością wydłużenia do 10 dni, a w przypadku choroby z Lyme do 14 dni (zakres 10-21 dni). Dawkowanie u dorosłych obejmuje 250 mg lub 500 mg dwa razy na dobę, w zależności od wskazania klinicznego. U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała (10-15 mg/kg mc. dwa razy na dobę), z maksymalną dawką odpowiednio do wieku i rodzaju zakażenia (np. 125 mg lub 250 mg dwa razy na dobę). Brak danych dotyczących stosowania u niemowląt poniżej 3 miesięcy wymaga ostrożności i ewentualnego wyboru innych preparatów o niższej mocy. Należy podkreślić, że tabletki i zawiesina doustna nie są biorównoważne i nie mogą być zamieniane bezpośrednio na podstawie masy substancji czynnej.
aksetyl cefuroksymu, biorównoważność, choroba z Lyme, dysfagia, farmakokinetyka antybiotyku, hemodializa, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, okres półtrwania, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zakażenia tkanek miękkich, zakażenie, zapalenie migdałków, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lirra Gem 5 mg
Lirra Gem zawiera 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku w formie tabletek powlekanych, które są wskazane do stosowania u dorosłych, młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat w dawce 5 mg raz na dobę. Dla dzieci poniżej 6 lat zaleca się stosowanie form farmaceutycznych dostosowanych do wieku, np. syropu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny (Clkr), przy czym dla Clkr ≥ 80 ml/min stosuje się 1 tabletkę dziennie, dla Clkr 30-49 ml/min – 1 tabletkę co 2 dni, a dla Clkr < 30 ml/min – 1 tabletkę co 3 dni. Podawanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z Clkr < 10 ml/min oraz u osób poddawanych hemodializie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast w przypadku współistnienia obu zaburzeń dawkowanie należy dostosować do stopnia niewydolności nerek.
dysfagia, hemodializa, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy krwi, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, wydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Perindopril/Amlodipine Krka to lek złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę bezylan, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość na składniki, obrzęk naczynioruchowy po inhibitorach ACE, stosowanie w II i III trymestrze ciąży, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ciężkie niedociśnienie, wstrząs kardiogenny, zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po zawale. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wątroby, u osób w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, litu czy NLPZ. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, parametrów nerkowych oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza na początku terapii i podczas dostosowywania dawki.
amlodypina, dihydropirydyna, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kreatynina, leki hipoglikemizujące, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny, peryndopryl, potas w surowicy, sakubitryl walsartan, stenoza tętnicy nerkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lapress 20 mg
Lek Lapress (lerkanidypiny chlorowodorek) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, podawany doustnie w dawce początkowej 10 mg raz na dobę, przyjmowanej co najmniej 15 minut przed posiłkiem. Dawka może być stopniowo zwiększana do 20 mg, przy czym efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga plateau w zakresie 20-30 mg, a dawki powyżej 20 mg nie przynoszą dodatkowych korzyści i zwiększają ryzyko działań niepożądanych. U pacjentów geriatrycznych nie ma konieczności modyfikacji dawki, jednak wymagana jest ostrożność ze względu na zmiany farmakokinetyczne. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawkę zwiększa się ostrożnie do 20 mg, monitorując funkcje narządów, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz wątroby, w tym u pacjentów dializowanych. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych klinicznych.
beta-adrenolityk, biodostępność leku, działanie niepożądane, efekt przeciwnadciśnieniowy, farmakokinetyka, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek moczopędny, lerkanidypina, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, pacjent geriatryczny, podanie doustne, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosutrox 10 mg
Rozuwastatyna (Rosutrox) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, w tym laktozę (16,6-133,0 mg w zależności od dawki) oraz barwniki (E110, E102, E129). Nie należy stosować Rosutroxu przy czynnej chorobie wątroby lub trwałym podwyższeniu aminotransferaz >3× GGN, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji leku. Przeciwwskazaniem jest także miopatia, jednoczesne stosowanie cyklosporyny, ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Dawka 40 mg jest dodatkowo przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszym uszkodzeniem mięśni po statynach lub fibratach, nadużywaniem alkoholu, pochodzeniem azjatyckim oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, dysfagia, dystrofia mięśniowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fibraty, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, laktoza, miopatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rozuwastatyna, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karbis 8 mg
Karbis (kandesartan cyleksetylu) jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U dorosłych pacjentów z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 4 tygodniach terapii. U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia, zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby zaleca się dawkę początkową 4 mg. U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. Działanie leku u pacjentów rasy czarnej jest słabsze, co może wymagać zwiększenia dawki i stosowania terapii skojarzonej. W populacji pediatrycznej (6-<18 lat) dawka początkowa wynosi 4 mg, z maksymalną dawką odpowiednio 8 mg dla masy ciała <50 kg i 16 mg dla ≥50 kg. Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, stężenie kreatyniny, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Lek Triveram jest produktem złożonym zawierającym atorwastatynę (10–40 mg), peryndopryl (5–10 mg) oraz amlodypinę (5–10 mg) w różnych dawkach, dostępny w formie tabletek powlekanych do podawania doustnego raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Preparat nie jest wskazany do inicjowania terapii, a w przypadku konieczności modyfikacji dawkowania zaleca się dostosowanie dawek poszczególnych składników oddzielnie. Triveram jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny < 60 ml/min oraz u osób z czynną chorobą wątroby, a u pacjentów w podeszłym wieku konieczna jest ocena i monitorowanie funkcji nerek. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych klinicznych. Preparat zawiera laktozę w ilościach od 26,09 mg do 104,35 mg (w postaci laktozy jednowodnej), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
amlodypina bezylan, atorwastatyna wapniowa, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, elbaswir z grazoprewirem, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, letermowir, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, peryndopryl z argininą, podanie doustne, produkt złożony, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefuroxime Dali Pharma 750 mg
Cefuroxime Dali Pharma, zawierający cefuroksym w postaci soli sodowej, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa opartym na danych klinicznych i obserwacjach postmarketingowych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia oraz przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby. Reakcje w miejscu podania, zwłaszcza ból przy wstrzyknięciach domięśniowych, występują często, jednak rzadko prowadzą do przerwania terapii. Hematologiczne działania niepożądane, takie jak dodatni odczyn testu Coombs’a i niedokrwistość hemolityczna, choć rzadkie, mogą mieć poważne konsekwencje kliniczne. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, co pozwala na bezpieczne stosowanie leku w tych grupach wiekowych.
Ważnym elementem terapii cefuroksymem jest monitorowanie pacjentów pod kątem działań niepożądanych, zwłaszcza u osób z alergią na beta-laktamy oraz z chorobami wątroby. Należy kontrolować parametry czynności wątroby i nerek, szczególnie przy wysokich dawkach lub długotrwałym leczeniu. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub anafilaksji, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia. U pacjentów z biegunką podczas lub po terapii cefuroksymem należy rozważyć rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile. Systematyczne zgłaszanie działań niepożądanych do odpowiednich instytucji jest kluczowe dla ciągłego monitorowania stosunku korzyści do ryzyka terapii.
anafilaksja, bilirubina, ból w miejscu wstrzyknięcia, cefuroksym sodu, Clostridioides difficile, działanie niepożądane cefuroksymu, enzymy wątrobowe, kandydoza, klirens kreatyniny, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, profil bezpieczeństwa leku, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Enalapril Vitabalans 5 mg
Enalapril Vitabalans, zawierający 5 mg enalaprylu maleinianu w formie tabletek, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, objawowej niewydolności serca oraz profilaktyce objawowej niewydolności serca u pacjentów z bezobjawową dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa < 35%). W terapii nadciśnienia zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub stosujących diuretyki, z koniecznością monitorowania ciśnienia tętniczego, funkcji nerek i elektrolitów. W niewydolności serca terapia powinna być wprowadzana stopniowo pod ścisłą kontrolą, ze zwróceniem uwagi na ryzyko hipotensji objawowej, a także dostosowaniem leczenia do stosowanych jednocześnie leków, takich jak diuretyki czy glikozydy nasercowe. W profilaktyce u pacjentów z dysfunkcją lewej komory konieczne jest regularne monitorowanie echokardiograficzne oraz ocena objawów klinicznych i wydolności wysiłkowej.
badanie echokardiograficzne, dializa, diuretyk, dysfunkcja lewej komory, enalapril, frakcja wyrzutowa, glikozyd nasercowy, hipotensja, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, profilaktyka, retencja płynów, tolerancja wysiłku, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Fosun Pharma 350 mg
Daptomycin Fosun Pharma jest podawany wyłącznie raz na dobę, a dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania klinicznego: 4 mg/kg mc. dla cSSTI bez bakteriemii przez 7-14 dni, 6 mg/kg mc. dla cSSTI z bakteriemią S. aureus oraz infekcyjnego zapalenia wsierdzia prawej części serca (RIE). Lek podaje się dożylnie, najczęściej jako 30-minutową infuzję lub 2-minutowe wstrzyknięcie (u zdrowych osób). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) dawkowanie jest modyfikowane do podawania co 48 godzin, a u osób dializowanych lek podaje się po dializie. Monitorowanie stężenia fosfokinazy kreatynowej (CPK) jest obowiązkowe na początku i co najmniej raz w tygodniu podczas terapii. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh B) nie wymaga się zmiany dawki, natomiast u ciężko chorych (Child-Pugh C) zaleca się ostrożność.
bakteriemia, chlorek sodu, cSSTI, czynność nerek, daptomycyna, dializa otrzewnowa, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skala Child-Pugh, Staphylococcus aureus, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie skóry i tkanek miękkich - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluconazin 5 mg/ml
Leczenie flukonazolem wymaga kontynuacji do całkowitego ustąpienia objawów klinicznych oraz uzyskania negatywnych wyników badań mykologicznych. Dawkowanie jest zależne od rodzaju zakażenia: kandydoza pochwy wymaga jednorazowej dawki 150 mg (30 ml syropu), kandydoza jamy ustnej 50 mg (10 ml syropu) raz dziennie przez 7-14 dni, a w cięższych przypadkach do 100 mg (20 ml syropu). Kandydoza przełyku wymaga 50-100 mg (10-20 ml syropu) na dobę przez 14-30 dni. W kandydozach układowych stosuje się dawkę początkową 400 mg (80 ml syropu), a następnie 200-400 mg (40-80 ml syropu) na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do odpowiedzi klinicznej. Kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych leczy się dawką 400 mg (80 ml syropu) pierwszego dnia, a następnie 200-400 mg (40-80 ml syropu) przez co najmniej 6-8 tygodni. Profilaktyka u pacjentów z neutropenią obejmuje dawki 50-400 mg (10-80 ml syropu) na dobę, a u dzieci dawki są dostosowane do masy ciała (3-12 mg/kg mc.).
badanie mykologiczne, chemioterapia cytotoksyczna, flukonazol, grzybica skóry, grzybica stóp, hemodializa, kandydemia, kandydoza dróg moczowych, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza otrzewnej, kandydoza płuc, kandydoza pochwy, kandydoza przełyku, kandydoza rozsiana, kandydoza układowa, klirens kreatyniny, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, neutrofile, neutropenia, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilaktyka kandydozy, radioterapia, stężenie kreatyniny, terapia podtrzymująca, transplantacja szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Cefuroksym – Dawkowanie i sposób podawania
Cefuroksym, antybiotyk cefalosporynowy II generacji, dostępny jest w postaciach doustnych (tabletki powlekane, zawiesina doustna) oraz pozajelitowych (roztwór do wstrzykiwań i infuzji, w tym do komory przedniej oka). Dawkowanie zależy od postaci, rodzaju zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji nerek. U dorosłych i dzieci ≥40 kg dawki doustne wahają się od 250 mg do 500 mg dwa razy na dobę, z wyjątkiem choroby z Lyme, gdzie stosuje się 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (10-21 dni). U dzieci <40 kg dawkowanie jest wagowe (10-15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie do 250 mg). Cefuroksym pozajelitowy podaje się dożylnie lub domięśniowo, z dawkami od 750 mg co 6-8 godzin do 1,5 g co 8 godzin, w zależności od ciężkości zakażenia. W profilaktyce okołooperacyjnej stosuje się 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z możliwością uzupełnienia dawkami 750 mg. Preparat do wstrzyknięć do komory przedniej oka podaje się w dawce 1 mg (0,1 ml roztworu) śródgałkowo, wyłącznie u dorosłych.
cefalosporyna II generacji, cefuroksym aksetyl, cefuroksym sodowy, cesarskie cięcie, chirurgia przewodu pokarmowego, chirurgia sercowo-naczyniowa, choroba z Lyme, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka cefuroksymu, hemodializa, hemodializa tętniczo-żylna, hemofiltracja, klirens kreatyniny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, operacja ginekologiczna, operacja zaćmy, róża, roztwór do wstrzykiwań, tabletka powlekana, wstrzyknięcie do komory przedniej oka, wstrzyknięcie śródgałkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie skóry, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów, u których uzyskano kontrolę hipercholesterolemii podczas terapii oddzielnymi składnikami w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu. Terapia powinna być inicjowana preparatami oddzielnymi, a po ustaleniu odpowiedniej dawki możliwe jest przejście na produkt złożony. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka, przyjmowana niezależnie od posiłku, z zachowaniem stałej pory podawania. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg rozuwastatyny, stosując oddzielne preparaty. Stosowanie dawki 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazane u tych grup pacjentów. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh > 7) stosowanie produktu jest przeciwwskazane lub niezalecane.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynniki predysponujące do miopatii, dysfagia, ekspozycja na rozuwastatynę, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwasy żółciowe, lipidy, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bioracef 500 mg
Lek Bioracef (cefuroksym aksetyl) w tabletkach powlekanych dostępny jest w dawkach 125 mg, 250 mg oraz 500 mg i stosowany jest doustnie dwa razy na dobę. Standardowy czas terapii wynosi 7 dni, z możliwością skrócenia do 5 dni lub wydłużenia do 10 dni, a w przypadku choroby z Lyme leczenie trwa 14 dni (zakres 10-21 dni). Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg zależy od rodzaju zakażenia: np. ostre zapalenie migdałków i zatok – 250 mg x 2/d, ostre zapalenie ucha środkowego i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli – 500 mg x 2/d, a choroba z Lyme – 500 mg x 2/d przez 14 dni. U dzieci <40 kg dawkę oblicza się wg masy ciała (10-15 mg/kg x 2/d), z maksymalnymi dawkami odpowiednio do wskazań (125-250 mg x 2/d). Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, zależnie od klirensu kreatyniny: przy klirensie 10-29 ml/min/1,73 m² podaje się dawkę co 24 godziny, a przy <10 ml/min/1,73 m² co 48 godzin. U pacjentów hemodializowanych dawkę podaje się po zakończeniu dializy.
cefuroksym aksetyl, choroba z Lyme, dawkowanie dobowe, dysfagia, farmakokinetyka antybiotyku, hemodializa, klirens kreatyniny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekłe zapalenie oskrzeli, przyjmowanie leku po posiłku, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie skóry, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie migdałków, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tenaxum 1 mg
Rylmenidyna, substancja czynna Tenaxum w dawce 1 mg, wykazuje całkowitą dostępność biologiczną (100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 3,5 ng/ml osiąganym po 1,5-2 godzinach (Tmax). Lek charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (<10%) oraz dużą objętością dystrybucji (5 l/kg), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm rylmenidyny zachodzi głównie przez hydrolizę i utlenianie pierścienia oksazolinowego, a powstałe metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Eliminacja leku odbywa się przede wszystkim przez nerki, z 65% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, a okres półtrwania u dorosłych wynosi około 8 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po około 3 dobach, a długotrwała terapia (>2 lata) nie powoduje kumulacji substancji czynnej.
biotransformacja leku, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dostępność biologiczna, działanie farmakologiczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profil farmakokinetyczny, receptory alfa-2 adrenergiczne, rylmenidyna, stan stacjonarny leku, stężenie leku w surowicy, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisocard 5 mg
Lek Bisocard (bisoprolol fumaranu) dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg i wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz odpowiedzi terapeutycznej. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg, a maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. U pacjentów z łagodniejszym nadciśnieniem możliwe jest stosowanie dawki 2,5 mg. W terapii stabilnej przewlekłej niewydolności serca leczenie bisoprololem powinno być prowadzone przez specjalistę, rozpoczynając od dawki 1,25 mg raz na dobę i stopniowo zwiększając ją co tydzień do dawki podtrzymującej 10 mg raz na dobę. Maksymalna dawka w tej grupie wynosi 10 mg/dobę. Podczas fazy dostosowania dawki konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, takich jak ciśnienie tętnicze i tętno, ze względu na ryzyko przejściowego nasilenia niewydolności serca, niedociśnienia lub bradykardii.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, dostosowanie dawki, farmakokinetyka leku, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, przewlekła niewydolność serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszanie dawki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lisinopril Grindeks
U pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym leczonych inhibitorem ACE – Lisinoprilem Grindeks – objawowe niedociśnienie tętnicze występuje rzadko, jednak ryzyko wzrasta przy zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej, np. w wyniku stosowania diuretyków, restrykcyjnej diety niskosodowej, dializoterapii, biegunek, wymiotów czy ciężkiego nadciśnienia reninozależnego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza przy dużych dawkach diuretyków pętlowych, hiponatremii i zaburzeniach czynności nerek. Monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki jest kluczowe, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyniowo-mózgowymi, gdzie nadmierne obniżenie ciśnienia może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. W przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta na plecach i ewentualne podanie dożylne soli fizjologicznej; przemijające niedociśnienie nie stanowi przeciwwskazania do kontynuacji terapii.
białkomocz, choroba naczyniowo-mózgowa, choroba niedokrwienna serca, dializoterapia, diuretyk pętlowy, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, leczenie moczopędne, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze reninozależne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dabigatran Etexilate Viatris 75 mg
Dabigatran eteksylan, będący bezpośrednim inhibitorem trombiny (kod ATC: B01AE07), jest prolekiem szybko przekształcanym do aktywnego dabigatranu, który hamuje trombinę zarówno w formie wolnej, jak i związanej z fibryną, a także agregację płytek indukowaną trombiną. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po dużych zabiegach ortopedycznych stosuje się dawki 150 mg lub 220 mg raz na dobę, przy czym średnie maksymalne stężenie dabigatranu w osoczu po dawce 220 mg wynosi 70,8 ng/ml (zakres 35,2-162 ng/ml), a minimalne stężenie 22,0 ng/ml (zakres 13,0-35,7 ng/ml). U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) dawka 150 mg powoduje wyższe stężenia minimalne, średnio 47,5 ng/ml (zakres 29,6-72,2 ng/ml). Monitorowanie antykoagulacji opiera się na badaniach dTT, ECT oraz APTT, przy czym APTT jest mniej precyzyjne, ale wysokie wartości (np. 90. percentyl 51 sekund) wskazują na obecność antykoagulacji. Przekroczenie 90. percentyla stężenia dabigatranu lub parametrów koagulologicznych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia.
agregacja płytek krwi, choroba wieńcowa, cukrzyca, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas ekarynowy, czas trombinowy, dabigatran eteksylan, dTT, działanie przeciwzakrzepowe, endoprotezoplastyka, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, endoprotezoplastyka stawu kolanowego, inhibitor trombiny, kaskada krzepnięcia, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność żylna, parametr koagulologiczny, profilaktyka ŻChZZ, prolek małocząsteczkowy, proteaza serynowa, stężenie leku w osoczu, wenografia, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memantine Orion 10 mg
Lek Memantine Orion dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 10 mg lub 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada odpowiednio 8,31 mg i 16,62 mg memantyny. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza doświadczonego w diagnostyce i leczeniu choroby Alzheimera, z zapewnieniem stałego nadzoru nad przyjmowaniem leku przez opiekuna. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg, którą osiąga się stopniowo w ciągu pierwszych trzech tygodni: 5 mg (tydzień 1), 10 mg (tydzień 2), 15 mg (tydzień 3), a od czwartego tygodnia dawka podtrzymująca to 20 mg. Leczenie podtrzymujące kontynuuje się tak długo, jak obserwuje się korzyści terapeutyczne i dobrą tolerancję. U pacjentów powyżej 65 lat stosuje się ten sam schemat dawkowania. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkę dostosowuje się w zależności od klirensu kreatyniny: 10 mg dla klirensu 5-49 ml/min, z możliwością zwiększenia do 20 mg przy umiarkowanych zaburzeniach i dobrej tolerancji. Nie wymaga się modyfikacji dawki przy nieznacznym upośledzeniu czynności nerek (50-80 ml/min) oraz przy nieznacznym i umiarkowanym uszkodzeniu wątroby (Child-Pugh A i B). Lek nie jest zalecany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka podtrzymująca, diagnostyka, działania niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, memantyna, memantyny chlorowodorek, schemat zwiększania dawki, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wytyczne kliniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Methofill 10 mg
Metotreksat, substancja czynna leku Methofill (tabletki 2,5 mg i 10 mg zawierające odpowiednio 12,5 mg i 50 mg laktozy jednowodnej), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metotreksat lub składniki pomocnicze, zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >5 mg/dl, tj. 85,5 µmol/l), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), oraz u osób nadużywających alkohol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, niezalecane jest stosowanie u pacjentów z hipoplazją szpiku, leukopenią, małopłytkowością, istotną niedokrwistością, niedoborami odporności, ciężkimi zakażeniami (np. gruźlica, HIV), aktywnymi owrzodzeniami przewodu pokarmowego i jamy ustnej, a także u kobiet karmiących piersią i kobiet w ciąży ze względu na działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Stosowanie żywych szczepionek jest przeciwwskazane podczas terapii metotreksatem z uwagi na ryzyko infekcji szczepionkowej.
działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruźlica, hepatotoksyczność, hipoalbuminemia, hipoplazja szpiku kostnego, infekcja oportunistyczna, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na metotreksat, niedobór odporności, niedokrwistość, niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie bilirubiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwi, zakażenie HIV, zapalenie jamy ustnej, żywa szczepionka