jaskra
Jaskra to grupa chorób oczu, charakteryzująca się postępującym uszkodzeniem nerwu wzrokowego, co prowadzi do nieodwracalnej utraty pola widzenia. Głównym czynnikiem ryzyka jest podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, choć jaskra może występować również przy prawidłowych wartościach ciśnienia.
Wyróżnia się kilka typów jaskry, w tym jaskrę pierwotną otwartego kąta (najpowszechniejszą), jaskrę zamkniętego kąta (ostrą), jaskrę wtórną oraz jaskrę wrodzoną. Diagnostyka obejmuje pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, ocenę kąta przesączania, badanie dna oka z oceną tarczy nerwu wzrokowego oraz badanie pola widzenia.
Leczenie jaskry koncentruje się na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego poprzez stosowanie kropli do oczu (analogi prostaglandyn, beta-blokery, inhibitory anhydrazy węglanowej), laserowe zabiegi trabekuloplastyki lub irydotomii, a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – interwencje chirurgiczne, takie jak trabekulektomia czy implantacja zastawek.
Wczesne wykrycie i odpowiednie leczenie jaskry są kluczowe dla spowolnienia progresji choroby i zachowania funkcji wzrokowych pacjenta. Regularne badania okulistyczne, szczególnie u osób z grupy ryzyka (powyżej 40. roku życia, z obciążeniem rodzinnym, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym), stanowią podstawę profilaktyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alvesco 160
Alvesco 160, zawierający cyklezonid w dawce 160 μg na inhalację, jest wziewnym kortykosteroidem wymagającym ostrożności u pacjentów z aktywną lub przebyłą gruźlicą płuc oraz infekcjami grzybiczymi, wirusowymi lub bakteryjnymi, pod warunkiem odpowiedniego leczenia. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy ani jako lek doraźny, dlatego pacjent powinien mieć dostęp do szybkodziałającego leku rozszerzającego oskrzela. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak niewydolność nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychologiczne, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej i regularnej kontroli wzrostu u młodych pacjentów.
aktywność psychoruchowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, Alvesco, cyklezonid, depresja, działanie ogólnoustrojowe, funkcja kory nadnerczy, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, inhibitor CYP3A4, jaskra, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, lek rozszerzający oskrzela, napad astmy, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, paradoksalny skurcz oskrzeli, prednizolon, stan astmatyczny, wyprysk, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adatam
Tamsulosyna, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, stosowana w dawce 0,4 mg (lek Adatam), wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna diagnostyka różnicowa łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), obejmująca badanie per rectum oraz oznaczenie stężenia PSA, które powinno być monitorowane w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka nowotworu prostaty. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) stosowanie tamsulosyny wymaga ostrożności ze względu na brak danych klinicznych.
Istotnym aspektem jest ryzyko wystąpienia śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki (IFIS) u pacjentów poddawanych operacji zaćmy lub jaskry, co może zwiększać powikłania chirurgiczne. Zaleca się przerwanie terapii na 1-2 tygodnie przed zabiegiem oraz informowanie zespołu chirurgicznego o stosowaniu tamsulosyny, gdyż efekt IFIS może utrzymywać się nawet po odstawieniu leku. Ze względu na metabolizm przez układ cytochromu P450, szczególnie CYP3A4 i CYP2D6, należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, aby zapobiec wzrostowi stężenia leku i nasileniu działań niepożądanych. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie.
badanie per rectum, cytochrom CYP2D6, inhibitor CYP3A4, jaskra, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, receptor α1-adrenergiczny, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen gruczołu krokowego, tamsulosyna, zaburzenia czynności nerek, zaćma, zespół małej źrenicy, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solifurin 5 mg
Solifurin, zawierający bursztynian solifenacyny w dawce 5 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków o właściwościach cholinolitycznych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg, co jest istotnie wyższe niż w grupie placebo (4%), a przy dawce 10 mg wzrasta do 22%. Inne często zgłaszane objawy obejmują zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy oraz suchość w gardle. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego to senność i zaburzenia smaku, natomiast ze strony układu sercowo-naczyniowego po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano poważne zdarzenia, takie jak torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, migotanie przedsionków, kołatanie serca i tachykardia. Skórne reakcje niepożądane obejmują suchość skóry, świąd, wysypkę, rumień wielopostaciowy, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające zapalenie skóry.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, bursztynian solifenacyny, dysfonia, hiperkaliemia, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie mięśni, osłabienie perystaltyki jelit, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna, splątanie, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, suchość skóry, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, właściwość cholinolityczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakażenie układu moczowego, zaklinowanie stolca, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zespół suchego oka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benodil 0,125 mg/ml
Budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji (Benodil) dostępny jest w dawkach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml i 0,5 mg/ml i może wywoływać działania niepożądane zależne od dawki, czasu ekspozycji, wieku pacjenta, funkcji nerek oraz indywidualnej wrażliwości. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła, którą można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, w tym podrażnienie skóry twarzy po użyciu maski inhalacyjnej, a także paradoksalny skurcz oskrzeli. U dzieci i młodzieży istnieje ryzyko spowolnienia wzrostu, co wymaga regularnej kontroli. W badaniach klinicznych z udziałem 13 119 pacjentów stosujących budezonid i 7 278 pacjentów placebo, częstość występowania lęku wynosiła odpowiednio 0,52% i 0,63%, a depresji 0,67% i 1,15%.
budezonid, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, klasyfikacja MedDRA, kontaktowe zapalenie skóry, łatwe siniaczenie, nadmierna aktywność psychoruchowa, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie skóry twarzy, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, spowolnienie wzrostu, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esotkaleno 30 mg
Prednizon zawarty w leku Esotkaleno wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle zależne od dawki oraz czasu terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek, obserwuje się liczne powikłania. Do najważniejszych należą immunosupresja z maskowaniem objawów zakażeń, ryzyko reaktywacji infekcji (w tym węgorczycy), zmiany hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia), reakcje alergiczne, wtórna niedoczynność kory nadnerczy oraz zespół Cushinga z charakterystyczną twarzą księżycowatą i otyłością tułowia. Ponadto prednizon wpływa na gospodarkę elektrolitową (zatrzymanie sodu, hipokaliemia), metabolizm węglowodanów i lipidów (hiperglikemia, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), a także powoduje wzrost masy ciała i apetytu.
amenorrhea, aseptyczna martwica kości, bradykardia, drgawki, eozynopenia, hipokaliemia, hirsutyzm, immunosupresja, impotencja, jaskra, kortykosteroid, leukocytoza, limfopenia, miażdżyca, miopatia steroidowa, morfologia krwi, nadciśnienie śródczaszkowe, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, policytemia, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazje, terapia substytucyjna, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, wrzód żołądka, wysypka polekowa, zaćma, zakrzepica, zapalenie trzustki, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Predasol 25 mg
Predasol (prednizolon) stosowany parenteralnie wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką oraz czasem terapii. Do najważniejszych powikłań należą immunosupresja prowadząca do zwiększonego ryzyka infekcji, w tym reaktywacji zakażeń wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych oraz oportunistycznych, a także pobudzenie strongyloidozy u pacjentów z utajonym zakażeniem. Długotrwałe stosowanie prednizolonu powoduje zahamowanie czynności kory nadnerczy i rozwój zespołu Cushinga jatrogennnego, objawiającego się m.in. twarzą księżycowatą, otyłością centralną oraz retencją płynów. Zaburzenia gospodarki elektrolitowej manifestują się zatrzymaniem sodu i hipokaliemią, co zwiększa ryzyko arytmii serca. Ponadto obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak nietolerancja glukozy, cukrzyca posteroidowa oraz dyslipidemia (hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia).
arytmia, bradykardia, brak miesiączki, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca posteroidowa, eozynopenia, halucynacje, hipercholesterolemia, hipernatremia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, impotencja, infekcje oportunistyczne, jałowa martwica kości, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażeń, miopatia posteroidowa, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niewydolność kory nadnerczy, obniżenie odporności, opóźnione gojenie ran, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, otyłość centralna, owrzodzenie rogówki, policytemia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, rozstępy, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, strongyloidoza, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, uogólniona twardzina układowa, zaburzenia rytmu serca, zaćma, zanik mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Spiriva 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna leku Spiriva, wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, które może powodować różnorodne działania niepożądane, najczęściej suchość błony śluzowej jamy ustnej (około 4% pacjentów), będącą przyczyną przerwania terapii u 0,2% leczonych. Profil bezpieczeństwa oparty jest na danych z 28 badań klinicznych obejmujących 9647 pacjentów, z okresem leczenia od 4 tygodni do 4 lat. Do poważnych działań niepożądanych należą jaskra z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, zaparcia, niedrożność jelit (w tym porażenna) oraz zatrzymanie moczu, które wymagają pilnej interwencji medycznej. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta wraz z wiekiem, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów starszych. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA i obejmują m.in. zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), okulistyczne (niewyraźne widzenie, jaskra), sercowe (migotanie przedsionków, tachykardia), oddechowe (kaszel, skurcz oskrzeli), żołądkowo-jelitowe (suchość jamy ustnej, zaparcia, kandydoza) oraz skórne (wysypka, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne).
bezsenność, bromek tiotropiowy, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, dysfonia, działanie przeciwcholinergiczne, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, odwodnienie, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, rozrost prostaty, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, zaburzenia smaku, zakażenie dróg moczowych, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie krtani, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluticomb (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną
Fluticomb to aerozol inhalacyjny zawierający 25 µg salmeterolu (ksynafonian) oraz flutykazon propionian w dawkach 50, 125 lub 250 µg (dawka dostarczona odpowiednio 21 µg salmeterolu i 44, 110 lub 220 µg flutykazonu). Lek łączy działanie β₂-mimetyku i glikokortykosteroidu, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych charakterystycznych dla obu składników. Najczęstsze objawy dotyczą układu oddechowego: zapalenie części nosowej gardła, podrażnienie gardła, chrypka, bezgłos, kandydoza jamy ustnej i gardła oraz zapalenie zatok. Istotnym powikłaniem jest paradoksalny skurcz oskrzeli, wymagający natychmiastowego leczenia i przerwania terapii. U pacjentów z POChP obserwuje się zwiększoną częstość zapalenia płuc i oskrzeli. Długotrwałe stosowanie flutykazonu może prowadzić do zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, spowolnienia wzrostu u dzieci, osteoporozy, hipokaliemii i hiperglikemii.
aerozol inhalacyjny, choroba niedokrwienna serca, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, flutykazon, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salmeterol, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Resbud 0,25 mg/ml
Budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji (Resbud 0,25 mg/ml i 0,50 mg/ml) jest glikokortykosteroidem stosowanym w terapii chorób układu oddechowego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwuje się zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, a także ogólnoustrojowe efekty steroidowe, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci. Zaburzenia psychiczne, takie jak niepokój (0,52%) i depresja (0,67%), występują niezbyt często i nie są częstsze niż w grupie placebo. Inne działania niepożądane obejmują kaszel, chrypkę, podrażnienie gardła, skurcz oskrzeli, łatwe siniaczenie oraz mimowolne skurcze mięśni.
budezonid, choroba układu oddechowego, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, drżenie mięśni, dysfonia, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, placebo, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, Resbud, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, wziewny budezonid, wziewny glikokortykosteroid, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bimaroz Duo (0,3 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Bimaroz Duo to złożony preparat okulistyczny zawierający bimatoprost 0,3 mg/ml oraz tymolol 5 mg/ml (w postaci 6,8 mg tymololu maleinianu), stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego. Zalecana dawka dla dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, to jedna kropla do zmienionego chorobowo oka raz na dobę, z preferencją podania wieczornego ze względu na lepszą skuteczność w obniżaniu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać jednej kropli na dobę. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej. Preparat nie był badany systematycznie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, dlatego w tej grupie zaleca się ostrożność i monitorowanie terapii. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży (0-18 lat), wobec czego nie zaleca się stosowania u tej populacji.
bimaroz duo, bimatoprost, ciśnienie wewnątrzgałkowe, drogi łzowe, działanie niepożądane systemowe, jaskra, krople do oczu, nadciśnienie oczne, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, punkt łzowy, tymolol, tymolol maleinian, wchłanianie ogólnoustrojowe leku, worek spojówkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tafluprost – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Tafluprost, analog prostaglandyny F2α stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, dostępny jest w postaciach jednodawkowych (TAFLOTAN, 15 µg/ml) oraz wielodawkowych (Taflotan Multi, 15 µg/ml), a także w preparatach złożonych z tymololem (Taptiqom, Taptiqom Multi). Charakterystyki produktów wskazują, że tafluprost w formie jednodawkowej nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, natomiast w formie wielodawkowej wywiera niewielki wpływ. W przypadku preparatów złożonych brak jest danych dotyczących wpływu na prowadzenie pojazdów. Wspólnym efektem niepożądanym jest przejściowe niewyraźne widzenie bezpośrednio po aplikacji, co może czasowo ograniczać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Lotemax 0,5% 5 mg/ml (0,5%)
Loteprednolu etabonian w kroplach do oczu Lotemax 0,5% wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co eliminuje wykrywalność substancji w osoczu i znacząco zmniejsza ryzyko farmakokinetycznych interakcji z lekami systemowymi. Niemniej jednak, istnieje umiarkowane do wysokiego ryzyko interakcji farmakodynamicznych, zwłaszcza związanych z potencjalnym wzrostem ciśnienia śródgałkowego (IOP). Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwcholinergiczne, leki obniżające IOP oraz leki porażające akomodację, gdyż loteprednolu etabonian może osłabiać działanie hipotensyjne tych leków i nasilać ryzyko jaskry. Ponadto, inhibitory CYP3A, w tym preparaty zawierające kobicystat, mogą zwiększać ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów, co wymaga unikania takiego połączenia lub ścisłego monitorowania pacjenta.
chlorek benzalkoniowy, ciśnienie śródgałkowe, działanie ogólnoustrojowe niepożądane, efekt hipotensyjny, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jaskra, kobicystat, krople do oczu, lek obniżający ciśnienie śródgałkowe, lek przeciwcholinergiczny, loteprednol etabonian, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex Hot Zatoki 650 mg + 60 mg + 20 mg + 4 mg
Preparat Gripex Hot ZATOKI zawiera 650 mg paracetamolu, 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku, 20 mg dekstrometorfanu bromowodorku oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu i posiada liczne przeciwwskazania kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, stosujących jednocześnie inne preparaty zawierające paracetamol, dekstrometorfan, pseudoefedrynę lub chlorofenaminę ze względu na ryzyko kumulacji działań niepożądanych i toksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie leku u osób leczonych inhibitorami MAO (obecnie lub w ciągu ostatnich 2 tygodni) z powodu ryzyka przełomu nadciśnieniowego. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia oraz w ciąży i okresie karmienia piersią. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, astmą oskrzelową, mukowiscydozą, niedokrwistością, kaszlem z dużą ilością wydzieliny oraz chorobami serca, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i toksyczności.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, chlorofenamina, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dekstrometorfan, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwkaszlowe, działanie sedatywne, działanie sympatykomimetyczne, hepatotoksyczność, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra, kaszel nieproduktywny, kaszel produktywny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, przekrwienie błony śluzowej nosa, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryna, skurcz oskrzeli, stymulacja adrenergiczna, substancja pomocnicza, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie snu, zaleganie wydzieliny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Zapobieganie i profilaktyka
Iryt (zapalenie tęczówki) wymaga szybkiego rozpoznania i agresywnego leczenia, aby zapobiec trwałym uszkodzeniom wzroku. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona ze względu na często nieznaną etiologię, jednak zaleca się regularne badania okulistyczne co 1-2 lata, noszenie ochrony oczu przy ryzykownych aktywnościach oraz leczenie infekcji. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (np. zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów) kluczowe jest systematyczne przyjmowanie leków podstawowych oraz regularna kontrola okulistyczna. W przypadku nawracających irytów stosuje się długoterminową profilaktykę immunosupresyjną, m.in. metotreksat (MTX) i sulfasalazynę (SSZ), które wykazują skuteczność w redukcji nawrotów, a także leczenie przeciwwirusowe przy etiologii wirusowej. Agresywne stosowanie steroidów (np. co 1-2 godziny) oraz leków cykloplegicznych w pierwszym epizodzie zmniejsza ryzyko nawrotów i powikłań.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra, jaskra wtórna, lek cykloplegiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, łuszczyca, metotreksat, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór witaminy D, obrzęk plamki żółtej, profilaktyka przeciwwirusowa, stan zapalny, steroid, sulfasalazyna, światłowstręt, zaćma, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie tęczówki, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clonazepamum TZF
Przed rozpoczęciem terapii klonazepamem (Clonazepamum TZF) konieczna jest szczegółowa ocena stanu pacjenta, ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji i uzależnienia psychicznego oraz fizycznego, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach. Nagłe odstawienie leku może wywołać zespół odstawienia z objawami takimi jak ból głowy, bóle mięśni, pobudzenie, niepokój ruchowy, stany splątania, drażliwość, bezsenność, a w ciężkich przypadkach omamy, parestezje, napady drgawek i zaburzenia świadomości. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu klonazepamu z opioidami ze względu na ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, stosując minimalne dawki i monitorując pacjenta. Klonazepam może wywoływać amnezję anterogradową oraz reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresywność, psychozy i somnambulizm, zwłaszcza u osób starszych i z historią uzależnień.
amnezja anterogradowa, ataksja móżdżkowa i rdzeniowa, badanie krwi, benzodiazepina, brak laktazy, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja endogenna, depresja oddechowa, encefalopatia wątrobowa, jaskra, klonazepam, morfologia krwi, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, omam, opioid, parestezja, porfiria, przeczulica, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja alergiczna, reakcja paradoksalna, sedacja, skłonność samobójcza, somnambulizm, śpiączka, test czynnościowy wątroby, tolerancja, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Clobetaxon 0,5 mg/g
Preparat Clobetaxon w postaci maści o stężeniu 0,5 mg/g klobetazolu propionianu nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, w trakcie długotrwałego stosowania lub aplikacji na duże powierzchnie skóry istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, które mogą pośrednio wpłynąć na bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym. Do bardzo rzadkich, ale potencjalnie istotnych działań należą zaburzenia endokrynologiczne (zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, objawy zespołu Cushinga), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia/glikozuria), zaburzenia naczyniowe (nadciśnienie tętnicze) oraz zaburzenia oka (jaskra, zaćma), które mogą powodować osłabienie, zaburzenia koncentracji, bóle głowy, zawroty głowy lub pogorszenie ostrości widzenia. Częstsze działania miejscowe, takie jak świąd, pieczenie czy podrażnienie skóry, mają minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów.
działanie ogólnoustrojowe, glikozuria, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, jaskra, klobetazol propionian, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, rozstęp, ścieńczenie skóry, teleangiektazja, wchłanianie ogólnoustrojowe, zaburzenie endokrynologiczne, zaćma, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neuair Airmaster
Neuair Airmaster, zawierający salmeterol (w postaci salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy i wymaga stosowania w najmniejszej skutecznej dawce. Leczenie nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzeń astmy, a pacjent musi być poinformowany o konieczności posiadania szybkodziałającego leku rozszerzającego oskrzela na wypadek nagłych objawów. W trakcie terapii należy monitorować objawy, gdyż pogorszenie kontroli astmy lub zwiększone zapotrzebowanie na leki doraźne wymaga rewizji leczenia. Nagłe i szybkie nasilenie objawów stanowi zagrożenie życia i wymaga pilnej interwencji, w tym rozważenia zwiększenia dawki kortykosteroidów. Przerwanie terapii powinno odbywać się stopniowo pod nadzorem lekarskim, aby uniknąć zaostrzeń choroby. Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z infekcjami dróg oddechowych, gruźlicą, a także u osób z zaburzeniami rytmu serca, hipokaliemią czy cukrzycą, ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca, przemijające obniżenie stężenia potasu oraz rzadkie przypadki hiperglikemii.
agonista receptora beta2-adrenergicznego, astma oskrzelowa, centralna chorioretinopatia surowicza, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, czynność kory nadnerczy, duszność, flutykazon propionian, gruźlica płuc, grzybicze zakażenie dróg oddechowych, hipokaliemia, inhibitor CYP3A, jaskra, kortykosteroid wziewny, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, niewydolność kory nadnerczy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, salmeterol ksynafonian, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaostrzenie choroby, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Akineton 2 mg
Akineton, zawierający 2 mg chlorowodorku biperydenu (odpowiadającego 1,8 mg biperydenu), jest lekiem przeciwparkinsonowskim stosowanym w leczeniu objawów motorycznych choroby Parkinsona, takich jak sztywność mięśniowa, drżenie spoczynkowe oraz bradykinezja. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Ponadto, Akineton jest wskazany w leczeniu pozapiramidowych zaburzeń ruchowych indukowanych farmakologicznie, w tym zespołów parkinsonowskich wywołanych neuroleptykami, dystonii polekowych, wczesnych dyskinez oraz akatyzji. Wskazania obejmują także dystonie uogólnione i odcinkowe, takie jak zespół Meige’a, blepharospasmus oraz spastyczny kręcz karku, gdzie lek może być stosowany w zależności od nasilenia objawów i odpowiedzi klinicznej pacjenta.
akatyzja, blepharospasmus, bradykinezja, chlorowodorek biperydenu, choroba Parkinsona, drżenie spoczynkowe, dystonia odcinkowa, dystonia uogólniona, działanie przeciwparkinsonowskie, jaskra, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy motoryczne, przerost gruczołu krokowego, sztywność mięśniowa, torticollis spasmodicus, wczesna dyskineza, zaburzenia układu pozapiramidowego, zespół Meige’a, zespół parkinsonowski, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Diazepam, jako benzodiazepina, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko uzależnienia psychicznego i fizycznego, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecany czas terapii 8–12 tygodni. Nie jest wskazany jako lek pierwszego wyboru w leczeniu chorób psychotycznych ani w monoterapii depresji z lękiem, ze względu na możliwość nasilenia tendencji samobójczych. Nagłe odstawienie może wywołać zespół odstawienny z objawami takimi jak bóle głowy, lęk, splątanie, a w ciężkich przypadkach drgawki czy omamy. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć efektu z odbicia, czyli nasilenia objawów pierwotnych. Diazepam może powodować niepamięć następczą, zwłaszcza po dużych dawkach, oraz reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie czy agresja, szczególnie u dzieci i osób starszych, co wymaga przerwania leczenia.
alkohol benzylowy, benzodiazepin, choroba psychotyczna, depersonalizacja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, drgawki padaczkowe, efekt z odbicia, interakcja diazepamu z opioidami, jaskra, martwica kanalików nerkowych, miastenia, monoterapia depresji, niedobór laktazy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, reakcja paradoksalna, stan padaczkowy, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenie lękowe, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Octan hydrokortyzonu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Octan hydrokortyzonu, jako kortykosteroid, wymaga precyzyjnego ustalenia rozpoznania przed rozpoczęciem terapii oraz ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem objawów podrażnienia, które stanowią wskazanie do natychmiastowego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne zaburzenia widzenia, takie jak zaćma, jaskra czy centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), które mogą wystąpić zarówno po miejscowym, jak i ogólnoustrojowym stosowaniu. W przypadku preparatu okulistycznego Oxycort A, zawierającego octan hydrokortyzonu i oksytetracyklinę, zaleca się kontrolę ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz przezierności soczewki po około 10 dniach terapii, aby zapobiec rozwojowi jaskry, uszkodzeniu nerwu wzrokowego oraz zaćmie podtorebkowej. Długotrwałe stosowanie może również prowadzić do rozwoju flory oportunistycznej opornej na antybiotyk, w tym grzybów oraz bakterii takich jak Pseudomonas sp. i Proteus spp.
centralna chorioretinopatia surowicza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, flora oportunistyczna, hydrokortyzon, jaskra, kortykosteroid, leczenie immunizacyjne, neuropatia nerwu wzrokowego, nieostre widzenie, octan hydrokortyzonu, oksytetracyklina, podrażnienie skóry, Proteus, przezierność soczewki, Pseudomonas, schorzenie siatkówki, siarczan cynku, zaburzenie ostrości wzroku, zaburzenie widzenia, zaćma, zaćma podtorebkowa, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Interakcje leku – Corsib 5 mg
Bisoprolol fumaranowy, substancja czynna leku Corsib, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon), antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem oraz ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz pogorszenia niewydolności serca. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych bisoprololem może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego.
antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk miejscowy, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaranu, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowo działający lek przeciwnadciśnieniowy, pojemność minutowa serca, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Borez 10 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna preparatu Borez, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid) oraz ośrodkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego oraz zaostrzenia niewydolności serca. Współistniejące stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, nifedypina, amlodypina) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) wymaga ostrożności i monitorowania, ze względu na możliwość nasilenia efektów hipotensyjnych i wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Ponadto bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując jednocześnie objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
antagoniści wapnia, beta-sympatykomimetyki, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, działanie inotropowe, glikozydy naparstnicy, hipoglikemia, inhibitory MAO, interakcje lekowe, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, leki parasympatykomimetyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy I, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym, leki sympatykomimetyczne, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, rytm serca, tachykardia, układ współczulny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zidenac
Dimetynden maleinian w postaci kropli doustnych (lek Zidenac) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z jaskrą, ze względu na potencjalne działanie antycholinergiczne mogące zwiększać ciśnienie wewnątrzgałkowe, oraz u osób z zatrzymaniem moczu, zwłaszcza spowodowanym rozrostem gruczołu krokowego, z uwagi na ryzyko nasilenia objawów dysurycznych. Ponadto, lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z epilepsją oraz u osób w podeszłym wieku, u których obserwuje się zwiększoną podatność na działania niepożądane o charakterze antycholinergicznym, takie jak pobudzenie (niepokój psychoruchowy) oraz zmęczenie (apatia, senność, obniżona sprawność psychomotoryczna). U pacjentów geriatrycznych z objawami dezorientacji stosowanie Zidenacu jest przeciwwskazane. U dzieci natomiast konieczne jest monitorowanie, gdyż lek może wywoływać paradoksalne pobudzenie zamiast efektu sedatywnego.
antagonista receptora H1, antagonista receptora H2, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dimetyndenu maleinian, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, epilepsja, glikol propylenowy, jaskra, kwas benzoesowy, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość, niepokój psychoruchowy, objawy dysuryczne, reakcja alergiczna, rozrost gruczołu krokowego, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Concor Cor 3,75 3,75 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Concor Cor, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, metylodopa), które mogą prowadzić do nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz ryzyka ciężkiego niedociśnienia i niewydolności serca. W przypadku tych grup leków leczenie skojarzone jest niezalecane. Ponadto, bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując jednocześnie objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cukrzyca, czynność skurczowa komór, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, okres półtrwania, pochodna ergotaminy, pojemność minutowa serca, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja sodu, ryfampicyna, rylmenidyna, skurcz naczyń obwodowych, substancja czynna, tachykardia odruchowa, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydroxyzinum VP 25 mg
Hydroxyzinum VP (chlorowodorek hydroksyzyny) jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe) oraz 25 mg (ciemnoróżowe, okrągłe, obustronnie wypukłe). Lek znajduje zastosowanie w leczeniu stanów lękowych, objawowym leczeniu świądu oraz jako premedykacja przed zabiegami chirurgicznymi. W terapii lęku stosuje się go w krótkoterminowym leczeniu różnych postaci zaburzeń lękowych, zwłaszcza gdy inne metody farmakoterapii są nieskuteczne lub przeciwwskazane. W leczeniu świądu, który może towarzyszyć dermatozom, alergiom czy chorobom ogólnoustrojowym (np. choroby nerek, wątroby), hydroksyzyna działa przeciwhistaminowo, przynosząc ulgę w takich schorzeniach jak pokrzywka, atopowe zapalenie skóry czy wyprysk kontaktowy. W premedykacji lek redukuje lęk i napięcie emocjonalne, wywołuje sedację oraz uzupełnia analgezję, co pozwala na zmniejszenie dawek anestetyków i ułatwia indukcję znieczulenia.
analgezja, atopowe zapalenie skóry, chlorowodorek hydroksyzyny, choroba nerek, choroba wątroby, działanie przeciwcholinergiczne, indukcja znieczulenia, jaskra, lęk przedoperacyjny, lęk sytuacyjny, lęk uogólniony, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, pokrzywka, premedykacja, pruritus, przerost gruczołu krokowego, sedacja przedoperacyjna, stan lękowy, świąd, właściwość przeciwhistaminowa, wydłużenie odstępu QT, wyprysk kontaktowy, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tibumoca
Produkt leczniczy Tibumoca, zawierający 137 µg azelastyny chlorowodorku oraz 50 µg flutykazonu propionianu w dawce donosowej, wymaga ostrożności ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub w dużych dawkach. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję flutykazonu z rytonawirem, która może prowadzić do zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na flutykazon propionian, co może nasilać działania niepożądane. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz monitorowanie całkowitego obciążenia kortykosteroidami, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, u których może dojść do spowolnienia wzrostu.
azelastyny chlorowodorek, benzalkoniowy chlorek, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka choroba wątroby, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidów, efekt pierwszego przejścia, flutykazonu propionian, jaskra, kortykosteroid donosowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, nadmiar kortyzolu, nadpobudliwość psychomotoryczna, nieostre widzenie, objawy cushingoidalne, obrzęk błony śluzowej nosa, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, rytonawir, spowolnienie wzrostu, zaburzenie psychiczne, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie przewodów nosowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atenza 45 mg
Przed rozpoczęciem terapii metylofenidatem w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Atenza konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu w celu wykluczenia przeciwwskazań. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na chlorowodorek metylofenidatu lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (3,4–6,8 mg w zależności od dawki). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jaskra ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Endokrynologicznie nie należy stosować leku u chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy oraz nadczynnością tarczycy lub tyreotoksykozą, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i nasilenia objawów. Metylofenidat jest także przeciwwskazany podczas stosowania nieselektywnych, nieodwracalnych inhibitorów MAO oraz w okresie 14 dni po ich odstawieniu, z uwagi na ryzyko gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego.
chlorowodorek metylofenidatu, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka depresja, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dławica piersiowa, epizod maniakalny, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kanałopatia, kardiomiopatia, katecholaminy, laktoza jednowodna, mania, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, nieprawidłowy zapis EEG, niewydolność serca, objawy psychotyczne, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, schizofrenia, skłonności samobójcze, tętniak mózgu, udar, wrodzona wada serca, zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia łaknienia, zaburzenia lękowe, zaburzenia lipidowe, zaburzenia naczyń mózgowych, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychopatyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia zachowania, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Novate
Klobetazol propionian, jako silny kortykosteroid miejscowy, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz objawy zespołu Cushinga. Należy unikać długotrwałego stosowania, aplikacji na rozległe powierzchnie skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym, kontaktu z błonami śluzowymi oraz na uszkodzoną skórę, co zwiększa absorpcję systemową. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z łuszczycą, dzieci oraz osoby stosujące jednocześnie inne kortykosteroidy lub leki immunosupresyjne. W przypadku wystąpienia podrażnienia, reakcji uczuleniowych lub zakażeń bakteryjnych i grzybiczych, konieczne jest przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Aplikacja na skórę twarzy wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zmian atroficznych.
centralna chorioretinopatia surowicza, ciężkie zakażenie, egzema, glikol propylenowy, immunosupresja ogólnoustrojowa, jaskra, klobetazol propionian, kortykosteroid, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybiczne, liszaj rumieniowaty przewlekły, łuszczyca, martwica kości, martwicze zapalenie powięzi, metotreksat, metylu parahydroksybenzoesan, mięsak Kaposiego, mykofenolan mofetylu, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, propylu parahydroksybenzoesan, uogólniona łuszczyca krostkowa, zaćma, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lungamo 18 mcg/dawkę odmierzoną
Produkt leczniczy Lungamo zawiera 18 µg tiotropium bromku jednowodnego na dawkę odmierzoną (proszek do inhalacji w kapsułce twardej), z dawką dostarczaną z inhalatora Vertical-Haler wynoszącą 10 µg tiotropium. Profil bezpieczeństwa opiera się na analizie 9647 pacjentów z 28 badań klinicznych trwających od 4 tygodni do 4 lat. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest suchość błony śluzowej jamy ustnej (około 4% pacjentów), która rzadko prowadzi do przerwania terapii (0,2%). Ciężkie działania niepożądane związane z działaniem przeciwcholinergicznym obejmują jaskrę, zaparcia, niedrożność jelit (w tym porażenną) oraz zatrzymanie moczu, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u osób starszych, u których ryzyko wystąpienia tych objawów wzrasta.
choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, dysfonia, dysgeuzja, dysuria, działanie przeciwcholinergiczne, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedrożność jelit, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, odwodnienie, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, suchość skóry, świąd, tachykardia, tiotropium, tiotropium bromek jednowodny, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie skóry, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie krtani, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy oczu – Etiologia i przyczyny
Urazy oczu stanowią istotny problem zdrowotny, dotykający rocznie około 2,5 miliona osób globalnie, z czego 100 000 przypadków odnotowuje się w USA. Dominują urazy mechaniczne, zarówno tępe (np. siniaki, krwawienia wewnątrzgałkowe, złamania oczodołu), jak i penetrujące (przerwanie ciągłości rogówki lub twardówki). Urazy chemiczne, szczególnie zasadowe, powodują głębokie uszkodzenia tkanek oka, a oparzenia termiczne i promieniowanie UV (np. keratitis photoelectrica) stanowią dodatkowe zagrożenia. W środowisku pracy urazy oczu są częste, zwłaszcza w sektorach produkcji, budownictwa i rolnictwa, gdzie dominują latające odpryski i kontakt z chemikaliami. Ryzyko urazów zwiększa brak stosowania środków ochrony oczu (PED), co jest związane z barierami takimi jak dyskomfort, koszty i niska świadomość. Dzieci i osoby starsze są szczególnie narażone na urazy w domu i podczas aktywności rekreacyjnych, a upadki stanowią główną przyczynę hospitalizacji z powodu urazów oczu u osób powyżej 60. roku życia.
abrazja rogówki, bliznowacenie oka, infekcja oka, infekcja pooperacyjna, jaskra, jaskra pourazowa, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwiak pozagałkowy, oparzenie chemiczne, otarcie rogówki, perforacja gałki ocznej, promieniowanie ultrafioletowe, przemieszczenie soczewki, ślepota, substancja chemiczna, tęczówka, uraz chemiczny, uraz mechaniczny, uraz oka, uraz penetrujący, uraz sportowy, uraz tępy, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaćma, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie rogówki fotoelektryczne, zapalenie spojówek, złamanie oczodołu, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Phenylephrine Unimedic
Phenylephrine Unimedic w stężeniach 0,05 mg/ml i 0,1 mg/ml wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego podczas terapii, ze względu na ryzyko jego podwyższenia. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z cukrzycą (monitorowanie glikemii), nadciśnieniem tętniczym, niekontrolowaną nadczynnością tarczycy, chorobami serca (choroba niedokrwienna, przewlekłe choroby serca, dławica piersiowa, zaburzenia rytmu, bradykardia, blok serca, tachykardia), tętniakiem oraz jaskrą zamkniętego kąta. Fenylefryna zmniejsza pojemność minutową serca, co wymaga szczególnej uwagi u osób z miażdżycą, zaburzeniami przepływów mózgowych, u osób starszych oraz pacjentów z chorobą naczyń wieńcowych. W przypadku niskiego ciśnienia krwi należy rozważyć redukcję dawki leku.
blok serca, bradykardia, choroba naczyń wieńcowych, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dieta niskosodowa, dławica piersiowa, fenylefryna, jaskra, martwica tkanki, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność naczyń obwodowych, niewydolność serca, pojemność minutowa, pojemność minutowa serca, przewlekła choroba serca, tachykardia, tętniak, wstrząs kardiogenny, wynaczynienie, zaburzenia przepływu mózgowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Latanoprost, stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, może powodować przemijające zaburzenia widzenia, takie jak zamazanie obrazu, tymczasowa nieostrość i niewyraźne widzenie, które wpływają na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Zaburzenia te pojawiają się najczęściej bezpośrednio po aplikacji kropli i ustępują po pewnym czasie, co stanowi główną przyczynę ograniczeń w aktywnościach wymagających dobrej ostrości wzroku. Zarówno preparaty zawierające wyłącznie latanoprost, jak i te złożone z latanoprostu i tymololu, wykazują podobny, niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów. Zaleca się, aby pacjenci powstrzymali się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu całkowitego ustąpienia objawów nieostrego widzenia.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Azoneurax 75 mg
Trazodon chlorowodorek, substancja czynna preparatu Azoneurax, jest pochodną triazolopirydyny z grupy psychoanaleptyków o działaniu przeciwdepresyjnym (kod ATC: N06AX05). Wskazany jest w leczeniu zaburzeń depresyjnych, w tym depresji z lękiem i zaburzeniami snu, z szybkim początkiem działania terapeutycznego już po około tygodniu terapii. Mechanizm działania trazodonu obejmuje antagonizm receptorów serotoninowych 5-HT2, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, agonizm receptorów 5-HT1 oraz działanie alfa-adrenolityczne poprzez blokadę receptorów alfa-1-adrenergicznych. Brak powinowactwa do receptorów muskarynowych i dopaminergicznych przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych w porównaniu z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.
agonista receptora 5-HT1, architektura snu, autoreceptor serotoninowy, choroba sercowo-naczyniowa, depresja z lękiem, działanie alfa-adrenolityczne, działanie cholinolityczne, działanie kardiotoksyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwdepresyjne, efekt przeciwlękowy, faza REM, inhibicja wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra, latencja REM, latencja snu, lek przeciwdepresyjny, lek psychoanaleptyczny, lek psychotropowy, przekaźnictwo adrenergiczne, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5-HT2, struktura snu, trazodon chlorowodorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie snu, zaburzenie układu moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatinib Sandoz 400 mg
Imatinib Sandoz, zawierający imatynib w dawkach 100 mg i 400 mg, wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, istotny w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił od 2,4% u pacjentów z nowo rozpoznaną CML do 5% w fazie przełomu blastycznego oraz 4% u chorych na GIST. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmowały nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypkę. Mielosupresja była częstsza u pacjentów z CML, natomiast u chorych na GIST obserwowano zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, w tym krwawienia stopnia 3. lub 4. wg CTC u 5% pacjentów, co może prowadzić do poważnych powikłań, włącznie ze zgonem.
dysfagia, eozynofilia, faza akceleracji choroby, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hiponatremia, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, martwica wątroby, mezylan, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw Raynauda, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, obrzęk powierzchowny, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, Ph+ ALL, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, pseudoporfiria, rabdomioliza, rogowacenie liszajowate, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta - Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Działania niepożądane
Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (senność, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, dyzartria), psychiczne (agresja, stan splątania, zmniejszone libido), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie ortostatyczne) oraz żołądkowo-jelitowe (suchość jamy ustnej, zaparcia, nudności). Szczególnie istotne jest ryzyko kardiotoksyczności, w tym arytmii, torsade de pointes oraz poważnych zaburzeń przewodnictwa serca. W badaniach diagnostycznych często obserwuje się wydłużenie odstępu QT, hiponatremię oraz zwiększenie masy ciała. Działania niepożądane mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także zwiększać ryzyko upadków i urazów, zwłaszcza u osób starszych.
agranulocytoza, akatyzja, anoreksja, arytmia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, drgawki, drżenie, dyzartria, hepatotoksyczność, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kołatanie serca, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, obrzęk języka, omamy, pancytopenia, parestezje, polineuropatia, porażenna niedrożność jelita, powiększenie gruczołów ślinowych, rozszerzenie źrenic, senność, suchość jamy ustnej, suchość oka, system MedDRA, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vesoligo 10 mg
Produkt leczniczy Vesoligo, zawierający solifenacyny bursztynian w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinolitycznym, z częstością i nasileniem zależnym od dawki. Najczęstszym objawem jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg oraz u 22% przy dawce 10 mg, podczas gdy w grupie placebo wynosiła 4%. Inne często obserwowane działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego (zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy) oraz układu nerwowego (senność, zaburzenia smaku, zawroty głowy, ból głowy). U pacjentów w podeszłym wieku należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, splątanie i majaczenie. Działania niepożądane obejmują również trudności w oddawaniu moczu (niezbyt często) oraz rzadkie przypadki zatrzymania moczu, a także możliwe zaburzenia czynności nerek i zakażenia układu moczowego.
dysfonia, działania niepożądane, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, osłabienie mięśni, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna bursztynian, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów – Objawy
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIZS) to najczęstsza przewlekła choroba reumatyczna u dzieci poniżej 16 roku życia, charakteryzująca się zapaleniem stawów utrzymującym się co najmniej 6 tygodni. Występuje u około 3 na 1000 dzieci i obejmuje różne podtypy, m.in. nielicznostawowy (do 4 stawów, głównie duże stawy jak kolana i kostki), wielostawowy (5 lub więcej stawów, z podtypem RF+ i RF-), oraz układowy, który cechuje się wysoką gorączką (>39°C), łososiowo-różową wysypką i ryzykiem zespołu aktywacji makrofagów (MAS). Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, poranną sztywność trwającą co najmniej 30 minut, ograniczenie ruchomości, a także objawy pozastawowe, takie jak zapalenie błony naczyniowej oka, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych i zmęczenie. Szczególnie istotne jest monitorowanie oczu ze względu na ryzyko powikłań prowadzących do utraty wzroku.
ból stawów, choroba reumatyczna, czynnik reumatoidalny, dactylitis, deformacja stawów, jaskra, łuszczyca, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, młodzieńcze łuszczycowe zapalenie stawów, nadciśnienie płucne, obrzęk stawów, okno terapeutyczne, poranna sztywność, przykurcz stawów, schorzenie autoimmunologiczne, śródmiąższowa choroba płuc, sztywność stawów, uszkodzenie chrząstki, uveitis, zaćma, zaostrzenie i remisja, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zespół aktywacji makrofagów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duexon
Produkt leczniczy Duexon, zawierający salmeterol (salmeterol ksynafonian) oraz flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy i wymaga stosowania z inhalatorem ratunkowym. Leczenie nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzeń astmy, a pacjentów należy monitorować pod kątem pogorszenia kontroli choroby, zwłaszcza przy zwiększonym zapotrzebowaniu na leki rozszerzające oskrzela. Nagłe i szybkie nasilenie objawów wymaga pilnej konsultacji i rozważenia zwiększenia dawki kortykosteroidów. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki po uzyskaniu kontroli astmy, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą, zakażeniami dróg oddechowych, zaburzeniami układu krążenia, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią. Produkt może powodować zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, skurcze dodatkowe, migotanie przedsionków) oraz przemijające obniżenie stężenia potasu w surowicy, a także bardzo rzadko hiperglikemię.
beta2-mimetyk, centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, flutykazonu propionian, gruźlica płuc, hipokaliemia, infekcja dolnych dróg oddechowych, inhibitor CYP3A4, jaskra, ketokonazol, kortykosteroid wziewny, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, osteoporoza, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, rytonawir, salmeterol, skurcz dodatkowy, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga