infuzja dożylna
Infuzja dożylna to procedura medyczna polegająca na podawaniu płynów, leków lub składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta przez żyłę. Jest to jedna z najpowszechniejszych procedur wykonywanych w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych, umożliwiająca szybkie dostarczenie substancji terapeutycznych do organizmu.
W praktyce klinicznej infuzja dożylna wykorzystywana jest do nawadniania pacjentów odwodnionych, korygowania zaburzeń elektrolitowych, podawania antybiotyków, leków przeciwbólowych, przeciwnowotworowych oraz preparatów krwiopochodnych. Metoda ta zapewnia precyzyjne dawkowanie i kontrolowany przepływ substancji, co jest szczególnie istotne w stanach ostrych oraz przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami wchłaniania.
Technika infuzji dożylnej wymaga przestrzegania zasad aseptyki i stosowania odpowiedniego sprzętu, w tym kaniul dożylnych, zestawów do infuzji oraz pomp infuzyjnych. Precyzyjne monitorowanie szybkości przepływu i obserwacja miejsca wkłucia pod kątem powikłań (zapalenie żyły, wynaczynienie, zakażenie) stanowią kluczowe elementy bezpiecznego prowadzenia terapii dożylnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abelcet 5 mg/ml
Abelcet, zawierający amfoterycynę B w kompleksach lipidowych o stężeniu 5 mg/ml, jest stosowany w leczeniu ciężkich grzybic układowych w dawce 5 mg/kg masy ciała na dobę, podawanej w formie infuzji dożylnej przez co najmniej 14 dni. Terapia może być kontynuowana nawet do 28 miesięcy, z dawką skumulowaną do 73,6 g bez istotnej toksyczności. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z cukrzycą, chorobami nerek, wątroby, w podeszłym wieku oraz u pacjentów z neutropenią. U dzieci i młodzieży (1 miesiąc–16 lat) dawki są proporcjonalne do masy ciała, jednak brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u niemowląt poniżej 1 miesiąca życia oraz wcześniaków z aspergilozą.
amfoterycyna B w kompleksach lipidowych, aspergiloza, cukrzyca, dawka testowa, działanie niepożądane, grzybica układowa, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania zawiesiny, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, neutropenia, nowotwór układu krwiotwórczego, reakcja rzekomoanafilaktyczna, toksyczność - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefazolin MIP Pharma 2 g
Dawkowanie Cefazolin MIP Pharma (proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji) jest indywidualizowane w zależności od lokalizacji i nasilenia zakażenia oraz wyników badań klinicznych i bakteriologicznych. W zakażeniach wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe zaleca się dawkę 1-2 g/dobę podawaną w 2-3 dawkach, natomiast w zakażeniach umiarkowanie wrażliwych 3-4 g/dobę w 3-4 dawkach. W ciężkich zakażeniach dawka może być zwiększona do 6 g/dobę, podawana co 6-8 godzin. Profilaktyka okołooperacyjna obejmuje podanie 1 g cefazoliny 30-60 minut przed zabiegiem oraz dodatkową dawkę 0,5-1 g podczas operacji trwającej ≥2 godziny. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się na podstawie klirensu kreatyniny i stężenia kreatyniny w surowicy, np. przy klirensie ≤10 ml/min stosuje się połowę dawki co 18-24 godziny. U dzieci dawka wynosi 25-50 mg/kg/dobę (drobnoustroje wrażliwe) lub do 100 mg/kg/dobę (umiarkowanie wrażliwe), z odpowiednią korektą w niewydolności nerek. Nie zaleca się stosowania u niemowląt poniżej 1 miesiąca życia ze względu na brak danych bezpieczeństwa.
cefazolina, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, drobnoustroje umiarkowanie wrażliwe, drobnoustroje wrażliwe, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, nasilenie zakażenia, pacjent w podeszłym wieku, profilaktyka okołooperacyjna, roztwór do wstrzykiwań, umiarkowana niewydolność nerek, wcześniak, wrażliwość drobnoustrojów, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie pooperacyjne - Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie siarczanu magnezu w żywieniu pozajelitowym wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, jego masy ciała oraz zapotrzebowania na składniki odżywcze. Preparaty z rodziny Kabiven i SmofKabiven zawierają siarczan magnezu siedmiowodnego w różnych stężeniach, np. Kabiven w workach o objętości 2566 ml zawiera 3,0 g (10 mmol) magnezu, a SmofKabiven w worku 2463 ml – 1,5 g (12 mmol). Maksymalna szybkość infuzji różni się w zależności od preparatu i wynosi od 1,5 ml/kg mc./godz. (SmofKabiven extra Nitrogen) do 3,7 ml/kg mc./godz. (Kabiven Peripheral, SmofKabiven Low Osmo Peripheral). Zalecany czas trwania infuzji to 12–24 godziny, z możliwością skrócenia do 6,5 godziny w przypadku SmofKabiven Nutribase. Dawkowanie u dzieci powyżej 10 lat jest zbliżone do dawkowania dorosłych, natomiast u dzieci 2–10 lat infuzję rozpoczyna się od 12,5–25 ml/kg mc./dobę, stopniowo zwiększając do maksymalnie 40 ml/kg mc./dobę. Preparaty Kabiven nie są zalecane u dzieci poniżej 2 lat.
całkowite żywienie pozajelitowe, czas infuzji, infuzja dożylna, Kabiven Peripheral, maksymalna dawka dobowa, mieszanina do żywienia pozajelitowego, milimol, preparat do żywienia pozajelitowego, roztwór aminokwasów z elektrolitami, siarczan magnezu, siarczan magnezu siedmiowodny, SmofKabiven extra Nitrogen, SmofKabiven Low Osmo Peripheral, SmofKabiven Nutribase, stan kliniczny pacjenta, substancja odżywcza, szybkość infuzji, zakrzepowe zapalenie żył, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór do dializy otrzewnowej bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką hipokaliemią, hipokalcemii, hipowolemią oraz hipotensją ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych. Ponadto, preparatu nie wolno stosować do infuzji dożylnych. W składzie roztworu znajdują się elektrolity: wapń 1,25 mmol/l, sód 134 mmol/l, magnez 0,5 mmol/l, chlorki 103,5 mmol/l, wodorowęglany 34 mmol/l oraz glukoza 126,1 mmol/l, co wymaga uwzględnienia przy ocenie stanu metabolicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla bezpiecznego i skutecznego prowadzenia dializy otrzewnowej.
cewnik dializacyjny, choroba Crohna, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, hemodializa, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, hipowolemia, infuzja dożylna, mocznica, niedożywienie, niedrożność jelita, perforacja jelita, posocznica, przepuklina brzuszna, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przetoka brzuszna, roztwór do dializy otrzewnowej, sepsa, terapia nerkozastępcza, tężyczka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie uchyłków jelit, zrosty - Leksykon substancji czynnych
Octan magnezu – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Octan magnezu czterowodny jest kluczowym elektrolitem w preparacie Nutriflex Lipid peri, stosowanym do żywienia pozajelitowego w warunkach szpitalnych. Zawartość magnezu w preparacie wynosi od 3,0 mmol (0,644 g w 1250 ml) do 6,0 mmol (1,288 g w 2500 ml), co odpowiada dawkom terapeutycznym zapewniającym prawidłowe funkcjonowanie komórek nerwowych i mięśniowych. Preparat podawany jest w formie zestawu dwóch roztworów i emulsji do infuzji dożylnej, a jego stosowanie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn, co jest potwierdzone w oficjalnej charakterystyce produktu (punkt 4.7). Wynika to zarówno z farmakologicznego profilu octanu magnezu, jak i z faktu, że pacjenci wymagający żywienia pozajelitowego zwykle nie są zdolni do wykonywania tych czynności ze względu na stan kliniczny.
charakterystyka produktu leczniczego, elektrolit, emulsja do infuzji, infuzja dożylna, jon magnezu, Nutriflex Lipid peri, objawy neurologiczne, octan magnezu czterowodny, parametry elektrolitowe, roztwór aminokwasów, składnik elektrolitowy, stężenie magnezu, suplementacja magnezu, układ nerwowy, upośledzenie zdolności psychomotorycznych, zaburzenie elektrolitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Antytoksyna botulinowa A B E nie mniej niż 500 j.m. antytoksyny botulinowej typu A, nie mniej niż 500 j.m. antytoksyny botulinowej typu B i nie mniej niż 100 j.m. antytoksyny botulinowej typu E/ml
Antytoksyna botulinowa ABE jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań, zawierającego trzy aktywne składniki: antytoksynę botulinową typu A i B w stężeniu 500 j.m./ml każda oraz antytoksynę botulinową typu E w stężeniu 100 j.m./ml. Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego, a każda ampułka o pojemności 10 ml zawiera odpowiednio 5 000 j.m. antytoksyny typu A i B oraz 1 000 j.m. typu E. Produkt zawiera fenol jako konserwant, chlorek sodu zapewniający izotoniczność, wodę do wstrzykiwań oraz środki do regulacji pH (sodu wodorotlenek i kwas solny). Przed podaniem zaleca się ogrzanie roztworu do 37°C w celu poprawy tolerancji i zmniejszenia ryzyka działań niepożądanych.
antytoksyna botulinowa ABE, antytoksyna botulinowa typu A, antytoksyna botulinowa typu B, antytoksyna botulinowa typu E, chlorek sodu, degradacja substancji aktywnej, droga dożylna, fenol, infuzja dożylna, izotoniczność roztworu, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, preparat biologiczny, roztwór do wstrzykiwań, środek konserwujący, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prolastin 1000 mg
Produkt leczniczy Prolastin, zawierający ludzki inhibitor alfa-1-proteinazy pozyskiwany z ludzkiego osocza, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu dożylnym (~100%). Średni współczynnik odzysku in vivo wynosi 4,2 mg/dl na kg masy ciała, co oznacza, że podanie produktu powoduje wzrost stężenia inhibitora alfa-1-proteinazy o tę wartość na każdy kilogram masy ciała pacjenta. Zawartość substancji czynnej w rekonstytuowanym roztworze wynosi 25 mg/ml, a okres półtrwania in vivo produktu to około 4,5 doby, co umożliwia utrzymanie terapeutycznego stężenia przez kilka dni po pojedynczym podaniu.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 2 g + 1 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma to preparat w postaci białego lub prawie białego krystalicznego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, dostępny w dawkach 1 g ampicyliny sodowej + 0,5 g sulbaktamu sodowego oraz 2 g ampicyliny sodowej + 1 g sulbaktamu sodowego. Każda fiolka o pojemności 20 mL zawiera odpowiednio 115 mg (5 mmol) lub 230 mg (10 mmol) sodu jako substancję pomocniczą. Preparat wymaga rekonstytucji przed podaniem, a objętość rozpuszczalnika i stężenie końcowe zależą od dawki i drogi podania, z maksymalnym stężeniem sulbaktamu + ampicyliny wynoszącym 125 + 250 mg/mL. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użytku, a po rekonstytucji roztwór do wstrzyknięć domięśniowych (rozpuszczony w 0,5% lidokainie) należy zużyć w ciągu 1 godziny w temperaturze 25°C.
aminoglikozyd, aminopenicylina, ampicylina sodowa, dezaktywacja in vitro, hydrolizat białkowy, infuzja dożylna, lidokaina, okres ważności, podanie domięśniowe, podanie dożylne w bolusie, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, rozcieńczalnik, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sód, sulbaktam sodowy, wstrzyknięcie domięśniowe, zanieczyszczenie mikrobiologiczne - Leksykon substancji czynnych
Aprotynina – Właściwości farmakokinetyczne
Aprotynina, będąca syntetycznym inhibitorem proteaz, jest stosowana w produktach leczniczych takich jak ARTISS, TISSEEL, TISSEEL Lyo (jako składnik kleju fibrynowego) oraz TRASYLOL (do infuzji dożylnej). W klejach fibrynowych aprotynina występuje w stężeniu 3000 KIU/ml i jest przeznaczona wyłącznie do stosowania miejscowego, z przeciwwskazaniem do podawania dożylnego. Metabolizm aprotyniny w tych preparatach odbywa się poprzez fibrynolizę i fagocytozę, podobnie jak endogenna fibryna. W przypadku TRASYLOLU, zawierającego 500 000 KIU aprotyniny w roztworze dożylnym, farmakokinetyka jest dobrze poznana: po podaniu dożylnym następuje szybka dystrybucja w przestrzeni pozakomórkowej z okresem półtrwania fazy dystrybucji 0,3-0,7 godziny oraz faza eliminacji o okresie półtrwania 5-10 godzin.
białka klejące, działanie niepożądane, eliminacja leku, enzymy lizosomalne, fagocytoza, fibrynoliza, infuzja dożylna, inhibitor proteaz, klej fibrynowy, modyfikacja dawki, okres półtrwania, przestrzeń pozakomórkowa, schyłkowa niewydolność nerek, stosowanie miejscowe, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Dexketoprofen Adamed w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji (50 mg/2 ml) jest wskazany do objawowego leczenia ostrego bólu o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, szczególnie gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczające. Wskazania obejmują ból pooperacyjny, kolkę nerkową oraz ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, gdzie szybkie i skuteczne działanie przeciwbólowe jest kluczowe. Droga parenteralna jest preferowana u pacjentów z przeciwwskazaniami do podawania doustnego (np. nudności, wymioty, zaburzenia połykania), w stanach wymagających natychmiastowej interwencji przeciwbólowej oraz w okresie okołooperacyjnym, gdy pacjent pozostaje na czczo. Dexketoprofen, jako enancjomer S(+) ketoprofenu, działa poprzez hamowanie COX-1 i COX-2, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn i redukcji bólu oraz stanu zapalnego.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ketalar 10 10 mg/ml
Ketalar 10, zawierający ketaminę w stężeniu 10 mg/ml, jest stosowany w anestezjologii zarówno dożylnie, jak i domięśniowo. Dawkowanie jest indywidualizowane i zależy od wieku pacjenta, drogi podania oraz rodzaju zabiegu. Typowa dawka dożylna wynosi 1-4,5 mg/kg mc. (zwykle 2 mg/kg mc.) z czasem działania 5-10 minut, podawana powoli przez 60-120 sekund, aby uniknąć depresji oddechowej i wzrostu ciśnienia tętniczego. Domięśniowo stosuje się dawki 6,5-13 mg/kg mc. (zwykle 10 mg/kg mc.), zapewniające znieczulenie trwające 12-25 minut. W położnictwie zalecane dawki dożylne to 0,2-1 mg/kg mc., jednak brak jest danych dotyczących dawek podtrzymujących i stosowania domięśniowego. Premedykacja benzodiazepinami (np. midazolam, diazepam) jest wskazana w celu zmniejszenia objawów wybudzania, a leki antycholinergiczne (atropina, hioscyna, glikopyrrolat) zapobiegają nadmiernej sekrecji śliny. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki.
anestezjologia, atropina, cesarskie cięcie, depresja oddechowa, diazepam, dysfagia, flunitrazepam, glikopyrrolat, hioscyna, infuzja dożylna, Ketalar, ketamina, lorazepam, majaczenie, marskość wątroby, midazolam, oczopląs, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja benzodiazepinami, ruchy toniczno-kloniczne, środek znieczulający, wybudzanie z narkozy, wydzielanie śliny, wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Teicoplanin Altan 400 mg
Teicoplanin Altan, 400 mg, jest dostępny jako liofilizowany proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub podania doustnego. Po rekonstytucji 3 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór zawierający 400 mg teikoplaniny (≥400 000 j.m.) o pH 6,3-7,7 i osmolalności 220-299 mOsmol/kg. Produkt zawiera 9,45 mg sodu na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Roztwór można podawać bezpośrednio, po rozcieńczeniu jako infuzję lub doustnie, stosując odpowiednie roztwory do infuzji, takie jak 0,9% NaCl, roztwór Ringera, glukoza 5% lub 10%, czy roztwory mieszane NaCl i glukozy. Należy unikać mieszania teikoplaniny z aminoglikozydami ze względu na niezgodność farmaceutyczną; w terapii skojarzonej antybiotyki należy podawać oddzielnie.
aminoglikozyd, fiolka ze szkła, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, roztwór do infuzji, spienienie roztworu, stabilność roztworu, Teicoplanin Altan, teikoplanina, terapia skojarzona, warunki aseptyczne, wieczko typu flip-off, woda do wstrzykiwań, zawartość sodu, żółtawy roztwór - Leksykon leków
Skład i postać leku – Noradrenaline Aguettant 0,08 mg/ml
Noradrenaline Aguettant to roztwór do infuzji o stężeniu 0,08 mg/ml noradrenaliny, gdzie 1 ml zawiera 0,16 mg noradrenaliny winianu (odpowiadającego 0,08 mg noradrenaliny). Fiolka 50 ml zawiera 8 mg noradrenaliny winianu (4 mg noradrenaliny). Substancje pomocnicze obejmują chlorek sodu (3,5 mg/ml, co daje 177,3 mg sodu w całej fiolce, czyli 7,7 mmol sodu), disodu edetynian, kwas solny lub sodu wodorotlenek oraz wodę do wstrzykiwań. Roztwór ma pH 3,2-3,8, osmolalność 260-320 mOsm/kg i jest przezroczysty lub lekko żółtawy. Preparat jest gotowy do użycia, podawany wyłącznie dożylnie za pomocą precyzyjnej pompy infuzyjnej, bez konieczności rozcieńczania. Nie należy mieszać go z innymi lekami ani stosować, jeśli roztwór jest zmętniały, zabarwiony na różowo lub zawiera osad.
dieta niskosodowa, disodu edetynian, infuzja dożylna, katecholamina, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, noradrenalina, noradrenalina winian, osmolalność roztworu, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, roztwór do infuzji, sodu wodorotlenek, stabilizator roztworu, układ sercowo-naczyniowy, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fungizone 50 mg
Lek Fungizone zawierający 50 mg amfoterycyny B należy podawać wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej przez 2-6 godzin, w stężeniu 0,1 mg/ml. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając ciężkość zakażenia, miejsce infekcji oraz patogen. Standardowo terapia rozpoczyna się od dawki 0,25 mg/kg mc./dobę, z możliwością podania dawki testowej 1 mg w 20 ml 5% glukozy przez 20-30 minut, choć jej wartość prognostyczna jest ograniczona. Dawkę można stopniowo zwiększać do 0,5-1 mg/kg mc./dobę, a w cięższych zakażeniach nawet do 1,5 mg/kg mc. co drugi dzień, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1,5 mg/kg mc. Przedawkowanie niesie ryzyko zatrzymania akcji serca i śmierci. Monitorowanie parametrów życiowych co 30 minut przez 2-4 godziny po infuzji testowej jest obligatoryjne.
AIDS, amfoterycyna B, aspergiloza, blastomikoza, dawka testowa, działania niepożądane, Fungizone, histoplazmoza, histoplazmoza rozsiana, infuzja dożylna, kandydoza, kokcydioidomikoza, kryptokokoza, kwasica ketonowa, mukormikoza nosowo-mózgowa, parametry życiowe, przedawkowanie, terapia supresyjna, zaburzenia sercowo-płucne, zakażenie Candida, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze ogólnoustrojowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trabectedin EVER PHARMA 1 mg
Trabectedin EVER PHARMA jest wskazany do leczenia mięsaka tkanek miękkich oraz raka jajnika i powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem doświadczonych onkologów. W terapii mięsaka zalecana dawka wynosi 1,5 mg/m² powierzchni ciała podawana w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie. W leczeniu raka jajnika stosuje się dawkę 1,1 mg/m² w 3-godzinnej infuzji po podaniu pegylowanej liposomalnej doksorubicyny (PLD) w dawce 30 mg/m². Przed podaniem leku konieczna jest premedykacja kortykosteroidami (np. 20 mg deksametazonu i.v.) w celu ochrony wątroby i profilaktyki przeciwwymiotnej. Kryteria kwalifikacji do leczenia obejmują m.in. ANC ≥ 1500/mm³, płytki ≥ 100 000/mm³, bilirubinę ≤ GGN, AlAT i AspAT ≤ 2,5 × GGN oraz klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min (monoterapia) lub ≥ 60 ml/min (terapia skojarzona). Monitorowanie parametrów hematologicznych i biochemicznych jest obowiązkowe co najmniej raz w tygodniu podczas pierwszych dwóch cykli oraz przed każdym kolejnym podaniem leku.
albumina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, chemioterapia, fosfataza zasadowa, hemoglobina, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lek cytotoksyczny, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, neutrofil, neutropenia, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, rak jajnika, reakcja na wlew, terapia skojarzona, toksyczność, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carboplatin-Ebewe 10 mg/ml
Carboplatin-Ebewe to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, zawierający karboplatynę – lek przeciwnowotworowy z grupy pochodnych platyny. Główne wskazania do jego stosowania obejmują zaawansowany rak jajnika pochodzenia nabłonkowego, zarówno jako terapia pierwszego rzutu, jak i leczenie kolejnego wyboru w przypadku nieskuteczności innych leków. Ponadto, preparat jest stosowany w leczeniu drobnokomórkowego raka płuc (SCLC), gdzie karboplatyna wchodzi w skład schematów wielolekowej chemioterapii. Preparat wymaga rozcieńczenia przed podaniem i jest podawany wyłącznie dożylnie w warunkach szpitalnych lub specjalistycznych ośrodkach onkologicznych.
chemioterapia wielolekowa, drobnokomórkowy rak płuc, infuzja dożylna, karboplatyna, koncentrat do infuzji, leczenie onkologiczne, leczenie pierwszego rzutu, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, parametry neurologiczne, pochodne platyny, przerzuty nowotworowe, rak jajnika pochodzenia nabłonkowego, SCLC - Leksykon substancji czynnych
Gancyklowir – Dawkowanie i sposób podawania
Gancyklowir jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym głównie w terapii i profilaktyce zakażeń cytomegalowirusem (CMV). U dorosłych oraz dzieci i młodzieży ≥ 12 lat z prawidłową funkcją nerek dawka początkowa wynosi 5 mg/kg mc. podawane dożylnie w infuzji trwającej 1 godzinę co 12 godzin przez 7-21 dni, w zależności od wskazania. Leczenie podtrzymujące obejmuje dawkę 5 mg/kg mc. raz na dobę przez 7 dni w tygodniu lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu, z czasem trwania dostosowanym do ryzyka nawrotu i lokalnych wytycznych. U dzieci < 12 lat dawkowanie opiera się na powierzchni ciała (BSA) i klirensie kreatyniny (CrCl) obliczanym wg wzoru Schwartza, z dawką wyliczaną jako 3 x BSA x CrCl (maksymalny CrCl 150 ml/min/1,73 m²). U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę gancyklowiru należy odpowiednio modyfikować zgodnie z wartościami CrCl, np. dla CrCl 25-49 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg/kg mc. na dobę, a dawka podtrzymująca 1,25 mg/kg mc. na dobę. Podawanie leku odbywa się wyłącznie w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, w stężeniu nie przekraczającym 10 mg/ml, z wykluczeniem podawania domięśniowego, podskórnego, bolusów oraz szybkich infuzji ze względu na ryzyko toksyczności.
choroba CMV, cytomegalowirus, funkcja nerek, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, krwiotwórczy czynnik wzrostu, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, powierzchnia ciała, profilaktyka uniwersalna, reepitelizacja, terapia wyprzedzająca, worek spojówkowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne, wzór Mostellera, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem - Leksykon substancji czynnych
Sodu wodorotlenek – Właściwości farmakodynamiczne
Sodu wodorotlenek (NaOH) jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E oraz Nutriflex Lipid peri, gdzie pełni funkcję regulatora pH oraz dostarczyciela jonów sodu (Na+). W preparatach Aminomel 10E i 12,5E zawartość NaOH wynosi odpowiednio 1,324 g/1000 ml i 1,664 g/1000 ml, utrzymując pH roztworu w zakresie 6,0-6,3, natomiast w Nutriflex Lipid peri zawartość NaOH jest proporcjonalna do objętości opakowania (0,800 g w 1250 ml, 1,200 g w 1875 ml, 1,600 g w 2500 ml) z pH 5,0-6,0. Całkowite stężenie jonów sodu w tych preparatach wynosi od 50 mmol (w opakowaniu 1250 ml Nutriflex Lipid peri) do 87 mmol/l (Aminomel 12,5E), co jest istotne dla utrzymania równowagi elektrolitowej, przewodnictwa nerwowego oraz kurczliwości mięśni u pacjentów poddawanych żywieniu pozajelitowemu. Osmolarność roztworów waha się od 920 mOsm/l (Nutriflex Lipid peri) do 1430 mOsm/l (Aminomel 12,5E).
aminokwas, ciśnienie osmotyczne, homeostaza elektrolitowa, homeostaza organizmu, infuzja dożylna, jon sodu, kanał jonowy, kurczliwość mięśni, osmolarność roztworu, płyny ustrojowe, podanie dożylne, przewodnictwo nerwowe, równowaga elektrolitowa, sodu wodorotlenek, synteza białek, właściwości farmakodynamiczne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – 10% Dekstran 40 000 Fresenius 100 mg/ml
Produkt leczniczy 10% DEKSTRAN 40 000 FRESENIUS, zawierający dekstran o średniej masie cząsteczkowej około 40 000 w stężeniu 100 mg/ml (100 g/1000 ml) oraz 9 g NaCl/1000 ml, stosowany w formie roztworu do infuzji dożylnej, nie wykazuje negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne pacjenta. Badania farmakologiczne i kliniczne potwierdzają brak zaburzeń koncentracji, refleksu, koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz innych funkcji istotnych dla prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W związku z tym lek nie upośledza zdolności prowadzenia pojazdów ani obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Płyn Ringera Fresenius (8,6 mg + 0,3 mg + 0,33 mg)/ml
Płyn Ringera Fresenius, zawierający chlorek sodu (8,6 mg/ml), chlorek potasu (0,3 mg/ml) oraz chlorek wapnia dwuwodnego (0,33 mg/ml), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką po podaniu dożylnym. Około 1/3 podanej objętości pozostaje w układzie naczyniowym, co umożliwia tymczasowe zwiększenie objętości osocza, natomiast pozostałe 2/3 szybko dyfundują do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Roztwór ma osmolarność 309 mOsmol/l oraz pH w zakresie 5,0-7,5, co wpływa na jego dystrybucję i stabilność. Skład jonowy obejmuje Na+ 147,2 mmol/l, K+ 4,0 mmol/l, Ca2+ 2,25 mmol/l oraz Cl- 155,7 mmol/l, co jest istotne dla jego działania fizjologicznego i farmakokinetycznego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Low Osmo Peripheral –
SmofKabiven Low Osmo Peripheral, emulsja do infuzji, nie była poddana odrębnym badaniom przedklinicznym, jednak profil bezpieczeństwa opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników oraz produktu o podobnym składzie (SmofKabiven Peripheral). Badania farmakologiczne, toksykologiczne i genotoksyczne składników takich jak SMOFlipid, roztwory aminokwasów i glukozy oraz glicerofosforan sodu nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego, a składniki stosowane w stężeniach fizjologicznych nie wykazują negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze, płodność ani rozwój zarodka.
działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, genotoksyczność, glicerofosforan sodu, infuzja dożylna, leczenie substytucyjne, nadwrażliwość na składniki, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie podskórne, reakcja anafilaktyczna, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, SMOFlipid, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne - Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Dawkowanie i sposób podawania
Kryzantaspaza (L-asparaginaza z Erwinia chrysanthemi) w preparacie Crisantaspase Porton Biopharma jest stosowana w terapii nowotworów hematologicznych, z dawką standardową 25 000 IU/m² powierzchni ciała, podawaną trzy razy w tygodniu (poniedziałek, środa, piątek) przez 2 tygodnie. Lek dostępny jest w formie liofilizowanego proszku (10 000 IU w fiolce), który po rekonstytucji podaje się dożylnie (po rozcieńczeniu w 100 ml soli fizjologicznej, infuzja 1-2 godziny) lub domięśniowo (bez rozcieńczania). Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest identyczne jak u dorosłych. Terapia wymaga monitorowania aktywności enzymu asparaginazy, co pozwala na indywidualne dostosowanie dawki i optymalizację efektów terapeutycznych, zwłaszcza ze względu na zmienność aktywności enzymu u pacjentów pediatrycznych.
aktywność enzymatyczna, asparaginaza, charakterystyka produktu leczniczego, Crisantaspase, dawkowanie leku, działanie niepożądane, hydroliza enzymatyczna, infuzja dożylna, kryzantaspaza, nowotwór krwi, pegaspargaza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, powierzchnia ciała, proszek liofilizowany, rekonstytucja leku - Leksykon substancji czynnych
Dobutamina – Dawkowanie i sposób podawania
Dobutamina wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz występujących działań niepożądanych. U dorosłych dawki mieszczą się zwykle w zakresie 2,5-10 µg/kg mc./min, z możliwością stosowania dawek od 0,5 do 40 µg/kg mc./min w wyjątkowych przypadkach. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi około 5 µg/kg mc./min, z zakresem terapeutycznym od 2 do 20 µg/kg mc./min, przy czym minimalna skuteczna dawka jest wyższa niż u dorosłych, a maksymalna tolerowana dawka niższa. Działania niepożądane, zwłaszcza tachykardia, pojawiają się najczęściej przy dawkach ≥7,5 µg/kg mc./min i ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu infuzji. Dobutamina podawana jest wyłącznie w ciągłym wlewie dożylnym, z zastosowaniem precyzyjnych pomp infuzyjnych, a roztwory do infuzji należy przygotowywać bezpośrednio przed użyciem i zużyć w ciągu 24 godzin. Zalecane rozcieńczenia obejmują 0,5 mg/ml do 5 mg/ml, w zależności od wieku pacjenta i dostępu naczyniowego.
azotan, beta-adrenolityk, ciśnienie w kapilarach płucnych, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, defibrylator, diureza, dobutamina, echokardiografia obciążeniowa, infuzja dożylna, intensywna opieka medyczna, kardiologiczny test wysiłkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, objętość wyrzutowa, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametr hemodynamiczny, pojemność minutowa serca, pompa strzykawkowa, resuscytacja, rzut serca, siarczan atropiny, tachykardia, wlew dożylny, żyła centralna, żywotność mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Akineton 5 mg/ml
AKINETON w formie roztworu do wstrzykiwań zawiera mleczan biperydenu w stężeniu 5 mg/ml, co odpowiada 3,9 mg biperydenu na ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając od najmniejszej skutecznej dawki i stopniowo ją zwiększając, uwzględniając efekt terapeutyczny oraz działania niepożądane. Lek może być podawany domięśniowo, powoli dożylnie lub w infuzji dożylnej. W ciężkich przypadkach choroby Parkinsona lub kurczu powiek dawki mogą wynosić od 10 do 20 mg mleczanu biperydenu na dobę (2 do 4 ml roztworu). Dorośli otrzymują jednorazowo 2,5-5 mg (0,5-1 ml), z możliwością powtórzenia dawki po 30 minutach, a maksymalna dawka dobowa wynosi 10-20 mg. U dzieci dawki są dostosowane do wieku, np. do 1 roku życia 1 mg (0,2 ml), do 6 lat 2 mg (0,4 ml), do 10 lat 3 mg (0,6 ml), podawane powoli dożylnie.
biperyden, choroba Parkinsona, działanie niepożądane, infuzja dożylna, kurcz powiek, mleczan biperydenu, objawy pozapiramidowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pozapiramidowe zaburzenia ruchowe, produkt leczniczy, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, wstrzyknięcie dożylne, zatrucie nikotyną, zatrucie związkami fosforu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Crealb 40 g/l 40 g/l
Crealb 40 g/l to roztwór do infuzji zawierający 40 g/l (4%) białka całkowitego, z czego co najmniej 95% stanowi albumina ludzka. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 100 ml, 250 ml i 400 ml, zawierających odpowiednio 4 g, 10 g oraz 16 g albuminy. Roztwór ma lekko hipoonkotyczne działanie i zawiera 140 mmol/l sodu (3,2 g/l), co przekłada się na 320 mg, 800 mg i 1280 mg sodu w poszczególnych fiolkach. Obecność sodu jest istotna klinicznie, zwłaszcza u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak sodu kaprylan, chlorek sodu, wodorotlenek sodu lub kwas solny do regulacji pH oraz wodę do wstrzykiwań. Fizykochemicznie roztwór jest przejrzysty, lekko lepki i może mieć zabarwienie od bezbarwnego do zielonego, co nie wpływa na jego skuteczność ani bezpieczeństwo.
albumina ludzka, ciśnienie osmotyczne, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, droga dożylna, działanie hipoonkotyczne, hemoliza krwinek, infuzja dożylna, koncentrat krwinek czerwonych, kwas solny, niestabilność białka, niezgodność farmaceutyczna, roztwór do infuzji, sodu chlorek, sodu kaprylan, sodu wodorotlenek, szkło typu II, woda do wstrzykiwań, zanieczyszczenie roztworu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rymphysia 1000 mg
Rymphysia to lek przeciwkrwotoczny i inhibitor proteinazy (kod ATC: B02AB02), zawierający ludzki alfa1-inhibitor proteinazy (alfa1-PI) w dawkach 500 mg i 1000 mg do infuzji dożylnej. Jego głównym celem jest hamowanie elastazy neutrofilowej (NE) w płucach, co jest kluczowe u pacjentów z dziedzicznym niedoborem alfa1-PI, prowadzącym do rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i rozedmy. Leczenie polega na cotygodniowym podawaniu 60 mg/kg masy ciała, co zwiększa stężenia alfa1-PI w osoczu i w warstwie płynu na powierzchni śródbłonka (ELF). U zdrowych osób stężenie alfa1-PI w osoczu przekracza 20 µM, natomiast u leczonych pacjentów obserwuje się istotny wzrost antygenowego alfa1-PI w osoczu z 4,22 ± 1,08 µM do 14,56 ± 2,42 µM oraz czynnego alfa1-PI z 2,45 ± 0,43 µM do 11,91 ± 2,40 µM.
dieta niskosodowa, elastaza antyneutrofilowa, elastaza neutrofilowa, infuzja dożylna, inhibitor alfa1-proteinazy, inhibitor proteinazy, lek przeciwkrwotoczny, niedobór alfa1-antytrypsyny, niedobór alfa1-proteinazy, płyn na powierzchni śródbłonka, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, proteaza serynowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozedma płuc, uszkodzenie pęcherzyków płucnych, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml
Oxaliplatin Kalceks, dostępny jako koncentrat 5 mg/ml do sporządzania roztworu do infuzji, jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów w leczeniu raka jelita grubego, zarówno w terapii uzupełniającej, jak i w przypadku choroby z przerzutami. Standardowa dawka wynosi 85 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie co 2 tygodnie. W terapii uzupełniającej leczenie trwa 12 cykli (6 miesięcy), natomiast w przypadku choroby przerzutowej kontynuuje się je do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Lek podaje się po rozcieńczeniu w 250-500 ml roztworu glukozy 5% (50 mg/ml), uzyskując stężenie końcowe 0,2-0,7 mg/ml, w infuzji trwającej od 2 do 6 godzin, zawsze przed podaniem fluoropirymidyn, np. 5-fluorouracylu. W przypadku wynaczynienia infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
5-fluorouracyl, bolus dożylny, choroba z przerzutami, ciągła infuzja dożylna, cytotoksyczność, fluoropirymidyna, guzy lite, infuzja dożylna, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, monoterapia, niewydolność nerek, oksaliplatyna, powierzchnia ciała, progresja choroby, rak jelita grubego, rak jelita grubego z przerzutami, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, toksyczność leku, wkłucie centralne, wynaczynienie, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 2 g + 1 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma dostępny jest w dawkach 1 g + 0,5 g oraz 2 g + 1 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 1,5 g do 12 g na dobę (sulbaktam + ampicylina), podawane co 6-12 godzin w zależności od ciężkości zakażenia, z maksymalną dawką sulbaktamu 4 g/dobę. W lżejszych zakażeniach stosuje się dawki 1,5-3 g co 8-12 godzin, umiarkowane do 6 g co 6-8 godzin, a ciężkie do 12 g co 6 godzin. Terapia trwa zwykle 5-14 dni, z kontynuacją przez 48 godzin po ustąpieniu objawów. Profilaktyka chirurgiczna wymaga podania 1,5-3 g podczas znieczulenia, powtarzanego co 6-8 godzin, zakończona po 24 godzinach od zabiegu. W niepowikłanej rzeżączce stosuje się jednorazową dawkę 1,5 g z jednoczesnym podaniem 1 g probenecydu doustnie.
ampicylina, bolus dożylny, chlorowodorek lidokainy, ciężka niewydolność nerek, ciężkość zakażenia, funkcja nerek, hemodializa, infuzja dożylna, iniekcja, klirens kreatyniny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, probenecyd, profilaktyka antybiotykowa, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, rzeżączka niepowikłana, stężenie terapeutyczne, sulbaktam, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie chirurgiczne, znieczulenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Terapia Neupogenem powinna być prowadzona w ścisłej współpracy z ośrodkiem onkologicznym/hematologicznym dysponującym odpowiednim zapleczem diagnostycznym i doświadczeniem w stosowaniu G-CSF. Zalecana dawka wynosi 5 µg/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub dożylnie, rozpoczynając nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu chemioterapii cytotoksycznej. Leczenie kontynuuje się do powrotu liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC) do wartości prawidłowych, co może trwać do 14 dni po chemioterapii guzów litych, chłoniaków i białaczki limfatycznej, a nawet do 38 dni po leczeniu ostrej białaczki szpikowej. Dawkę należy dostosowywać w zależności od ANC, zmniejszając ją do 5 µg/kg mc./dobę, gdy ANC > 1,0 × 10⁹/l przez 3 dni, a następnie odstawiając lek, jeśli utrzymuje się powyżej tej wartości. Neupogen stosuje się także w mobilizacji komórek progenitorowych krwi obwodowej (PBPC) w dawce 10 µg/kg mc./dobę przez 5-7 dni, z leukaferezą wykonywaną w 5. i 6. dniu, lub 5 µg/kg mc./dobę po chemioterapii mielosupresyjnej, aż do powrotu ANC do normy.
5% roztwór glukozy, ANC, bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka limfatyczna, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mielosupresyjna, chłoniak, ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, G-CSF, guz lity, hematopoetyczne komórki progenitorowe, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórki CD34+, komórki progenitorowe, komórki progenitorowe krwi obwodowej, leczenie indukcyjne, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, mobilizacja komórek progenitorowych krwi obwodowej, mobilizacja PBPC, monoterapia, nadir granulocytów obojętnochłonnych, Neupogen, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, PBPC, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie szpiku kostnego, wstrzyknięcie podskórne, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Fluorouracyl – Dawkowanie i sposób podawania
Fluorouracyl jest stosowany głównie w leczeniu różnych nowotworów, w tym raka okrężnicy, odbytnicy, piersi, żołądka, przełyku, trzustki oraz głowy i szyi, w formie dożylnej (infuzje i wstrzyknięcia) oraz dotętniczej. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała (lub należnej masy ciała w przypadku obrzęków) i powierzchni ciała pacjenta, z maksymalną dawką dobową 1 g w infuzji dożylnej. Schematy leczenia różnią się w zależności od wskazań i mogą obejmować infuzje 4-godzinne (15 mg/kg mc., maks. 1 g/dobę), ciągłe 24-godzinne infuzje (5-7,5 mg/kg mc. dotętniczo) oraz szybkie wstrzyknięcia dożylne (12 mg/kg mc. przez 3 dni, następnie 6 mg/kg mc.). Fluorouracyl jest często stosowany w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak kwas folinowy, irinotekan, oksaliplatyna, cisplatyna, karboplatyna, metotreksat, cyklofosfamid czy epirubicyna, co wpływa na dawkowanie i schematy podawania. Monitorowanie hematologiczne (płytki krwi <100 000/mm³, leukocyty <3000/mm³) oraz obserwacja działań niepożądanych są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
cisplatyna, cyklofosfamid, działania niepożądane, epirubicyna, fluorouracyl, gemcytabina, infuzja dotętnicza, infuzja dożylna, irinotekan, karboplatyna, kwas folinowy, leukocyty, metotreksat, monitoring terapii, nadżerka, oksaliplatyna, płytki krwi, podanie dotętnicze, rak głowy i szyi, rak okrężnicy, rak piersi, rak podstawnokomórkowy, rak trzustki, rak żołądka, rogowacenie słoneczne, schemat ECF, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zmniejszenie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran Zydis 8 mg
Zofran Zydis, dostępny w formie liofilizatu doustnego, a także w postaciach parenteralnej i doodbytniczej, umożliwia indywidualizację drogi podania i dawkowania w zależności od potrzeb klinicznych pacjenta. W terapii przeciwwymiotnej podczas chemioterapii o średnim potencjale emetogennym lub radioterapii, zalecana dawka doustna wynosi 8 mg podana 1-2 godziny przed zabiegiem, powtarzana po 12 godzinach, a następnie kontynuowana przez 2-5 dni w dawce 8 mg dwa razy na dobę. W przypadku chemioterapii o silnym potencjale emetogennym, np. dużych dawek cisplatyny, ondansetron podaje się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie doustnie w dawce 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (5 mg/m² dożylnie, max 8 mg) lub masy ciała (0,15 mg/kg dożylnie, max 8 mg), z całkowitą dawką do 32 mg na dobę, kontynuując leczenie doustne po 12 godzinach od podania dożylnego.
chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, cisplatyna, dawka ondansetronu, działanie wymiotne cytostatyków, infuzja dożylna, klirens ondansetronu, liofilizat doustny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty opóźnione, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, okres półtrwania, ondansetron doustny, ondansetron dożylny, pole powierzchni ciała, PONV, potencjał emetogenny, promieniowanie jonizujące, radioterapia wywołująca wymioty, roztwór chlorku sodu, terapia przeciwnowotworowa, terapia przeciwwymiotna