infuzja dożylna
Infuzja dożylna to procedura medyczna polegająca na podawaniu płynów, leków lub składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta przez żyłę. Jest to jedna z najpowszechniejszych procedur wykonywanych w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych, umożliwiająca szybkie dostarczenie substancji terapeutycznych do organizmu.
W praktyce klinicznej infuzja dożylna wykorzystywana jest do nawadniania pacjentów odwodnionych, korygowania zaburzeń elektrolitowych, podawania antybiotyków, leków przeciwbólowych, przeciwnowotworowych oraz preparatów krwiopochodnych. Metoda ta zapewnia precyzyjne dawkowanie i kontrolowany przepływ substancji, co jest szczególnie istotne w stanach ostrych oraz przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami wchłaniania.
Technika infuzji dożylnej wymaga przestrzegania zasad aseptyki i stosowania odpowiedniego sprzętu, w tym kaniul dożylnych, zestawów do infuzji oraz pomp infuzyjnych. Precyzyjne monitorowanie szybkości przepływu i obserwacja miejsca wkłucia pod kątem powikłań (zapalenie żyły, wynaczynienie, zakażenie) stanowią kluczowe elementy bezpiecznego prowadzenia terapii dożylnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Amsidyl (amsakryna) jest lekiem cytostatycznym stosowanym wyłącznie przez doświadczonych onkologów lub pod ich nadzorem, w terapii skojarzonej z innymi cytotoksynami. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest skorygowanie stężenia potasu w surowicy do wartości >4 mEq/l. Standardowa dawka w jednym cyklu wynosi 300-650 mg/m² powierzchni ciała, podawana w dawkach podzielonych przez 3-7 dni, z maksymalną dawką całkowitą 750 mg/m². W fazie konsolidacji stosuje się dawki porównywalne lub nieco mniejsze niż w fazie indukcji. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się redukcję dawki początkowej o 20-30%, z dalszym dostosowaniem w zależności od toksyczności klinicznej. Lek nie jest zarejestrowany do stosowania u dzieci i młodzieży, a dane dotyczące wpływu wieku na farmakokinetykę i tolerancję są ograniczone.
amsakryna, cytostatyki, EKG, farmakokinetyka, faza podtrzymująca, indukcja remisji, infuzja dożylna, jony chlorkowe, konsolidacja remisji, leki cytotoksyczne, masa erytrocytarna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezgodność farmaceutyczna, parametry laboratoryjne, płytki krwi, potas w surowicy, roztwór glukozy, toksyczność kliniczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – MST Continus 200 mg
Przedawkowanie siarczanu morfiny, substancji czynnej MST Continus, stanowi poważne zagrożenie życia z powodu wąskiego indeksu terapeutycznego opioidów. Szczególnie niebezpieczne jest rozkruszenie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, co prowadzi do natychmiastowego uwolnienia całej dawki (dostępne dawki: 10 mg, 30 mg, 60 mg, 100 mg, 200 mg). Klinicznie przedawkowanie manifestuje się depresją ośrodka oddechowego (płytki, nieregularny oddech, możliwe zatrzymanie oddechu), zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki), miozą, rabdomiolizą, zwiotczeniem mięśni szkieletowych, bradykardią (<60/min), niedociśnieniem tętniczym oraz powikłaniami takimi jak zachłystowe zapalenie płuc. Główna przyczyna zgonów to niewydolność oddechowa spowodowana nadmierną depresją ośrodka oddechowego w pniu mózgu.
alkalizacja moczu, amina presyjna, antagonista receptorów opioidowych, antybiotykoterapia, aspiracja treści żołądkowej, bradykardia, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, duszność, indeks terapeutyczny, infuzja dożylna, lek opioidowy, mioza, MST Continus, nalokson, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół odstawienia, pień mózgu, płukanie żołądka, rabdomioliza, receptor opioidowy, rozpad komórek mięśniowych, rozszerzenie naczyń żylnych, siarczan morfiny, szpilkowata źrenica, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, układ przywspółczulny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie krążenia, zaburzenie świadomości, zachłystowe zapalenie płuc, zwężenie źrenic, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ampicillin Adamed 2 g
Ampicillin Adamed jest dostępny w dawce 2 g ampicyliny sodowej w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każda fiolka zawiera 2 g substancji czynnej oraz około 132 mg sodu (5,6 mmol), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt nie zawiera dodatkowych substancji pomocniczych i jest pakowany w fiolki z bezbarwnego szkła typu III, zamykane korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym wieczkiem typu flip off. Okres ważności leku wynosi 3 lata, a przechowywanie nie wymaga specjalnych warunków.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Voltaren 25 mg/ml
Voltaren w formie roztworu do wstrzykiwań lub do sporządzania roztworu do infuzji zawiera diklofenak sodowy w stężeniu 25 mg/ml, co odpowiada 75 mg substancji czynnej w 3 ml ampułce. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol, sodu pirosiarczyn, alkohol benzylowy, glikol propylenowy, wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań, które zapewniają stabilność chemiczną i fizyczną roztworu. Produkt jest pakowany w ampułki ze szkła bezbarwnego, przechowywany w temperaturze poniżej 30°C, z okresem ważności 2 lata. Preparat jest przeznaczony do podania pozajelitowego, domięśniowo lub dożylnie po odpowiednim rozcieńczeniu, z zachowaniem zasad aseptyki i techniki iniekcji.
alkohol benzylowy, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, glikol propylenowy, infuzja dożylna, izotoniczny roztwór chlorku sodu, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór dwuwęglanu sodu, roztwór glukozy, skuteczność terapeutyczna, sodu pirosiarczyn - Leksykon substancji czynnych
Karboksymaltoza żelazowa – Właściwości farmakokinetyczne
Karboksymaltoza żelazowa, będąca składnikiem aktywnym Ferinject, jest podawana dożylnie w dawkach od 100 mg do 1 000 mg żelaza, co odpowiada stężeniom maksymalnym żelaza całkowitego w surowicy od 37 do 333 μg/ml osiąganym w czasie 15 minut do 1,21 godziny po podaniu. Objętość kompartmentu centralnego wynosi około 3 litrów, a okres półtrwania eliminacji końcowej mieści się w zakresie 7-12 godzin, ze średnim czasem obecności leku w organizmie (MRT) od 11 do 18 godzin. Karboksymaltoza żelazowa jest eliminowana głównie przez transport do szpiku kostnego, wątroby i śledziony, z minimalnym wydalaniem nerkowym. Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (dawka 15 mg Fe/kg mc.) jest zbliżona do dorosłych, z maksymalnym stężeniem żelaza w surowicy około 310 μg/ml po 1,12 godziny oraz krótszym okresem półtrwania 9,8 godziny i objętością dystrybucji 0,42-3,14 litra.
AUC, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja z osocza, farmakokinetyka, Ferinject, infuzja dożylna, karboksymaltoza żelazowa, kompartment centralny, niedobór żelaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania końcowy, pozytonowa tomografia emisyjna, średni czas obecności leku, stężenie żelaza całkowitego, szpik kostny, wątroba i śledziona, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Berinert 1500
Produkt leczniczy Berinert, zawierający ludzki inhibitor C1-esterazy, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych. Zaleca się profilaktykę farmakologiczną z użyciem leków antyhistaminowych i kortykosteroidów przed podaniem leku, aby zmniejszyć ryzyko reakcji alergicznych. W przypadku wystąpienia objawów alergii lub anafilaksji należy natychmiast przerwać podawanie Berinertu i wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwwstrząsowe zgodnie z obowiązującymi standardami. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z obrzękiem krtani, którzy wymagają intensywnej obserwacji i szybkiego dostępu do specjalistycznej opieki medycznej ze względu na ryzyko zagrożenia życia.
działanie niepożądane, infuzja dożylna, inhibitor C1-esterazy, kontrola podaży sodu, kortykosteroid, leczenie przeciwalergiczne, leczenie przeciwwstrząsowe, lek antyhistaminowy, obrzęk górnych dróg oddechowych, obrzęk krtani, osocze ludzkie, profilaktyka farmakologiczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, wstrzyknięcie leku, zespół przeciekania włośniczkowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Esopol 40 mg
Esopol 40 mg to lek w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 40 mg esomeprazolu sodowego w każdej fiolce. Substancje pomocnicze to disodu edetynian oraz sodu wodorotlenek, które stabilizują pH roztworu. Produkt zawiera około 3,28 mg sodu na fiolkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Fiolki o pojemności 5 ml wykonane są ze szkła typu I i zabezpieczone korkiem z gumy chlorobutylowej oraz aluminiowym uszczelnieniem. Produkt dostępny jest w opakowaniach po 10 lub 50 fiolek, choć nie wszystkie wielkości mogą być dostępne w obrocie.
dieta niskosodowa, disodu edetynian, esomeprazol, esomeprazol sodowy, infuzja dożylna, kontrola wizualna leku, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja leku, roztwór chlorku sodowego, roztwór do wstrzykiwań, stabilność chemiczna, stabilność mikrobiologiczna, warunki aseptyczne, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Krka 100 mg/ 2 ml
Tramadol Krka dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji w stężeniach 50 mg/ml oraz 100 mg/2 ml, z maksymalną dawką dobową 400 mg tramadolu chlorowodorku u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od nasilenia bólu i odpowiedzi pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Standardowo podaje się 50-100 mg co 4-6 godzin, z możliwością podania drugiej dawki 50 mg w ciągu 30-60 minut w przypadku niedostatecznego efektu. U pacjentów powyżej 75. roku życia oraz z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami, a u ciężkiej niewydolności tych narządów stosowanie leku jest przeciwwskazane. U dzieci powyżej 1. roku życia dawka wynosi 1-2 mg/kg mc., maksymalnie do 8 mg/kg mc. lub 400 mg na dobę, z koniecznością rozcieńczenia preparatu.
ból nowotworowy, ból pooperacyjny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie przeciwbólowe, eliminacja leku, farmakoterapia bólu, hiperalgezja, infuzja dożylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, progresja choroby, roztwór do wstrzykiwań, terapia bólu, tolerancja na lek, tramadol chlorowodorek, wydalanie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Beriplex P/N 1000 1000 j.m.
Beriplex to produkt leczniczy zawierający ludzki zespół protrombiny, w skład którego wchodzą czynniki krzepnięcia II, VII, IX i X, pozyskiwane z osocza ludzkiego. Aktywność tych czynników jest zgodna z ich endogennymi odpowiednikami. Badania toksyczności pojedynczej dawki wykazały umiarkowaną toksyczność u myszy przy dawce 200 j.m./kg, natomiast dawka 100 j.m./kg po pasteryzacji i nanofiltracji była dobrze tolerowana u szczurów. Ze względu na immunogenność ludzkich białek u zwierząt laboratoryjnych, nie przeprowadzono badań toksyczności przewlekłej, kancerogenności ani wpływu na reprodukcję. Badania tolerancji miejscowej i antygenowości na królikach potwierdziły dobrą tolerancję i brak nowych determinant antygenowych po procesie pasteryzacji.
antygenowość, białko C, białko S, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, czynniki krzepnięcia, determinanta antygenowa, infuzja dożylna, kancerogenność, nanofiltracja, osocze ludzkie, pasteryzacja, podanie dożylne, przeciwciało, reakcja immunologiczna, toksyczność pojedynczej dawki, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zespół czynników krzepnięcia, zespół protrombiny - Leksykon substancji czynnych
Propofol – Dawkowanie i sposób podawania
Propofol jest anestetykiem dożylnym podawanym w postaci emulsji, stosowanym do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji w warunkach szpitalnych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz premedykacji. U dorosłych poniżej 55 lat dawka indukcyjna wynosi 1,5-2,5 mg/kg mc., podawana w bolusach około 40 mg co 10 sekund lub wlew dożylny 20-50 mg/min. U pacjentów powyżej 55 lat oraz z ASA III/IV dawki są zmniejszone (około 1 mg/kg mc., bolusy 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia wymaga wlewu 4-12 mg/kg mc./h u dorosłych, a u dzieci (powyżej 1 miesiąca życia) 9-15 mg/kg mc./h, z większymi dawkami u najmłodszych (1 miesiąc-3 lata). Propofol nie posiada właściwości przeciwbólowych, dlatego należy stosować go łącznie z lekami analgetycznymi. Podczas podawania konieczne jest monitorowanie układu krążenia i oddechowego oraz zapewnienie sprzętu do utrzymania drożności dróg oddechowych i wentylacji mechanicznej.
alfentanyl, atrakurium, chlorowodorek lidokainy, drożność dróg oddechowych, emulsja do wstrzykiwań, hipowolemia, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, intensywna terapia, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, lek zwiotczający mięśnie, miwakurium, oddychanie wspomagane, podtrzymywanie znieczulenia, pompa strzykawkowa, premedykacja, propofol, pulsoksymetria, sedacja, sztuczna wentylacja, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wlew dożylny, wprowadzenie do znieczulenia, wstrzyknięcie dożylne, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Dawkowanie i sposób podawania
Klindamycyna jest antybiotykiem stosowanym w różnych formach farmaceutycznych (doustne kapsułki, tabletki powlekane, syrop, roztwór do wstrzykiwań, preparaty miejscowe i dopochwowe) z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, lokalizacji i nasilenia zakażenia. U dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat dawka wynosi od 600 mg do 1800 mg na dobę (tabletki/kapsułki) podawane w 3-4 dawkach podzielonych, a w przypadku syropu 10-30 ml o stężeniu 75 mg/5 ml co 6-8 godzin. U dzieci powyżej 5 lat stosuje się 8-25 mg/kg mc. na dobę, najczęściej 75 mg (5 ml syropu) cztery razy na dobę, z minimalną dawką 37,5 mg (2,5 ml syropu) u dzieci ≤10 kg. Klindamycyna do wstrzykiwań podawana jest domięśniowo lub dożylnie, z dawkami od 1200 mg do 2700 mg na dobę w ciężkich zakażeniach, a w stanach zagrażających życiu do 4800 mg, z zaleceniem rozcieńczania i infuzji trwającej od 10 do 60 minut, nie przekraczając stężenia 18 mg/ml. Preparaty miejscowe (żele, emulsje) stosuje się dwa razy dziennie przez 4-8 tygodni, a preparaty złożone z klindamycyną i nadtlenkiem benzoilu raz na dobę do 12 tygodni.
antybiotyk, ciężkość zakażenia, dawka dobowa, dawka podzielona, dysfagia, farmakokinetyka leku, globulka dopochwowa, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kapsułka, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, klirens, krem dopochwowy, nadtlenek benzoilu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paciorkowiec β-hemolizujący, podanie domięśniowe, preparat miejscowy, produkt leczniczy, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, syrop, tretynoina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Arsenic trioxide Sandoz 1 mg/ml
Arsenic trioxide Sandoz jest dostępny jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 1 mg/ml, z każdą fiolką zawierającą 10 ml (10 mg arsenu trójtlenku). Preparat zawiera również 6,3 mg sodu na fiolkę, co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Substancje pomocnicze to m.in. wodorotlenek sodu i kwas solny 10%, które regulują pH roztworu w zakresie 7,5-8,5, zapewniając stabilność i kompatybilność z roztworami do rozcieńczenia. Koncentrat należy rozcieńczyć w 100-250 ml 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodu, a następnie podawać wyłącznie dożylnie w infuzji trwającej 1-2 godziny (możliwe wydłużenie do 4 godzin przy reakcjach naczynioruchowych). Nie wymaga cewnika centralnego, a roztwór przed podaniem musi być klarowny, bezbarwny i wolny od cząstek stałych.
arsen trójtlenek, aspekt mikrobiologiczny, cewnik do żyły centralnej, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, postępowanie aseptyczne, reakcja naczynioruchowa, roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań, roztwór glukozy do wstrzykiwań, substancja pomocnicza o znanym działaniu, utylizacja leków, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu - Leksykon substancji czynnych
Kwas zoledronowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas zoledronowy, podawany dożylnie w dawce 4 mg co 3-4 tygodnie, jest stosowany w zapobieganiu powikłaniom kostnym u pacjentów z zaawansowanym procesem nowotworowym z zajęciem kości oraz w leczeniu hiperkalcemii nowotworowej (TIH) przy stężeniu wapnia w surowicy ≥12,0 mg/dl (≥3,0 mmol/l). Terapia wymaga suplementacji doustnej wapniem (500 mg/dobę) i witaminą D (400 j.m./dobę). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (CLcr >60 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek (CLcr 30-60 ml/min) dawkę należy odpowiednio zmniejszyć (np. do 3,0-3,5 mg), aby utrzymać docelowe wartości AUC. Przed każdą kolejną dawką należy kontrolować stężenie kreatyniny, a leczenie przerwać w przypadku pogorszenia czynności nerek definiowanego jako wzrost kreatyniny o ≥0,5 mg/dl u pacjentów z prawidłowym wyjściowym stężeniem lub ≥1,0 mg/dl u pacjentów z podwyższonym wyjściowym stężeniem. Terapia może być wznowiona po powrocie kreatyniny do wartości nie odbiegającej więcej niż 10% od wyjściowej.
bisfosfonian dożylny, bisfosfoniany, ciężka niewydolność nerek, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, kationy dwuwartościowe, klirens kreatyniny, koncentrat do roztworu, kwas zoledronowy, powikłania kostne, przerzuty guzów litych, roztwór infuzyjny, roztwór Ringera, roztwór zawierający wapń, stężenie kreatyniny, stężenie wapnia, suplementacja wapnia, szpiczak mnogi, wartość AUC, wzór Cockcroft-Gaulta, zaawansowany proces nowotworowy, zaburzenia czynności nerek, zajęcie kości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin 100 mg/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). W terapii łączonej (bolus dożylny 3000 j.m. + podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 h) maksymalna aktywność anty-Xa wynosi 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego w 2. dniu leczenia. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 2 dniach przy dawkach 4000 j.m. i 150 j.m./kg mc. raz na dobę oraz po 3-4 dniach przy dawce 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę, z ekspozycją zwiększoną o 15% i 65% względem pojedynczej dawki. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml i 0,19 j.m./ml dla dawek 100 j.m./kg mc. i 150 j.m./kg mc., odpowiednio. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, a klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), z okresem półtrwania 5-7 godzin w zależności od schematu dawkowania. Enoksaparyna jest metabolizowana w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wielokrotne podanie leku, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (20 mg), 0,4 j.m./ml (40 mg), 1,0 j.m./ml (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.). Po podaniu dożylnym bolus 30 mg, a następnie podskórnym 1 mg/kg mc. co 12 godzin, początkowe maksymalne stężenia anty-Xa wynoszą 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego, który pojawia się w 2. dniu leczenia. Wielokrotne podawanie podskórne wykazuje liniową farmakokinetykę bez kumulacji, z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczej dawce i 7 godzin po wielokrotnych podaniach. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki. Objętość dystrybucji (~4,3 l) odpowiada objętości krwi, wskazując na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja jest jednofazowa z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w infuzji 6-godzinnej. Klirens nerkowy stanowi około 10% dawki, a całkowite wydalanie nerkowe 40%, co podkreśla rolę dróg pozanerkowych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin EFFECT 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Deflegmin EFFECT, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne ambroksolu w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a także brak zaburzeń płodności do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów. W zakresie rozwoju około- i pourodzeniowego NOAEL wynosił 50 mg/kg mc./dobę, przy dawce 500 mg/kg mc./dobę odnotowano nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną liczebnością miotu.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, infuzja dożylna, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania, rozwój okołopourodzeniowy, ryzyko onkogenne, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Caspofungin Viatris 50 mg
Caspofungin Mylan 50 mg jest lekiem przeciwgrzybiczym dostępnym w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierającym 50 mg kaspofunginy (Caspofunginum) w formie octanu. Po rekonstytucji 10,5 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się koncentrat o stężeniu 5,2 mg/ml. Lek zawiera substancje pomocnicze takie jak sacharoza, mannitol oraz składniki regulujące pH (kwas solny, wodorotlenek sodu, dwutlenek węgla). Preparat podaje się wyłącznie dożylnie po rozcieńczeniu w roztworach chlorku sodu (0,9%, 0,45% lub 0,225%) lub roztworze Ringera z mleczanami, unikając roztworów glukozowych ze względu na niestabilność leku w takich środowiskach. Standardowa objętość infuzji wynosi 250 ml, z możliwością zmniejszenia do 100 ml w uzasadnionych przypadkach, przy czym stężenie końcowe nie powinno przekraczać 0,5 mg/ml.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dwutlenek węgla, infuzja dożylna, kaspofungina, koncentrat roztworu do infuzji, kwas solny, mannitol, pacjent pediatryczny, powierzchnia ciała, rekonstytucja, rekonstytucja proszku, roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera z mleczanami, sacharoza, warunki aseptyczne, wodorotlenek sodu, wzór Mostellera, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levosimendan Kalceks 2,5 mg/ml
Lewozymendan, dostępny w formie koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2,5 mg/ml, jest wskazany w leczeniu ostrych stanów niewyrównania ciężkiej przewlekłej niewydolności serca (ADHF). Jego zastosowanie jest szczególnie uzasadnione u pacjentów, u których standardowa terapia (diuretyki, inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści aldosteronu) nie przynosi poprawy, a konieczne jest zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego w celu poprawy rzutu serca i perfuzji tkankowej. Preparat jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i nie jest zalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Każda fiolka zawiera 12,5 mg lewozymendanu w 5 ml roztworu, a koncentrat zawiera także 785 mg/ml etanolu, co należy uwzględnić w ocenie ryzyka u pacjentów.
ADHF, antagonista aldosteronu, beta-bloker, ciężka niewydolność serca, dekompensacja niewydolności serca, diuretyk, działanie inotropowe dodatnie, funkcja serca, infuzja dożylna, inhibitor ACE, koncentrat do sporządzania roztworu, konwencjonalna terapia, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowy dodatni, lewozymendan, ostry stan niewyrównania niewydolności serca, parametr hemodynamiczny, perfuzja tkankowa, przewlekła niewydolność serca, rzut serca, stan hemodynamiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tachyben 100 mg
Urapidyl w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (Tachyben 100 mg) jest wskazany w leczeniu stanów nagłych nadciśnienia tętniczego, w tym przełomu nadciśnieniowego, ciężkich postaci nadciśnienia oraz nadciśnienia opornego na standardową terapię. Lek podaje się wyłącznie dożylnie, zarówno w formie powolnego bolusa (10-50 mg) z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, jak i w postaci ciągłej infuzji dożylnej. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle w ciągu 5 minut od podania bolusa. Infuzja dożylna powinna mieć maksymalne stężenie 4 mg/ml, z początkową szybkością podawania do 2 mg/min oraz dawką podtrzymującą około 9 mg/godz. (250 mg urapidylu w 500 ml roztworu). Podczas terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów życiowych pacjenta, zwłaszcza ciśnienia tętniczego.
bezpieczeństwo stosowania, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciśnienie krwi, efekt hipotensyjny, infuzja dożylna, kontrolowane obniżanie ciśnienia, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, pacjent geriatryczny, parametry życiowe, podawanie parenteralne, pompa infuzyjna, przełom nadciśnieniowy, roztwór do infuzji, stężenie leku, Tachyben, upośledzona funkcja nerek, urapidyl, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Crealb 200 g/l 200 g/l
Crealb 200 g/l to roztwór do infuzji zawierający 20% albuminy ludzkiej, z co najmniej 95% udziałem albuminy w białku całkowitym, stosowany u dorosłych pacjentów do szybkiego uzupełnienia i utrzymania objętości krwi krążącej w stanach hipowolemii wymagających zastosowania koloidów. Preparat dostępny jest w fiolkach 10 g/50 ml oraz 20 g/100 ml, charakteryzuje się działaniem hiperonkotycznym, co umożliwia efektywne zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej przy ograniczeniu całkowitej objętości podawanych płynów. Roztwór jest przejrzysty, lekko lepki, o zabarwieniu od bezbarwnego do zielonego, podawany dożylnie.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefuroxim-MIP 750 mg 750 mg
Cefuroxim-MIP to preparat zawierający cefuroksym sodowy, dostępny w dawkach 750 mg (789 mg cefuroksymu sodowego) oraz 1500 mg (1578 mg cefuroksymu sodowego) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Zawartość sodu wynosi odpowiednio 42 mg i 83 mg na fiolkę. Roztwór po rozpuszczeniu ma lekko żółtawy kolor, co nie wpływa na skuteczność. Preparat można podawać domięśniowo, dożylnie w formie wstrzyknięcia lub infuzji, z różnymi objętościami rozpuszczalnika, co wpływa na stężenie cefuroksymu (np. 750 mg domięśniowo w 3 mL wody daje stężenie 216 mg/mL, a 1500 mg dożylnie w co najmniej 15 mL wody – 94 mg/mL). Przygotowany roztwór należy zużyć w ciągu 5 godzin w temperaturze do 25°C lub do 24 godzin w 5°C, a obecność zmętnień lub strąceń dyskwalifikuje go do podania. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych i nie powinien być mieszany z innymi antybiotykami w jednej strzykawce.
aminoglikozyd, azlocylina, cefuroksym, cefuroksym sodowy, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorowodorek lidokainy, cukier inwertowany, fosforan hydrokortyzonu, heparyna, infuzja dożylna, kolistyna, ksylitol, metronidazol, mleczan sodu, mleczanowy roztwór Ringera, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, proszek do sporządzania roztworu, roztwór alkaliczny, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, roztwór wodorowęglanu sodu, współczynnik przesuwu fazowego, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie i infuzja, zgodność farmaceutyczna - Leksykon substancji czynnych
Lutet – Przedawkowanie
Lutet (177Lu) jest radioizotopem o okresie półtrwania 6,65 dni, emitującym cząstki β o maksymalnej energii 498 keV oraz promieniowanie gamma o energiach 208 keV (10,4%) i 113 keV (6,2%). W preparacie LutaPol aktywność właściwa przekracza 500 GBq/mg. Nieumyślne podanie wolnego chlorku lutetu (177Lu) prowadzi do toksyczności hematologicznej, głównie uszkodzenia szpiku kostnego i hematopoetycznych komórek macierzystych, manifestującej się mielosupresją, leukopenią, trombocytopenią oraz anemią. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi w celu wczesnego wykrycia i leczenia powikłań hematologicznych.
W przypadku przedawkowania lutetu (177Lu) kluczowe jest szybkie wdrożenie terapii chelatującej z użyciem Ca-DTPA lub Ca-EDTA, które wiążą wolny izotop i przyspieszają jego wydalanie przez nerki. Optymalna dawka to 1 g podawany dożylnie w ciągu 3-4 minut lub jako infuzja w 100-250 ml roztworu izotonicznego, nie dłużej niż 2 godziny. Największa skuteczność chelatacji występuje przy podaniu do 1 godziny od ekspozycji. Po terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych i szybkie wdrożenie leczenia w przypadku mielosupresji. Chelatacja może być również stosowana profilaktycznie w trakcie terapii radiofarmaceutycznej, gdy istnieje ryzyko uwalniania wolnego lutetu (177Lu).
aktywność właściwa, anemia, Ca-DTPA, Ca-EDTA, chlorek lutetu, dietylenodiaminooctan trisodu wapnia, emisja cząstek beta, erytrocyty, etylenodiaminooctan disodu wapnia, hematopoetyczne komórki macierzyste, hemoglobina, infuzja dożylna, izotop promieniotwórczy, leukocyty, leukopenia, lutet 177Lu, mielosupresja, morfologia krwi, płytki krwi, prekursor radiofarmaceutyku, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, roztwór izotoniczny chlorku sodu, substancje chelatujące, terapia radiofarmaceutyczna, toksyczność szpiku kostnego, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Hemin Orphan Europe 25 mg/ml
Ludzka hemina dostępna jest jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 25 mg/ml, w ampułkach po 10 ml zawierających 250 mg substancji czynnej. Standardowa dawka dobowa wynosi 3 mg/kg masy ciała, podawana raz dziennie przez 4 dni, z maksymalną dawką 250 mg na dobę. Preparat należy rozcieńczyć w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, co daje stężenie 2273 µg/ml, i podawać dożylnie przez co najmniej 30 minut z użyciem filtra. Po infuzji konieczne jest przepłukanie żyły 100 ml 0,9% NaCl, najpierw wstrzyknięciami 3-4 x 10 ml, a następnie infuzją 10-15 minut. Dawkowanie u osób starszych i dzieci jest analogiczne do dorosłych, z zachowaniem maksymalnej dawki 250 mg na dobę. W wyjątkowych przypadkach możliwe jest powtórzenie cyklu terapeutycznego pod ścisłą kontrolą parametrów biochemicznych pacjenta.
charakterystyka produktu leczniczego, etanol 96%, infuzja dożylna, koncentrat do infuzji, linia infuzyjna, ludzka hemina, napad porfirii, pacjent geriatryczny, parametry biochemiczne, populacja pediatryczna, przepłukanie żyły, rozcieńczanie leku, roztwór chlorku sodu, substancja pomocnicza, tyrozynemia, żyła centralna, żyła przedramienia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Hikma 500 mg
Aciclovir Hikma, zawierający acyklowir w postaci soli sodowej, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki i wieku pacjenta. U dorosłych po jednogodzinnej infuzji dożylnej, maksymalne stężenia w stanie stacjonarnym (Css max) wynoszą od 22,7 µmol (5,1 µg/ml) przy dawce 2,5 mg/kg mc. do 92 µmol (20,7 µg/ml) przy dawce 10 mg/kg mc., natomiast minimalne stężenia (Css min) po 7 godzinach wahają się od 2,2 µmol (0,5 µg/ml) do 10,2 µmol (2,3 µg/ml). U dzieci powyżej 1 roku życia stężenia są porównywalne do dorosłych przy równoważnym dawkowaniu, natomiast u noworodków i niemowląt (0-3 miesiące) dawka 10 mg/kg mc. co 8 godzin daje Css max 61,2 µmol (13,8 µg/ml) i Css min 10,1 µmol (2,3 µg/ml), a dawka 15 mg/kg mc. co 8 godzin powoduje wzrost do 83,5 µmol (18,8 µg/ml) i 14,1 µmol (3,2 µg/ml). U pacjentów z otyłością patologiczną stężenia leku w osoczu są dwukrotnie wyższe niż u osób z prawidłową masą ciała, co koreluje z masą ciała. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie około 50% stężenia osoczowego, wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, niewydolność nerek, otyłość patologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexketoprofen Sopharma 50mg/ 2ml
Deksktetoprofenu w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji stosuje się u dorosłych w dawce 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością podawania co 6 godzin przy nasilonym bólu, nie przekraczając dawki dobowej 150 mg. Terapia jest krótkotrwała, maksymalnie do 2 dób, po czym zaleca się przejście na doustne formy leczenia. U pacjentów geriatrycznych bez zaburzeń nerek dawkowanie pozostaje standardowe, natomiast przy łagodnych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby dawkę redukuje się do 50 mg na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15) oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, deksketoprofen, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, monoterapia, opioidowy lek przeciwbólowy, parametry wątrobowe, podanie domięśniowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Childa-Pugha, terapia przeciwbólowa, warunki aseptyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – 10% Dekstran 40 000 Fresenius
Stosowanie 10% Dekstranu 40 000 Fresenius wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą wystąpić zwłaszcza w pierwszych minutach infuzji i obejmują objawy od łagodnych (zaczerwienienie, pokrzywka, dreszcze) po ciężkie (hipotensja, zapaść naczyniowa, wstrząs anafilaktyczny). Infuzja powinna być prowadzona wyłącznie w warunkach szpitalnych z dostępem do pełnego zestawu do resuscytacji, a obserwacja pacjenta powinna trwać minimum 30 minut po zakończeniu podawania. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji i wdrożenie leczenia przeciwwstrząsowego, obejmującego adrenalinę, kortykosteroidy oraz leki przeciwhistaminowe. Ze względu na właściwości hiperonkotyczne preparatu, u pacjentów odwodnionych zaleca się równoczesne podanie niekoloidalnych roztworów elektrolitowych, a przed terapią należy dokładnie ocenić stan nawodnienia.
adrenalina, białko surowicy, ciśnienie żylne, dekstran 40 000, hematokryt, hipoalbuminemia, infuzja dożylna, kortykosteroid, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwhistaminowy, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, parametr hemodynamiczny, pokrzywka, przeciążenie układu krążenia, reakcja nadwrażliwości, roztwór koloidalny, transport tlenu, właściwość hiperonkotyczna, wstrząs anafilaktyczny, zapaść naczyniowa, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ferinject 50 mg Fe3+/ml
Ferinject to ciemnobrązowa, nieprzezroczysta dyspersja do wstrzykiwań/infuzji zawierająca karboksymaltozę żelazową, odpowiadającą 50 mg żelaza na 1 ml preparatu. Dostępne są fiolki o pojemnościach 2 ml (100 mg Fe), 10 ml (500 mg Fe) oraz 20 ml (1000 mg Fe). Substancje pomocnicze to m.in. wodorotlenek sodu i kwas solny, służące do ustalenia pH, a także woda do wstrzykiwań. Istotne jest, że 1 ml dyspersji zawiera do 5,5 mg (0,24 mmol) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt jest dostarczany w fiolkach ze szkła typu I, zamkniętych korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczonych kapslem aluminiowym.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Tarfazolin 1 g
Tarfazolin to preparat zawierający 1 g cefazoliny sodowej w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Lek nie zawiera substancji pomocniczych i jest dostępny w fiolkach szklanych. Do podania domięśniowego proszek rozpuszcza się w około 3 ml wody do wstrzykiwań, a roztwór należy zużyć bezpośrednio po przygotowaniu. W przypadku wstrzyknięć dożylnych, 1 g cefazoliny rozpuszcza się w co najmniej 10 ml wody, podając powoli przez 3-5 minut. Infuzje dożylne wymagają dodatkowego rozcieńczenia roztworu w 50-100 ml roztworu glukozy 5% lub 10%, płynu Ringera lub 0,9% roztworu chlorku sodu, podawanych do dużych naczyń żylnych w celu minimalizacji ryzyka zapalenia żył.
cefazolina, cefazolina sodowa, infuzja dożylna, interakcja lekowa, naczynie żylne, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, płyn Ringera, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, roztwór glukozy, Tarfazolin, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie żył - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amikacin Kabi 5 mg/ml
Amikacin Kabi, dostępny w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 5 mg/ml, jest aminoglikozydowym antybiotykiem przeznaczonym do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych, szczególnie w sytuacjach, gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub niewskazane. Lek znajduje zastosowanie u pacjentów dorosłych i pediatrycznych, w tym noworodków, z możliwością dostosowania dawki do masy ciała dzięki różnym opakowaniom (250 mg, 500 mg, 1000 mg). Wskazania obejmują zakażenia szpitalne dolnych dróg oddechowych (HAP, VAP), powikłane i nawracające zakażenia dróg moczowych, powikłane zakażenia jamy brzusznej, ostre bakteryjne zakażenia skóry i struktur skóry, bakteryjne zapalenie wsierdzia (w terapii skojarzonej) oraz bakteriemię związaną z wymienionymi zakażeniami. Preparat charakteryzuje się pH 3,5-5,5 i osmolalnością 270-330 mOsmol/kg, co jest istotne przy doborze dostępu naczyniowego. Zawiera 3,54 mg sodu/ml (0,154 mmol sodu), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria Gram-ujemna, bakterie beztlenowe, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ciężkie zakażenie bakteryjne, Enterobacteriaceae, infuzja dożylna, nefrotoksyczność aminoglikozydów, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen wielolekooporny, Pseudomonas aeruginosa, szpitalne zapalenie płuc, terapia empiryczna, wrażliwość patogenu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie rany oparzeniowej, zakażenie skóry, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Caspofungin Zentiva 50 mg
Caspofungin Zentiva, zawierający 50 mg kaspofunginy w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest wskazany do leczenia inwazyjnej kandydozy oraz inwazyjnej aspergilozy u pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Preparat stosuje się także empirycznie u pacjentów z gorączką i neutropenią, u których podejrzewa się zakażenie grzybami Candida lub Aspergillus. Po odtworzeniu 10,5 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się koncentrat o stężeniu 5,2 mg/ml kaspofunginy, który następnie podaje się dożylnie w warunkach szpitalnych pod nadzorem specjalisty. Wskazaniem do zastosowania leku w aspergilozie jest oporność lub nietolerancja na amfoterycynę B, jej preparaty lipidowe lub itrakonazol, definiowana jako brak poprawy klinicznej lub progresja zakażenia po co najmniej 7 dniach terapii w dawkach terapeutycznych.
Candida, gorączka neutropeniczna, infuzja dożylna, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, kandydemia, kaspofungina octan, leczenie empiryczne, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia gorączkowa, oporność na leczenie, populacja pediatryczna, progresja zakażenia, terapia przeciwgrzybicza, zakażenie Aspergillus, zakażenie Candida, zakażenie grzybicze, zakażenie narządowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Dr.Max 15 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne ambroksolu chlorowodorku wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony niską toksycznością ostrą oraz brakiem działań niepożądanych przy wielokrotnym podaniu doustnym w dawkach do 150 mg/kg mc/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc/dobę u szczurów (52-78 tygodni), 40 mg/kg mc/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc/dobę u psów (52 tygodnie). Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani ciężkich działań niepożądanych podczas 3-godzinnej infuzji dożylnej w dawkach do 64 mg/kg mc/dobę u szczurów i 120 mg/kg mc/dobę u psów. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc/dobę u szczurów i 200 mg/kg mc/dobę u królików, a NOAEL dla rozwoju około- i pourodzeniowego wynosił 50 mg/kg mc/dobę u szczurów. Wysoka dawka 500 mg/kg mc/dobę wiązała się jedynie z nieznaczną toksycznością manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną wielkością miotu.
aberracje chromosomowe, ambroksolu chlorowodorek, badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, infuzja dożylna, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Potassium Chloride 0,15% + Glucose 5% B. Braun 1,5 g/l + 55 g/l
Produkt leczniczy Potassium Chloride + Glucose B. Braun dostępny jest w dwóch stężeniach roztworu do infuzji: 0,15% KCl + 5% glukozy (1,5 g/l KCl, 50 g/l glukozy) oraz 0,3% KCl + 5% glukozy (3,0 g/l KCl, 50 g/l glukozy). Stężenia elektrolitów wynoszą odpowiednio 20 mmol/l i 40 mmol/l potasu i chlorku. Oba roztwory charakteryzują się identyczną wartością energetyczną 835 kJ/l (200 kcal/l), pH w zakresie 3,5-6,5 oraz osmolarnością teoretyczną 318 mOsm/l dla niższego stężenia i 358 mOsm/l dla wyższego. Preparaty są przezroczyste, bezbarwne lub lekko słomkowe, przeznaczone do podawania dożylnego, pakowane w butelki PE-LD o pojemności 500 ml i 1000 ml, z okresem ważności 3 lat przy przechowywaniu do 25°C.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Daptomycin Accord Healthcare 350 mg
Daptomycyna wykazuje minimalny udział układu cytochromu P450 w metabolizmie, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Badania wykazały brak istotnego wpływu na farmakokinetykę w połączeniu z aztreonamem, probenecydem oraz warfaryną, choć w przypadku tej ostatniej zaleca się monitorowanie aktywności przeciwzakrzepowej i uwzględnienie możliwej interferencji w oznaczeniach PT/INR. Jednoczesne stosowanie daptomycyny z tobramycyną powoduje niewielkie, nieistotne statystycznie zmiany farmakokinetyczne, jednak wymagana jest ostrożność, zwłaszcza przy standardowych dawkach terapeutycznych (2 mg/kg mc. w 30-minutowej infuzji). Daptomycyna może powodować pozorne wydłużenie czasu protrombinowego i wzrost INR, dlatego zaleca się pobieranie próbek krwi do oznaczeń w okresie najniższego stężenia leku w osoczu.
aktywność CPK, aktywność przeciwzakrzepowa, aztreonam, cytochrom P450, czas protrombinowy, daptomycyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka daptomycyny, filtracja nerkowa, infuzja dożylna, inhibitor COX-2, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, odpowiedź immunologiczna, probenecyd, rabdomioliza, statyna, stężenie leku w osoczu, test koagulologiczny, tobramycyna, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clonazepamum TZF 1 mg/ml
Klonazepam w roztworze do wstrzykiwań (1 mg/ml) wymaga indywidualnego dostosowania dawki i czasu terapii w zależności od stanu klinicznego oraz wieku pacjenta. U dorosłych standardowa dawka wynosi 1 mg, z maksymalną dawką dobową do 20 mg, podawaną powoli dożylnie (0,25-0,5 mg/min). U niemowląt i dzieci zaleca się dawkę 0,5 mg (pół ampułki) rozcieńczoną równą objętością rozpuszczalnika, również podawaną powoli dożylnie. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzoną czynnością wątroby i/lub nerek wymagają szczególnej ostrożności i indywidualnego dostosowania dawki, ze ścisłym monitorowaniem funkcji życiowych i parametrów takich jak EEG, drożność dróg oddechowych oraz ciśnienie krwi. Preparat należy rozcieńczyć przed podaniem, a wstrzyknięcia domięśniowe stosować wyłącznie w sytuacjach nagłych, gdy dostęp dożylny jest niemożliwy.